I SA/GD 1390/19

I SA/Gd 1390/19 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2019-11-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-07-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Elżbieta Rischka
Irena Wesołowska
Małgorzata Gorzeń /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
6560
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Sygn. powiązane
I FSK 667/20 - Wyrok NSA z 2023-04-05
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 800
art. 13 § 2a,art. 14 g § 1, art. 169 § 1 i 4
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia WSA Irena Wesołowska, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 6 listopada 2019 r. sprawy ze skargi ,,A" na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 20 maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpoznania oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia 1 kwietnia 2019 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku A s.c. [...] o wydanie interpretacji indywidualnej w przedmiocie podatku od towarów i usług w zakresie zgodności z ustawą o podatku od towarów i usług przechowywania i archiwizowania faktur i innych dokumentów księgowych oraz utylizacji dokumentów w formie papierowej.
We wniosku z dnia 21 stycznia 2019 r. przedstawiono następujący stan faktyczny:
Wnioskodawca jest biurem rachunkowym dalej ("BR") świadczącym usługi objęte symbolem PKD 69.20.Z "Działalność rachunkowo-księgowa; doradztwo podatkowe". Zleceniodawcami tych usług są osoby fizyczne, osoby prawne i podmioty nieposiadające osobowości prawnej prowadzące działalność gospodarczą oraz osoby świadczące usługi wynajmu bez prowadzenia takiej działalności.
Usługi te są świadczone w siedzibie BR. Dokumenty Zleceniodawców są dostarczane do BR w formie papierowej osobiście lub jako przesyłki pocztowe lub kurierskie. Część dokumentów jest dostarczana w postaci elektronicznej, gdzie dokument taki ma postać pliku pdf lub jpg. Dokumenty elektroniczne są przez BR drukowane i łącznie z innymi dokumentami papierowymi stanowią zbiory dowodów księgowych w rozumieniu wskazanych poniżej przepisów:
- w ustawie o VAT, art. 106e ust. 1, gdzie wskazano co faktura winna zawierać,
- w ustawie o rachunkowości, w art. 20, art. 21 i art. 22 oraz art. 73 ust. 1, w rozp. M.F. dot. prowadzenia PKPiR w § 30 pkt 1.
Na podstawie takich dowodów księgowych (spełniających wskazane wyżej warunki) są dokonywane zapisy w księgach rachunkowych, PKPiR i innych ewidencjach podatkowych. Zapisów tych dokonuje się przy, użyciu komputera w odpowiednim oprogramowaniu, które zapewnia właściwe procedury takiego zapisu i środki chroniące przed zniszczeniem, modyfikacją lub ukryciem zapisu, w myśl art. 23 ust. 1 ustawy o rachunkowości.
Zapisy są dokonywane z zachowaniem chronologicznego ujęcia zdarzeń, które nastąpiły w danym okresie sprawozdawczym, a program księgowy odpowiednio kolejno te zapisy numeruje. Sposób dokonywania zapisów w programach księgowych umożliwia jednoznaczne ich powiązanie ze sprawdzonymi i zatwierdzonymi dowodami księgowymi, zgodnie z art. 14 ust. 1 i 2 ustawie o rachunkowości.
Powiązanie takie ma miejsce poprzez przepisanie numeru zapisu księgowego na odpowiadający temu zapisowi dowód księgowy.
Po spełnieniu powyższych wymagań, dowody księgowe będące podstawą dokonanych zapisów są ręcznie archiwizowane w sposób umożliwiający łatwość ich odszukania wg art. 112a ust. 1 ustawy VAT oraz zapewniający organowi podatkowemu lub organowi kontroli skarbowej bezzwłoczny dostęp do tych dokumentów, wg art. 112a ust. 4 ustawy VAT, a następnie są one (dowody księgowe) przechowywane w warunkach zabezpieczających je przed uszkodzeniem, zniszczeniem lub dostępem osób niepowołanych.
Tak zarchiwizowane dowody księgowe zostaną poddane czynnościom skanowania, w wyniku czego powstanie jeden plik w formacie PDF/A (format nieedytowalny) zawierający skany wszystkich dowodów księgowych z danego okresu sprawozdawczego.
Będzie zachowana kolejność skanów dowodów księgowych z numeracją zapisów w zbiorach programu księgowego.
Skany dowodów księgowych w tym pliku zawarte, będą dokładnym odwzorowaniem wersji papierowej takiego dowodu. Przy dokumentach wielostronicowych lub wieloelementowych skan będzie zawierał obraz wszystkich stron lub elementów danego dowodu.
Każdy taki plik zostanie podpisany kwalifikowanym podpisem elektronicznym, zgodnie z art. 106m ust. 5 ustawy o podatku od towarów i usług. Pliki takie będą archiwizowane z podziałem na lata obrachunkowe na dyskach zewnętrznych typu SDD. W ramach danego roku obrachunkowego będzie istniał podział na podmioty które były w nim obsługiwane przez BR, a w ramach podmiotu będzie istniał podział na okresy (miesiące) rozrachunkowe/sprawozdawcze. Komputerowe rejestry księgowe (dziennik KH, PKPiR, ewidencje podatkowe i inne zestawienia np. zapisy lub obroty na dowolnym koncie KH) będą dostępne w dowolnym czasie i w dowolnej konfiguracji jako odpowiednie pliki w formacie PDF/A lub wydruki papierowe z "aktywnego" programu księgowego. Pliki powyższe w formacie PDF/A również mogą zostać podpisane kwalifikowanym podpisem elektronicznym w momencie ich sporządzania. Istniejące już ogólnodostępne oprogramowanie pozwala na równoległe edytowania na ekranie monitora dwóch obrazów, a mianowicie na jednej połowie ekranu zawartość danego rejestru księgowego, a na drugiej połowie ekranu skan dowodu księgowego zapisanego w wybranej pozycji tegoż rejestru księgowego.
Wybierając kolejną pozycję rejestru księgowego, łatwo będzie znaleźć odpowiadający tej pozycji dokument księgowy, bo numeracja pozycji w rejestrze pozwala na jednoznaczne powiązanie tego zapisu ze skanem dowodu księgowego (będzie istniała zgodność numerów).
W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania:
1. Czy wskazany w opisie przyszłego stanu faktycznego zestaw dwóch plików (podpisanych kwalifikowanym podpisem elektronicznym, gdzie plik pierwszy będzie zawierał skany dowodów księgowych i plik drugi będzie zawierał skany odpowiednich rejestrów księgowych lub podatkowych) w formacie PDF/A (nie edytowalnym) będzie spełniał warunki określone w art. 106m ust. 1 i 5 w art. 112a ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług?
2. Czy wskazany w opisie przyszłego stanu faktycznego zestaw dwóch plików (podpisanych kwalifikowanym podpisem elektronicznym, gdzie plik pierwszy będzie zawierał scany dowodów księgowych i plik drugi będzie zawierał scany odpowiednich im rejestrów księgowych lub podatkowych) będzie spełniał wskazane w art, 112a ust. 3 i 4 ustawy o podatku od towarów i usług?
Zdaniem wnioskodawcy uprawnione jest uznanie, że odpowiedź "TAK" na każde z przedstawionych pytań jest odpowiedzią prawidłową.
Wnioskodawca wskazał, że przyjęty format plików, w którym będą przechowywane zeskanowane dowody księgowe jest formatem pliku służącym długoterminowej archiwizacji danych elektronicznych zainicjowanym przez Adobe Systems w PDF Reference Version 1.4. w piątej wersji Adobe Acrobat.
Taki sposób archiwizacji cyfrowej pozwala na pełną realizację obowiązku zapewnienia autentyczności pochodzenia, integralności treści i czytelności dowodu księgowego, zgodnie z art. 106m ust. 1 do 4 ustawy VAT, oraz jest zgodny z treścią art. 73 ust. 1 ustawy o rachunkowości.
Warunki w tych przepisach wskazane będą spełnione poprzez podpisane takiego pliku kwalifikowanym podpisem elektronicznym, zgodnie z art. 106m ust. 5 ustawy VAT.
W wyniku wykorzystania do podpisania pliku kwalifikowanego podpisu elektronicznego, zawartość takiego pliku od momentu jego podpisania stanie się "trwale" odporna na wszelkie próby ingerencji w jego treść lub treść skanów dowodów księgowych w tym pliku zawartych. Jednocześnie wszystkie organy kontrolne uprawnione do takich czynności już dysponują odpowiednimi narzędziami informatycznymi, które pozwalają na weryfikację takiego podpisu i treści pliku, który jest nim podpisany.
Należy również wskazać, że taki sposób "gromadzenia" dowodów księgowych pozwala organom kontrolnym na bardziej efektywną pracę przy czynnościach kontrolnych. W przypadku kontroli dokumentów papierowych, kontrolujący dysponuje tylko jednym egzemplarzem takiego dowodu, gdy tymczasem w przypadku kontroli dowodów w wersji elektronicznej możliwe jest wykonanie potrzebnej ilości kopii danego zbioru/pliku, a tym samym każda z osób biorących udział w czynnościach kontrolnych będzie miała do dyspozycji "własny" zbiór dowodów księgowych, co znacznie usprawni ich (tych osób) pracę.
Podpisane kwalifikowanym podpisem elektronicznym pliki zawierające skany dowodów księgowych w formacie PDF/A, będą zapisywane na nośnikach zapewniających całkowitą trwałość takiego zapisu przez okres co najmniej 20 lat, tym samym spełniający warunek wymaganego okresu przechowywania dokumentów wynikający z art. 86 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa.
Tym samym zostanie spełniony warunek istnienia w trwałej i niezmienionej postaci zawartości dowodów księgowych, co najmniej do początku okresu kiedy nastąpi przedawnienie zobowiązania podatkowego z nich wynikającego wg art. 112a ust. 1 i 4 ustawy podatku od towarów i usług.
Taka archiwizacja dokumentów elektronicznych zapewni spełnienie wszystkich wymagań dotyczących sposobu/metod archiwizacji dokumentów papierowych wskazanych w art. 73 ust. 2 gdzie zapisano cytat: "Z wyłączeniem ... treść dowodów księgowych może być przeniesiona na informatyczne nośniki danych pozwalające zachować w trwałej i niezmienionej postaci zawartość dowodów. Warunkiem stosowania tej metody przechowywania danych jest posiadanie urządzeń pozwalających na odtworzenie dowodów w postaci wydruku, o ile inne przepisy nie stanowią inaczej. Wydruk jest dowodem równoważnym z dowodem księgowym, z którego treść została przeniesiona na informatyczny nośnik danych".
Papierowe dowody księgowe zarchiwizowane elektronicznie w powyższy sposób będą mogły zostać poddane utylizacji/mechanicznemu zniszczeniu bez obawy, że taka czynność zostanie uznana za niedozwoloną lub zabronioną prawem.
Ponieważ wniosek nie spełniał wymogów formalnych, pismem z dnia 22 lutego 2019 r. (dalej jako "Wezwanie"), na podstawie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h ustawy Ordynacja podatkowa, wezwano wnioskodawcę do jego uzupełnienia - w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.
W wezwaniu poproszono wnioskodawcę m.in. o zweryfikowanie zakresu żądania wydania interpretacji indywidualnej poprzez ewentualne przeformułowanie treści pytań (poz. 75 formularz ORD-IN) mającego być przedmiotem rozpatrzenia przez tut. organ w taki sposób, aby pytanie/pytania korespondowało z treścią opisu stanu faktycznego, tj. odnosiło się do praw i obowiązków wnioskodawcy na gruncie przepisów prawa podatkowego, np. w zakresie zastosowania podatku od towarów i usług.
W dniu 8 marca 2019 r. do tut. organu wpłynęło uzupełnienie wniosku ORD-IN, jednakże uzupełniono braki formalne jedynie w części.
W ww. piśmie dokonano uzupełnienia poprzez:
I. Nadesłanie uchwały wspólników zawierających wskazane we wniosku pełnomocnictwo,
II. Zakreślenie podatku od towarów i usług jako przedmiot wniosku (rodzaj sprawy poz. 6 formularza ORD-IN),
III. Doprecyzowanie przedstawionego stanu faktycznego poprzez zamianę art. 122a ust. 2 na art. 112a ust. 1 ustawy o VAT (poz. 74: formularza ORD-IN),
IV. dokonanie wpłaty w wysokości 80 zł i zweryfikowanie zakresu żądania wydania interpretacji indywidualnej poprzez przeformułowanie treści pytań (poz. 75 formularza ORD-IN) w następujący sposób:
1. "Czy wskazany w opisie przyszłego stanu faktycznego zestaw dwóch plików (podpisanych kwalifikowanym podpisem elektronicznym, gdzie plik pierwszy będzie zawierał skany dowodów księgowych i plik drugi będzie zawierał skany odpowiednich rejestrów księgowych lub podatkowych) w formacie PDF/A (nie edytowalnym) będzie spełniał warunki określone w art. 106m ust. 1 i 5 oraz w art. 112a ust. 1 ustawy p.t.u.?
2. Czy wskazany w opisie przyszłego stanu faktycznego zestaw dwóch plików (podpisanych kwalifikowanym podpisem elektronicznym, gdzie plik pierwszy będzie zawierał scany dowodów księgowych i plik drugi będzie zawierał scany odpowiednich im rejestrów księgowych lub podatkowych) będzie spełniał wskazane w art. 112a ust. 3 i 4 ustawy p.t.u.?
3. Czy w przypadku odpowiedzi TAK na wskazane dwa pierwsze pytania uprawniona będzie czynność mechanicznego zniszczenia/utylizacji tych dokumentów papierowych, których pełne skany będą znajdowały się w plikach archiwum elektronicznego, bo takie(zarchiwizowane elektronicznie) dokumenty papierowe utracą status dokumentów podlegających obowiązkowi przechowywania do czasu upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego"?
Wobec powyższego stwierdzono, że wnioskodawca nie uzupełnił wniosku w pełnym żądanym zakresie, tj. w zakresie zweryfikowania zakresu żądania, albowiem postawione w odpowiedzi na wezwanie pytania nie odnoszą się w pełni do obowiązków lub praw wnioskodawcy określonych w materialnych przepisach prawa podatkowego. W konsekwencji uniemożliwiło to organowi wydanie interpretacji indywidualnej w przedmiotowej sprawie.
Z uwagi na powyższe, postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2019 r. organ pozostawił wniosek bez rozpatrzenia. W jego treści poinformowano o prawie złożenia zażalenia w terminie 7 dni od daty doręczenia postanowienia.
Nie zgadzając się z treścią powyższego rozstrzygnięcia, wnioskodawca złożył zażalenie, w którym zarzucił, że zarówno we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, jak i jego uzupełnieniu, jako podstawę prawną podnoszonych okoliczności wskazywał na przepisy art. 106m, art. 112 i art. 112a ustawy o podatku od towarów i usług. Wnioskodawca nie zgadza się z uzasadnieniem przyjętego przez organ rozstrzygnięcia, a mianowicie ze stwierdzeniem, że "przedmiotem interpretacji nie może być ocena czynności technicznych, dokonanych przez podatnika, czy też wskazanie, jakie czynności techniczne podatnik winien dokonać, dlatego należało przeformułować zakres żądania zawarty we wniosku w taki sposób aby dotyczył wyłącznie praw bądź obowiązków wnioskodawcy, wynikających z materialnych przepisów prawa podatkowego".
Przywołując przepisy art. 106m, art. 112 oraz art. 112a ustawy o VAT wnioskodawca zauważył, że to sam ustawodawca wskazuje, jakie czynności techniczne można/należy wykonywać, aby wskazane tam obowiązki można było uznać za zachowane/spełnione.
Reasumując, wnioskodawca wskazał, że wszystkie przywoływane we wniosku przepisy dotyczą obowiązków (będących czynnościami technicznymi) wynikającymi z materialnych przepisów prawa podatkowego. Jeżeli więc wskazane jako obowiązkowe czynności odnoszą się do dokumentów w formie papierowej, to zasadnym jest stanowisko wnioskodawcy, że w takim samym stopniu odnoszą się one do dokumentów w formie elektronicznej.
Zatem stanowisko organu wskazujące, że zakres żądania wnioskodawcy nie dotyczył wyłącznie jego obowiązków, bądź praw wynikających z materialnych przepisów prawa podatkowego, wnioskodawca uznał za niewłaściwe, wnosząc o ponowne rozpatrzenie wniosku.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy, na skutek złożonego zażalenia Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej podniósł, że kwestią sporną w niniejszej sprawie jest okoliczność istnienia przesłanek do pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.
Regulacje dotyczące interpretacji przepisów prawa podatkowego zostały zawarte w rozdziale 1a działu II-go Ordynacji podatkowej.
Zgodnie z art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną).
Stosownie do art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
Przez indywidualną sprawę należy rozumieć konkretnie, precyzyjnie określony stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe, charakteryzujące się cechami umożliwiającymi jego właściwą identyfikację. Natomiast "wyczerpujący" w użyciu przymiotnikowym, zgodnie z definicją zawartą w Słowniku Języka Polskiego (opracowanie E. Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2005), to "wszechstronny, dokładny, gruntowny".
Użyte w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej ustawowe określenie "wyczerpująco" należy wiec rozumieć jako przedstawienie danego zagadnienia na tyle wszechstronnie, dogłębnie, szczegółowo, gruntownie i dokładnie, aby wnioskodawca mógł zająć stanowisko w stosunku do prezentowanego stanu rzeczy, zaś organ podatkowy na tej podstawie udzielić jednoznacznej odpowiedzi co do konkretnego zdarzenia przyszłego lub obecnego. Opis ten powinien zawierać wszystkie istotne elementy stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), niezbędne z punktu widzenia możliwości dokonania w sposób jednoznaczny jego prawnopodatkowej kwalifikacji.
Z przywołanych przepisów wynika, że specyfika postępowania w sprawie wydania interpretacji polega między innymi na tym, że organ podatkowy rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej tego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Organ podatkowy nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych tylko okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które musi być ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę (art. 14b § 3 i art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej).
W konsekwencji, to ze stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego powinien wynikać jednoznaczny (niebudzący wątpliwości) oraz wyczerpujący opis zdarzenia, będący przedmiotem interpretacji indywidualnej. Tylko w stosunku do tak określonego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego wyrażona jest jego ocena prawna, tak przez podatnika, jak i organ podatkowy. Organ wydający interpretację rozstrzyga, czy zainteresowany prawidłowo ocenia kwestię wpływu zaistnienia opisanej sytuacji na obowiązki i/lub uprawnienia wynikające z unormowań prawa podatkowego.
Ponadto podkreślić należy, że z otrzymanej przez wnioskodawcę interpretacji indywidualnej wynika gwarancja, że zastosowanie się do poglądu prawnego wyrażonego przez organ - niezależnie od jego prawidłowości - nie będzie jemu szkodzić. Gwarancje te szczegółowo normują przepisy art. 14k - 14n ustawy Ordynacja podatkowa.
Stosownie do przepisu art. 14k § 1 Ordynacji podatkowej, zastosowanie się do interpretacji indywidualnej przed jej zmianą, stwierdzeniem jej wygaśnięcia lub przed doręczeniem organowi podatkowemu odpisu prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego, uchylającego interpretację indywidualną nie może szkodzić wnioskodawcy, jak również w przypadku nieuwzględnienia jej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej.
Interpretacja pełni zatem podwójną funkcję: informacyjną i gwarancyjną (ochronną). Funkcje te stanowią istotną i równorzędną rolę w procesie ubiegania się o wydanie interpretacji.
Organ wydający interpretację indywidualną nie może więc zbadać w sensie merytorycznym "sprawy podatkowej" wynikającej z przytoczonego we wniosku zdarzenia, lecz jedynie pozytywnie lub negatywnie ocenić, z przytoczeniem przepisów prawa podatkowego, czy stanowisko pytającego zawarte we wniosku, odnoszące się do regulacji przepisów materialnego prawa podatkowego, jest słuszne i znajduje się oparcie w okolicznościach przedstawionego zdarzenia. Organ wydający interpretację przepisów prawa podatkowego nie może przy tym prowadzić postępowania ani podejmować rozstrzygnięć zastrzeżonych dla innego trybu orzekania, w tym w postępowaniu kontrolnym czy podatkowym prowadzonym w oparciu o konkretną dokumentację.
Ponadto - co szczególnie istotne w analizowanej sprawie - to na organie spoczywa obowiązek dokonania oceny, czy stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) został przedstawiony przez wnioskodawcę wyczerpująco, czy nie. Jeśli we wniosku o wydanie interpretacji strona przedstawiła stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) w sposób uniemożliwiający dokonanie oceny prawnej jej stanowiska, organ podatkowy - w trybie art. 169 § 1, w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej - wzywa stronę do uzupełnienia braków wniosku - co uczyniono w przedmiotowej sprawie.
Jak wynika z wcześniejszych rozważań, przedmiotem interpretacji nie może być ocena czynności technicznych, dokonanych przez podatnika czy też, wskazanie, jakie czynności techniczne podatnik winien pokonać. Zatem w niniejszej sprawie należało przeformułować wskazany zakres żądania zawarty we wniosku w taki sposób, aby dotyczył wyłącznie praw, bądź obowiązków wynikających z przepisów prawa podatkowego. Jak bowiem stanowi art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej, jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia.
Przywołany przepis przewiduje tryb usuwania braków w podaniach. Ma on charakter gwarancyjny, ponieważ wnoszący podanie, co do zasady, otrzymuje "szansę" naprawienia błędów lub uzupełnienia braków w podaniu. Dopiero niewykonanie wskazówek może spowodować negatywne skutki w postaci pozostawienia pisma bez rozpatrzenia.
Zatem - w trybie art. 169 § 1, w zw. art. 14h Ordynacji podatkowej - organ może żądać od wnioskodawcy uszczegółowienia opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, jeśli uzna, że jest to niezbędne do dokonania jego prawidłowej kwalifikacji prawnej, bowiem wydając interpretację indywidualną - jak już wskazano - opiera się on tylko i wyłącznie na przedstawionym przez wnioskodawcę stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym. Przy wydawaniu interpretacji indywidualnych, wyłącznie miarodajny jest więc stan faktyczny/zdarzenie przyszłe przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji, ewentualnie uzupełniony na skutek ww. wezwania organu podatkowego do uzupełnienia braków wniosku.
W wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych podania należy zatem jednoznacznie wskazać, jaki konkretnie brak i w jaki sposób ma być usunięty. Strona po zapoznaniu się z jego treścią powinna wiedzieć, że określone jej działanie (np. podanie określonych informacji) spowoduje usunięcie braku i w efekcie rozpatrzenie podania. Z kolei, pozostawienie podania bez rozpatrzenia możliwe jest tylko wówczas, gdy strona nie uczyniła zadość wezwaniu, lub wprawdzie uczyniła to, ale z przekroczeniem terminu. Ocena, czy strona usunęła braki formalne podania, sprowadza się do prostego porównania tego, do czego była wzywana i tego, co uczyniła.
W niniejszej sprawie organ wezwał wnioskodawcę - na podstawie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej - do uzupełnienia wniosku poprzez m.in. zweryfikowanie zakresu żądania wydania interpretacji indywidualnej poprzez ewentualne przeformułowanie treści pytań, mającego być przedmiotem rozpatrzenia przez tut. organ w taki sposób, aby pytania korespondowały z treścią opisu stanu faktycznego, tj. odnosiły się do praw i obowiązków wnioskodawcy na gruncie przepisów prawa podatkowego, np. w zakresie zastosowania podatku od towarów i usług.
Braków w powyższym zakresie wnioskodawca nie usunął, bowiem postawione w uzupełnieniu z dnia 8 marca 2019 r. pytania nie odnoszą się, wbrew twierdzeniu zawartemu w zażaleniu, w pełni do obowiązków lub praw wnioskodawcy, określonych w materialnych przepisach prawa podatkowego. Zakres żądania zawarty bowiem we wniosku dotyczy nie tylko samej formy przechowywania dokumentów, w tym faktur, ale technicznych aspektów związanych z dostępnością dokumentów na żądanie organów podatkowych oraz poddania dokumentów papierowych czynności mechanicznego zniszczenia przez wnioskodawcę.
Zatem zasadnicze braki (wady) wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, którymi był w tym zakresie obarczony od samego początku, nie zostały usunięte. Wobec tego, aby wydać interpretację indywidualną organ interpretacyjny musiałby wpierw dokonać analizy zasadności dokonania czynności mechanicznego zniszczenia dokumentów papierowych. Takie postępowanie byłoby jednak ewidentnym naruszeniem przepisów regulujących procedurę wydawania interpretacji indywidualnych zawartą w Ordynacji podatkowej.
Przedmiotem interpretacji indywidualnej nie mogą być przepisy odnoszące się do kwestii technicznych, gdyż nie jest możliwe w tym wypadku zastosowanie do nich funkcji ochronnej wynikającej z art. 14k-art. 14n Ordynacji podatkowej.
Jak już wskazano, przedstawiony przez wnioskodawcę we wniosku stan faktyczny/zdarzenie przyszłe stanowi jedyną faktyczną i wyłączną podstawę wydanej interpretacji i tym samym wyznacza granice, w jakich interpretacja będzie mogła wywoływać określone w ustawie skutki prawne. W świetle przesłanego uzupełnienia należy stwierdzić, że skoro - jak wynika z jego treści - wnioskodawca nie uczynił zadość wymogom podanym w wezwaniu do uzupełnienia wniosku, brak jest przesłanek umożliwiających rozstrzygnięcie sprawy w granicach żądania wyrażonego w postawionych pytaniach.
W tym aspekcie zasadne jest także wskazanie, że jak wynika z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2015 r. sygn. akt II FSK 3251/12, interpretacja indywidualna, pełniąc funkcję informacyjną, powinna udzielać odpowiedzi konkretnych, a nie warunkowych (tu: w kontekście rozstrzygnięcia czy wnioskodawca uprawniony będzie do mechanicznego zniszczenia dokumentów papierowych). Tym samym musi być ona osadzona w ściśle określonym stanie faktycznym lub równie kategorycznie przedstawionym zdarzeniu przyszłym.
Tylko bowiem precyzyjny, konkretny i zindywidualizowany co do przypadku stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) stanowi jedyną faktyczną podstawę udzielanej interpretacji indywidualnej i wyznacza granice, w jakich interpretacja będzie mogła wywołać określone w ustawie skutki prawne.
Mając na uwadze dokonaną zarówno powyżej, jak i w postanowieniu z dnia 1 kwietnia 2019 r., analizę przepisów prawa, stwierdzić należy, że skoro braki w złożonym wniosku, pomimo wezwania tut. organu do jego doprecyzowania, nie zostały uzupełnione, to tym samym treść wniosku nie pozwala na wydanie rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie w zakresie wyznaczonym przez pytania wnioskodawcy.
Uwzględniając powyższe oraz specyfikę postępowania interpretacyjnego należy stwierdzić, że w związku z tym, że wnioskodawca nie uzupełnił braków formalnych wniosku we wskazanym zakresie, niezbędnych do wydania rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej - w oparciu o przepisy art. 13 § 2a, art. 14g § 1 oraz art. 169 § 1 w z w. z art. 14h Ordynacji podatkowej - zasadnie wydał postanowienie z dnia 1 kwietnia 2019 r. o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia.
Skargę do WSA na powyższe postanowienie wniosło A s.c., żądając uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości.
Skarżąca Spółka zarzuciła postanowieniu:
1. Naruszenie przepisów postępowania:
- art. 14g § 1 (ustawy O.p.) poprzez nieuprawnione przyjęcie, że wniosek wnioskodawcy i jego uzupełnienie nie spełniał warunków określonych w art. 14b § 3 tej samej ustawy, tym samym spełniał warunek pozostawienia go bez rozpatrzenia,
- art. 14b § 1 (ustawy O.p.) poprzez nieuzasadnioną odmowę wydania pisemnej interpretacji prawa podatkowego, mimo iż Wnioskodawca spełnił wszystkie wymogi i rygory, jakim wniosek winien odpowiadać,
- art. 14a § 1 pkt 1 (ustawy O.p.) poprzez brak dążenia ministra właściwego do spraw finansów publicznych do zapewnienia jednolitego stosowania przepisów prawa podatkowego na wniosek zainteresowanych (interpretacji ogólnych),
- art. 120 i art. 121 § 1 (ustawy O.p.) poprzez stosowanie lub nie stosowanie określonych przepisów postępowania administracyjnego (wskazanych wyżej) w sytuacjach, gdy ich stosowanie lub nie, jest bezpodstawne, bo ma jedynie na celu uniknięcie przez organ interpretacyjny obowiązku wydania interpretacji w odniesieniu do obowiązków podatnika, których ten ostatni jest zobowiązany bezwzględnie przestrzegać.
2. Dopuszczenie się błędu wykładni przepisów prawa materialnego:
- art. 14b § 3 (ustawy O.p.) poprzez przyjęcie, że zdarzenie przyszłe jest nie opisane w sposób wyczerpujący (do czego ten przepis zobowiązuje) mimo, iż wszystkie okoliczności, które tego zdarzenia dotyczą, "wywodzą się" w każdym swoim elemencie do obowiązujących przepisów prawa podatkowego, które zdarzenia przyszłego dotyczą,
- art. 106e ust. 1, art. 112a ust. 1 i ust. 4 - ustawy o podatku od towarów i usług; art. 14 ust. 1 i 2, art. 20, 21, 22 i art. 73 ust. 1 - ustawy o rachunkowości; § 30 pkt 1 Rozp. MF o prowadzeniu PKPiR - poprzez przyjęcie, że wskazane w tych przepisach jednoznacznie określone obowiązki podatników można określić mianem czynności technicznych, których sposób i jakość wykonania nie mogą podlegać obowiązkowi wydania interpretacji indywidualnej co do sposobu i jakości ich wykonywania przez podatnika.
W uzasadnieniu skargi wskazano m. in., że wnioskodawca chciałby zastąpić archiwizację ręczną wszystkich dokumentów archiwizacją elektroniczną.
W przedłożonym wniosku wyczerpująco wskazywał czynności (techniczne i organizacyjne z wykorzystaniem kwalifikowanego podpisu elektronicznego), jakie ma zamiar wykonywać, aby taka archiwizacja miała miejsce i aby spełniała ona wszystkie przepisy ustawy o rachunkowości, ustawy VAT i Rozp. MF dot. prowadzenia PKPiR takiej archiwizacji dotyczące. Przepisy te zostały już wcześniej wymienione.
Zdaniem wnioskodawcy, wskazywane przez niego czynności prowadzące do archiwizacji elektronicznej będą skutkowały takim stanem faktycznym i prawnym, który będzie odpowiadał wymogom prawa, jakie są obowiązujące przy archiwizacji ręcznej z dodatkową opcją, że archiwizacja elektroniczna wymogi takie spełnia w sposób bardziej skuteczny, trwały i łatwy w późniejszej obsłudze.
Postawione we wniosku pytania tak stawiały problem, aby organ, do którego wniosek był skierowany, potwierdził prawidłowość stanowiska wnioskodawcy lub tej prawidłowości zaprzeczył, uzasadniając swoje stanowisko przy takim zaprzeczeniu.
Organ interpretacyjny wezwał wnioskodawcę "o zweryfikowanie zakresu żądania ... poprzez ewentualne przeformułowanie treści pytań ... w taki sposób, aby pytanie/pytania korespondowały z treścią opisu stanu faktycznego, tj. odnosiło się do praw i obowiązków Wnioskodawcy na gruncie przepisów prawa podatkowego, np. w zakresie zastosowania podatku od towarów i usług".
W odpowiedzi wnioskodawca wskazał, że wniosek w swojej treści (w tym sformułowane pytania) odnosił się w całej rozciągłości do obowiązków wnioskodawcy wynikających z przepisów ustawy o rachunkowości, ustawy o podatku od towarów i usług oraz rozporządzenia MF o prowadzeniu PKPiR. Zatem treść wezwania o uzupełnienie we wskazanym zakresie nie odpowiadała stanowi faktycznemu sprawy.
Przesłanej przez wnioskodawcę odpowiedzi organ interpretacyjny nie uznał za spełniającą wymogi przez ten organ sformułowane, wynikiem czego wydał postanowienie - o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia, uzasadniając to stwierdzeniem, "że wnioskodawca nie uzupełnił wniosku w pełnym żądanym zakresie, tj. w zakresie zweryfikowania zakresu żądania, albowiem postawione w odpowiedzi na wezwanie pytania nie odnoszą się w pełni do obowiązków lub praw wnioskodawcy określonych w materialnych przepisach prawa podatkowego. W konsekwencji uniemożliwiło to organowi wydanie interpretacji indywidualnej w przedmiotowej sprawie".
Odnosząc się do powyższych zarzutów wnioskodawca stoi na stanowisku, że zarzut ten nie znajduje uzasadnienia w świetle wszystkich okoliczności wskazanych we wniosku i jego uzupełnieniu, bo:
• uzasadnienia sporządzone przez organ interpretacyjny były bardzo obszerne w zakresie treści uzasadniających zarzuty o braku wyczerpującego przedstawienia przez wnioskodawców przyszłego stanu faktycznego,
• wskazana obszerność nie zawierała wyczerpującego i dokładnego katalogu/zbioru zarzutów, jakie należałoby postawić wnioskowi,
• organ interpretacyjny nie wskazał bowiem, jakich elementów wyczerpującego przedstawienia stanu przyszłego we wniosku zabrakło. Wskazał tylko, że elementy których jego zdaniem zabrakło w opisie przyszłego stanu faktycznego, to to, że opis ten nie był wszechstronny, dogłębny, szczegółowy, gruntowny i dokładny,
• nie wskazał tym samym, jakich (konkretnych/faktycznych) elementów opisu stanu przyszłego wniosek nie zawierał, powodując, że opis tego stanu we wniosku nie był szczegółowy i nie był wyczerpujący,
• nie wskazał również podstawy prawnej dla dokonanej oceny i stawianych przez siebie zarzutów. Brak podstawy czyni zasadnym przyjęcie przesłanki, że dokonana przez organ interpretacyjny ocena wskazująca na brak szczegółowości i wyczerpującego opisu przyszłego stanu faktycznego jest oceną subiektywną,
• zapis ustawowy o obowiązku wyczerpującego przedstawienia wszystkich okoliczności stanu faktycznego teraźniejszego lub przyszłego stanowi, że przepis taki może być stosowany w różnych okolicznościach; po pierwsze, gdy wnioskodawca faktycznie nie zrobi tego w sposób ogólnie przyjęty za właściwy, po drugie, gdy to organ interpretacyjny (z przyczyn/powodów tylko sobie znanych) uzna, że wnioskodawca nie zrobił tego w sposób, który organ uznał za właściwy,
• zatem zarzut o braku wyczerpującego przedstawienia przez wnioskodawcę przyszłego stanu faktycznego jest nieuzasadniony, a tym samym i nieuprawniony, co powoduje, że organ interpretacyjny stosując negatywną przesłankę możliwą do wywiedzenia z art. 14b § 3 (ustawy O.p.) naruszył przepisy postępowania zawarte w art. 14g § 1 tej ustawy.
Wnioskodawca wskazał ponadto, że:
- zostały wskazane konkretne przepisy prawa podatkowego, które ich zdaniem stanowią podstawę uzasadniającą wniosek o interpretację,
- z tych przepisów wynika jednoznacznie, że wskazane czynności określone przez organ interpretacyjny jako techniczne, są koniecznym obowiązkiem podatnika, bo za brak ich wykonania lub wykonanie w sposób kwalifikowanie niewłaściwy/błędny podatnik będzie ponosił odpowiedzialność skutkującą ustaleniem innej podstawy opodatkowania lub/oraz karą wynikającą z zastosowania kks,
- zdaniem wnioskodawców przepisy prawa podatkowego, nawet jeżeli wskazują na konieczność wykonania określonych czynności, to czynności takie są obowiązkiem wynikającym z obowiązku stosowania przepisów prawa podatkowego przez podatnika, a zatem jako takie objęte są obowiązkiem interpretacyjnym.
Inne stanowisko narusza przepisy postępowania wskazane w art. 14b § 1 (ustawy O.p.), bo ma miejsce nieuzasadniona odmowa wydania pisemnej interpretacji prawa podatkowego, mimo iż wnioskodawca spełnił wszystkie wymogi i rygory, jakim wniosek winien odpowiadać. Należy wskazać, że ustawodawca w tych przepisach (o dążeniu do jednolitego stosowania przepisów prawa podatkowego) nie wprowadza podziału przepisów prawa podatkowego na przepisy materialne i te dotyczące kwestii/właściwości technicznych.
Powyższe stanowisko organu interpretacyjnego narusza również przepisy postępowania wskazane w art. 14a § 1 (ustawy O.p.), bo wskazują na brak dążenia/niechęć ministra właściwego do spraw finansów publicznych ( w jego imieniu - organu interpretacyjnego) do zapewnienia jednolitego stosowania przepisów prawa podatkowego na wniosek zainteresowanych (interpretacji ogólnych).
W tych okolicznościach organ interpretacyjny dopuścił się również błędu wykładni przepisów prawa materialnego - art. 106e ust. 1, art. 112a ust. 1 i ust. 4 - ustawy o podatku od towarów i usług; art. 14 ust. 1 i ust. 2, art. 20, 21, 22 i art. 73 ust. 1- ustawy o rachunkowości; § 30 pkt 1 Rozp. MF o prowadzeniu PKPiR poprzez przyjęcie, że wskazane w tych przepisach jednoznacznie określone obowiązki podatników można określić mianem tylko czynności technicznych, których sposób i jakość wykonania nie mogą podlegać obowiązkowi wydania interpretacji indywidualnej.
Ponadto wnioskodawca, odnosząc się do stwierdzenia organu, że "Przedmiotem interpretacji indywidualnej nie mogą być przepisy odnoszące się do kwestii technicznych, gdyż nie jest możliwe w tym wypadku zastosowanie do nich funkcji ochronnej wynikającej z art. 14k - art. 14n ordynacji podatkowej wskazał, że:
• uznanie przez organ interpretacyjny, że podatnik poprawnie wykonuje swoje obowiązki w tym zakresie, będzie stanowiło o funkcji ochronnej wynikającej z odpowiednich przepisów Ordynacji podatkowej,
• dla uzasadnienia swojego wniosku posługuje się on wskazanymi konkretnymi przepisami prawa podatkowego, które zawierają zdaniem ustawodawcy wyczerpującą informację, jaką ma otrzymać podatnik, aby jego działania były zgodne z tymi przepisami,
• nikt nie stawia tym przepisom "zarzutu", że nie są wszechstronne, dogłębne, szczegółowe, dokładne i gruntownie przedstawiające okoliczności tego, czego dotyczą, inaczej mówiąc, ich treść nie stanowi przeszkody we właściwym ich stosowaniu w określonych okolicznościach.
Organ interpretacyjny dokonał niewłaściwej oceny prawa materialnego, (art. 14 § 3 ustawy O.p.) przyjął bowiem, że zdarzenie przyszłe nie jest opisane w sposób wyczerpujący (do czego ten przepis zobowiązuje) w okolicznościach, w których opis tego zdarzenia w każdym istotnym elemencie odwołuje się do obowiązujących przepisów prawa podatkowego, które tego zdarzenia przyszłego dotyczą.
Organ interpretacyjny, wskazując na wymienione przepisy (art. 14k do 14n ustawy O.p.), przyjmując brak możliwości ich zastosowania w sprawie, dopuścił się błędu ich wykładni, mimo iż wszelkie okoliczności sprawy wskazywały, że oczekiwana interpretacja spełni swoją funkcję ochronną wobec wnioskodawcy.
W wyniku dokonania błędu wykładni i niewłaściwej oceny prawa materialnego naruszone zostały przepisy postępowania, gdyż organ interpretacyjny zastosował w sprawie art. 14g § 1 (ustawy O.p.) mimo, że wszelkie przesłanki wskazywały, iż przepis ten nie może znaleźć zastosowania w sprawie.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
W myśl art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnial997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U.z2018r. poz. 800,zpóźn. zm.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną).
Wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (art. 14b § 2 Ordynacji podatkowej). Stosownie do art. 14b § 2a Ordynacji podatkowej, przedmiotem wniosku o interpretację indywidualną nie mogą być przepisy prawa podatkowego regulujące właściwość oraz uprawnienia i obowiązki organów podatkowych.
Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego (art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa).
Zakres przedmiotowy interpretacji określony został przez ustawodawcę we wskazanym powyżej art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej. W świetle tego przepisu niemożliwe jest wydanie przez Organ podatkowy interpretacji przepisów innych niż przepisy prawa podatkowego.
W myśl normy zawartej w art. 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej, przez przepisy prawa podatkowego należy rozumieć przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych.
Znaczenie terminu "ustawy podatkowe" wyjaśnia przy tym art. 3 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Na jego mocy, ilekroć w ustawie jest mowa o ustawach podatkowych, należy przez to rozumieć ustawy dotyczące podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych określające podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujące prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich.
Status zainteresowanego posiada każdy podmiot, który zwraca się o wydanie interpretacji indywidualnej w celu prawidłowej, tj. zgodnej z obowiązującymi go przepisami, realizacji swoich praw i obowiązków w sferze prawa podatkowego, wyjaśnienia lub ułożenia swoich interesów w sferze prawa podatkowego. Innymi słowy, do uzyskania interpretacji indywidualnej legitymowany jest podmiot, dla którego określony stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe może rodzić konsekwencje w sferze stosunków prawnopodatkowych. Przedmiotem interpretacji mogą być zatem takie sytuacje faktyczne, które mogą powodować powstanie obowiązku podatkowego lub zobowiązania podatkowego po stronie wnioskodawcy, które dotyczą stery odpowiedzialności podatkowej tego podmiotu.
Przy czym, pod pojęciem obowiązku podatkowego należy rozumieć wynikającą z ustaw podatkowych nieskonkretyzowaną powinność przymusowego świadczenia pieniężnego w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w tych ustawach - art. 4 Ordynacji podatkowej.
Natomiast zobowiązanie podatkowe należy rozumieć jako wynikające z obowiązku podatkowego zobowiązanie podatnika do zapłacenia na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu albo gminy podatku w wysokości, w terminie oraz w miejscu określonych w przepisach prawa podatkowego - art. 5 Ordynacji podatkowej.
Z powyższego wynika jednoznacznie, że wszczęcie postępowania w sprawie wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego jest możliwe wyłącznie na podstawie takiego wniosku zainteresowanego, którego sposób sformułowania pozwała na wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia realizującego omówione powyżej funkcje przypisane tej instytucji prawnej przez ustawodawcę - rozstrzygnięcia, którego charakter odpowiada istocie analizowanej instytucji.
Wykładnia systemowa art. 14b Ordynacji podatkowej wskazuje, że dotyczy on wyłącznie takich stanów faktycznych/zdarzeń przyszłych, które spowodowały lub mogą spowodować powstanie odpowiedzialności podatkowej, a zatem mają dotyczyć tylko norm wynikających z prawa podatkowego materialnego. Wniosek taki wynika z zestawienia wzmiankowanego przepisu z przepisem art. 14p Ordynacji podatkowej, który stanowi, że przepisy Rozdziału 1a Ordynacji podatkowej stosuje się odpowiednio do należności płatników lub inkasentów, zobowiązań osób trzecich oraz do należności, o których mowa w art. 52 § 1. Zatem prawidłowy jest pogląd, że przedmiotem interpretacji mogą być takie sytuacje faktyczne/zdarzenia przyszłe, które mogą powodować powstanie obowiązku podatkowego lub zobowiązania podatkowego po stronie wnioskodawcy, a zatem dotyczą sfery odpowiedzialności podatkowej tego podmiotu.
W niniejszej sprawie, z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, wynika m. in., że wnioskodawca jako biuro rachunkowe świadczy usługi objęte symbolem PKD 69.20.Z "działalność rachunkowo-księgowa; doradztwo podatkowe". Wskazał jakie dokumenty otrzymuje i jak je przechowuje oraz, że chciałby zastąpić dokumentację papierową dokumentacją w formie elektronicznej, utylizując dokumentację papierową w warunkach opisanych we wniosku.
Opisując szczegółowo dotychczasową procedurę przechowywania dokumentów i zamierzoną procedurę w formie elektronicznej, wnioskodawca w rzeczywistości zapytał czy elektroniczna forma dokumentów stanowi równorzędną z wersją papierową, co pozwala utylizować dokumentację papierową. Przy czym wskazał w pytaniach przepisy art. 106m ust. 1 i 5 oraz art. 112a ust. 1, 3 i 4 ustawy o VAT dot. obowiązków podatnika podatku VAT w zakresie przechowywania faktur oraz zapewnienia (przez podatnika VAT) autentyczności pochodzenia, integralności treści i czytelności faktury.
Zatem uprawnione jest stanowisko organu, że wnioskodawca (jako biuro rachunkowe) nie wskazał związku stanu faktycznego, pytań i swojego stanowiska w sprawie, ze swoimi prawami i obowiązkami w zakresie podatku VAT.
Nie wskazał jakich praw lub obowiązków wnioskodawcy na gruncie ustawy o VAT dotyczy wniosek biura rachunkowego.
Samo przywołanie w treści pytania przepisu prawa podatkowego przez biuro rachunkowe jako budzącego wątpliwości interpretacyjne, nie jest wystarczające do uzyskania interpretacji indywidualnej, skoro problem w istocie - jak wskazano wyżej - nie dotyczy jego praw lub obowiązków.
Wydany w oczekiwanym zakresie akt miałby jedynie charakter informacji, czy też poglądu organu upoważnionego do wydawania interpretacji na temat prawidłowości sposobu zachowania się wnioskodawcy jako podmiotu przechowującego dokumenty klientów.
Żądanie wydania interpretacji w zakresie wyznaczonym pytaniem sformułowanymi w złożonym wniosku, wykracza poza zakres przedmiotowy interpretacji indywidualnej wydanej w trybie art. 14b ustawy Ordynacja podatkowa.
W tym stanie rzeczy w niniejszej sprawie miał zastosowanie art. 165a § 1 w zw. z art. 14h ustawy Ordynacja podatkowa, zgodnie z którym gdy żądanie, o którym mowa w art. 165, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną .lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.
W związku z powyższym, zarzut skarżącej naruszenia art. 14b § 1 w zw. z art. 165a § 1, art. 233 § 1 pkt 1, art. 239 oraz art. 14h Ordynacji podatkowej należy uznać za bezpodstawny.
Mając to na uwadze, Sąd orzekł o oddaleniu skargi (art. 151 w zw. 119 pkt 3 p.p.s.a.).
DSz