I SA/Gd 1365/01

I SA/Gd 1365/01 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2004-10-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2001-07-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Alicja Stępień /przewodniczący sprawozdawca/
Małgorzata Tomaszewska
Zbigniew Romała
Symbol z opisem
611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ
Izba Skarbowa
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień /spr./ Sędziowie NSA Zbigniew Romała Małgorzata Tomaszewska Protokolant Elżbieta Cymanowska po rozpoznaniu w dniu 29 października 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi "A" Sp. z .o.o. w O. na decyzję Izby Skarbowej w B. z dnia 22 czerwca 2001 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za m-ce październik, listopad, grudzień 1996 r. oraz za styczeń, luty i marzec 1997 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
I SA/Gd 1365/01
U z a s a d n i e n i e
Skarżąca Spółka z o.o. "A" w O. wniosła o uchylenie decyzji w części ustalenia przez Izbę Skarbową w B. dodatkowego zobowiązania podatkowego w decyzji z dnia 22 czerwca 2001 r. Nr [...] oraz decyzji Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. z dnia 2 marca 2001 r. Nr [...] określającej za miesiące: od października 1996 r. do marca 1997 r. zwrot kwoty różnicy podatku od towarów i usług, kwotę zaległości w podatku od towarów i usług w łącznej wysokości 25.328,00 zł, ustalającej kwotę dodatkowego zobowiązania podatkowego na ten okres w łącznej wysokości 7.597,00 zł i umarzającej postępowanie za miesiąc kwiecień 1997 r.
W dniu 7 września 2000 r. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku po rozpatrzeniu skarg Spółki z o.o. "A" z siedzibą w O., wydał wyroki o sygn. akt I SA/Gd 393-399/98, którymi uchylił decyzje Izby Skarbowej z dnia 28 października 1998 r. od Nr [...] do Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc od października do kwietnia 1997 r.
Izba Skarbowa w B. uznając, że jest związana oceną prawną zawartą w ww. wyrokach, uchyliła decyzje Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. z dnia
31 października 1997 r. od Nr [...] do Nr [...] w przedmiocie określenia zwrotu kwoty różnicy podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od października 1996 r. do kwietnia 1997 r. oraz ustalających dodatkowe zobowiązanie podatkowe za ten okres i orzekła przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ podatkowy pierwszej instancji.
Pierwszy Urząd Skarbowy w B. po przeanalizowaniu faktur i dokumentów administracyjnych SAD wystawionych do tych faktur ustalił, że w okresie od października 1996 r. do kwietnia 1997 r. Spółka dokonując zakupu importu usług transportowych wykonywanych na terenie Polski przez przewoźników krajowych, za których wykonanie należność była przekazywana za granicę, nie opodatkowała tych usług podatkiem należnym, czym naruszyła art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 ze zm.).
Fakt poboru przez urząd celny podatku od osoby zagranicznej z tytułu świadczenia przez nią usług transportowych na terenie RP uznany został przez organ podatkowy za wypełnienie normy prawnej zawartej w art. 15 ust. 6 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), wyłączający opodatkowanie podatkiem należnym import usług.
Organ podatkowy pierwszej instancji mając na uwadze przepis prawny zawarty w art. 5 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy, zgodnie z którym podatnikami usług pochodzących z importu są usługobiorcy oraz art. 15 ust. 5 ustawy, zgodnie z którym podstawą opodatkowania usług importowych jest kwota, którą usługobiorca obowiązany jest zapłacić, określił od usług wykonawczych samochodami zarejestrowanymi w Rzeczypospolitej Polskiej prawidłową kwotę podatku należnego za poszczególne miesiące od października 1996 r. do marca 1997 r. w łącznej wysokości 25.328,00 zł.
Stwierdzono również, iż w złożonych deklaracjach podatkowych VAT-7 skarżąca wykazywała kwoty zwrotów różnicy podatku wyższe od kwot należnych, na skutek zaniżenia podatku należnego. Organ podatkowy mając na uwadze art. 27 ust. 4 cyt. ustawy o podatku od towarów i usług oraz art. 3 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 listopada 1996 r. o zmianie ustawy karno skarbowej (Dz.U. Nr 137, poz. 640) nakładający na organ podatkowy obowiązek zastosowania korzystniejszego rozwiązania dla postępowań wszczętych i nie zakończonych decyzją ostateczną do dnia 31 grudnia 1996 r., ustalił kwotę dodatkowego zobowiązania podatkowego za ten okres w łącznej wysokości 7.597,00 zł.
Postępowanie podatkowe w przedmiocie podatku VAT za miesiąc kwiecień 1997 r. z uwagi na pobranie przez urząd celny podatku od osoby zagranicznej z tytułu świadczenia przez nią usług transportowych na terenie RP i tym samym wypełnienie normy prawnej zawartej w art. 15 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług za ten miesiąc stało się bezprzedmiotowe. Powyższe ustalenia zostały zawarte w podpisanym przez skarżącą w dniu 4 grudnia 2000 r. protokole.
W dniu 19 grudnia pełnomocnik skarżącej został zapoznany z zebranym materiałem dowodowym.
Pierwszy Urząd Skarbowy w B. w dniu 2 marca 2001 r. wydał decyzję Nr [...], którą określił skarżącej za miesiące od października 1996 r. do marca 1997 r. kwotę zaległości w podatku od towarów i usług w łącznej wysokości 25.328,00 zł oraz kwotę dodatkowego zobowiązania podatkowego za ten okres w wysokości 7.597,00 zł.
Pismem z dnia 21 marca 2001 r. skarżąca od powyższej decyzji złożyła odwołanie.
Izba Skarbowa w B. decyzją z dnia 22 czerwca 2001 r. Nr [...] zaskarżoną decyzję utrzymała w mocy.
Skarżąca nie zgadzając się z powyższą decyzją skorzystała z prawa zaskarżenia jej do Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku, wnosząc skargę pismem z dnia 25 maja 2001 r.
W skardze na decyzję Izby Skarbowej skarżąca wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej naliczenia dodatkowego zobowiązania podatkowego.
Skarżąca na etapie skargi ponownie przedstawiła zarzuty podniesione w odwołaniu dotyczące naruszenia przez organy podatkowe art. 3 ust. 1 powołanej ustawy o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym i o zmianie ustawy karnej skarbowej w związku z art. 27 ust. 4 powołanej ustawy o VAT.
Naruszenie tego przepisu wynikło, zdaniem skarżącej, poprzez nieuzasadnione nałożenie dodatkowego zobowiązania podatkowego.
Zdaniem skarżącej brak w prowadzonej ewidencji danych dotyczących dokonanych zakupów nie może być uznany za naruszenie art. 27 ust. 4 powołanej ustawy o podatku od towarów i usług, ponieważ z ww. przepisu nie wynika, aby zakres ten obejmował ewidencjonowanie zakupów.
Zdaniem skarżącej z analizy powyższego art. 27 ust. 4 ustawy o VAT nie wynika, aby zakres ten obejmował również ewidencjonowanie zakupów, za które należy traktować import usług. Obowiązek i zakres prowadzenia ewidencji obejmującej wyłącznie sprzedaż wywnioskować można, zdaniem skarżącej, z art. 20 ustawy o podatku od towarów i usług, który mówi o kwotach związanych ze sprzedażą opodatkowaną i zwolnioną od podatku.
Izba Skarbowa w B. wniosła o oddalenie skargi.
Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25.07.2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez
m.in. kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Sąd rozstrzygając w granicach sprawy zobowiązany jest zatem ocenić zaskarżony akt administracyjny w świetle obowiązującego prawa.
W niniejszej sprawie w ocenie Sądu nie zachodzi niezgodność zaskarżonej decyzji z prawem.
Istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do ustalenia skarżącej dodatkowego zobowiązania podatkowego w następstwie naruszenia dyspozycji normy prawnej zawartej w art. 27 ust. 4 ustawy o VAT.
Przepis powyższy określa minimalne wymogi jakie powinna spełniać prowadzona przez podatnika ewidencja w celu sporządzenia deklaracji podatkowej.
Zgodnie z tym przepisem ewidencja winna zawierać: kwoty określone w art. 20, dane niezbędne do określenia przedmiotu i podstawy opodatkowania, wysokość podatku należnego, kwoty podatku naliczonego obniżające podatek należny oraz kwoty podatku podlegające wpłacie do urzędu skarbowego lub zwrotowi z tego urzędu oraz inne dane służące do prawidłowego sporządzenia deklaracji podatkowej.
Faktem bezspornym jest, iż w przedmiotowej sprawie skarżąca nie ujęła w prowadzonej ewidencji sprzedaży podstawy opodatkowania podatkiem należnym, tj. kwoty, którą zapłaciła z tytułu importu usług transportowych oraz kwoty podatku należnego z tytułu importu tych usług określonej zgodnie z art. 15 ust. 4 powołanej ustawy o podatku od towarów i usług.
Nie ujęcie w ewidencji kwoty tj. podatku należnego oraz danych niezbędnych do określenia prawidłowej wysokości tego podatku stanowiło naruszenie art. 27 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług.
W przypadku stwierdzenia przez organ podatkowy naruszenia przez podatnika obowiązków w zakresie określenia przedmiotu i podstawy opodatkowania organ jest zobligowany do zastosowania sankcji podatkowej.
Należy wskazać, że w wydanym w dniu 23 maja 1996 r. wyroku sygn. akt I SA/Rz 497/95 Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż ustawa o podatku od towarów i usług posługuje się pojęciem "sprzedaży" w szerszym znaczeniu tj. jako czynności podlegającej opodatkowaniu i taką czynnością jest także import usług, dostawa – art. 2 ust. 2, art. 4 pkt 8 cyt. ustawy i stąd też określenie sprzedaży użyte w art. 27 ustawy dotyczy tej czynności w rozumieniu ustawy. Skoro przedmiotowa kwota z tytułu importu usługi nie została ujęta w prowadzonej przez Spółkę ewidencji na skutek czego doszło do wadliwego sporządzenia deklaracji podatkowej, to zdaniem Sądu, zastosowanie sankcji podatkowej z art. 27 ustawy nie może być uznane za wadliwe.
Zgodzić się należy z Izbą Skarbową, iż bezpodstawne jest stanowisko skarżącej zaprezentowane w skardze, iż zakres ewidencji, do prowadzenia której zobowiązany jest podatnik podatku od towarów i usług, nie obejmuje ewidencji zakupów, a jedynie ewidencję prowadzonej sprzedaży i związanych z tą sprzedażą danych potrzebnych do konkretyzacji zobowiązania podatkowego. Obowiązek bowiem ewidencjonowania zakupów wynika także z treści art. 27 ust. 4 ustawy o VAT, ponieważ kwoty podatku naliczonego obniżające podatek należny związane są z dokonanymi zakupami towarów i usług.
Bezzasadny jest również zarzut skarżącej dotyczący wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 3 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług i o zmianie ustawy karnej skarbowej. Bowiem brak w ewidencji sprzedaży za poszczególne miesiące kwoty podatku należnego z tytułu importu usług i nie ujęcie podstawy opodatkowania podatkiem należnym kwoty z tytułu importu usługi transportowej świadczyło jednoznacznie, iż w tym przypadku naruszone zostały zasady ewidencji. Naruszenie to zatem skutkowało zastosowaniem sankcji podatkowej.
Stosownie do normy prawnej zawartej w art. 3 ust. 1 i 2 cyt. ustawy z dnia 21 listopada 1996 r. o zmianie ustawy o VAT i ustawy karno skarbowej, nakładającej na organ podatkowy obowiązek zastosowania korzystniejszego rozwiązania dla postępowań wszczętych i nie zakończonych decyzją ostateczną do dnia 31 grudnia 1996 r., organy podatkowe stosownie do art. 27 ust. 6 znowelizowanej ustawy o podatku od towarów i usług, ustaliły dodatkowe zobowiązanie odpowiadającej 30% kwoty zawyżenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym spowodowane nieopodatkowaniem podatkiem należnym zakupionych z importu usług transportowych.
W świetle powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i w związku z tym orzekł o oddaleniu skargi (art. 151 ustawy
o p.s.a.).