I SA/Gl 511/05

I SA/Gl 511/05 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2005-10-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-03-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Anna Wiciak /przewodniczący sprawozdawca/
Barbara Orzepowska-Kyć
Ewa Madej
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Wiciak ( sprawozdawca), Sędzia NSA Ewa Madej, Asesor WSA Barbara Orzepowska-Kyć, Protokolant Marta Lewicka, po rozpoznaniu w dniu 26 października 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. B. - Zakład Handlowy "A" w R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę
Uzasadnienie
Działając na podstawie art. 233 §1 pkt 1 w związku z art. 13 § 1 pkt 2 lit. "c" ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz.926 z późn. zm.) - Dyrektor Izby Skarbowej w K.0 po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez A. B. reprezentowanego przez pełnomocnika - radcę prawnego J. K. - od decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. nr [...] z dnia [...] r. odmawiającej po wznowieniu postępowania uchylenia własnej decyzji ostatecznej Nr [...] z dnia [...]r. utrzymującej w mocy decyzję Drugiego Urzędu Skarbowego w C. Nr [...] z [...] r. określającą w podatku od towarów i usług za [...] 2000r. zobowiązanie podatkowe w kwocie [...] zł.- utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy nawiązał na wstępie do stanu faktycznego ustalonego w toku postępowania podatkowego którego przedmiotem było określenie zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za [...] 2000r. W tych ramach wskazano, że w toku kontroli Zakładu Handlowego "A" A. B. w R. stwierdzono nieprawidłowości w zakresie rozliczenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za ten okres. W kontrolowanym miesiącu Zakład obniżył bowiem podatek należny o podatek naliczony w wysokości [...] zł wynikający z dwunastu faktur zakupu wystawionych przez Firmę Wielobranżową "B" w C.. Kontrola sprawdzająca przeprowadzona u tego kontrahenta wykazała, iż za [...] 2000r. sprzedawca nie wykazał w deklaracji VAT-7 transakcji sprzedaży przeprowadzonych z Zakładem "A" wynikających z przedmiotowych faktur, których kopii nie posiadał. Również nie rozliczył (nie odprowadził) podatku należnego zawartego w tych fakturach.
Zatem odliczenie przez Zakład "A" podatku naliczonego z zakwestionowanych faktur stanowiło naruszenie przepisu § 50 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 109, poz. 1245ze zm.) zgodnie z którym w przypadku gdy nabywca posiada fakturę lub fakturę korygującą nie potwierdzoną kopią u sprzedawcy, faktury te nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego. Również w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły okoliczności przewidziane w ust. 6 § 50 powołanego rozporządzenia.
Wskazana nieprawidłowość skutkowała, tak jak wskazano na wstępie, zawyżeniem podatku naliczonego o [...] zł przez Zakład "A" w rozliczeniu podatku VAT za [...] 2000r.
W konsekwencji dokonanych ustaleń Drugi Urząd Skarbowy w C. wydał [...]r. decyzję Nr [...] określającą zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za [...] 2000r. w kwocie [...]zł. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w K. nr [...] z [...] 2003r.
W dniu [...] 2004r. do Dyrektora Izby Skarbowej w K. wpłynął wniosek A. B. reprezentowanego przez pełnomocnika - radcę prawnego J. K. - o wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie, który został oparty na przesłance z art. 240 § 1 pkt 8 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik strony powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 kwietnia 2004r. o sygn. K 24/03, na mocy którego orzeczono, iż § 48 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym jest niezgodny z art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji RP.
Dyrektor Izby Skarbowej w K. wydał [...] r. postanowienie nr [...] (data doręczenia [...] 2004r.), w którym na żądanie strony wznowił postępowanie w przedmiotowej sprawie.
Po przeprowadzeniu postępowania wszczętego rzeczonym wnioskiem Dyrektor Izby Skarbowej w K. decyzją nr [...] z [...] 2004r. odmówił uchylenia własnej decyzji ostatecznej Nr [...] z [...] 2003r.
W uzasadnieniu decyzji wskazano że w wyroku który stanowił podstawę wniosku Trybunał Konstytucyjny orzekł w pkt 2, iż § 48 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 27, poz. 268 z późno zm.) jest niezgodny z art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji. Natomiast w podstawie prawnej decyzji, o wzruszenie której w trybie nadzwyczajnym wniósł pełnomocnik strony, przepis powyższy nie był zastosowany. Decyzja bowiem została oparta na § 50 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 109, poz. 1245, z późno zm.). Tym samym, w konkretnej sprawie przedmiotem rozpatrzenia były przepisy, których niekonstytucyjności nie stwierdził Trybunał Konstytucyjny w wyroku o sygn. K 24/03 z 27 kwietnia 2004r.
W odwołaniu od tej decyzji pełnomocnik strony wniósł o stwierdzenie jej nieważności i uchylenie jej w całości lub o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Podstawą takich żądań były zarzuty rażącego naruszenia:
1/ art. 130 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej co powoduje, że zaskarżona decyzja w oparciu o art. 247 § 1 pkt 3 i 7 Ordynacji podatkowej jest decyzją nieważną. Uzasadniając ten zarzut stwierdzono, że zarówno decyzję wydaną po wznowieniu postępowania, jak i decyzję, której dotyczył wniosek o wznowienie postępowania, podpisała i akceptowała ta sama osoba.
2/ art. 121, 122 i 123 Ordynacji podatkowej, w konsekwencji art. 187 Op, wskutek wydania zaskarżonej decyzji tego samego dnia w którym nastąpiło przesłanie kserokopii dokumentów, o które wystąpił pełnomocnik strony.
Takie działanie organu podatkowego spowodowało - zdaniem odwołującego się - uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się w każdym stadium postępowania przed wydaniem decyzji.
Zdaniem pełnomocnika strony przepis § 48 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, o którym mowa w pkt 2 wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 kwietnia 2004r. o sygn. akt K 24/03 jest - według wykładni funkcjonalnej i logicznej - tożsamy z treścią przepisu § 50 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 109, poz. 1246 ze zm.) będącego podstawą wydania decyzji, której uchylenia zażądała strona w trybie wznowienia postępowania.
W dalszej kolejności podniesiono, iż uznanie wniosku zawartego w piśmie z [...] 2004r. za bezprzedmiotowy .. " pozostaje w sprzeczności faktologicznej i prawnej w porównaniu do udokumentowanych w aktach Drugiego Urzędu Skarbowego w C. działań tego organu wobec Pełnomocnika Podatnika". Tym bardziej gdy zważyć, że uniemożliwiono pełnomocnikowi strony czynny udział w postępowaniu prowadzonym przez Drugi Urząd Skarbowy w C., a także odmawiano doręczenia kserokopii wszystkich dokumentów. Takie uchybienia ,zdaniem pełnomocnika strony uzasadniają żądanie stwierdzenia nieważności czynności dokonanych w postępowaniu prowadzonym przez organy obydwu instancji zakończonym ich decyzjami z dnia [...] r(I instancja) i z dnia [...]r(decyzja organu II instancji).
Dalej wskazano, że strona zawiadomiona postanowieniem z dnia [...] r o możliwości skorzystania z uprawnienia wynikającego z art.200§1 Ordynacji podatkowej w piśmie z dnia 5 stycznia 2005r. podniosła, iż w pełni podtrzymuje zarzuty zawarte w odwołaniu od przedmiotowej decyzji a nadto wniosła o uzupełnienie materiału dowodowego o dokumenty dotyczące postępowania podatkowego zakończonego ostateczną decyzją objętą wnioskiem o wznowienie postępowania.
Odnosząc się do tych zarzutów nawiązano do samej istoty postępowania wznowieniowego podkreślając iż stanowi on wyjątek od zasady trwałość ostatecznych decyzji administracyjnych a nie jest instytucją procesową, która umożliwia weryfikację ostatecznych decyzji podatkowych z powodu wad postępowania. Tym samym nie może ono służyć jako środek do kolejnego merytorycznego rozpoznania sprawy zakończonej decyzją ostateczną.
Nawiązując do zasadniczego zarzutu odwołania zauważono, iż organy podatkowe - w myśl zasady praworządności wynikającej z art. 120 Ordynacji podatkowej obowiązane są działać na podstawie przepisów prawa, których powołanie stanowi nieodłączny atrybut każdej decyzji (art. 210 Ordynacji podatkowej). Powyższa zasada jest konsekwencją normy konstytucyjnej zawartej w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997r. Jednocześnie w myśl art. 87 ust 1 Konstytucji RP źródłem powszechnie obowiązującego w Rzeczpospolitej Polskiej prawa są między innymi ustawy oraz rozporządzenia. Podkreślono też , iż w świetle art. 188 Konstytucji, ocena zgodności przepisów prawa z Konstytucją należy wyłącznie do właściwości rzeczowej Trybunału Konstytucyjnego, gdyż tylko ten organ orzeka w sposób powszechnie wiążący w powyższej kwestii. Do czasu natomiast wydania stosownego orzeczenia obowiązuje zasada domniemania konstytucyjności, które jak wskazał Trybunał w wyroku z dnia 6 marca 2002r. sygn. akt P. 7/2000 "...może być obalone tylko przez Trybunał Konstytucyjny i tylko w granicach, jakie Konstytucja kognicji Trybunału wytycza".
Tym samym-zdaniem organu odwoławczego-organy podatkowe nie mają prawa, stosując wykładnię funkcjonalną i logiczną - co podniósł pełnomocnik strony - uwzględnić orzeczenia zawartego w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 kwietnia 2004r. o sygn. akt K 24/03, ponieważ powyższy wyrok dotyczył tylko konkretnie wskazanych przepisów. Zatem jego stosowania nie wolno rozszerzać na inne przepisy.
Skoro podstawą prawną wydania decyzji objętej wnioskiem o wznowienie postępowania były przepisy inne niż te, których niekonstytucyjność orzeczono w powołanym we wniosku wyroku Trybunału Konstytucyjnego, to nie może on stanowić przesłanki weryfikacji, skutkującej wyeliminowaniem z obrotu prawnego w trybie wznowienia postępowania ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w C..
Gdy chodzi o zarzut naruszenia art. 130 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej, to wskazano, że przepis ten reguluje instytucję wyłączenia udziału w postępowaniu m.in. w sprawach normowanych przepisami podatkowymi osób, które brały udział w wydaniu zaskarżonej decyzji Zgodnie natomiast z art. 244 § 1 Ordynacji podatkowej organem właściwym w sprawie wznowienia postępowania jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji, a więc decyzje ostateczną. Mając zatem na uwadze treść tego przepisu właściwym organem do rozpatrzenia przedmiotowego wniosku o wznowienie postępowania jest Dyrektor Izby Skarbowej w K..
Gdy chodzi o zarzut naruszenia prawa strony do wypowiedzenia się w każdym stadium postępowania przed wydaniem decyzji poprzez wydania zaskarżonej decyzji tego samego dnia, w którym przesłano wnioskowane przez pełnomocnika kserokopie dokumentów, to stwierdzono, że wprawdzie fakt taki miał miejsce ,to nie może on jednak stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik strony wielokrotnie był zapoznawany z całością materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wznowienia postępowania a więc także z dokumentami, których kserokopie zostały przesłane postanowieniem nr [...] z [...]r. Równocześnie przy każdym zapoznaniu pełnomocnik strony podpisywał odpowiedni protokół oraz kolejnymi postanowieniami wyznaczano Stronie - stosownie do art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej - siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie.
W końcu wyjaśniono, że dokumenty o które w sprawie chodzi dotyczą merytorycznego rozpatrywaniu sprawy a nie stwierdzenia istnienia ustawowej przesłanki wznowienia postępowania.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pełnomocnik A. B. wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z [...] nr [...] oraz decyzji tego samego organu z dnia [...]r. nr. [...] oraz z dnia [...] r.nr. [...] a także decyzji Drugiego Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] r.nr. [...] . Wskazał przy tym na naruszenie art.121,122 i art.130§1pkt.6,czyli tych samych przepisów co w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej, a ponadto zarzucił naruszenie:
-art. 181 § 1 i art. 187 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez nie dopuszczenie istotnych dowodów w sprawie wnioskowanych przez stronę skarżącą,
-art. 248 w zw. z art. 247 § 1 pkt 3 i pkt 7 w zw. z art. 130 pkt.6 Ordynacji podatkowej poprzez nie uwzględnienie z urzędu przesłanek nieważności postępowania dotyczącego wymiaru w podatku od towarów i usług za [...] 2000r..
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów nierzetelnego prowadzenia postępowania wznowieniowego wskazał, że są one niezasadne, albowiem organy prowadzące postępowanie wnikliwie przeanalizowały zarzuty skarżącego i nie stwierdziły, aby wykazał on istnienie przesłanek określonych w art. 240 ustawy Ordynacja podatkowa. Odnosząc się do zarzutu nie uwzględnienia z urzędu przesłanki stwierdzenia nieważności postępowania, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że strona skarżąca nie przytoczyła jakiejkolwiek argumentacji w tym zakresie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :skarga nie jest zasadna
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 38 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) "Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. "
Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c tej ustawy).
Ocenę zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia należy rozpocząć od przypomnienia, że wznowienie postępowania jest instytucją szczególną, stanowiącą wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnej. Postępowanie wznowieniowe toczy się w bardzo zawężonych ramach i na co należy zwrócić szczególnie uwagę, przedmiotem tego postępowania nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności, ściśle wyliczone w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. To zaś oznacza, że o ile w postępowaniu zwykłym, głównym przedmiotem rozpoznania jest rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej w trybie przewidzianym w prawie procesowym i zgodnie z przepisami prawa materialnego, o tyle przedmiotem postępowania nadzwyczajnego jest przeprowadzenie weryfikacji decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym. To ostatnie ma przy tym własną, odrębną podstawę prawną i polega na ponownym rozpatrzeniu sprawy zakończonej ostateczną decyzją w celu sprawdzenia, czy któraś z okoliczności wyczerpująco wymienionych wart. 240 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa nie wpłynęła na treść decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym. Z brzmienia art. 243 ustawy Ordynacja podatkowa regulującego przebieg postępowania wznowieniowego wynika zaś, że wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania daje podstawę do rozpatrzenia dwóch połączonych ze sobą spraw, to jest sprawy dotyczącej przyczyn wznowienia oraz drugiej, co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Na mocy art. 245 ustawy Ordynacja podatkowa organ podatkowy może uchylić w całości lub w części decyzję dotychczasową i orzec w tym zakresie, co do istoty sprawy jedynie wówczas, gdy stwierdzi istnienie którejkolwiek z przesłanek określonych w art. 240 § 1 tej ustawy.
Strona skarżąca we wniosku o uchylenie ostatecznej decyzji wymiarowej powołała się na istnienie w sprawie przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 8 Op.
W rozpoznawanej sprawie zatem, rozstrzygnięcie powinno więc dotyczyć ustalenia, czy w sprawie zostały spełnione przesłanki, o których mowa w tym przepisie. Zgodnie zaś z jego treścią w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana na podstawie przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją Rzeczpospolitej Polskiej, ustawą lub ratyfikowaną umową międzynarodową orzekł Trybunał Konstytucyjny.
Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że słuszne jest stanowisko organów podatkowych, że po wydaniu przez Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r.nr. [...] nie zaistniała wskazana we wniosku ani żadna inna z ustawowych przesłanek wznowienia postępowania.
Strona w swoim wniosku stwierdziła, że przesłanką uchylenia decyzji jest wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 27 kwietnia 2004 r. sygn. akt K 24/03 - opublikowany w Dz.U. Nr 109 poz. 1162, na mocy którego orzeczono, że § 48 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym jest niezgodny z art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji.
Z takim twierdzeniem nie można się zgodzić, albowiem jak słusznie podnoszą organy podatkowe objęta wnioskiem decyzja ostateczna została wydana w oparciu o § 50 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Wynika stąd, że przesłanka z art. 240 § 1 pkt 8 nie zachodzi w niniejszej sprawie. Nie zmienia tej oceny stanowisko strony skarżącej, że § 48 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, jest według wykładni funkcjonalnej i logicznej tożsamy z treścią § 50 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Katalog przesłanek wznowieniowych określonych w art. 240 ustawy Ordynacja podatkowa jest bowiem zamknięty i nie można odnosić go do stanów faktycznych nie odzwierciedlonych w tym przepisie.
Wszystko co wywiedziono o samej istocie postępowania wznowieniowego wskazuje na to, że kwestionowanie przez stronę skarżącą w jego toku zgodności z prawem decyzji ostatecznej objętej wnioskiem w oparciu o inne przesłanki niż wymienione w art.240 Ordynacji podatkowej nie może być prawnie skuteczne. W szczególności zaś nie może prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji podnoszenie zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego w toku postępowania zakończonego ostateczną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r.
Przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest wyłącznie zasadność decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z [...] r. utrzymującej w mocy rozstrzygnięcie tego samego organu z dnia [...]r. którym odmówiono uchylenia w wyniku wznowienia postępowania wskazanej ostatecznej decyzji.
Poza oceną Sądu muszą zatem pozostać te wszystkie argumenty podnoszone przez stronę, które dotyczą zarzutów uchybień procesowych i merytorycznej zasadności rzeczonej decyzji ostatecznej.
To stwierdzenie jest szczególnie istotne, gdy zważyć, iż w zasadzie wszystkie okoliczności, na które powołała się strona skarżąca we wniosku o wznowienie postępowania dotyczące naruszenia przepisów polegających na naruszeniu przepisów dotyczących prowadzenia postępowania dowodowego, naruszeniu przepisów dotyczących czynnego udziału strony i jej pełnomocnika w postępowaniu podatkowym były stronie znane zarówno w toku postępowania podatkowego, jak i w dacie wydania decyzji ostatecznej . Strona skarżąca w toku postępowania podatkowego dotyczącego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za [...] 2000 r. korzystała z pomocy wykwalifikowanego pełnomocnika i wszelkie zarzuty mogła podnieść w skardze do NSA. Ponoszenie ich na etapie postępowania wznowieniowego nie może odnieść pożądanych przez stronę skutków prawnych.
W konsekwencji za niezasadne należy ocenić także zarzuty dotyczące niewłaściwego prowadzenia przez organ odwoławczy postępowania wznowieniowego, skoro wskazane przez stronę skarżącą uchybienia miały polegać głównie na odmowie dopuszczenia dowodów wnioskowanych przez stronę. Chodziło zaś o przesłuchanie w obecności pełnomocnika strony skarżącej wskazanych przez nią kontrahentów, włączenia do postępowania wznowieniowego protokołów przesłuchania kontrahenta A. H., dokumentów kontroli jego firmy w zakresie rozliczenia podatku od towarów i usług za 2000 r. Organy podatkowe słusznie uznały, że dowody te nie mają związku z przesłankami wznowieniowymi określonymi w art. 240 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa.
Co się tyczy zarzutu naruszenia przepisu art.130 pkt.6 Ordynacji podatkowej, to zauważyć trzeba, że gdyby był on zasadny, to musiał by skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji .Tymczasem w uzasadnieniu skargi nie wskazano na czym owo uchybienie miało polegać. Zważywszy na treść odwołania od decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]r.można domniemywać, iż chodzi o to, że decyzję ostateczną z dnia [...]r.oraz decyzję z dnia [...] r. podpisał z upoważnienia Dyrektora Izby Skarbowej w K. ten sam pracownik. Nie były to jednak decyzje wydane w toku postępowania instancyjnego, co czyni, że powołany przepis nie został naruszony.
W tym stanie rzeczy, nie znajdując uzasadnionych podstaw do uwzględnienia skargi, należało ją oddalić w oparciu o przepis art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2001 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 127o).