I SA/Gd 1344/22

I SA/Gd 1344/22 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2023-02-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-12-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Elżbieta Rischka
Irena Wesołowska /sprawozdawca/
Małgorzata Gorzeń /przewodniczący/
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 479
art.54
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia WSA Irena Wesołowska (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 14 lutego 2023 r. sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 29 września 2022 roku, nr 2201-IEE.711.91.261.2022.WK w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną oddala skargę.
Uzasadnienie
W dniu 10 czerwca 2022 roku Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku wydał postanowienie, w którym oddalił wniesioną przez M. S. skargę na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia wierzytelności w M. S.A.
Po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez skarżącego, postanowieniem z 29 września 2022 r., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej w skrócie zwany Dyrektorem lub organem odwoławczym) uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.
Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Dyrektor wskazał, że Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku oddalił skargę na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego. Niemniej jednak akta sprawy nie zawierają danych ani dokumentów, w oparciu o które organ egzekucyjny ustalił stan faktyczny, a następnie na jego podstawie podjął swoje rozstrzygnięcie. Tylko natomiast kompletne akta administracyjne, dają możliwość wszechstronnego zbadania sprawy we wszystkich jej aspektach, a w szczególności dokonania należytej oceny, czy kontrolowany akt oraz poprzedzające go postępowanie, nie naruszają prawa. W konsekwencji Dyrektor uznał, że brak kompletnych akt sprawy uniemożliwia organowi przeprowadzenie kontroli postanowienia objętego zażaleniem.
Na rozstrzygnięcie organu odwoławczego M. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wskazując, że nie jest zadowolony z rozstrzygnięcia.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Zaskarżone postanowienie zostało wydane bez naruszenia prawa a tym samym skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2022 r., poz. 479), jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.
Zgodnie z art. 107 § 1 pkt 6 decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne. Jak stanowi natomiast art. 107 § 3 k.p.a., uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Powyższy przepis, z mocy regulacji zawartej w art. 126 k.p.a. stosuje się odpowiednio do postanowień.
Zgodnie z zasadami prawidłowo prowadzonego postępowania administracyjnego, postanowienie powinno wskazywać ustalony przez organ administracyjny stan faktyczny, określać przesłanki zastosowania tej a nie innej kwalifikacji prawnej i ustalać, jakie okoliczności stanu faktycznego, odpowiadają konkretnym fragmentom normy prawnej zastosowanej w sprawie. To z uzasadnienia strona winna uzyskać wszechstronną informację o motywach, którymi kierował się organ administracji podejmując swoje rozstrzygnięcie. Przepis art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. obliguje organ przy wydawaniu postanowienia do wyjaśnienia wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych i prawnych oraz wyjaśnienia stronie przyczyn takiego, a nie innego załatwienia żądania strony. Uzasadnienie postanowienia winno być sporządzone w taki sposób, by możliwym było poznanie toku rozumowania organu i kontrola prawidłowości rozstrzygnięcia. Jeżeli postanowienie nie zawiera wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności, to nie spełnia wymogów wskazanych w powołanych wyżej przepisach.
Prawidłowo sporządzone uzasadnienie (faktyczne i prawne) jest wyrazem realizacji zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 15 k.p.a. Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania, każda sprawa administracyjna, jeżeli zawiśnie przed organem drugiej instancji na skutek wniesienia przez stronę środka zaskarżenia, wymaga przede wszystkim ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Zasada ta jest zrealizowana wtedy, gdy rozstrzygnięcia obu organów zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez nie postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone, czyli postępowania merytorycznego w zakresie ustalenia stanu faktycznego, zebrania i oceny dowodów, przeanalizowania wszystkich argumentów i żądań strony oraz rozważań prawnych stosownych dla rozstrzygnięcia, a wszystko to powinno znaleźć dodatkowo odzwierciedlenie w uzasadnieniu.
Właściwe zachowanie zasady dwuinstancyjności postępowania wymaga nie tylko podjęcia dwóch kolejnych rozstrzygnięć przez właściwe organy, ale konieczne jest, aby rozstrzygnięcia te zapadły w wyniku przeprowadzenia przez każdy z tych organów postępowania merytorycznego tak, aby dwukrotnie oceniono dowody i przeanalizowano wszystkie istotne okoliczności sprawy. Działanie organu odwoławczego nie ma zatem charakteru jedynie kontrolnego, ale jest działaniem merytorycznym.
Jeżeli zatem uzasadnienie postanowienia wydanego przez organ pierwszej instancji zawiera braki wskazująca na nieodniesienie się przez ten organ do wszystkich okoliczności faktycznych sprawy i dowodów, pozwalających na zweryfikowanie prawidłowości rozstrzygnięcia tego organu, to takie postanowienie uchyla się spod kontroli instancyjnej. Organ odwoławczy nie może bowiem ponownie merytorycznie rozpoznać sprawy, jeżeli nie dysponuje materiałem dowodowym, który legł u podstaw wydania rozstrzygnięcia przez organ pierwszej instancji. Braki w aktach sprawy w zakresie dokumentacji stanowiącej podstawę wydanego postanowienia nie pozwalają bowiem stwierdzić, jakie dowody legły u podstaw wydanego aktu administracyjnego, a zatem czy organ prawidłowo ustalił stan faktyczny a następnie czy dokonał właściwej subsumcji przepisów prawa do ustalonego stanu faktycznego.
Prawidłowo zatem organ odwoławczy uchylił w niniejszej sprawie zaskarżone postanowienie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia wskazując, że dowody będące podstawą dokonanych przez organ ustaleń winny być zgromadzone w aktach sprawy.
Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259) oddalił skargę, uznając ją za niezasadną.