I SA/GD 1518/02

I SA/Gd 1518/02 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2005-10-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2002-07-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Alicja Stępień /przewodniczący/
Małgorzata Gorzeń /sprawozdawca/
Tomasz Kolanowski
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Skarżony organ
Izba Skarbowa
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Alicja Stępień Sędziowie: NSA Małgorzata Gorzeń /spr./ WSA Tomasz Kolanowski Protokolant – Agnieszka Zalewska po rozpoznaniu w dniu 4 października 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. L. na decyzję Izby Skarbowej w G. z dnia 12 czerwca 2002 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
I SA/Gd 1518/02
U z a s a d n i e n i e
Zaskarżoną decyzją Izba Skarbowa w G. utrzymała w mocy decyzję Drugiego Urzędu Skarbowego w G.
W uzasadnieniu decyzji wskazano, że stosownie do treści przepisu art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub których czasowy pobyt w Rzeczypospolitej Polskiej trwa w danym roku podatkowym dłużej niż 183 dni, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swych dochodów bez względu na miejsce położenia źródeł przychodu. Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z brzmieniem przepisu art. 9 ust. 1 powołanej ustawy, podlegają wszelkiego rodzaju dochody z wyjątkiem wymienionych w art. 21 i zwolnionych od podatku na podstawie odrębnych przepisów.
W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, iż dochody uzyskane przez A. L. w roku 1998 z tytułu pracy najemnej wykonywanej na pokładzie statku będącego w zarządzie duńskiego przedsiębiorstwa żeglugowego podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych w Polsce.
Zgodnie z postanowieniami art. 15 ust. 3 umowy zawartej między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Królestwa Danii w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu w zakresie podatków od dochodu i majątku (Dz. U. z 1979 r. Nr 5, poz. 24) wynagrodzenia z pracy najemnej wykonywanej na pokładzie statku morskiego mogą być opodatkowane w tym umawiającym się Państwie, w którym znajduje się miejsce faktycznego zarządu przedsiębiorstwa żeglugowego. Sformułowanie zawarte w tym przepisie oznacza, iż umawiające się Państwo ma prawo opodatkować taki dochód, jeżeli na podstawie przepisów tego państwa ten uzyskany dochód podlega w tym państwie opodatkowaniu. Przedmiotowa umowa międzynarodowa w żadnym ze swoich postanowień nie zwalnia jednakże z opodatkowania tych dochodów przez Drugie Umawiające się Państwo. Zasada unikania podwójnego opodatkowania przy zastosowaniu metody proporcjonalnego odliczenia podatku zapłaconego za granicą została zawarta w art. 23 powołanej umowy międzynarodowej oraz art.27 ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. W świetle powyższych uregulowań prawnych A. L. był zobowiązany złożyć zeznanie podatkowe zgodnie z treścią art. 45 ust. l ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i zadeklarować do opodatkowania dochód uzyskany z tytułu pracy najemnej wykonywanej na pokładzie statku.
Podniesiono również w uzasadnieniu, że wobec nie wypełnienia przez podatnika obowiązków zakreślonych w powołanym przepisie wysokość podatku należnego za rok 1998, na podstawie art. 45 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, została określona zaskarżoną decyzją przez Drugi Urząd Skarbowy w G.
Drugi Urząd Skarbowy w G. do opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych przyjął przychód uzyskany przez A. L. w roku 1998 z tytułu pracy najemnej na pokładzie statku należącego do armatora duńskiego w wysokości 89.802 DKK. Wysokość powyższego przychodu, z uwagi na nie przedłożenie przez podatnika innych dokumentów na tą okoliczność, została przyjęta na podstawie informacji nadesłanej przez Duńską Administrację Podatkową "A" zgodnie z art. 26 ust. l umowy zawartej między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Królestwa Danii w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu w zakresie podatków od dochodu, majątku z dnia 06 kwietnia 1976 r. (Dz. U. z 1979 r. Nr 5 poz. 24).
Ustosunkowując się do zarzutu skarżącego dotyczącego wiarygodności informacji sporządzonej przez "A" - Duńską Administrację Podatkową na nazwisko A. L. za rok 1998 Izba Skarbowa w G. stwierdziła, że zakwestionowane informacje o dochodach Polaków uzyskanych przez nich poza granicami kraju są nadsyłane przez poszczególne państwa do Ministerstwa Finansów w wyniku międzynarodowej wymiany informacji podatkowych realizowanej w ramach świadczonej wzajemnej, pomiędzy państwami, pomocy administracyjnej w sprawach podatkowych. Wymiana informacji podatkowych odbywa się na podstawie zawartych przez Polskę dwustronnych umów podatkowych i w przypadku Danii dokonywana jest za pomocą metody automatycznej wymiany informacji, która polega na systematycznym przestaniu przez jedno państwo, przy użyciu standartowych formularzy magnetycznych, danych dotyczących osiągniętych dochodów bądź zapłaconych podatków przez obywateli państwa otrzymującego takie informacje (art. 26 umowy miedzy Rządem Polski a Rządem Królestwa Danii w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu w zakresie podatków od dochodu i majątku Dz. U. z 1979 r. Nr 5 poz. 24). Dokumenty przesyłane w ramach automatycznej informacji są sporządzone co do formy i zawartości zgodnie z wymogami zagranicznych ustawodawstw podatkowych. Ministerstwo Finansów po otrzymaniu danych od Duńskiej Administracji Podatkowej przysyła dalej dokumenty w swej oryginalnej formie do izb skarbowych, a te następnie do właściwych urzędów skarbowych.
Sposób i tryb przekazywania przedmiotowych informacji poprzez nośniki informatyczne jest uznany za wiarygodną drogę przepływu informacji przez polskie władze fiskalne.
Ponadto Izba podniosła, że analiza materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie wykazała, iż jedynym dokumentem potwierdzającym wysokość dochodów podatnika uzyskanych w roku 1998 z tytułu pracy najemnej wykonywanej na rzecz duńskiego armatora jest powyższa informacja nadesłana przez Duńską Administrację Podatkową. Bowiem doręczone umowy kontraktowe przez odwołującego na wezwanie Urzędu z dnia 14.02.2000 r. zawarte między nim a pracodawcą duńskim J. L. z dnia 19.03.1998 r. i 22.10.1998 r. nie stanowią dokumentów potwierdzających faktyczną wysokość dochodów uzyskanych w roku 1998 z tego tytułu przez A. L.
Podniosła również Izba, że stosownie do treści art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa, ocena na podstawie zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona, należy do kompetencji organu podatkowego , a ten uznał, że nie ma podstaw do negowania wiarygodności informacji przedstawionych przez Duńską administrację podatkową. Niemniej podatnik miał prawo do przedstawienia dowodów, z których wynikałoby, że uzyskał u armatora duńskiego dochód w innej wysokości niż to wynika z materiału dowodowego, którym dysponuje Urząd. Podatnik z tego prawa nie skorzystał. Ponadto należy zauważyć, iż Drugi Urząd Skarbowy w G. dopełnił czynności wynikających z treści przepisu art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej i wezwaniem z dnia 07.01.2002 r. wezwał pełnomocnika strony w celu zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w przedmiotowej sprawie wyznaczając jednocześnie zgodnie z treścią art. 200 § l Ordynacji podatkowej trzydniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego z zaznaczeniem od jakiego momentu rozpoczyna się bieg tego terminu.
Pełnomocnik strony do powyższego wezwania ustosunkował się w formie pisemnej pismem z dnia 09.01.2002 r., w którym wniósł jedynie o wyłączenie z podstawy opodatkowania kwoty wynikającej z dokumentów tj. zaświadczenia od pracodawcy duńskiego tzw. "subsistenc allowancce", która to jego zdaniem stanowi równowartość wyżywienia otrzymywanego na statku i jest to kwota zwolniona z podatku. A zatem pełnomocnik strony nie wnosił uwag, co do wysokości uzyskanego przychodu przez A. L. w roku 1998 z tytułu pracy najemnej wykonywanej na pokładzie statku należącego do armatora duńskiego.
W związku z powyższym Drugi Urząd Skarbowy w G. dokonał zasadnie ustaleń faktycznych w przedmiocie wysokości uzyskanych przychodów przez A. L. za granicą na podstawie materiału dowodowego, który znajdował się w aktach sprawy.
W tej sytuacji organ podatkowy pierwszej instancji uczynił również zadość wymaganiom przepisu art. 192 Ordynacji podatkowej, stanowiącego, że okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzenia dowodów.
Natomiast, jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie pełnomocnik odwołującego powyższą kwestię podniósł dopiero w odwołaniu od przedmiotowej decyzji nie przedkładając również żadnych dokumentów na potwierdzenie zasadności swojego żądania ograniczając się jedynie do polemiki na ten temat.
Ustosunkowując się natomiast do zarzutu dotyczącego nie wyłączenia przez Drugi Urząd Skarbowy w G. z podstawy opodatkowania kwot tzw. "subsistence allowance", stanowiącego zdaniem skarżącego wartość otrzymywanego na statku wyżywienia, które nie były ekwiwalentem lecz jedynie określoną zryczałtowaną wartością otrzymywanych posiłków, zwolnioną z opodatkowania na podstawie przepisów wskazanych w postępowaniu podatkowym Izba wskazała, że w treści pism z dnia 29.01.2002 r. oraz 04.02.2002 r., w których było podnoszone przez pełnomocnika strony niniejsze żądanie nie została wskazana podstawa prawna uzasadniająca takie zwolnienie z opodatkowania jego zasadność.
Tym niemniej organ odwoławczy podniósł, iż bezspornym jest, że ustawodawca katalog zwolnień przedmiotowych zawarł w art. 21 ust. l ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz w § 9 ust. l rozporządzenia Ministra Finansów dnia 24 marca 1995 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. Nr 35, poz. 173 z późn. zm.).
Ze wszystkich rodzajów zwolnień organ podatkowy pierwszej instancji zasadnie zastosował zwolnienie wymienione w art. 21 ust. l pkt 20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym wyłączył z opodatkowania część dochodów uzyskanych przez A. L. z tytułu pracy wykonywanej na pokładzie statku będącego w zarządzie armatora duńskiego do wysokości odpowiadającej równowartości diet określonych w odrębnych przepisach, obliczonych za okres, w którym była wykonywana praca. Ustawodawca nie przewidział innych zwolnień przedmiotowych odnoszących się do osób uzyskujących dochody z tytułu pracy wykonywanej na pokładzie statku będącego w zarządzie obcego armatora. W przedmiotowej sprawie nie będzie miało zatem zastosowanie zwolnienie przewidziane przepisem w § 9 ust. l pkt 10 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 marca 1995 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie bowiem z treścią § 9 ust. l pkt 10 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 marca 1995 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. Nr 35 poz. 173 ze zm.) zwolnieniem od podatku dochodowego objęto wartość posiłków spożywanych w stołówce zakładowej prowadzonej przez zakład pracy lub inną wyspecjalizowaną jednostkę organizacyjną na zlecenie zakładu pracy, z wyjątkiem ekwiwalentu za te posiłki. Zatem zwolnienie to dotyczy sytuacji, w której zakład pracy w ramach działalności socjalnej prowadzi stołówkę zakładową, bądź zleca prowadzenie takiej działalności innej wyspecjalizowanej jednostce organizacyjnej. Fakt, że na większości statków funkcjonuje kuchnia oraz pomieszczenie, w którym marynarze pracujący w całodobowym systemie pracy spożywają posiłki nie oznacza, że na tych statkach została zorganizowana i zaprowadzona działalność gastronomiczna w formie stołówki zakładowej.
A co najważniejsze w aktach sprawy brak jest dowodów potwierdzających fakt, iż wynagrodzenie A. L. obejmuje kwotę wydatkowaną na jego wyżywienie w stołówce zakładowej. Skarżący nie przedłożył bowiem dokumentu, który wskazywałby, iż kwota wypłaconego wynagrodzenia przez pracodawcę duńskiego zawiera wartość wyżywienia - posiłków otrzymywanych na statku.
Pomimo stwierdzenia strony w piśmie z dnia 09.01.2002 r., iż taki dokument istnieje tj. zaświadczenie od pracodawcy duńskiego to nie został on przez stronę przedłożony pomimo wezwania Urzędu z dnia 18.01.2002 r. o przedłożenie wymienionego w powyższym piśmie zaświadczenia przetłumaczonego na język polski przez tłumacza przysięgłego. Natomiast samo stwierdzenie strony w treści pisma z dnia 04.02.2002 r., iż w pozycji ,,subst. Allowance" wymienionej w przedłożonej umowie kontraktu z dnia 22.10.1998 r. zawartej między A. L. a pracodawcą duńskim J. L., uwzględniono kwotę odpowiadającą wartości posiłków spożywanych przez wymienionego na statku - w stołówce zakładowej, nie poparte żadnym dowodem nie stanowi wiarygodnego dowodu w sprawie.
Skargę na powyższą decyzję wniósł A. L., wnosząc o jej uchylenie w całości.
W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że przedmiotowa decyzja została wydana z naruszeniem zasady dochodzenia do prawdy obiektywnej. Zdaniem skarżącego dowód na którym oparła się Izba tj. informacja od Duńskiej Administracji Podatkowej nie spełnia podstawowych elementów, jakie powinien zawierać dokument urzędowy np. pieczątki czy podpisu, jest to natomiast luźny wydruk komputerowy. W efekcie tego organy obydwu instancji bezpodstawnie przyjęły powyższy dokument jako dowód w sprawie.
Wskazał również skarżący w uzasadnieniu, że w polskim prawie podatkowym dochód jest zdefiniowany inaczej niż w prawie duńskim.
W polskim prawie dochodem jest kwota faktycznie otrzymana lub postawiona do dyspozycji podatnika. Tymczasem w Danii dochodem jest kwota należna, choćby nie została faktycznie otrzymana lub postawiona do dyspozycji (tak jak w przypadku polskich przedsiębiorców). Z tych względów niedopuszczalne jest powoływanie się na w/w dokument. Ponadto w informacjach przekazanych przez duńskiego pracodawcę były wyszczególnione kwoty tzw. "subsistence allowance", czyli wartość otrzymanego na statku wyżywienia. Nie były to ekwiwalenty, lecz jedynie określona zryczałtowana wartość otrzymanych posiłków, która jest wolna od podatku na podstawie przepisów wskazanych w postępowaniu podatkowym.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2002.153.1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem i nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Ocenie Sądu podlegała zatem zgodność zaskarżonej decyzji zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Kontrola ta ogranicza się do zbadania, czy organ podatkowy w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych kryteriów stwierdzić należy, iż nie narusza ona przepisów prawa w stopniu, mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Jest poza sporem, że kluczowe znaczenie dla każdego postępowania ma należyte ustalenie stanu faktycznego sprawy, tylko bowiem w takim przypadku możliwe jest prawidłowe ustalenie zakresu praw i obowiązków strony takiego postępowania.
Zgodnie natomiast z treścią art. 122 Ordynacji podatkowej, obowiązkiem organów podatkowych jest podjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Wymieniony przepis wyraża zasadę prawdy obiektywnej, będącej naczelną zasadą postępowania. Podkreślić należy, że zasady ogólne postępowania są integralną częścią przepisów regulujących procedurę i są dla organu wiążące na równi z innymi przepisami tej procedury, przy czym art. 122 Ordynacji podatkowej jest nie tylko zasadą dotyczącą sposobu prowadzenia postępowania, lecz w równym stopniu wskazówką interpretacyjną prawa materialnego, na co wskazuje zwrot zobowiązujący do "załatwienia sprawy" zgodnie z tą zasadą (por. wyrok NSA z dnia 04.06.1982 r., sygn. akt I SA 258/82, orzecznictwo NSA z 1982 r. Nr l, poz. 54; por. również J. Borkowski, B. Adamiak - Polskie postępowanie administracyjne, Warszawa 1993 r.).
Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, zdaniem Sądu, że organy podatkowe uczyniły zadość obowiązkom ciążącym na nich na mocy wskazanego wyżej przepisu prawa.
Organy podatkowe stan faktyczny w sprawie ustaliły na podstawie dowodu jakim jest informacja nadesłana przez Duńską Administrację Podatkową – zgodną z art. 26 ust. 1 umowy zawartej pomiędzy Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Królestwa Danii w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu w zakresie podatków od dochodu, majątku z dnia 6.04.1976 r. (Dz. U. z 1979 r. Nr 5, poz. 24).
Dokument ten, wbrew zarzutom skargi, jest podstawą dla organu podatkowego do dokonania czynności mających na celu ustalenie stanu faktycznego w zakresie prawidłowego rozliczenia podatku przez podatnika lub do wszczęcia postępowania podatkowego w zakresie określenia zobowiązania podatkowego. A. L. jak wynika z powyższego dowodu osiągnął w 1998 r. przychody z tytułu zatrudnienia u duńskiego armatora co najmniej w kwocie wskazanej w w/w dokumencie.
Dodatkowo należy wskazać, że również przepisy Ordynacji podatkowej – art. 180 stanowią, że dowodem jest wszystko to, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, co umożliwia dowodzenie – a więc pozwala na stwierdzenie istnienia lub nieistnienia określonych faktów albo stwierdzenie prawdziwości lub nieprawdziwości pewnych twierdzeń o faktach.
Brak zatem podstaw do uznania, że organy podatkowe naruszyły przepisy prawa procesowego przy zbieraniu materiału dowodowego w celu ustalenia prawidłowego stanu faktycznego. To ewentualnie rzeczą skarżącego było przedstawienie dowodów, że ustalony przez organy podatkowe stan faktyczny w sprawie jest niezgodny z rzeczywistym. Nie spełnia bowiem tego warunku przedłożenie przez skarżącego – na wezwanie organu podatkowego, umów kontraktowych z duńskim pracodawcą, są to bowiem umowy nie potwierdzające w sposób wiarygodny faktycznej wysokości dochodów uzyskanych przez skarżącego w 1998 r.
Przy prawidłowo ustalonym stanie faktycznym organy podatkowe prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego wskazując, że stosownie do przepisu art. 3 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. Nr 80, poz. 350 z późn. zm.), osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub których czasowy pobyt w Rzeczypospolitej Polskiej trwa w danym roku podatkowym dłużej niż 183 dni, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swych dochodów bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy). Z powyższej reguły wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym w kraju podlegają też dochody uzyskane przez osoby tu zamieszkałe, z tytułu zatrudnienia wykonywanego u pracodawców mających siedzibę lub miejsce zamieszkania za granicą. Zwolnieniu od takiego opodatkowania podlegają jedynie dochody uzyskane za granicami Rzeczypospolitej Polskiej, gdy wynika to z umowy międzynarodowej, której Rzeczpospolita Polska jest stroną. Postanowienia umowy z dnia 6 kwietnia 1976 r., zawartej pomiędzy Rządem Polski i Danii o zapobieżeniu podwójnemu opodatkowaniu, regulują w jaki sposób unika się podwójnego opodatkowania w przypadku podatników obu państw będących stronami umowy. Art. 15 ust. 3 - zezwala w przypadku przychodów uzyskanych przez marynarzy polskich u armatorów duńskich na opodatkowanie ich w Danii. Przepis ten pozostaje w ścisłym związku z art. 23 powyższej umowy, który zawiera szczegółowe postanowienia dotyczące unikania podwójnego opodatkowania. Ust. 1 tego artykułu stanowi, że w wypadku Polski, podwójnego opodatkowania unika się w ten sposób, że podatki zapłacone w Danii przez osoby mające miejsce zamieszkania w Polsce od uzyskanego dochodu, który na mocy umowy może być opodatkowany w Danii, zostaną odliczone od podatków należnych Państwu Polskiemu. Jak z powyższego wynika, obowiązek podatkowy w podatku dochodowym od osób fizycznych od przychodów uzyskanych za granicą - w świetle porozumień zawartych między obydwoma krajami - występuje również w Polsce.
Prawidłowo również organy podatkowe zastosowały zwolnienie wymienione w art. 21 ust. 1 pkt 20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wyłączając z opodatkowania część dochodów uzyskanych przez skarżącego z tytułu pracy wykonywanej na statku duńskiego armatora tj. w wysokości odpowiadającej równowartości diet określonych w odrębnych przepisach, obliczonych za czas wykonywania pracy, podnosząc, iż ustawodawca nie przewidział innych zwolnień przedmiotowych mogących mieć zastosowanie do osób uzyskujących dochody z tytułu pracy na statku pod zarządem obcego armatora w tym wskazanej przez skarżącego kwoty określonej jako "subsistence allowance".
W świetle powyższego należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu a zarzuty skargi należy uznać za bezskuteczne i sprowadzające się do innej oceny materiału dowodowego bez wykazania naruszenia przez organ podatkowy konkretnych przepisów prawa.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza obowiązującego prawa materialnego, jak też procesowego, które miało lub mogło mieć wpływ na wynik sprawy i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.