I SA/Gl 117/23

I SA/Gl 117/23 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2023-05-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-01-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Agata Ćwik-Bury /sprawozdawca/
Anna Rotter /przewodniczący/
Borys Marasek
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne
Interpretacje podatkowe
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Sygn. powiązane
II FSK 1992/23 - Wyrok NSA z 2023-12-19
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1540
art. 13 par. 2a, art. 221, art. 233 par. 1 pkt 1, art. 239 w zw. z art. 14h
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Dz.U. 2020 poz 1426
art. 30 ca, art. 30 cb
Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Rotter, Sędziowie WSA Agata Ćwik-Bury (spr.), Borys Marasek, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 maja 2023 r. sprawy ze skargi A. F. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 9 listopada 2022 r. nr 0115-KDIT2.4011.382.2022.3.RS UNP: 1792171 w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych 1) uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 31 sierpnia 2022 r. znak 0115-KDIT2.4011.382.2022.2.ŁS, 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
1. Przedmiotem skargi jest wydane na podstawie art. 13 § 2a, art. 221, art. 233 § 1 pkt 1 i art. 239 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm., dalej: O.p.), postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: organ interpretacyjny) z dnia 9 listopada 2022 r. nr 0115-KDIT2.4011.382.2022.3.RS UNP: 1792171 dotyczące pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku A. F. (dalej: skarżący, wnioskodawca) o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie tzw. "ulgi IP Box".
2. Postępowanie przed organami podatkowymi.
2.1. Z akt sprawy wynika, że w dniu 8 czerwca 2022 r. wpłynął do organu interpretacyjnego wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych. We wniosku strona, reprezentowana przez pełnomocnika, opisała stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe.
Wnioskodawca podniósł, że prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą, w zakresie tworzenia oprogramowania komputerowego, od samego początku prowadzenia działalności gospodarczej. Wnioskodawca posiada nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. - o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1426, dalej: u.p.d.o.f.). Opodatkowany jest podatkiem liniowym 19% i prowadzi podatkową księgę przychodów i rozchodów. Wnioskodawca nie jest związany sztywnymi godzinami pracy, ma możliwość wykonywania zleceń zdalnie, jednak istnieje możliwość uzgodnienia z kontrahentem miejsca i czasu wykonania usługi. Wnioskodawca ponosi ryzyko gospodarcze (jakość, ewentualne wady świadczonych usług, zmian kontrahentów, niepewność efektu). Na potrzeby wniosku, strona wskazała na etapy realizacji zleceń oraz podała, że w wyniku wykonania zleceń powstają programy komputerowe, będące utworami w rozumieniu art. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. – o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1231 z późn. zm., dalej: u.p.a.i.p.p.), podlegające ochronie na podstawie art. 74 ww. ustawy.
Jak wskazał wnioskodawca, zgodnie z objaśnieniami podatkowymi Ministra Finansów z dnia 15 lipca 2019 r., dotyczącymi preferencyjnego opodatkowania dochodów wytwarzanych przez prawa własności intelektualnej – IP BOX, pojęcie "program komputerowy" powinno być interpretowane szeroko i obejmować np. interfejs, a także jego inne funkcjonalne części składowe (kod źródłowy, opis procedur operacyjnych, itd.).
Zdaniem wnioskodawcy, wybranie rozwiązań dedykowanych wyłącznie potrzebom klienta wskazuje jednoznacznie na niepowtarzalność danego programu. Wytwarzane programy opierają się na autorskich pomysłach i koncepcjach a działania zmierzające do stworzenia określonego programu są prowadzone w sposób metodyczny.
W związku z powyższym, wnioskodawca zadał następujące pytanie:
a) czy działalność wnioskodawcy stanowi działalność badawczo – rozwojową w rozumieniu art. 5a pkt 38 u.p.d.o.f.?,
b) czy odpłatne przeniesienie przez wnioskodawcę prawa autorskiego do stworzonego przez niego programu w ramach wykonywanych przez niego zleceń programistycznych stanowi sprzedaż kwalifikowanego prawa własności intelektualnej – w rozumieniu art. 30ca ust. 7 pkt 2 u.p.d.o.f., a tym samym wnioskodawca osiąga kwalifikowany dochód z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej o którym mowa w art. 30 ca ww. ustawy?,
c) czy ponoszone przez wnioskodawcę wydatki na składki i ubezpieczenie społeczne, leasing i użytkowanie samochodu, koszty obsługi księgowej i doradczej – w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, przy zachowaniu odpowiedniej metodyki alokacji, stanowią koszty do obliczenia wskaźnika Nexus, o których mowa w art. 30 ca ust. 4 w zw. z ust. 5 u.p.d.o.f., na potrzeby wyliczenia kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej?,
d) czy w przedstawionym stanie faktycznym i stanowisku wnioskodawcy jest możliwe zastosowanie stawki opodatkowania 5% do osiągniętego dochodu z praw własności intelektualnej, wyliczonego zgodnie z art. 30 ca u.p.d.o.f.?
Następnie wnioskodawca przedstawił swoje stanowisko w sprawie.
2.2. W obszernym wezwaniu z dnia 4 sierpnia 2022 r. organ interpretacyjny poinformował pełnomocnika wnioskodawcy, iż jego wniosek zawiera braki formalne i wezwał o ich uzupełnienie, w szczególności poprzez:
a) doprecyzowanie treści pytania pierwszego, poprzez wyjaśnienie, co rozumieć należy pod pojęciem "podejmowana przez wnioskodawcę działalność polegająca na tworzeniu programów komputerowych", w tym wyjaśnienie, czy chodzi o całość prowadzonej działalności gospodarczej, czy jej wyodrębnione zadania, czy całość działań realizowanych w ramach poszczególnych umów z kontrahentami;
b) doprecyzowanie pytania pierwszego oraz drugiego, poprzez wskazanie, co – w kontekście przedstawionego opisu sytuacji faktycznej – rozumieć należy pod pojęciem "program komputerowy" oraz jakie konkretne "programy komputerowe" wnioskodawca wytworzył lub wytwarza;
c) doprecyzowanie sytuacji faktycznej, w szczególności poprzez podanie:
- czy w ramach wykonywanej działalności wnioskodawca samodzielnie prowadził bądź prowadzi badania naukowe w rozumieniu art. 4 ust. 2 pkt 1) lub 2) ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 682, dalej: u.p.s.w.i.n.), bądź też prace rozwojowe, o których mowa w art. 4 ust. 3 u.p.s.w.i.n.?; jeżeli tak, to jakie są to badania, co jest ich celem oraz przedmiotem, jakie stosuje metody badawcze i czy przyniosły one efekty (jakie)?;
- czy w ramach wykonywanej działalności wnioskodawca samodzielnie prowadził bądź prowadzi prace rozwojowe w rozumieniu art. 4 ust. 3) u.p.s.w.i.n., a jeżeli tak, to: w jakich okresach, czego dotyczyły, czy zostaną / zostały zakończone pozytywnym wynikiem, czy w ich wyniku wnioskodawca stworzy nowy lub zmieniony bądź ulepszony produkt, proces albo usługę;
- czy w ramach działalności wnioskodawca prowadził bądź prowadzi prace o innym charakterze aniżeli badania naukowe lub prace rozwojowe, a jeżeli tak, jakie były to (są) działania?;
- czy efekty pracy wnioskodawcy, które nazwał on "programem komputerowym" są zawsze utworami w rozumieniu u.p.a.i.p.p.?,
- czy sposób "przeniesienia" przez wnioskodawcę każdego z praw majątkowych autorskich do programu komputerowego następował / następuje zgodnie z wymogami u.p.a.i.p.p., w szczególności art. 41 oraz art. 53 tej ustawy?;
- za jaki okres wnioskodawca ma zamiar skorzystać z preferencyjnej stawki 5% podatku?;
- w jaki sposób umowy z kontrahentami regulują kwestię wynagrodzenia wnioskodawcy?;
- jakie "okresy rozliczeniowe" przewidują szczegółowe umowy z kontrahentami?;
- w jaki sposób "zaangażowanie" wnioskodawcy przekłada się na wartość wynagrodzenia?;
- w jaki sposób odbywa się wyodrębnienie konkretnego programu komputerowego?;
- w odniesieniu do kosztów, które wnioskodawca chciałby uwzględnić we wskaźniku Nexus, o którym mowa w art. 30ca ust. 4 u.p.d.o.f., jakie konkretne wydatki wnioskodawca rozumie pod pojęciem "koszt usługi księgowej i doradczej"?, kosztów zakupu jakich konkretnych sprzętów komputerowych i elektronicznych dotyczy wniosek, kiedy poniesiono koszty i czy sprzęt został zakupiony dla potrzeb konkretnych prac rozwojowych lub badań naukowych?
Organ interpretacyjny wskazywał, że w opisie sytuacji faktycznej wnioskodawca wskazał na szereg różnych realizowanych działań i w różny sposób je określił, w tym posłużył się pojęciami, które mają szerokie znaczenie bądź mogą być rozumiane w różny sposób. W efekcie zdaniem ww. organu nie wiadomo, do których opisanych zdarzeń / działalności odnosi się pytanie pierwsze wnioskodawcy.
Organ zwrócił też uwagę, iż w opisie wnioskodawca użył różnych pojęć, które określają efekty jego pracy, przy czym sposób ich użycia nie pozwala na stwierdzenie, czy są one stosowane zamiennie, czy też różne pojęcia określają różne efekty prac. W konsekwencji nie wiadomo zdaniem organu, czego dotyczą pytania wnioskodawcy.
Organ wskazał też, że aby uzupełnić wniosek, wnioskodawca powinien ponownie przedstawić własne stanowisko w sprawie w taki sposób, aby było ono odpowiednie (adekwatne) do doprecyzowanych: opisu stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego oraz przedmiotu pytań.
W wezwaniu pouczono, iż w przypadku nieuzupełnienia wniosku, zostanie on pozostawiony bez rozpatrzenia.
2.3. W ramach uzupełnienia wniosku wnioskodawca w obszernym piśmie z dnia 11 sierpnia 2022 r. wskazał w szczególności, iż:
- sformułowanie "podejmowana przez wnioskodawcę działalność polegająca na tworzeniu programów komputerowych" obejmuje część świadczonych przez niego usług w ramach działalności gospodarczej;
- jest w stanie wyodrębnić konkretną część wynagrodzenia odpowiadającą za przeniesienie autorskich praw majątkowych do wytworzonego oprogramowania; oświadczył, iż jedynie w związku z tą częścią wynagrodzenia planuje zastosować preferencyjną stawkę 5% opodatkowania;
- oświadczył, że w opisie stanu faktycznego szczegółowo przedstawił zakres świadczonych usług oraz wyodrębnionych zadań, przytoczył też ponownie ich opis;
- oświadczył, że stosując szeroką gamę pojęć, starał się opisać jak najdokładniej zakres świadczonych usług, zaś wykonywanych zadań nie można traktować osobno, gdyż każde z nich jest elementem procesu wytwarzania oprogramowania; w ramach świadczonych usług wnioskodawca zajmuje się też czynnościami nie – twórczymi, których nie zamierza uwzględnić przy rozliczeniu IP Box, takich jak spotkania organizacyjne;
- ponadto wnioskodawca zacytował fragmenty złożonego wniosku o udzielenie interpretacji i podał, że jego zdaniem ma on prawo uznać wszelkie efekty swej pracy za szeroko rozumiany "program komputerowy";
- oświadczył, że w ramach świadczonych usług nie prowadził badań naukowych;
- wskazał, iż z uwagi na określone cechy (nowatorskość, twórczość), jego usługi spełniają kryteria działalności badawczo – rozwojowej.
Ponadto, w uzupełnieniu wniosku pełnomocnik wnioskodawcy powołał się na orzecznictwo sądowe i szereg interpretacji indywidualnych.
2.4. Postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2022 r. nr 0115-KDIT2.4011.382. 2022.2.ŁS organ interpretacyjny pozostawił wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia.
Organ ten, opisując przebieg postępowania wskazał, iż wniosek dotyczył możliwości skorzystania z tzw. ulgi IP-Box, która jest uregulowana w art. 30ca i art. 30cb u.p.d.o.f. Wniosek był w ocenie organu skonstruowany w taki sposób, że zakres żądania w zakresie pytania pierwszego i drugiego budził wątpliwości. Wynikały one zarówno z samej treści pytań (wątpliwości dotyczące znaczenia użytych pojęć – w odniesieniu do opisu okoliczności sprawy), jak również z analizy stanowiska wnioskodawcy w kontekście treści pytań i opisu okoliczności sprawy.
Następnie organ interpretacyjny zauważył, iż udzielona przez wnioskodawcę odpowiedź na wezwanie do uzupełnienia braków wniosku i zawarte w niej stanowisko nie jest wyłącznie oceną skutków podatkowych opisanych okoliczności faktycznych. Jest także oceną samego kształtu okoliczności faktycznych sprawy – tych jego elementów, które przedstawiono w opisie stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego.
Taka konstrukcja wniosku zdaniem organu nie pozwala na prawidłowe wydanie interpretacji indywidualnej.
Ponadto, zdaniem organu wnioskodawca nie wyjaśnił kwestii rozumienia użytego przez niego w pytaniu pierwszym wniosku określenia "podejmowana przez wnioskodawcę działalność polegająca na tworzeniu programów komputerowych" (punkt pierwszy wezwania). Wnioskodawca nie podał jednak, o jakie konkretnie zadania, w ramach jakich konkretnych umów chodzi. Powtórzył jedynie opis prowadzonych czynności, który był już przedstawiony we wniosku.
W ocenie organu strona nie odpowiedziała nadto na pytanie, co w realiach przedstawionego stanu rozumieć należy przez "program komputerowy". Zdaniem organu nie wiadomo, czy celem wnioskodawcy było wskazanie, że wszystkie efekty jego pracy są programem komputerowym, skoro użył określania "Wnioskodawca ma prawo uznać" oraz mówi nie o programie komputerowym, ale o "szeroko rozumianym programie komputerowym".
Wobec tego, wniosek i pismo uzupełniające nadal nie pozwalają na jednoznaczne stwierdzenie, co organ interpretacyjny miałby ocenić w ramach żądanej przez wnioskodawcę interpretacji w zakresie problemowych pytań.
Następnie organ stwierdził, że wnioskodawca nie odpowiedział wprost na pytania z pkt trzeciego ppkt 2) wezwania do uzupełnienia braków wniosku, tj. czy w ramach wykonywanej działalności samodzielnie prowadził albo prowadzi prace rozwojowe, o których mowa w art. 4 ust. 3 u.p.s.w.i.n. Zdaniem organu, zamiast tego wnioskodawca przedstawił własną opinię na temat cech wykonywanej działalności.
Organ podniósł, że w skierowanym do strony wezwaniu poproszono o udzielenie jednoznacznych odpowiedzi tak, aby przedstawiały okoliczności faktyczne sprawy, a nie wyrażały subiektywną opinię wnioskodawcy o tych okolicznościach. Zwrócono uwagę, że odpowiedzi nie mogą zawierać własnego stanowiska strony odnośnie charakteru prowadzonej działalności i jej efektów, a ponadto przedstawienie okoliczności sprawy nie może być poprzedzone określeniami takimi, jak "moim zdaniem...", "w ocenie wnioskodawcy..." itp. Wskazano jednocześnie, że własną opinię (i to wyłącznie co do skutków podatkowych przedstawionych okoliczności) powinien wnioskodawca przedstawić we własnym stanowisku w sprawie.
Reasumując, zdaniem organu w efekcie nie jest wiadomym, czy wnioskodawca przedstawił okoliczności faktyczne sprawy, czy też własne stanowisko w sprawie.
2.5. W zażaleniu na powyższe postanowienie wnioskodawca reprezentowany przez pełnomocnika zarzucił naruszenie: art. 14b § 1 O.p. poprzez jego niezastosowanie w sprawie, podczas gdy przepis ten powinien zostać uwzględniony, a interpretacja wydana; art. 14g § 1 w zw. z art. 14b § 3 O.p. poprzez przyjęcie, iż wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wraz z jego uzupełnieniem nie pozwolił organowi na wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego; art. 120 i art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p. poprzez naruszenie zasad postępowania, tj. zasady legalizmu i praworządności oraz zasady postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, polegające na pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia, pomimo wykonania zaleceń organu podatkowego i udzielenia wyczerpującej odpowiedzi na zadane pytania oraz naruszenie równości podmiotów, ponieważ organ wydawał interpretacje w podobnych stanach faktycznych i prawnych. Ponadto organ dokonał wybiórczej analizy z uchybieniem zasadom prawidłowego, logicznego rozumowania; art. 2, art. 7 i art. 32 Konstytucji RP poprzez nierówne i wybiórcze traktowanie podmiotów prawa w tej samej sytuacji faktycznej i prawnej, nie działając na podstawie i w granicach prawa.
Pełnomocnik wnioskodawcy wniósł o uchylenie wydanego postanowienia i wydanie indywidualnej interpretacji.
Uzasadniając zażalenie pełnomocnik w szczególności opisał przebieg postępowania, a także rozwinął stawiane postanowieniu zarzuty i powołał orzecznictwo sądów administracyjnych.
2.6. Postanowieniem z dnia 9 listopada 2022 r. organ interpretacyjny utrzymał w mocy postanowienie z dnia 31 sierpnia 2022 r. o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji.
W uzasadnieniu tego postanowienia organ interpretacyjny przywołał na wstępie przepisy, mające zastosowanie w sprawie. Zaznaczył, że interpretacja indywidualna jest rozstrzygnięciem, które dotyczy wnioskodawcy, a ściślej jego praw i obowiązków wynikających z interpretowanych przepisów prawa podatkowego. Kwintesencją tego postępowania jest więc interpretacja przepisów materialnego prawa podatkowego na gruncie przedstawionego stanu faktycznego / zdarzenia przyszłego.
Istotnym elementem wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej jest opis stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Opis ten jest podstawą faktyczną dla rozstrzygnięcia problemu prawnego, będącego tematem wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, określa "indywidualną sprawę" wnioskodawcy oraz wyznacza granice, w jakich interpretacja będzie mogła wywołać określone w ustawie skutki prawne. Sposób przedstawienia stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) ma jednocześnie zasadnicze znaczenie dla możliwości dokonania oceny jego skutków podatkowych i właściwego skonstruowania uzasadnienia prawnego tej oceny. Aby móc prawidłowo wypowiedzieć się o skutkach podatkowych zaistnienia stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), organ musi wiedzieć, co jest jego treścią. Niekompletny, nieprecyzyjny, niejednoznaczny, niespójny opis stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) nie może tym samym stanowić podstawy faktycznej interpretacji indywidualnej.
Organ interpretacyjny podnosił też, że jedynym przewidzianym w ramach procedury wydawania interpretacji indywidualnych narzędziem służącym "ustaleniu" przez organ podstawy faktycznej rozstrzygnięcia jest wezwanie wnioskodawcy - na podstawie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h O.p. - do uzupełnienia braków wniosku. Wezwanie do uzupełnienia wniosku w zakresie przedstawienia opisu stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego służy zatem temu, aby opis ten mógł skutecznie spełniać omówione powyżej funkcje.
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy organ interpretacyjny podkreślił, że dążąc do pozyskania wszystkich okoliczności faktycznych niezbędnych do dalszego procedowania sprawy skierował do strony wezwanie. W jego treści precyzyjnie określono braki wniosku oraz wskazano, jak te braki wyeliminować. Usunięcie wyliczonych braków warunkowało rozpatrzenie wniosku.
Pomimo jednak podjęcia przez organ działań zmierzających do rozpatrzenia złożonego wniosku, nie został on uzupełniony w pełnym zakresie wynikającym z wezwania, tj. nie udzielono odpowiedzi na pytanie III ppkt 2) wezwania, co uniemożliwiło wydanie interpretacji indywidualnej, o której mowa w art. 14b § 1 O.p.
Wbrew twierdzeniom wnioskodawcy, zawartym w zażaleniu organ stwierdził, iż był uprawniony do zadania pytania, czy strona prowadzi prace rozwojowe w rozumieniu art. 4 ust. 3 u.p.s.w.i.n., bowiem organ nie dysponował pełnym opisem stanu faktycznego. Organ podkreślił, że taki sposób procedowania z wnioskami, które wymagają zdefiniowania pojęć z różnych gałęzi prawa jest ogólnie przyjęty i akceptowany przez sądy administracyjne, przykładowo powołując się na wyrok WSA w Gdańsku z dnia 10 stycznia 2012 r. sygn. I SA/Gd 1185/11.
Organ stwierdził, że ocena prowadzonej działalności pod kątem tego, czy stanowi ona badania naukowe lub prace rozwojowe nie może być dokonana w postępowaniu interpretacyjnym. Zaznaczył, iż nie ma narzędzi by potwierdzić lub zanegować, że prowadzona przez stronę działalność obejmuje prace rozwojowe albo badania naukowe. Organ nie posiada bowiem uprawnień do interpretacji stanu faktycznego, czy też zdarzenia przyszłego, jak również nie może kwestionować przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego. Nie może go również domniemywać, czyli nie może domniemywać także i faktów, np. w kontekście elementów definicji prac rozwojowych. Co więcej, nie może przy tym przeprowadzać analizy przepisów tak, aby pasowały do przedstawionego zdarzenia, a tym bardziej nie może przeprowadzać analizy takiego zdarzenia, tak by pasowało ono pod daną normę prawną. Organ jest zobowiązany do odniesienia obiektywnie przedstawionego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego pod określone regulacje.
Zdaniem organu w celu stwierdzenia, czy wnioskodawca prowadzi działalność badawczo-rozwojową, należy przeprowadzić analizę nakierowaną na zidentyfikowanie przejawów działalności gospodarczej, które mogą zostać uznane za działalność badawczo-rozwojową (tj. tych aktywności podatnika, które spełniają definicję wskazaną w art. 5a pkt 38 u.p.d.o.f.). Dlatego też niezbędnym było jednoznaczne doprecyzowanie opisu sprawy w tej materii, dopiero bowiem spełnienie wszystkich kryteriów prowadzić może do uznania prowadzonej działalności za działalność badawczo-rozwojową w rozumieniu art. 5a pkt 38 u.p.d.o.f.
Organ stwierdził, iż odpowiedzi wnioskodawcy w przedmiocie przejawów działalności badawczo – rozwojowej były "wymijające", a organ nie dysponował kompletnym opisem, który umożliwiałby wydanie interpretacji indywidualnej w tym zakresie.
Końcowo organ stwierdził, że wniosek – mimo próby jego uzupełnienia – posiadał wiele braków, które zostały szczegółowo przedstawione w postanowieniu pierwszoinstancyjnym. Po udzieleniu odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia jego braków wniosek zawierał elementy, które były niejasne lub niespójne z innymi fragmentami opisu sprawy. Ponadto nie pozwalał na stwierdzenie, które jego elementy są opisem okoliczności sprawy, a które opinią wnioskodawcy co do tego, jak należy postrzegać okoliczności faktyczne sprawy. Jednocześnie – zdaniem organu – wniosek nie zawierał wielu szczegółowych okoliczności sprawy. Biorąc pod uwagę powyższe, nie można zgodzić się z zarzutami naruszenia przez organ art. 14b § 1, art. 14g § 1 w zw. z art. 14b § 3 oraz art. 120 i 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p.
3. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji.
3.1. Na powyższe postanowienie z dnia 9 listopada 2022 r. skarżący, działając przez pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę, zarzucając:
a) naruszenie art. 14b § 3, art. 14c § 1, art. 14g § 1, art. 14h w zw. z art. 169 § 4 O.p., poprzez utrzymanie w mocy postanowienia o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego, w którym organ bezpodstawnie przerzucił ciężar interpretacyjny na skarżącego, co sugeruje treść wezwania organu, a ostatecznie potwierdza postanowienie;
b) naruszenie art. 120 i art. 121 § 1 O.p. w zw. z art. 169 O.p., poprzez pozostawienie bez rozpatrzenia wniosku pomimo, że wcześniej w odniesieniu do analogicznych stanów faktycznych i zdarzeń przyszłych organ wydawał interpretacje indywidualne w tożsamych sprawach, merytorycznie rozpoznając wnioski w zakresie znamion działalności badawczo-rozwojowej, w szczególności prowadzeniu prac rozwojowych lub badań naukowych na gruncie przepisów u.p.d.o.f., które normują preferencyjne opodatkowanie dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej - tzw. "ulga IP BOX";
c) naruszenie art. 32 Konstytucji RP poprzez nie respektowanie zasady równego traktowania obywateli, gdyż organ wydawał uprzednio interpretacje indywidualne bez uzależniania tego od faktu samookreślenia charakteru prowadzonej działalności.
Pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia o pozostawieniu wniosku o wydanie interpretacji bez rozpatrzenia oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Uzasadniając skargę pełnomocnik skarżącego, po przedstawieniu stanu faktycznego sprawy stwierdził, iż doprecyzowując treść wniosku, w piśmie z dnia 11 sierpnia 2022 r. wnioskodawca dokonał tego doprecyzowania w każdej możliwej materii. Udzielił on konkretnych informacji, przy czym opinię swoją przedstawił jedynie w zakresie interpretacji przepisów, definiując rozwojowy charakter działalności, bowiem to organ a nie wnioskodawca jest kompetentny do wydania oceny w tym zakresie.
Nie dokonując oceny przedstawionego stanu faktycznego w świetle przepisów ustawy p.o.s.w.i.n., organ interpretacyjny przerzucił ciężar odpowiedzialności w tej kwestii na wnioskodawcę. Zdaniem pełnomocnika, organ pozostaje w błędzie co do wykładni art. 3 pkt 2) O.p. (tj. definicji przepisów prawa podatkowego). Stwierdził, że obowiązku udzielania pisemnych interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego nie należy zawężać wyłącznie do ustaw zawierających w tytule pojęcie prawa podatkowego. Przywołał w tej materii orzeczenia sądów administracyjnych. Podkreślił, że skarżący zdawał sobie sprawę z faktu, iż u.p.d.o.f. w odniesieniu do działalności badawczo-rozwojowej odsyła bezpośrednio do przepisów ustaw pozapodatkowych, natomiast zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, organ jest zobowiązany do tego, aby się do nich ustosunkować.
Zaznaczył, że zgodnie z przytoczonym w skardze orzecznictwem, wnioskodawca miał prawo zadać pytanie, czy prowadzona przez niego działalność może zostać uznana za badawczo-rozwojową oraz mógł oczekiwać wydania w tym zakresie interpretacji indywidualnej. Skoro bowiem ustawodawca posłużył się w treści art. 30ca ust. 2 u.p.d.o.f. pojęciem "działalności badawczo-rozwojowej", zaś na gruncie wskazanego aktu, tj. w art. 5a pkt 38 oraz związanych z nim punktów 39 i 40, odwołuje się do jej rozumienia w kontekście ustawy pozapodatkowej, to oczywistym jest, że organ był uprawniony do interpretowania charakteru prowadzonej działalności odnosząc się do tej ustawy.
Pełnomocnik zaznaczył nadto, że gdyby wnioskodawca miał pewność, iż wykonuje on prace rozwojowe a tym samym prowadzi działalność badawczo-rozwojową, bądź gdyby nie zależało mu na ochronie jaką daje indywidualna interpretacja - nie widziałby konieczności występowania o nią. Interpretacja ta nie jest bowiem wymogiem nałożonym przez ustawodawcę na podatnika chcącego skorzystać z tzw. ulgi IP Box, a jedynie zaleceniem Ministra Finansów.
Następnie pełnomocnik skarżącego podkreślił, że stanowisko organu jest krzywdzące dla wnioskodawcy. Stanowisko przez skarżącego przedstawione nie odnosi się bowiem do abstrakcyjnych przepisów, które nie korelują ze zobowiązaniami podatkowymi. Odpowiedzi skarżącego udzielone organowi w ramach uzupełnienia wniosku nie były "wymijające", wnioskodawca odniósł się w nich do kryterium twórczości w prowadzonej przez siebie działalności, zaś organ będąc w posiadaniu udzielonych mu informacji zobowiązany był do wydania interpretacji.
Pełnomocnik skarżącego przywołał treść definicji "prac rozwojowych" oraz "badań naukowych", które przed dniem 1 października 2018 r. zawierała u.p.d.o.f. Zaznaczył przy tym, że ich treść nie odbiegała znacząco od aktualnego ich brzmienia, zawartego w przepisach u.p.o.s.w.i.n.
Następnie pełnomocnik skarżącego stwierdził, że zakończenie sprawy postanowieniem o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia narusza art. 14b § 1 O.p. oraz art. 14c § 1 O.p. Działanie organu jest ponadto w ocenie pełnomocnika niekonsekwentne, gdyż w podobnych stanach faktycznych wydawał on interpretacje podatkowe, co budzi zastrzeżenie odnośnie zgodności procedowania organu zgodnie z zasadą przewidzianą w art. 121 § 1 O.p. Ponadto, w uzupełnieniu wniosku zamieszczone zostały sygnatury wydanych w podobnym stanie interpretacji, dlatego też skarżący nie potrafi zrozumieć, dlaczego został potraktowany odmiennie.
3.2. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację, zaprezentowaną w zaskarżonym postanowieniu.
4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
4.1. Skarga okazała się zasadna.
4.2. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
4.3. Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku strony skarżącej o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie tzw. ulgi IP BOX, albowiem zdaniem Dyrektora, Skarżący nie uzupełnił braków formalnych wniosku, o których była mowa w wezwaniu z 4 sierpnia 2022 r.
Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia Sąd przyznał rację Skarżącemu, który twierdzi, że uzupełnił przedstawiony we wniosku o interpretację indywidualną stan faktyczny w sposób wskazany w wezwaniu, tj. umożliwiający weryfikację oceny prawnej jego stanowiska w odniesieniu do przedstawionego stanu faktycznego.
4.4. Uzasadniając takie stanowisko w pierwszej kolejności przypomnieć należy, że zgodnie z art. 14b § 3 O.p., składający wniosek o interpretację jest obowiązany m.in. do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Podany we wniosku stan faktyczny stanowi jedyną podstawę faktyczną wydanej interpretacji i tym samym wyznacza granice, w jakich interpretacja będzie mogła wywołać określone w ustawie skutki prawne. W rezultacie ani organ wydający interpretację, ani sąd administracyjny ją kontrolujący, nie mogą przyjmować własnych ustaleń faktycznych odmiennych od okoliczności przedstawionych przez wnioskodawcę (wyrok WSA w Bydgoszczy z 2.09.2020 r., I SA/Bd 7/20). Z kolei zgodnie z art. 14c § 1 i 2 O.p., interpretacja indywidualna powinna zawierać wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym.
Tym samym granice dla zawartej w interpretacji indywidualnej wypowiedzi organu wyznaczają z jednej strony przedstawione we wniosku okoliczności faktyczne, z drugiej zaś problem prawny wyartykułowany w stanowisku wnioskodawcy, co do oceny prawnej tych okoliczności faktycznych.
Ochrona prawna wynikająca z zastosowania się do wydanej interpretacji indywidualnej, będzie zatem tylko wtedy możliwa, gdy przedstawiony przez podatnika stan faktyczny pokryje się ze stanem rzeczywistym. Oznacza to, że podatnik bierze na siebie ewentualne ryzyko wadliwego przedstawienia stanu faktycznego, co organ może ustalić w postępowaniu wymiarowym.
Nie ulega zatem wątpliwości, że w świetle powołanych przepisów organ rozpatruje zatem sprawę tylko i wyłącznie w ramach konkretnego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej (stanowiska) dotyczącej zastosowania wskazanych przepisów. Natomiast termin "wyczerpujące" przedstawienie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), jak trafnie wskazał organ interpretacyjny, oznacza konieczność przedstawienia we wniosku danego zagadnienia wszechstronnie, dogłębnie, szczegółowo, gruntownie i dokładnie, a zatem w taki sposób, aby można było zająć stanowisko w prezentowanym stanie rzeczy. Spełnienie powyższych warunków jest konieczne, aby organ mógł udzielić jednoznacznej odpowiedzi na złożony wniosek, gdyż organ wydając interpretację indywidualną każdorazowo bierze pod uwagę przedstawiony we wniosku stan sprawy i ocenia trafność stanowiska wnioskodawcy.
W razie wątpliwości organu co do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), wzywa on wnioskodawcę - w trybie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h O.p. - o sprecyzowanie opisanego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) lub też o usunięcie innych braków wniosku.
Z kolei stanowisko organu wydającego indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego powinno zawierać ocenę prawną stanowiska pytającego z przytoczeniem przepisów prawa (art. 14c § 1 O.p.).
Tym samym to wnioskodawca jest obowiązany przedstawić kompleksowo stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe oraz wskazać obowiązujące w sprawie interpretacji indywidualnej konkretne przepisy podatkowe. Na tej podstawie wnioskodawca winien sformułować niebudzące wątpliwości pytanie oraz przedstawić własne stanowisko w sprawie oceny stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) i prawnego w zakresie zadanego pytania. Oznacza to, że te elementy wniosku muszą być spójne.
4.5. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać trzeba, że skład orzekający podziela co do zasady pogląd Dyrektora, zgodnie z którym wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, aby mógł podlegać merytorycznemu rozpatrzeniu musi odpowiadać wymogom formalnym wynikającym z przywołanych powyżej przepisów prawa. Dlatego też na wstępie podlega on analizie pod względem spełnienia wymogów formalnych co w późniejszym etapie przedkłada się na sposób jego rozstrzygnięcia. W przypadku, gdy wniosek nie spełnia wymogów formalnych, na organie spoczywa obowiązek wezwania strony do uzupełnienia braków formalnych wniosku.
Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia Sąd podzielił zarzut naruszenia art. 14b § 3, art. 14c § 1, art. 14g § 1, art. 14h w zw. z art. 169 § 4 O.p. poprzez utrzymanie w mocy, a przez to zaaprobowanie postanowienia o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej z dnia 8 czerwca 2022r., w którym organ bezpodstawnie przerzucił obowiązek interpretacyjny na skarżącego, co sugeruje treść wezwania z 4 sierpnia 2022 r., Doszło także do naruszenia art. 14g § 1 w zw. z art. 14b § 3 O.p. poprzez przyjęcie, iż wniosek wraz z jego uzupełnieniem nie pozwolił organowi podatkowemu na wydanie indywidualnej interpretacji, a także art. 14b § 1 O.p. poprzez pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia, pomimo uzupełnienia braków formalnych.
Uzasadniając przyjęte stanowisko wskazać należy, że Dyrektor zwrócił się o uzupełnienie przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, a Skarżący wbrew zarzutom organów obu instancji udzielił odpowiedzi spełniającej warunki konieczne do uzyskania interpretacji. Z odpowiedzi Skarżącego wyraźnie wynika, że na czym polega prowadzona przez niego działalność polegająca na tworzeniu programów komputerowych stanowi prace rozwojowe w rozumieniu art. 5a pkt 40 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z dnia 26 lipca 1991r. (tj. Dz.U. z 2022, poz. 2647, dalej: u.p.d.o.f.), stanowiąc tym samym podstawę do oceny jego stanowiska w zakresie tego, czy stanowi ona działalność badawczo-rozwojową w rozumieniu art 5a pkt 38 u.p.d.o.f. Skarżący wyjaśnił także czy w ramach tej działalności samodzielnie prowadził albo prowadzi prace rozwojowe, o których mowa w art 4 ust 3 ww. ustawy.
Zdaniem Sądu niezasadne jest stanowisko Dyrektora, iż pomimo podjęcia przez organ działań zmierzających do rozpatrzenia złożonego wniosku, nie został on uzupełniony w pełnym zakresie wynikającym z wezwania, tj. nie udzielono odpowiedzi na pytanie III ppkt 2) wezwania, co uniemożliwiło wydanie interpretacji indywidualnej, o której mowa w art. 14b § 1 O.p.
Analogicznie uznać należy za błędne stanowisko organu, iż ocena prowadzonej działalności pod kątem tego, czy stanowi ona badania naukowe lub prace rozwojowe nie może być dokonana w postępowaniu interpretacyjnym. Więcej – stwierdzenie organu, iż nie ma narzędzi by potwierdzić lub zanegować, że prowadzona przez stronę działalność obejmuje prace rozwojowe albo badania naukowe świadczy o tym, iż organ nie rozumie istoty postępowania w sprawach o wydanie interpretacji indywidualnej, o czy było mowa wyżej, a zatem nie jest zasadne ponowne powtarzanie wywodów w tym zakresie. Wskazać tylko należy, że obowiązkiem organu w tym postępowaniu jest ocena stanowiska wnioskodawcy w oparciu o przedstawiony we wniosku stan faktyczny czy też zdarzenie przyszłe. Natomiast w toku postępowania podatkowego organ będzie nie tylko uprawniony, ale będzie miała obowiązek zweryfikować stan faktyczny. W tym też postępowaniu, w celu stwierdzenia, czy wnioskodawca prowadzi działalność badawczo-rozwojową, przeprowadzi analizę nakierowaną na zidentyfikowanie przejawów działalności gospodarczej, które mogą zostać uznane za działalność badawczo-rozwojową (tj. tych aktywności podatnika, które spełniają definicję wskazaną w art. 5a pkt 38 u.p.d.o.f.).
Zdaniem Sądu nie można przyjąć, aby odpowiedzi wnioskodawcy w przedmiocie przejawów działalności badawczo – rozwojowej były "wymijające".Przedstawiony przez Skarżącego stan faktyczny zarówno we wniosku, jak i jego uzupełnieniu, nie zawiera abstrakcyjnego i subiektywnego ujęcia problemu.
Tym samym za pozbawione podstaw prawnych uznać należało stanowisko Dyrektora, że podstawą pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia było szereg uchybień w odpowiedzi na wezwanie (co szczegółowo wyjaśniono w zaskarżonych postanowieniach).
Organ odmawiając wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego podniósł (strona 7 zaskarżonego postanowienia), że w celu ustalenia, jaki rodzaj prac wykonuje podmiot prowadzący opisaną we wniosku działalność, należy dokonać skrupulatnej analizy tych prac pod kątem wszystkich kryteriów i przesłanek zawartych w definicjach Prawa o szkolnictwie wyższym, która w postępowaniu o wydanie interpretacji nie jest możliwa. Organ nie ma narzędzi by potwierdzić lub zanegować, że prowadzona przez skarżącego działalność obejmuje prace rozwojowe w rozumieniu art. 4 ust. 3 Prawa o szkolnictwie wyższym.
Sąd podziela natomiast stanowisko strony skarżącej, iż zawarte we wniosku oraz w uzupełnieniu do niego informacje są wystarczające do wydania przez organ interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie tzw. ulgi IP Box.
Nie dokonując oceny przedstawionego stanu faktycznego w świetle przepisów ustawy p.o.s.w.i.n., organ interpretacyjny przerzucił ciężar odpowiedzialności w tej kwestii na wnioskodawcę. Tymczasem wnioskodawca miał prawo zadać pytanie, czy prowadzona przez niego działalność może zostać uznana za badawczo-rozwojową oraz mógł oczekiwać wydania w tym zakresie interpretacji indywidualnej. Skoro bowiem ustawodawca posłużył się w treści art. 30ca ust. 2 u.p.d.o.f. pojęciem "działalności badawczo-rozwojowej", zaś na gruncie wskazanego aktu, tj. w art. 5a pkt 38 oraz związanych z nim punktów 39 i 40, odwołuje się do jej rozumienia w kontekście ustawy pozapodatkowej, to oczywistym jest, że organ był uprawniony do interpretowania charakteru prowadzonej działalności odnosząc się do tej ustawy.
Niewątpliwie, gdyby wnioskodawca miał pewność, iż wykonuje on prace rozwojowe a tym samym prowadzi działalność badawczo-rozwojową, bądź gdyby nie zależało mu na ochronie jaką daje indywidualna interpretacja - nie widziałby konieczności występowania o nią. Interpretacja ta nie jest bowiem wymogiem nałożonym przez ustawodawcę na podatnika chcącego skorzystać z tzw. ulgi IP Box, a jedynie zaleceniem Ministra Finansów.
Tym samym Sąd nie podzielił poglądu Dyrektora, że pomimo podjętej w wezwaniu próby skonkretyzowania opisu okoliczności sprawy, Skarżący nie podał wielu szczegółowych okoliczności sprawy. W efekcie czego opis nadal był dość ogólny oraz nie przedstawiał w sposób wyczerpujący i jednoznaczny zindywidualizowanych, konkretnych okoliczności stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego. Co w konsekwencji oznaczało, iż wydanie interpretacji nie było możliwe.
W konsekwencji, na podstawie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej i jego uzupełnienia organ interpretacyjny mógł dokonać merytorycznego rozstrzygnięcia w zakresie możliwości skorzystania z preferencji w zakresie IP BOX w stosunku do uzyskiwanych dochodów, albowiem Skarżący doprecyzował tło faktyczne sprawy w sposób umożliwiający wydanie żądanej interpretacji indywidualnej.
Organ interpretacyjny w niniejszej sprawie był zobowiązany do oceny stanu faktycznego i zdarzeń przyszłych oraz udzielania odpowiedzi merytorycznej dotyczącej wątpliwości prawnych Skarżącego. Organ nie można żądać od podatnika ubiegającego się o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego, aby we własnym zakresie rozstrzygnął wątpliwości natury prawno-podatkowej, a ewentualne wezwanie do sprecyzowania wniosku może prowadzić jedynie do żądania sprecyzowania danych faktycznych.
Wymóg wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego realizuje się poprzez podanie wszystkich jego elementów, istotnych z punktu widzenia możliwości oceny stanowiska wnioskodawcy. W trybie żądania uzupełnienia braków formalnych pisma, jakim jest wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego, organ podatkowy może żądać jedynie uzupełnienia wniosku o takie elementy, bez których nie jest możliwa ocena czy stanowisko przedstawione we wniosku i ocena prawna są prawidłowe czy też błędne. Zarówno na jedno, jak i na drugie pytanie otrzymał od Skarżącego wyczerpujące odpowiedzi. Tym samym organ nie miał podstaw, aby odmówić wydania interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego (por. także wyrok WSA we Wrocławiu z 13 lipca 2022 r., I SA/Wr 1197/21, wyrok NSA z 23 listopada 2021 r., II FSK 1049/21,, WSA w Białymstoku z 3 czerwca 2022 r., I SA/Bk 107/22). Ponadto organ może w toku postępowania wezwać do uszczegółowienia stanu faktycznego jedynie w sytuacji, gdy podany stan faktyczny uniemożliwia odpowiedź na pytanie zawarte we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej (wyrok NSA z 9 stycznia 2019 r., II FSK 3537/15).
Mają na uwadze dotychczasowe rozważania Sąd uznał, że zakończenie sprawy postanowieniem o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia narusza art. 14b § 1 O.p. oraz art. 14c § 1 O.p. Trafnie także podnosi pełnomocnik niekonsekwencję organu, gdyż w podobnych stanach faktycznych wydawał on interpretacje podatkowe, co budzi zastrzeżenie odnośnie zgodności procedowania organu zgodnie z zasadą przewidzianą w art. 121 § 1 O.p. Ponadto, w uzupełnieniu wniosku zamieszczone zostały sygnatury wydanych w podobnym stanie interpretacji, dlatego też skarżący nie potrafi zrozumieć, dlaczego został potraktowany odmiennie.
Przy wydaniu przedmiotowego postanowienia doszło jak już wskazano do naruszania zasady prowadzenia postępowania określone w art. 120 i art. 121 § 1 w zw. z art. 169 § 4 O.p. Art. 120 O.p., formułujący zasadę legalizmu stanowi, że organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa, co w niniejszej sprawie, jak wynika z dotychczasowych rozważań nie miało miejsca.
W myśl art. 121 § 1 O.p. mającego zastosowanie przy wydawaniu interpretacji indywidualnych (art. 14h ww. ustawy), postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych - co w przypadku interpretacji przepisów prawa podatkowego przekłada się na konieczność zawarcia w jej uzasadnieniu pełnej, przekonującej argumentacji, której w ocenie Sąd w postanowieniu zarówno pierwszej jak i drugiej instancji nie miało miejsca.
4.6. Odnosząc się w dalszej kolejności do powołanych przez Dyrektora orzeczeń sądów administracyjnych wskazać należy, że nie wspierają one stanowisko organów podatkowych, albowiem nie zapadły w analogicznych stanach faktycznych. Co więcej skład orzekający podziela prezentowane w nich tezy.
Z powyższego wynika, że to obowiązkiem Wnioskodawcy było udzielenie wyczerpującej informacji na temat stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego mającego być przedmiotem interpretacji, co też uczynił.
Powołane w uzasadnieniu wyroki sądów administracyjnych są dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl.
4.7. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 145 §1 pkt 1 c) i art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu I instancji.
Rozpoznając sprawę ponownie Dyrektor będzie związany na podstawie art. 153 p.p.s.a. oceną prawną przedstawioną w niniejszym wyroku.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 w zw. z § 4 p.p.s.a. Na zasądzoną kwotę złożył się wpis od skargi w wysokości 100 zł, opłata od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł oraz koszty zastępstwa procesowego dla doradcy podatkowego w kwocie 480 zł.