I SA/Gd 1402/22

I SA/Gd 1402/22 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2023-07-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-12-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Elżbieta Rischka /przewodniczący/
Irena Wesołowska
Małgorzata Gorzeń /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1170
art. 1a ust. 1 pkt 1 i 5, art. 2-4, art. 6
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędzia WSA Irena Wesołowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Jarecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 lipca 2023 r. sprawy ze skargi V.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 8 sierpnia 2022 r. nr SKO.410.55.2022 w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2020 rok oddala skargę
Uzasadnienie
I SA/Gd 1402/22
UZASADNIENIE
Zaskarżoną decyzją z 8 sierpnia 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1540; dalej: O.p.), utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy U. z 17 stycznia 2022 r., którą ustalono V. P. łączne zobowiązanie pieniężne za rok 2020.
Stan sprawy jest następujący:
Wójt Gminy U. (dalej: Wójt organ I instancji), po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z 17 stycznia 2022 r., ustalił V. P. (dalej: skarżąca) łączne zobowiązanie pieniężne za 2020 r. w kwocie 11.987 zł. Jako podstawę materialnoprawną organ I instancji powołał art. 1a ust. 1 pkt 1 i 5, art. 2-4 i art. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1170 ze zm.; dalej: u.p.o.l.), § 1 pkt 1 i 2 Uchwały Rady Gminy U. Nr XI.148.2019 Rady Gminy U. z dnia 23 października 2019 roku w sprawie podatku od nieruchomości na 2020 rok ( Dz.Urz.Woj.Pom. z 2019 r. poz. 4973), art. 1-4, art. 6 ust. 1-2 i art. 6a ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 333; dalej: u.p.r.) oraz art. 2-4 i art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym (t.j. Dz. U. z 2019 poz. 888 ze zm.; dalej: u.p.l.).
Od powyższej decyzji skarżąca złożyła odwołanie, wnosząc o jej uchylenie i rozstrzygnięcie sprawy co do istoty zgodnie ze złożoną deklaracją (alternatywnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji).
Skarżąca wskazała, że jeden z trzech budynków posadowionych na działce nr [...] to budynek w stanie surowym otwartym (bez okien, drzwi, instalacji i wyposażenia), który nie podlega opodatkowaniu – jego stan techniczny jest taki sam jak stan budynku posadowionego na działce nr [...], który nie został opodatkowany. Nadto, niezasadnie został on zakwalifikowany jako budynek wielofunkcyjny i opodatkowany jako budynki pozostałe, gdyż po zakończeniu budowy będzie on pełnił funkcję budynku gospodarczego dla pozostałych dwóch budynków mieszkalnych. Wyjaśniła, że działki o numerach: [...] stanowią użytki rolne oraz grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych. Oznaczenie działek rolnych symbolem B skutkuje wyłącznie możliwością ich zabudowy. Skarżąca podnosi, że wszystkie działki stanowiące jej własność to grunty rolne i leśne, a posadowione na nich obiekty budowlane to budynki mieszkalne.
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku (dalej: Kolegium, organ odwoławczy) utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym w postępowaniu podatkowym, a dane w niej zawarte są wiążące dla organów podatkowych. Odstępstwa od bezwzględnego związania zapisami w ewidencji gruntów i budynków dotyczą informacji, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być przy wymiarze podatku weryfikowana przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów procesowych.
Następnie wskazał, że podstawę wymiaru podatków stanowiły dane ewidencyjne oraz informacje z rejestru gruntów dotyczące oznaczeń użytków i klas działek będących własnością skarżącej o numerach: [...] i [...] (LsVI), [...] (dr), [...] (B), [...] (RVI), [...] (B), [...] (Bp), [...] (B), [...] (dr), [...] (RIV). W zakresie zaś określenia powierzchni użytkowej budynków posadowionych na działce nr [...] organ I instancji powołał się na opinię biegłego A. T. sporządzoną w tracie postępowania prowadzonego przez Wójta w 2013 r., którą organ I instancji postanowieniem włączył do akt, a skarżąca miała możliwość zapoznania się z nią.
Kolegium uznało, że organ I instancji prawidłowo opodatkował grunty i budynki, przyjmując dane z ewidencji gruntów i budynków oraz uwzględniając opinię biegłego. Zgodnie z opinią na działce nr [...] znajdują się dwa budynki mieszkalne i budynek wielofunkcyjny, który prawidłowo został opodatkowany stawką dla budynków pozostałych. W ocenie Kolegium budynek ten, wbrew twierdzeniom skarżącej, nie jest budynkiem w stanie surowym. Wprawdzie nie posiada on stolarki okiennej, drzwiowej i instalacji, to jednak nie został pozbawiony cech budynku (posiada ściany, fundament i dach), był wcześniej użytkowany i opodatkowany, nie przeprowadzono jego rozbiórki. Wyjaśniono, że, w rozumieniu przepisów u.p.o.l., obiekt budowlany pozostaje budynkiem nawet wówczas, gdy ze względów technicznych, prawnych czy faktycznych, nie jest i nie może być wykorzystywany, w tym zgodnie z przeznaczeniem. Z akt sprawy nie wynika zaś, że przedmiotowy budynek został pozbawiony cech budynku opisanych przepisami prawa.
Skarżąca powyższą decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, żądając uchylenia decyzji organów obu instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła rażące naruszenie obowiązku kontroli decyzji organu I instancji w zakresie poprawności ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego i prawnego, zgodnie z obowiązującą zasadą legalizmu, co skutkowało naruszeniem przepisów prawa procesowego i materialnego: (-) art. 2a, art. 120-122, art.187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 O.p., (-) art. 1a ust. 1 pkt 1 pkt 3, art. 2 ust. 1-3, art. 4 ust. 1 pkt 2, art. 5 ust. 1 pkt 1c i 2e, art. 6 ust. 3-4, art. 7 ust. 1 pkt 10, art. 7a ust. 2 pkt 2 u.p.o.l., (-) art. 21 ust 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 2052), (-) art. 55325 ustawy Kodeks cywilny, (-) art. 2 pkt 2 ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego
oraz art. 2, art.7 i art. 32 Konstytucji RP.
Skarżąca wskazała, że opinia biegłego z 2013 r., na którą powołują się organy podatkowe, jest już nieaktualna, gdyż zmianie uległ stan faktyczny – po zakończeniu budowy sporny budynek będzie budynkiem gospodarczym dla budynków mieszkalnych. W ocenie skarżącej skoro na nieruchomości brak jest budynków o innej funkcji niż mieszkalna, to nie ma podstaw, aby sporny budynek został opodatkowany stawką jak dla budynków pozostałych. W jej ocenie sporny budynek odpowiada stanowi budynku posadowionego na działce nr [...] (budynek w stanie surowym), w związku z czy również nie powinien podlegać opodatkowaniu. Skarżąca kwestionuje także zmianę dokonaną w 2003 r. w ewidencji gruntów dotyczącą oznaczenia przedmiotowych działek – grunty te były oznaczone symbolem B-RIV i jako grunty rolne VI nie podlegają opodatkowaniu. W konsekwencji organy podatkowe winny były przyjąć, że wszystkie grunty stanowiące własność skarżącej to grunty leśne i rolne, a budynki na nich posadowione to budynki mieszkalne.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Wbrew podniesionym w niej zarzutom w postępowaniu przeprowadzonym przez organy podatkowe nie występują uchybienia, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja z 17 stycznia 2022 r. są zgodne z prawem.
W rozpoznawanej sprawie spór sprowadza się do rozbieżności skarżącej i organów podatkowych co do charakteru gruntów, które w ewidencji zostały oznaczone jako tereny mieszkaniowe oraz co do charakteru budynku znajdującego się na działce numer [...]. Organy podatkowe do ustalenia podstawy opodatkowania gruntów przyjęły zapisy w ewidencji gruntów w roku 2020, zaś w odniesieniu do nieruchomości budynkowej – ustalenia wynikające z opinii biegłego.
Sąd zauważa, że skarżąca nie kwestionuje ustaleń dotyczących aktualnych w 2020 r. wpisów w ewidencji gruntów. Podnoszone w skardze zarzuty dotyczące bezprawności zmiany oznaczenia gruntów dokonanej w 2003 r. wykraczają poza zakres kognicji Sądu w rozpoznawanej sprawie, której przedmiotem jest łączne zobowiązanie pieniężne za 2020 r., w tym podatek od nieruchomości. Zarzuty skarżącej dotyczące konieczności korekty wpisów ewidencyjnych nie stanowią podstawy do prowadzenia przez organ podatkowy postępowania dowodowego na okoliczność prawidłowości czynności i decyzji innego organu właściwego w sprawie ewidencji gruntów. Wbrew twierdzeniom skarżącej, nie stanowi naruszenia przepisów prawa powołanie się przez organy podatkowe na aktualne w danym roku podatkowym zapisy w ewidencji gruntów.
W konsekwencji organy podatkowe, w odniesieniu do gruntów, które w ewidencji gruntów zostały oznaczone jako droga (dr), tereny mieszkaniowe (B), tereny niezabudowane lub w trakcie budowy (Bp), zasadnie ustaliły podatek od nieruchomości. Informacja z ewidencji gruntów posiadanych przez skarżącą nie dawała podstaw, aby – jak chce tego skarżąca – wszystkie grunty opodatkować jako rolne.
Sąd podziela także stanowisko organów podatkowych w zakresie opodatkowania budynku posadowionego na działce numer [...] jako budynku wielofunkcyjnego.
Zdaniem Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy na okoliczność stanu faktycznego przedmiotu opodatkowania został prawidłowo oceniony. Opinia biegłego A. T. z 2013 r. została wykorzystana dla określenia powierzchni użytkowej budynków. Wbrew twierdzeniu skarżącej budynki znajdujące się na działkach o numerach: [...] i [...] nie są "identyczne". Organy podatkowe uwzględniły, że budynek na działce numer [...] nie podlega opodatkowaniu jako budynek w stanie surowym. Cech takich nie ma budynek na działce numer [...], wcześniej użytkowany i opodatkowany, nabyty w 1998 r. przez skarżącą jako budynek socjalno-gospodarczy. Aktualny stan budynku uzasadniający prowadzone prace budowlane nie wpływa na status prawny, wobec czego organy prawidłowo uwzględniły dane potwierdzające opinię z 2013 r., że na działce znajduje się, oprócz dwóch budynków mieszkalnych, również budynek wielofunkcyjny. Sporny budynek odpowiada definicji budynku z art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. – jest trwale związany z gruntem, posiada ściany, fundament i dach.
Zauważyć należy, że skarżąca na żadnym etapie postępowania nie przedstawiła dowodu, który przeczyłby ustaleniom przyjętym przez organy podatkowe na podstawie opinii biegłego z 2013 r., włączonej do akt postanowieniem Wójta z 27 października 2021 r. Tym samym aktualny pozostaje charakter budynku ustalony przez biegłego. Ze sporządzonej opinii wynika, że jest to budynek wielofunkcyjny o powierzchni 236,22 m2 z (152,98 m2 powierzchni użytkowej pełni funkcję usługową, a 83,24 m2 gospodarczą).
Sąd nie dopatrzył się podniesionych w skardze naruszeń zasad prawnych sformułowanych w art. 120, art. 121, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. Organy podatkowe zebrały bowiem w sprawie pełny i wyczerpujący materiał dowodowy, który następnie poddały ocenie. Wbrew zarzutom skargi uzasadnienie zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji spełnia wymogi określone w art. 210 § 4 O.p.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.), oddalił skargę.