I SA/Gd 185/03

I SA/Gd 185/03 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2006-01-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-02-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Alicja Stępień
Ewa Kwarcińska /sprawozdawca/
Tomasz Kolanowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Skarżony organ
Izba Skarbowa
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Kolanowski Sędziowie: NSA Ewa Kwarcińska (spr.) NSA Alicja Stępień Protokolant – Zuzanna Baca po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi M.W. na decyzję Izby Skarbowej z dnia 31 grudnia 2002 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
I SA/Gd 185/03
U z a s a d n i e n i e
Skarżący M. W. wnioskiem z dnia 30 kwietnia 2002 r. wystąpił do [...] Urzędu Skarbowego z żądaniem zwrotu podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 1992-2001 niesłusznie – jego zdaniem – pobranego przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych od wypłacanego świadczenia rentowego. W uzasadnieniu żądania powołał się na okoliczność otrzymywania renty w zaniżonej wysokości oraz wyrok Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z siedzibą w G. Wydział VIII Ubezpieczeń Społecznych z dnia 9 sierpnia 2001 r. sygn. akt [...] na podstawie, którego Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. został zobligowany do rozpoznania wniosku pana M. W. o ponowne przeliczenie wysokości otrzymywanej renty.
Organ podatkowy I instancji, rozpatrując przedmiotowy wniosek odrębnie w części dotyczącej roku 2000 na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego stwierdził, iż jest on bezzasadny. W związku z tym decyzją z dnia 8 lipca 2002 r. Nr [...] odmówił zwrotu nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2000.
Skarżący, korzystając z przysługującego mu prawa wniósł odwołanie od powyższej decyzji, w którym kwestionując jej zasadność wniósł o zwrot podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2000 argumentując tym, że został on obliczony w nieprawidłowej wysokości od nieprawidłowo ustalonej wysokości renty wypłacanej przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych.
Izba Skarbowa, decyzją z dnia 31 grudnia 2002 r. Nr [...] utrzymała w mocy decyzję Urzędu z dnia 8 lipca 2002 r. w sprawie odmowy zwrotu nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2000, na podstawie art. 72 § 1 pkt 1, art. 73 § 1, art. 79 oraz art. 233 § 1 pkt 1 O.p.
Skarżący złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, podtrzymując wniosek w przedmiocie zwrotu nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2000 powstałej w związku z nieprawidłowym obliczeniem podatku od renty wypłaconej przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, która w jego ocenie została przez ten organ błędnie ustalona. W argumentacji swego żądania skarżący podniósł, że otrzymuje rentę od 01 lipca 1987 r., która została przez organ rentowy już w pierwszej decyzji (przyznającej świadczenie) ustalona w błędnej wysokości i wszystkie następne decyzje wydane przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych w sprawie wysokości renty powielają ten sam błąd, który z chwilą wprowadzenia podatku dochodowego od osób fizycznych tj. od 01 stycznia 1992 r. dotyczy również obliczanego i pobieranego podatku dochodowego od tego świadczenia przez płatnika (ZUS).
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 z poźn. zm.) renta stanowi źródło przychodu podlegające w myśl art. 9 ust. 1 cyt. ustawy opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Stosownie do postanowienia art. 11 ust. 1 u.p.d.f. przychodami z zastrzeżeniem art. 14-16, art. 17 pkt 6 i 9, art. 19 i art. 20 ust. 3 są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Zatem w świetle powyższych uregulowań prawnych opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych w danym roku kalendarzowym (podatkowym) podlegają świadczenia rentowe wypłacone faktycznie w tym roku podatkowym a nie świadczenia należne za dany rok, wypłacone w innym roku kalendarzowym.
Stosownie do art. 34 ust. 1 u.p.d.f. organ rentowy, jest zobowiązany jako płatnik do pobierania zaliczek miesięcznych na poczet podatku dochodowego od wypłacanych przez siebie emerytur i rent. Z kolei na podstawie art. 34 ust. 7 tej ustawy obowiązany jest do dokonania rocznego obliczenia podatku należnego od podatników uzyskujących dochody z emerytur i rent. W przypadku zaś gdy podatnik spełnia warunki podane w ust. 9 powyższego art. 34 tj. poza dochodami uzyskanymi od organu rentowego nie uzyskał w roku podatkowym innych dochodów, z wyjątkiem określonych w art. 28 i 30 ustawy, nie korzysta z odliczeń, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 i 5-7 i 9 oraz art. 27a, nie korzysta z możliwości łącznego opodatkowania jego dochodów z dochodami małżonka bądź nie korzysta z możliwości opodatkowania, o którym mowa w art. 6 ust. 4, nie uzyskał dochodów powodujących obliczenie należnego podatku w sposób określony w art. 27 ust. 5, to podatek wynikający z rozliczenia rocznego obniżony, z zastrzeżeniem art. 27b ust. 1 pkt 2 i ust. 2, o kwotę składki na ubezpieczenie zdrowotne pobranej przez organ rentowy zgodnie z przepisami o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym jest podatkiem należnym od podatnika za dany rok, chyba że urząd skarbowy wyda decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego w innej wysokości. W roku 2000 skarżący otrzymywał rentę inwalidzką, wypłacaną przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych i uzyskał z tego tytułu dochód w wysokości 8.000,95 zł. Skarżący nie kwestionuje faktu otrzymania w roku 2000 kwoty 8.000,95 zł z tytułu wypłaconych świadczeń rentowych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych. W związku z powyższym organ rentowy zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych zobowiązany był do poboru, jako płatnik zaliczek miesięcznych na poczet podatku dochodowego za rok 2000 od wypłacanych świadczeń rentowych skarżącemu a po upływie roku podatkowego do dokonania do końca lutego 2001 roku - rocznego obliczenia podatku dochodowego należnego od uzyskanego w roku 2000 dochodu z tytułu renty (art. 34 ust. 7 ustawy) według skali podatkowej obowiązującej w danym roku.
Skarżący w dniu 30 kwietnia 2001 r. za pośrednictwem Urzędu Pocztowego złożył w [...]Urzędzie Skarbowym zeznanie podatkowe za rok 2000 na formularzu PIT-37. W zeznaniu tym wykazał dochód z tytułu renty w kwocie 8.000,95 zł oraz dochód z tytułu umów – zleceń w kwocie 749,27 zł oraz zaliczki pobrane od tych dochodów przez płatników odpowiednio w kwocie 483,90 zł i 64,10 zł. Za podstawę opodatkowania przyjął sumę powyższych dochodów pomniejszoną o odliczenie z tytułu składki na ubezpieczenie społeczne w kwocie 168,39 zł. Natomiast należny podatek dochodowy od osób fizycznych za rok 2000 obliczony od tak ustalonej podstawy opodatkowania po uwzględnieniu odliczenia od podatku składki na powszechne ubezpieczenie zdrowotne w kwocie 656,58 zł wykazał w kwocie 537,80 zł oraz nadpłatę w kwocie 10,20 zł wynikającą z tytułu występującej różnicy pomiędzy sumą zaliczek pobranych przez płatnika a podatkiem należnym wykazanym w zeznaniu.
Analiza materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie tj. informacji PIT-8B sporządzonej przez płatnika Robotniczą Spółdzielnię Mieszkaniową w oraz rocznego obliczenia podatku przez organ rentowy wykazała, iż podatnik w zeznaniu PIT-37 uwzględnił w prawidłowej wysokości dochody uzyskane w roku 2000 oraz zaliczki pobrane przez płatników od tych dochodów a podatek wynikający z zeznania w kwocie 537,80 zł jest podatkiem należnym pana M. W. za rok 2000.
Nadpłata w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2000 wynikająca z zeznania w kwocie 10,20 zł została zwrócona przez organ podatkowy pierwszej instancji w formie przekazu pocztowego w dniu 29 czerwca 2001 r. tj. przed datą wydania decyzji przez organ I instancji.
Zatem nie wystąpiły przesłanki z art. 45 ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych uzasadniające określenie skarżącemu zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2000 w innej wysokości niż wykazał w przedmiotowym zeznaniu PIT-37.
Skarżący, do protokołu rozprawy z dnia 10 stycznia 2006 r., wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji podkreślając, że sprawa nie dotyczy podatku dochodowego, który został zapłacony od części renty, którą otrzymuje; sprawa dotyczy tej części renty, którą Skarb Państwa nie płaci i przetrzymuje jego pieniądze. To oznacza - zdaniem skarżącego - że płaci podwójny podatek, bowiem renta nie zostaje mu wypłacona w pełnej wysokości; toczą się liczne procesy zarówno o wysokość renty jak i emerytury, a ta sprawa jest związana ze sprawami o rentę i emeryturę.
Zgodnie z art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153/02, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153/02, poz. 1270).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skargi okazały się nieuzasadnione, nie zachodzą bowiem podstawy do stwierdzenia, że zaskarżone decyzje wydane zostały z naruszeniem prawa.
Poza sporem między stronami w sprawach I SA/Gd 182/03 do I SA/Gd 186/03 jest fakt, iż skarżący:
a/ w roku 1997 otrzymał - jako wyłączny dochód - rentę inwalidzką wypłaconą przez ZUS - w kwocie 6.291,47 zł (I SA/Gd 182/03 );
b/ w roku 1998 otrzymał - jako wyłączny dochód - rentę inwalidzką wypłaconą przez ZUS w kwocie 6.884,86 zł (I SA/Gd 183/03 );
c/ w roku 1999 otrzymał - jako wyłączny dochód - rentę inwalidzką wypłaconą przez ZUS w kwocie 7.544,86 zł (I SA/Gd 184/03 );
d/ w roku 2001 otrzymał - jako wyłączny dochód - rentę inwalidzką wypłaconą przez ZUS w kwocie 8.967,95 zł (I SA/Gd 186/03 ) -
- organ rentowy, na podstawie art. 34 ust. l u.p.d.f. pobrał jako płatnik zaliczki miesięczne na poczet podatku dochodowego, dokonując rocznego obliczenia podatku za ww. lata (pkt. a/ do d/) od otrzymanych z tytułu renty kwot (PIT-40A) zaś skarżący nie był zobowiązany do złożenia dodatkowego zeznania (PIT 37);
e/ w roku 2000 otrzymał rentę inwalidzką w kwocie 8.000,- zł, przy czym skarżący w złożonym zeznaniu podatkowym PIT-37 wykazał dochód z tytułu renty oraz z tytułu umów zlecenia w kwocie 749,27 zł oraz zaliczki pobrane od tych dochodów przez płatników tj. Zakład Ubezpieczeń Społecznych oraz Robotniczą Spółdzielnię Mieszkaniową w (I SA/Gd 185/03) wykazując - wobec odliczeń z tytułu składki na ubezpieczenia społeczne - nadpłatę w wysokości 10,20 zł (wypłaconą skarżącemu w dniu 29 czerwca 2001 r.).
Zgodnie z ogólną definicją przychodu ujętą w dyspozycji art. 11 ust. l ustawy z dnia 27 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (u.p.d.f.) przychodem są:
l/ w przypadku pieniędzy i wartości pieniężnych - wartość otrzymanych lub postawionych do dyspozycji podatnika w danym roku kalendarzowym;
2/ w przypadku otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń - wyłącznie wartości otrzymanych świadczeń.
Podzielić należy pogląd organu odwoławczego, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych - w danym roku podatkowym - podlegają świadczenia rentowe w wysokości faktycznie wypłaconej w tym roku podatkowym a nie świadczenia należne za dany rok a wypłacone w innym roku podatkowym. Z mocy art. 34 ust. l u.p.d.f. organ rentowy jest zobowiązany jako płatnik do pobierania zaliczek miesięcznych na poczet podatku dochodowego od wypłaconych przez siebie rent i emerytur a następnie do dokonania rocznego obliczenia podatku należnego od podatników uzyskujących dochody z emerytur i rent (do końca lutego następnego roku - art. 34 ust. 7 u.p.d.f ). Zasadnie organ odwoławczy wskazał, iż na podstawie art. 34 ust. 9 u.p.d.f, podatek wynikający z rozliczenia rocznego jest w sprawach ad. a/ - ad. d/ podatkiem należnym od skarżącego za dany rok, również wobec nie kwestionowania wysokości faktycznie wypłaconych skarżącemu kwot rent.
Natomiast w sprawie ad. e/ zasadnie nie zastosowano dyspozycji art. 45 ust. 6 u.p.d.f brak bowiem podstawy faktycznej (ustalony przez organy podatkowe stan faktyczny pozostaje poza sporem między stronami) do określenia skarżącemu zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2000 w innej wysokości niż wskazana przez skarżącego w złożonym zeznaniu podatkowym.
Mając na uwadze treść odwołań i skarg należy wskazać, iż w sytuacji uwzględnienia roszczeń skarżącego skierowanych do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych może skutkować wypłatą wyrównań świadczenia rentowego za dany rok podatkowy, jednak w świetle zacytowanego art. 11 ust. l ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, fakt ten będzie mieć wpływ tylko w tym roku podatkowym, w którym skarżącemu takie świadczenie wyrównawcze faktycznie zostanie wypłacone.
Sąd, w związku z powyższym, nie stwierdza naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § l pkt. la/ u.p.s.a.). Sąd nie stwierdza również naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania ani też innego naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § l pkt. l b/ i c/ u.p.s.a.).
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, którego kognicja ustalona w art. l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) ogranicza się do badania zaskarżonych decyzji pod względem ich legalności, a więc zgodności z powszechnie obowiązującym prawem materialnym i procesowym, nie stwierdzając naruszenia przy wydaniu zaskarżonej decyzji prawa mającego wpływ na wynik sprawy, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153/02, poz. 1270) skargę oddalił.