I SA/Gd 138/20

Sprawa dotyczyła interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych, a konkretnie opodatkowania przychodów z budynków hotelowych. Podatnik, prowadzący działalność gospodarczą polegającą m.in. na świadczeniu usług hotelarskich i organizacji konferencji, kwestionował objęcie jego budynków podatkiem od przychodów z budynków na podstawie art. 30g ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT. Podatnik argumentował, że świadczenie usług hotelowych, w tym kompleksowych usług konferencyjnych, nie jest tożsame z oddaniem budynku do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy o podobnym charakterze. W jego ocenie, gość hotelowy nie jest najemcą, a opłata za nocleg nie jest czynszem, a usługa hotelowa obejmuje szerszy zakres świadczeń niż samo udostępnienie powierzchni. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (DKIS) uznał jednak stanowisko podatnika za nieprawidłowe, wskazując, że umowa hotelowa, ze względu na odpłatne udostępnianie budynku lub jego części do używania, ma charakter podobny do umowy najmu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, rozpoznając skargę podatnika, podzielił stanowisko DKIS. Sąd uznał, że kluczowe dla zastosowania art. 30g ust. 1 pkt 3 updof jest oddanie budynku do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy o podobnym charakterze. Sąd stwierdził, że odpłatne udostępnianie sal konferencyjnych i pokoi hotelowych na określony czas, nawet z dodatkowymi usługami, wypełnia znamiona umowy podobnej do najmu, ponieważ istotą jest odpłatne korzystanie z cudzej rzeczy. Sąd podkreślił, że brak tożsamości usług hotelarskich z najmem nie wyklucza ich podobieństwa, a definicja usługi hotelarskiej (art. 3 pkt 8 ustawy o usługach hotelarskich) potwierdza, że jej istotnym elementem jest wynajem pokoi. W konsekwencji, sąd oddalił skargę podatnika.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający