I SA/Gd 1864/02

I SA/Gd 1864/02 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2004-06-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2002-08-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Alina Dominiak
Joanna Zdzienicka-Wiśniewska /przewodniczący sprawozdawca/
Marek Gorski
Symbol z opisem
630  Obrót towarami z zagranicą, należności celne i ochrona przed nadmiernym  przywozem towaru na polski obszar celny
Sygn. powiązane
GSK 1082/04 - Wyrok NSA z 2004-12-03
Skarżony organ
Inne
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska (spr.) Sędziowie NSA Marek Gorski WSA Alina Dominiak Protokolant – Agnieszka Januszewska po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi "A" Spółki Jawnej K. L. i B. K. na decyzję Izby Celnej z dnia 26 lipca 2002 r. nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe oddala skargę.
Uzasadnienie
3 I SA/Gd 1864/02
U Z A S A D N I E N I E
Jednolitym dokumentem administracyjnym SAD z dnia 24 sierpnia 2000 r. wspólnicy "A" spółki jawnej państwo K. L. i B. K. zgłosili do procedury dopuszczenia do obrotu m. in. towar – syrop klonowy ("graal maple syrup"), deklarując kod PCN 2106 90 59 0 ze stawką celną – 20%.
Decyzją z dnia 24 grudnia 2001 r. Dyrektor Urzędu Celnego uznał wyżej wymienione zgłoszenie celne za nieprawidłowe i zaklasyfikował syrop klonowy według kodu PCN 1702 20 90 0 obejmującego "Cukier klonowy i syrop klonowy – pozostałe" ze stawką celną 40%.
Pismem z dnia 10 stycznia 2002 r. wspólnicy spółki "B" odwołali się od powyższej decyzji organu I instancji, wnosząc o jej uchylenie.
Na mocy ustawy z dnia 20 marca 2002 r. o przekształceniach w administracji celnej i o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 41 poz. 365 z 2002 r.) akta sprawy zostały przekazane Dyrektorowi Izby Celnej .
Decyzją z dnia 26 lipca 2002 r. Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu wskazano, że taryfa celna obowiązująca na dzień przyjęcia zgłoszenia celnego oparta jest o nazewnictwo i pełne zasady interpretacji Polskiej Scalonej Nomenklatury Towarowej Handlu Zagranicznego (PCN). Stanowi ona rozwiniętą wersję 8-znakowego Systemu Scalonej Nomenklatury (CN), opracowanego przez Komisję Wspólnot Europejskich i stosowana w Krajach Unii Europejskiej, będącego z kolei rozszerzeniem 6-znakowego między-narodowego systemu klasyfikacji towarów o nazwie Zharmonizowany System Oznaczania i Kodowania Towarów, opracowanego przez Radę Współpracy Celnej (obecnie Światowa Organizacja Celna i przyjętego w ramach Międzynarodowej Konwencji w sprawie Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, sporządzonej w Brukseli dnia 14 czerwca 1983 r. (załącznik do Dz. U. Nr 11, poz. 62 z dnia 07.02.1997 r.). Zgodnie z postanowieniem art. 13 ust. 2 powyższej Konwencji "weszła ona w życie w stosunku do Polski dnia 1 stycznia 1996 r." (oświadczenie rządowe z dnia 30.12.1996 r. w sprawie przystąpienia przez Rzeczpospolitą Polską do Międzynarodowej konwencji w sprawie zharmonizowanego systemu oznaczania i kodowania towarów, sporządzonej w Brukseli dnia 14.06.1993 r. – Dz. U. Nr 11, poz. 63 z dnia 07.02.1997 r.).
Na podstawie dokumentów złożonych do akt sprawy stwierdzono, że przedmiotem importu był syrop klonowy, uzyskany naturalnie z drzewa klonowego, nie zawierający dodatków aromatów lub barwników.
Kod PCN 2106 90 59 0 deklarowany przez stronę obejmuje m. in. "aromatyzowane lub barwione syropy będące roztworami cukru z dodatkiem naturalnych lub syntetycznych substancji nadających im smak, np. pewnych owoców lub roślin (malin, czarnej porzeczki, cytryny, mięty itd.), zawierających lub nie dodatek kwasu cytrynowego i konserwantów". Aromatyzowane lub barwione syropy cukrowe przeznaczone są do konsumpcji jako napoje po zwykłym rozcieńczeniu wodą lub dalszej obróbce.
Deklarowana przez stronę klasyfikacja jest nieprawidłowa.
Prawidłowo przedmiotowy syrop klonowy winien być zaklasyfikowany do kodu PCN 1702 20 90 0 obejmującego "Pozostałe cukry klonowe i syropy klonowe".
Bezzasadny jest zarzut wywodzony z odpraw celnych dokonanych pod rządami ustawy Prawo celne, albowiem przedmiotem niniejszego postępowania są zgłoszenia celne, które zostały dokonane w czasie obowiązywania ustawy Kodeks celny. W myśl art. 262 tejże ustawy do postępowania w sprawach celnych, stosuje się odpowiednio przepisy działu IV ustawy Ordynacja podatkowa.
Kwestia przyjęcia danej klasyfikacji taryfowej oraz udokumentowania jej zasadności pozostaje zatem w gestii zgłaszającego towar.
Zgodnie z postanowieniami art. 65 § 3 ustawy Kodeks celny przyjęcie zgłoszenia celnego powoduje z mocy prawa objęcie towaru wnioskowaną procedurą celną i określenie kwoty wynikającej z długu celnego. Po przyjęciu zgłoszenia celnego organ celny w myśl art. 70 § 1 ustawy Kodeks celny może przystąpić do jego weryfikacji polegającej na kontroli samego zgłoszenia, badaniu załączonych do niego dokumentów lub rewizji celnej.
Nie oznacza to jednak, że obowiązkiem organu celnego jest weryfikacja zgłoszenia celnego pod względem prawidłowości klasyfikacji taryfowej importowanego towaru. Organ celny może bowiem po zwolnieniu towaru, na mocy przepisu art. 83 § 1 Kodeksu celnego dokonać kontroli zgłoszenia celnego m. in. pod względem prawidłowości klasyfikacji taryfowej importowanego towaru po jego zwolnieniu. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Bezzasadne jest twierdzenie, że brak zastrzeżeń ze strony organu I instancji odnośnie deklarowanej taryfikacji w weryfikowanych zgłoszeniach celnych dowodził zgodnego z prawem działania strony.
Niekwestionowanie przez Ministra Gospodarki klasyfikacji taryfowej produktu wskazanej we wniosku o udzielenie pozwolenia na przywóz towaru oraz sam fakt udzielenia pozwolenia (w drodze decyzji) na przywóz jest potwierdzeniem zgodności obrotu towarowego z obowiązującymi przepisami prawa. W myśl art. 278 § 1 i § 2 Kodeksu celnego właściwymi do określenia prawidłowej klasyfikacji taryfowej importowanych towarów są organy celne, a nie Minister Gospodarki. Strona występowała do Ministra Gospodarki o udzielenie pozwolenia na przywóz konkretnego towaru i w takim zakresie wniosek został rozstrzygnięty.
Podkreślić trzeba, iż strona nie skorzystała z uprawnień wynikających z art. 4 i 5 ustawy Kodeks celny, zgodnie z którym każda osoba zamierzająca faktycznie dokonać przywozu lub wywozu może uzyskać od organu celnego informację o stosowaniu przepisów prawa celnego, jak również nie skorzystała z prawa wystąpienia z wnioskiem o wydanie wiążącej informacji taryfowej dotyczącej klasyfikacji produktu według kodu taryfy celnej (art. 5 Kodeksu).
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego państwo K. L. i B. K. – wspólnicy "C" Spółki jawnej wnieśli o uchylenie powyższej decyzji. W uzasadnieniu wskazano, że bezspornym jest, że importowany przez stronę czysty syrop klonowy powinien być taryfikowany do kodu PCN 1702 20 90 0. Strona jednak deklarując kod 2106 90 59 0 działała w zaufaniu do dwukrotnego, uzyskanego telefonicznie pouczenia przez pracowników GUC. Z prośbą o pouczenie dzwoniła p. K. L. przed faktycznym dokonaniem importu. Zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji pouczenie o możności skorzystania z uprawnień art. 4 i 5 Kodeksu celnego pomija, że sprawa dotyczy lat 1996 i 1997. W kolejnych decyzjach z 1997 roku deklarację strony uznano za prawidłową, zatem w latach następnych strona nie miała wątpliwości co do stosowanego kodu. Zaskarżona decyzja nie uwzględnia praw nabytych pod rządami poprzedniej ustawy oraz wiążącej mocy wydanych wówczas decyzji. Minister Gospodarki na wniosek strony zawierający opis towaru nie odmówił wydania pozwolenia, co utwierdziło stronę co do prawidłowości deklarowanego kodu. Organy celne czyniąc adnotacje na decyzjach Ministra Gospodarki nie zgłaszały wątpliwości co do kodu. Niedopuszczalne jest przerzucanie skutków nieznajomości prawa przez urzędników na stronę postępowania, co wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie NSA.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z tym że zgodnie z § 2 powołanego przepisu w sprawach tych stosuje się dotychczasowe przepisy o wpisie i innych kosztach sądowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Sąd administracyjny w granicach swojej właściwości bada zgodność zaskarżonych decyzji z prawem. W niniejszej sprawie strona skarżąca nie kwestionuje co do zasady wskazanej przez organy celne kwalifikacji taryfowej towaru, uwzględniającej, że zgłoszonym towarem był uzyskany naturalnie z drzewa klonowego syrop klonowy o zawartości 58% wody i 42% cukrów. Kod PCN 1702 20 90 0 obejmujący "pozostałe cukry klonowe i syropy klonowe" jest prawidłowy w odniesieniu do towaru będącego przedmiotem obrotu.
Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do zarzutu strony skarżącej, że w postępowaniu nie uwzględniono okoliczności, które doprowadziły do błędnej klasyfikacji taryfowej towaru. Strona była przekonana o prawidłowości wskazanego w dokumencie SAD kodu, albowiem uzyskała przed przystąpieniem do importu informację telefoniczną od pracownika urzędu Prezesa Głównego Urzędu Ceł.
Okoliczności tej strona nie jest w stanie wykazać. W stanie prawnym przed dniem wejścia w życie ustawy Kodeks celny nie było mechanizmów umożliwiających stronie uzyskanie wiążącej informacji taryfowej. Jedynie w sytuacji wykazania, że strona działała w zaufaniu do informacji urzędowej mogła uchronić się przed konsekwencjami błędnego pouczenia, co nie było jednak utożsamiane ze zwolnieniem od obowiązku publicznoprawnego określonego zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa materialnego. Potwierdzenie przez organy celne prawidłowości, uprzednio dokonywanych zgłoszeń celnych, wywodzone przez stronę z faktu, że zgłoszenia te nie były poddawane weryfikacji skutkującej zmianą taryfikacji, nie stanowi przesłanki uznania, że rozpatrując kolejne zgłoszenia organ nie może dokonać odrębnej oceny w sprawie indywidualnej. Również niekwestionowanie przez Ministra Gospodarki podanej przez stronę klasyfikacji taryfowej i w konsekwencji udzielenie pozwolenia na przywóz jak na towar zezwolenia takiego wymagający nie zmienia kompetencji organów celnych jako jedynych władnych do określania prawidłowej klasyfikacji taryfowej importowanych towarów.
Organy zasadnie wskazały, że zgłoszenie celne poddawane ocenie w niniejszej sprawie zostało złożone 24 sierpnia 2000 r. Obowiązujące w tym czasie przepisy – art. 4 i 5 Kodeksu celnego stanowiły, że każda osoba zamierzająca dokonać przywozu mogła uzyskać od organu celnego informację o stosowaniu przepisów prawa celnego, również w formie wiążącej informacji taryfowej. Przekonanie strony o prawidłowości kwalifikacji taryfowej wywodzone z uprzednich postępowań dotyczących takiego samego towaru i zaniechanie skorzystania z możliwości uzyskania informacji odnośnie konkretnej grupy towaru nie stanowiło prawnej przesłanki kwalifikacji taryfowej innej niż wynikająca z przepisów prawa.
Z tych względów uznając skargę za bezzasadną Sąd na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.