I SA/Gd 1494/03

I SA/Gd 1494/03 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2006-02-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-12-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Ewa Wojtynowska
Irena Wesołowska
Zbigniew Romała /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Skarżony organ
Izba Skarbowa
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Romała /spr./ Sędziowie: Asesor WSA Irena Wesołowska Sędzia WSA Ewa Wojtynowska Protokolant – Monika Szymańska po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. i J. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 30 października 2003 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
I SA/Gd 1494/03
U z a s a d n i e n i e
Dyrektor Izby Skarbowej po rozpatrzeniu odwołania K. i J. G. od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 7 maja 2003r. w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2000 decyzją z dnia 30 października 2003 r. uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i określił K. i J. G. wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2000. Powyższa decyzja została oparta o następujący stan faktyczny sprawy.
Inspektor Kontroli Skarbowej przeprowadził kontrolę skarbową w Przedsiębiorstwie Produkcyjno-Handlowo-Usługowym "A" – J. G., S. S., J. L. w S. Przeprowadzona została również kontrola skarbowa w B – J. G., S. S. w Ł. Zakresem kontroli przeprowadzonej w wymienionych podmiotach objęto badanie prawidłowości rozliczeń z budżetem państwa za rok 2000. Ustalenia dokonane w Przedsiębiorstwie Produkcyjno-Handlowo-Usługowym "A" – J. G., S. S., J. L. spowodowały, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2003 r. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe wobec J. i K. G. Na skutek przeprowadzonego postępowania podatkowego Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wydał decyzję z dnia 7 maja 2003 r., którą określił K. i J. G. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2000. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wyjaśnił przyczyny, dla których zakwestionował złożone przez podatników zeznanie podatkowe. W podatkowej księdze przychodów i rozchodów zaewidencjonowane zostały wydatki związane z zakupem rolet kompaktowych i zewnętrznych. W przedłożonych do kontroli dowodach sprzedaży nie stwierdzono sprzedaży wymienionych rolet. Nie było ich również w spisie z natury sporządzonym na dzień 31 grudnia 2000 r. Podatnik nie wykazał, dla jakiego odbiorcy rolety zostały zamontowane. Stwierdzono również zawyżenie kosztów uzyskania przychodów z tytułu zaewidencjonowania w podatkowej księdze przychodów i rozchodów wydatków związanych z opłata zaległego podatku od nieruchomości. Ponadto, w ocenie organu kontroli skarbowej zawyżono koszty uzyskania przychodów z tytułu zarachowania w podatkowej księdze przychodów i rozchodów usług montażu okien.
W odwołaniu od wymienionej wyżej decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej podatnicy zarzucili błędna interpretacje art. 22 ust. 1 oraz art. 22 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 z późn. zm.) oraz sprzeczność ustaleń kontroli ze stanem faktycznym sprawy i tym samym naruszenie art. 121 § 1 i art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.). Strona odwołująca podniosła, że wydatki związane z montażem okien i rolet były przedmiotem wyjaśnień składnych w toku postępowania. Problem sprowadza się, zatem do jednoznacznego ustalenia czy jednostka miała prawo zastosować wobec klientów promocję na swoje usługi i towary poprzez bezpłatny montaż okien lub też bezpłatny montaż rolet i czy zakup tych towarów i usług stanowił koszt uzyskania przychodów w sytuacji, gdy nie wykazano ich sprzedaży. Analizując treść art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych odwołujący zauważyli między innymi, że z przepisu tego wynika w sposób bezsporny i jednoznaczny, że poniesione koszty muszą mieć oczywisty i niepodważalny związek z uzyskanym przychodem. Nie można jednak tego utożsamiać ze związkiem tego rodzaju, że konkretny wydatek musi przynosić konkretny dochód. Odwołujący zwrócili również uwagę na występujący w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zwrot "w celu". Podnieśli, że "cel działania" i "skutek działania" nie są tożsame. Skoro, zatem w ustawach podatkowych używa się pojęcia "w celu" i nie żąda się efektu to nie ma uzasadnienia do żądania wykazania bezpośredniej zależności pomiędzy poniesionym kosztem a osiągniętym dochodem. Dla potwierdzenia opisanego stanowiska przywołano wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 1999 r. Sygn. akt I SA/Wr 2552/98 i z dnia 2 marca 2000 r. Sygn. akt I SA/Gd 2099/97. Odwołujący nie zgodzili się także z nieuznaniem za koszt uzyskania przychodów wydatków związanych z zapłatą podatku od nieruchomości.
Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. W ustalonym stanie faktycznym sprawy nie można stwierdzić, iż koszty związane z zakupem rolet poniesione zostały w celu osiągnięcia przychodów. Strona nie potrafiła podać, komu i kiedy zainstalowano rolety. Za nieprzekonujące uznano przyczyny braku w fakturach dokumentujących sprzedaż okien pozycji towaru – rolety. W przykładowych fakturach sprzedaży oraz umowach dotyczących konkretnych ofert w sposób dość szczegółowy wymienione są elementy będące przedmiotem oferty czy sprzedaży. Wprawdzie nie we wszystkich wyszczególniono przy oknie takie detale jak klamki, okucia i inne elementy okna, ale rolet nie można uznać jako detal, nierozerwalnie związany z oknem. Jednakże wskazano na umowy, w których znalazły się wspomniane detale okienne lub związane z oknem tj. typ okuć, kolor, profile łączące, słupki pionowe, szklenia, szprosy a także boczki parapetów i parapety. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż przykładowo przedstawione dokumenty zaprzeczają twierdzeniom strony, że nie prowadzono szczegółowego rozliczenia montowanych elementów, gdyż ich wykonanie było w cenie okna. Organ odwoławczy wyjaśnił także, że nie kwestionuje możliwości stosowania działań promocyjnych przez podmiot gospodarczy. Istota problemu sprowadza się, bowiem do braku możliwości ustalenia, komu i kiedy zainstalowano sporne rolety. Przepis art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie jest prostą opozycją art. 22 tej ustawy. Tak, więc samo wyliczenie kosztów, których nie uważa się za koszty uzyskania przychodów nie stwarza domniemania, iż wszystkie pozostałe koszty, które nie są wymienione w art. 23 zostają z mocy samego prawa uznane za koszty podlegające odliczeniu. Musza być zachowane dalsze przesłanki, charakteryzujące źródło przychodów oraz istnieć związek przyczynowy pomiędzy ich poniesieniem, a celem, jakim jest osiągnięcie przychodów.
Dyrektor Izby Skarbowej w odniesieniu do wydatków związanych z nieodpłatnym przekazaniem zakupionych usług montażu okien oraz z zapłaconym podatkiem od nieruchomości uznał, że w świetle ustalonego stanu faktycznego i prawnego sprawy brak jest podstaw do wyłączenia tych wydatków z kosztów uzyskania przychodów. Organ odwoławczy nie podzielił natomiast zarzutu strony, iż organ pierwszej instancji naruszył postanowienia art. 121 § 1 i art. 122 Ordynacji podatkowej, o czym świadczy protokół sporządzony przez Inspektora Kontroli Skarbowej z zapoznania z materiałem dowodowym z dnia 14 kwietnia 2003r. oraz dwukrotne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu uzupełnienia materiałów i dowodów w sprawie.
Na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej K. i J. G. złożyli skargę z dnia 6 grudnia 2003 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnosząc o uznanie, że zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej wraz z poprzedzającą ją decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego tj. art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz przepisów art. 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej. W oparciu o zarzut z art. 22 ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym i stosownie do tego przepisu a także ust. 1 tego samego artykułu skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.
Uzasadniając skargę strona skarżąca podniosła, że organ odwoławczy odrzucił możliwość uznania za koszt działalności gospodarczej wydatków na zakup rolet okiennych, których sprzedaży i montażu strona nie wykazała w ewidencji sprzedaży. Uchylając decyzję organu pierwszej instancji organ odwoławczy zarzucił, iż organ prowadzący kontrolę nie wyjaśnił w sposób wyczerpujący stanu faktycznego odnoszącego się do sposobu wykorzystania zakupionych rolet. Z zarzutem tym skarżący się zgadzają jednakże jego uzasadnienie zawiera w sobie wiele sprzeczności. Organ podatkowy przyznaje, bowiem, że w toku postępowania wyjaśniającego brak jest możliwości ustalenia, komu i kiedy instalowano rolety. Sprzeczność polega na tym, że organ odwoławczy uznając brak możliwości ustalenia odbiorcy rolet zleca jednocześnie przeprowadzenie w tym zakresie postępowania wyjaśniającego wskazując bezspornie, że brak takiego postępowania stanowi poważne uchybienie w prowadzonym postępowaniu dowodowym. Organ kontroli skarbowej przeprowadzając dodatkowe postępowanie wyjaśniające w tym zakresie ograniczył się jedynie do zapytania skierowanego do kontrolowanych, o miejsca i adresy montażu rolet wraz z oknami. Strona skarżąca nie była jednak w stanie udzielić odpowiedzi na zadane pytanie ze względu na znaczną ilość usług w tym zakresie i braku wyodrębnienia na fakturach pozycji dotyczącej montażu okien. Nie oznacza to jednak zwolnienia organu kontroli od wyjaśnienia tej kwestii w sposób wyczerpujący zgodnie z dyspozycją art. 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Skarżący powołali orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sygn. akt III SA 2763/02 wskazujące jednoznacznie na obowiązek organu podatkowego w zbieraniu materiału dowodowego. Strona skarżąca podjęła trud ustalenia miejsca montażu okien. W wyniku sprawdzenia kilkunastu kontrahentów - odbiorców okien strona uzyskała dokument świadczący o sprzedaży okien oraz oświadczenie klienta potwierdzające zakup tych okien wraz z roletami. Zauważyła przy tym strona skarżąca, że takie dowody przy zachowaniu należytej staranności mógł z powodzeniem zgromadzić organ kontroli skarbowej.
Skarżący podnieśli, że nie są argumentem w sprawie przytoczone przez kontrolujących przykłady faktur dokumentujące sprzedaż okien i poszczególnych ich elementów. Jak wynika, bowiem z dwóch faktur oraz umowy zawartej z nabywcami okien każdy z tych dokumentów ujmuje inne dane i elementy sprzedaży towaru i usługi. Ta różnorodność treści dokumentów wskazuje na to, iż treść faktur mogła być i była różnorodna. Tym samym organ nie może twierdzić opierając się na treści przykładowych faktur, że sprzedaż rolet winna być na każdej fakturze wykazana. Zupełnie bezzasadne jest w ocenie skarżących stwierdzenie kwestionujące cel poniesienia wydatku związanego z zakupem rolet okiennych. Sam fakt wykonywania i sprzedaży przez stronę okien uzasadnia rozszerzenie oferty o element okienny, jakim są rolety. Strona skarżąca zaakcentowała sprzeczność w argumentacji organów podatkowych przejawiającą się w tym, że z jednej strony negują one sam fakt poniesienia kosztu, a z drugiej zaś cel, dla jakiego został poniesiony.
Izba Skarbowa w odpowiedzi na skargę podtrzymała stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) i art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej .., pod względem zgodności z prawem rozstrzygając w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przedmiotem sporu w sprawie niniejszej jest rozstrzygnięcie, czy wydatki poniesione na zakup rolet okiennych w roku 2000 przez Przedsiębiorstwo Produkcyjno – Handlowo – Usługowe "A" J. G., S. S. i J. L. zasadnie zostały zaklasyfikowane przez skarżących do kosztów uzyskania przychodów. Jak bowiem wynika z akt sprawy przedsiębiorstwo sporne wydatki niewątpliwie poniosło, brak jest natomiast dowodu, z którego wynikałoby, że opisane wydatki poniesione zostały w celu uzyskania przychodów. W dokumentacji podmiotu gospodarczego nie stwierdzono, bowiem dowodów stwierdzających rozchód zakupionych rolet okiennych, jednocześnie stwierdzono ich brak w spisie z natury sporządzonym na koniec roku 2000.
Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 z późn. zm.) kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.
Konkretny wydatek może być zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, gdy został obiektywnie poniesiony w celu osiągnięcia przychodu. Stwierdzenie tego faktu opiera się na wykazaniu związku pomiędzy poniesionym kosztem a uzyskanym przychodem. Ciężar wskazania źródeł dowodowych lub wskazania środków dowodowych mających przemawiać za poniesieniem kosztów podatkowych spoczywa wyłącznie na podatniku (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 sierpnia 2004 r. Sygn. akt FSK 359/04 LEX nr 133954). Organy podatkowe maja obowiązek podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Nie oznacza to jednak, aby obowiązek poszukiwania dowodów ciążył tylko na organie podatkowym, bowiem strona w swoim dobrze rozumianym interesie winna wykazywać dbałość o przedstawienie stosownych środków dowodowych. W postępowaniu administracyjnym również obowiązuje zasada, że ciężar dowodu spoczywa na tym, kto z określonego faktu wyprowadza skutki prawne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2000 r., Sygn. akt III SA 1939/99 LEX nr 47512). Zgodzić należy się również z poglądem wyrażonym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 maja 2000 r. Sygn. akt I SA/Lu 249/00 (LEX nr 45373), że podatnik nie może czuć się zwolnionym od współdziałania z organem podatkowym w realizacji obowiązku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego zwłaszcza, jeżeli udowodnienie określonej czynności faktycznej może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony.
Sąd uważa za zasadne podkreślenie również, że postępowanie podatkowe odznacza się wysokim poziomem sformalizowania. Oznacza to, iż okoliczności istotne dla sprawy winny być udokumentowane, co do zasady dowodami posiadającymi określona formę, w szczególności powinna być zachowana forma pisemna.
Przenosząc przedstawione wyżej uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że skarżący nie wykazali związku przyczynowo – skutkowego pomiędzy poniesionym wydatkiem a uzyskanym przychodem. Przypomnieć należy na wstępie, że skarżący nie kwestionują ustalenia kontroli skarbowej, polegającego na tym, że brak jest dowodów potwierdzających rozchód spornych rolet jak i tego, że rolety te nie zostały ujęte w spisie z natury sporządzonym na koniec roku 2000. Okoliczność taka uzasadnia wątpliwość, czy wymieniony wydatek został poniesiony w celu uzyskania przychodu.
W toku prowadzonego postępowania strona skarżąca przedstawiła okoliczności mające wyjaśnić sposób wykorzystania zakupionych rolet okiennych. Otóż rolety okienne były sprzedawane wraz z oknami a ich cena była wkalkulowana w cenę okna. Jednocześnie skarżący wyjaśnili, że nie posiadają stałego schematu kalkulacji cenowej oraz nie opierali kalkulacji na produkowany wyrób na kryteriach czysto ekonomicznych. Ze zgromadzanych dowodów tj. umów z klientami oraz faktur sprzedaży nie wynika, aby sporne rolety okienne były przedmiotem transakcji zawieranych z klientami. Uwaga ta jest o tyle uzasadniona, że we wspomnianych dokumentach w sposób szczegółowy wymieniano elementy będące przedmiotem sprzedaży. Słusznie wprawdzie skarżący podnoszą, że ze wspomnianej wyżej okoliczności wynika jedynie, że treść faktur mogła być i w rzeczywistości była różna i że nie mieli oni obowiązku wyodrębniania sprzedaży rolet okiennych. Trudno jednak pogodzić z zasadami doświadczenia życiowego okoliczność, że zarówno w umowie jak i w fakturze nie wymienia się znaczącego przedmiotu umowy nawet w sytuacji, gdy jest on sprzedawany jako element składowy innej rzeczy, ale nie stanowi on standardowego wyposażenia tej rzeczy (rolety okienne były montowane na życzenie klienta). Brak wyodrębnienia sprzedaży rolet nie może być także w sposób wiarygodny uzasadniany stosowaną polityka handlową w szczególności promocjami i upustami, jeżeli podmiot gospodarczy nie posiada dokumentów potwierdzających stosowanie takiej polityki.
Organ odwoławczy zobowiązał Inspektora Kontroli Skarbowej do przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia, komu i kiedy skarżący instalowali rolety okienne. Skarżący nie potrafili wskazać konkretnych podmiotów. Wbrew zarzutom podniesionym w skardze nie można zarzucić w tym zakresie Inspektorowi Kontroli Skarbowej zaniechania. To strona, bowiem powinna posiadać wiedzę dotyczącą tego, komu i kiedy sprzedawała okna wraz z wmontowanymi roletami okiennymi. Nieracjonalne, bowiem byłoby przyjęcie, że organ kontroli skarbowej powinien przeprowadzić stosowne czynności w odniesieniu do wszystkich klientów skarżących, zwłaszcza, że nie wszyscy klienci rolety okienne zamawiali. Uchybienie przepisom postępowania podatkowego można byłoby zarzucić organom podatkowym, w sytuacji gdyby nie przeprowadziły wskazanego przez stronę dowodu, ale z taką sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie mamy do czynienia.
Konkludując Sąd zauważa, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, o czym stanowi art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.). Należy jednak mieć na uwadze możliwość zweryfikowania przez organ podatkowy podnoszonych okoliczności i wniosków dowodowych. W sprawie będącej przedmiotem niniejszego postępowania, w ocenie Sądu, brak było możliwości zweryfikowania podnoszonych przez stronę wyjaśnień. Strona nie posiada dowodu potwierdzającego bezpośrednio sprzedaż rolet okiennych, wskazuje, że rolety okienne były elementem kalkulacji ceny okien jednakże nie posiada takich kalkulacji w końcu nie jest w stanie wskazać, komu i kiedy sprzedała rolety okienne (przekazała w ramach promocji na sprzedawane okna). Podkreślić należy, że skarżący nie potrafili wskazać żadnego odbiorcy, który dokonywałby zakupu okien wraz z roletami okiennymi, a nie wszystkich odbiorców, którzy nabyli okna wraz z roletami.
Izba Skarbowa natomiast, w uzasadnieniu faktycznym decyzji wskazała fakty, które uznała za udowodnione, dowody, którym dała wiarę, oraz przyczyny, dla których innym dowodom odmówiła wiarygodności. Nadto zauważyć należy, że organ podatkowy zebrał wyczerpująco materiał dowodowy, dokonał jego oceny zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 191 Ordynacji podatkowej), przy czym ocenie tej nie można przypisać cech dowolności.
Odnosząc się z kolei do przedłożonego wraz ze skarga oświadczenia M. W. wyjaśnić należy, że sąd administracyjny orzeka w zasadzie na podstawie materiału faktycznego i dowodowego sprawy zgromadzonego w postępowaniu przed organami administracji. W postępowaniu przed sądem administracyjnym postępowanie dowodowe może być prowadzone tylko jako postępowanie uzupełniające, ograniczone do dowodów z dokumentów. Prowadzenie jakichkolwiek innych dowodów, poza dowodami z dokumentów, jest niedopuszczalne. Przesłankami prowadzenia postępowania dowodowego są: konieczność wyjaśnienia istotnych wątpliwości oraz niespowodowanie przez prowadzenie postępowania dowodowego nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. (H. Knysiak-Molczyk. Postępowanie przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Lex Polonica).
Złożenie nowego dowodu na etapie postępowania sądowoadministracyjnego nie stanowi też podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit.b) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) albowiem podstawą wzruszenia decyzji w drodze wznowienia postępowania nie może być okoliczność, która zaistniała po wydaniu decyzji (wyrok NSA z dnia 6 stycznia 2000 r. III S.A. 4728/97 – OSP 2000/1/16 z glosą aprobujące J. Zimmermanna czy wyrok NSA z dnia 23 września 2004 r. FSK 641/04 – niepubl.).
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja naruszyła prawo w stopniu uzasadniającym jej wzruszenie i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270) oddalił skargę.