I SA/GD 1341/03

I SA/Gd 1341/03 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2006-03-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-11-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Bogusław Szumacher /przewodniczący/
Danuta Oleś /sprawozdawca/
Ewa Wojtynowska
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Szumacher, Sędziowie Asesor WSA Danuta Oleś /spr./, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Protokolant Monika Szymańska, po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi E. i K. I. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 15 października 2003 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
I SA/Gd 1341/03
Uzasadnienie
We wspólnym zeznaniu podatkowym PIT-33 za 1999 rok, E. i K.I. zadeklarowali podatek dochodowy od osób fizycznych w kwocie [...] zł. Prawidłowość rozliczeń z budżetem państwa z tytułu tego podatku, była przedmiotem kontroli przeprowadzonej przez Inspektora Kontroli Skarbowej z Urzędu Kontroli Skarbowej Ośrodek Zamiejscowy w S.
Jako dowód w tym postępowaniu kontrolnym, wykorzystano materiały z kontroli przeprowadzonej w Przedsiębiorstwie Usługowo Handlowym "A" w S., będącym własnością K. I. W wyniku szczegółowej kontroli podatkowej księgi przychodów i rozchodów oraz dowodów źródłowych stanowiących podstawę księgowań w firmie K. I., zakwestionowano niezgodne z obowiązującymi przepisami zaliczenie w ciężar kosztów uzyskania przychodów następujących wydatków:
1) faktury zakupu nr [...] z 31.12.1999 r. wystawionej przez PHU "B" ze S. na kwotę [...] zł, dotyczącej nabycia materiałów potrzebnych do wykonania usługi; data wystawienia faktury i data sprzedaży były takie same tj. 31.12.1999 r., natomiast w tym dniu firma K. I. nie sprzedała żadnej usługi, a zakupione towary nie zostały ujęte w remanencie na koniec 1999 r.;
2) faktury zakupu nr [...] z 21.12.1999 r. wystawionej przez firmę "C" spółka z o.o. z W., na kwotę [...] zł za zakup palnika [...] z osprzętem; według dokumentu WZ towar ten został wydany w dniu wystawienia faktury, jednak w toku prowadzonego postępowania kontrolnego strona nie wskazała w jakiej kotłowni został zamontowany w/w palnik, nie stwierdzono też jego sprzedaży w wystawionych przez firmę K. I. fakturach do dnia 31.12.1999 r., jak również nie był on uwzględniony w spisie z natury sporządzonym na koniec 1999 r.;
3) zakupów dokonanych dla celów realizacji umowy zawartej z firmą "D" ze S. na wykonanie instalacji wentylacji mechanicznej według trzech faktur:
- z dnia 30.11.1999 r. nr [...] na kwotę [...] zł (netto) wystawionej przez "E" spółka z o.o. z K. za zakup 4 central klimatyzacyjnych,
- z dnia 27.12.1999 r. nr [...] na kwotę [...] zł (netto) wystawionej przez Studio Projektowe "F", J. N. ze S. za opracowanie projektu na wykonanie instalacji wentylacji mechanicznej,
- z dnia 28.12.1999 r. nr [...] na kwotę [...] zł (netto) wystawionej przez Przedsiębiorstwo Instalacji Przemysłowych "G" w K., za wykonanie
instalacji wentylacji mechanicznej w firmie "D".
Firma "A"" tytułem realizacji umowy z firmą "D" za wykonane prace wystawiła dwie częściowe faktury sprzedaży:
- nr [...] z 8.12.1999 r. na kwotę [...] zł (netto),
- nr [...] z 29.12.1999 r. na kwotę [...] zł (netto).
Zdaniem kontrolującego, różnica pomiędzy poniesionymi nakładami, a wartością sprzedanej usługi ([...] – [...]) w kwocie [...] zł, winna zostać przez K. I. ujęta w spisie natury na koniec roku jako roboty w toku i w związku z tym pomniejszyć koszty uzyskania przychodu roku 1999.
W związku z tymi ustaleniami, koszty uzyskania przychodów pomniejszono o kwotę [...] zł.
Ponadto kontrolujący stwierdził, iż według faktury z dnia 4.01.1999 r. nr [...] wystawionej przez Zakład Instalacyjno Budowlany M. H. ze S., firma K. I. nabyła za [...] zł u podwykonawcy usługę wymiany członu kotła wraz z zamontowaniem wymiennika w kotłowni w B. W trakcie prowadzonego postępowania, strona złożyła wyjaśnienia, że wydatek ten związany był z naprawą gwarancyjną, ponieważ na firmie "A" jako dealerze głównym niemieckiej firmy "I", spoczywały obowiązki gwarancyjne. Jednakże podatnik nie przedstawił umowy zawartej z producentem urządzeń, z której wynikałoby, iż koszty naprawy gwarancyjnej obciążają dealerów. Kontrolujący uznał, iż podatnik winien zaewidencjonować w przychodach kwotę [...] zł, a następnie refakturować zakup usługi na firmę "I".
Wobec powyższego, deklarowane przez podatnika przychody z działalności gospodarczej powiększono o kwotę [...] zł.
Po skorygowaniu przychodów i kosztów uzyskania przychodów o wyżej opisane pozycje, określono dochód firmy "A" w S. za 1999 r. w kwocie [...] złotych.
W oparciu o powyższe ustalenia, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej decyzją z dnia 6.05.2003 r. określił małżonkom E. i K.I. wysokość zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r. w kwocie [...] zł.
Od decyzji tej, pełnomocnicy małżonków I. pismem z dnia 17.05.2003 r. złożyli odwołanie, wnosząc o jej uchylenie w całości. Zarzucono decyzji sprzeczność ustaleń kontroli ze stanem faktycznym sprawy tj. naruszenie przepisów art. 121 § 1 i art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa, oraz brak uwzględnienia wszystkich dowodów zebranych w sprawie, czym naruszono zasadę określoną w art. 180 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa.
W uzasadnieniu odwołania pełnomocnicy podnieśli, iż w wyjaśnieniach z dnia 30.01.2003 r. złożonych do protokołu jako dowód w sprawie, przedłożone zostało oświadczenie wykonawcy robót M. H., który wskazał, gdzie i kiedy zużyte zostały materiały objęte fakturą nr [...] z dnia 31.12.1999 r. Skoro dowód ten został przez organ kontroli pominięty bez podania powodów, dla których odmówiono mu wiarygodności, to zdaniem wnoszących odwołanie działaniem tym naruszono zasadę prawdy obiektywnej. Na potwierdzenie swojego stanowiska pełnomocnicy przywołali tezę z wyroku NSA, w którym sąd wypowiedział się, że oświadczenia składane przez stronę lub świadka korzystają z domniemania prawdziwości, jeżeli nie są sprzeczne z innymi dowodami lub okolicznościami znanymi organowi podatkowemu. Zdaniem odwołujących się, oświadczenie M. H. nie jest sprzeczne z żadnym dowodem znanym organowi, a wręcz je potwierdza.
Zarzucono też, że w decyzji pominięte zostały wyjaśnienia pełnomocników z dnia 30.01.2003 r. dotyczące zakupu i zamontowania palnika [...] w Ośrodku Wypoczynkowym "J" w U., gdyż oparto się wyłącznie na dowodzie z przesłuchania strony, które było mało precyzyjne z uwagi na czteroletni upływ czasu od dnia zdarzenia. Pomimo wskazania miejsca montażu palnika, kontrolujący nie dokonał czynności sprawdzających u wskazanego podmiotu. Pełnomocnicy podkreślili, że wyjaśnienia z dnia 30.01.2003 r. dotyczyły także kwestii wykonania prac w ramach realizacji umów ryczałtowych na rzecz firmy "D", również do tych kwestii kontrolujący nie ustosunkował się, a w decyzji powtórzone zostały jedynie ustalenia z protokołu kontroli. Kolejny zarzut odwołania dotyczył błędnych ustaleń organu kontroli w zakresie nie wykazania przychodu wynikającego z faktury [...] z dnia 4.01.2000 r. wystawionej przez M. H. Zdaniem pełnomocników, kontrolujący doliczając do przychodów wartość wykonanej naprawy gwarancyjnej sam ustalił zasady rozliczeń za wykonywane tego typu naprawy i nie jest to poparte żadnymi dowodami. Do odwołania strona załączyła kartę gwarancyjną, jaką otrzymuje klient -nabywca urządzeń firmy "I".
Rozpatrując odwołanie, Dyrektor Izby Skarbowej nie znalazł podstaw do zmiany rozstrzygnięcia organu I instancji i decyzją z dnia 15.10.2003 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, złożonej w piśmie z dnia 12.11.2003 r. E. i K.I. wnieśli o uchylenie decyzji organów podatkowych, zarzucając, iż wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego tj. art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. Nr 90, poz.416 ze zm.) oraz przepisów art. 122 i art. 180 § 1ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926).
Skarżący stwierdzili, iż błędna jest teza kontroli, że dotyczące kwestionowanego zakupu z dnia 31.12.1999 r. wyjaśnienia i dowody składane przez stronę są sprzeczne. Rzekoma sprzeczność w składanych wyjaśnieniach jest wynikiem swobodnej interpretacji faktów dokonanej przez organ. Skarżący, w trakcie przesłuchania musiał się wypowiadać co do zdarzeń mających miejsce kilka lat wcześniej, a nadto miał ograniczony dostęp do swoich dokumentów, które były w posiadaniu kontrolującego i nie mógł precyzyjnie ustosunkować się do zadawanych pytań. Zakupiony towar został zużyty w 1999 roku, bez względu na to gdzie został zamontowany, a twierdzenie organu kontroli, że powinien być ujęty w remanencie końcowym stanowi obrazę zasady prawdy obiektywnej.
Zarzucono organom podatkowym brak zrozumienia istoty sprawy w zakresie zderzeń dotyczących realizacji umów ryczałtowych, a z taką właśnie umową związany był zakup palnika [...] zamontowanego w OW "J" w U. Według skarżących, cechą charakterystyczną umów ryczałtowych jest ciągłość jej wykonywania bez dodatkowych zleceń i w różnych terminach, dlatego zafakturowanie sprzedaży usługi nastąpiło wcześniej niż montaż palnika. Pominięto wyjaśnienia strony w tym względzie oraz nie przeprowadzono czynności sprawdzających w OW "J".
Błędna jest zdaniem skarżących, kwalifikacja organów podatkowych w zakresie kosztów i przychodów związanych z realizacją umowy dla firmy "D". Powołując się na pismo z 30.01.2003 r. skarżący stwierdzili, że organy nie uwzględniły zawartych w tym piśmie szczegółowych wyjaśnień jakie koszty obciążały wykonawcę robót, bez możliwości przeniesienia ich na inwestora. Według skarżących, z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie wynika, że każdemu poniesionemu wydatkowi musi odpowiadać konkretny przychód, istotny jest bowiem związek przyczynowy pomiędzy poniesionym kosztem a celem jaki ma być dzięki niemu osiągnięty. Wyliczona przez organy podatkowe różnica pomiędzy poniesionymi kosztami a zaewidencjonowanym przychodem nie odpowiada stanowi rzeczywistemu. Na poparcie swoich twierdzeń, skarżący powołali się na orzecznictwo sądów administracyjnych.
Następnie, zarzucono organom podatkowym błąd interpretacyjny, w analizie treści kart gwarancyjnych i umów gwarancyjnych. Według skargi, organy dokonały rozszerzającej interpretacji przedstawionej umowy, przypisując jej inną treść. W umowie tej nie ma zapisu o refundacji kosztów zakupionych części podlegających wymianie. Ponieważ firma skarżącego przejęła serwis gwarancyjny, to ciążą na nim wszelkie obowiązki wynikające z przepisów o gwarancji, w tym bezpłatna wymiana urządzeń. Zatem nieuzasadnione jest zadaniem skarżących, zwiększenie przychodu o wartość usługi gwarancyjnej zleconej podwykonawcy.
W podsumowaniu skargi skarżący stwierdzili, że organy podatkowe obu instancji nie przeprowadziły dowodu na ustalenie, że faktycznie poniesione koszty nie mają żadnego związku z uzyskanymi przychodami i że koszty te nie zostały faktycznie poniesione.
W odpowiedzi na skargę udzielonej pismem z dnia 12.01.2004 r., Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.
Art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) stanowi, iż sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w związku z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), Sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem i nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a prezentowane przez skarżących stanowisko oraz przytoczona w skardze argumentacja nie mogą zasługiwać na aprobatę.
Istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy głównie oceny, czy na podstawie materiału dowodowego zebranego przez organ I instancji słusznie stwierdzono zawyżenie kosztów uzyskania przychodów 1999 r., w działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącego K. I.
Podstawę skargi stanowi zarzut naruszenia art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. Nr 90, poz.416 ze zm.). Przepis ten stanowi, że kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Jednak z brzmienia tego przepisu wynika, że kategoria kosztów uzyskania przychodów nie może być rozpatrywana w oderwaniu od samego osiągnięcia przychodu. Rozwinięciem art. 22 ust.1 jest regulacja ust.4, który ustanawia ogólną zasadę, zgodnie z którą koszty uzyskania przychodów, są potrącane tylko w tym roku podatkowym, w którym zostały poniesione. Wyjątki od tej ogólnej zasady uregulowane zostały w art. 22 ust. 5 i 6 cytowanej ustawy. Pierwszy z nich stanowi, iż u podatników prowadzących księgi rachunkowe (handlowe) koszty uzyskania przychodów objętych tymi księgami są potrącane tylko w tym roku podatkowym, którego dotyczą, tj. są potrącalne także koszty uzyskania poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy, lecz dotyczące przychodów roku podatkowego oraz określone co do rodzaju i kwoty koszty uzyskania, które zostały zarachowane, chociaż ich jeszcze nie poniesiono, jeżeli odnoszą się do przychodów danego roku podatkowego, chyba że zarachowanie ich nie było możliwe; w tym wypadku są one potrącalne w roku, w którym zostały poniesione. Z kolei ust.6 przewiduje, że zasada określona w ust. 5 ma zastosowanie również do podatników prowadzących podatkowe księgi przychodów i rozchodów, pod warunkiem że stale w każdym roku podatkowym księgi te będą prowadzone w sposób umożliwiający wyodrębnienie kosztów uzyskania odnoszących się tylko do tego roku podatkowego.
Przy rozpatrywaniu sprawy należy mieć też na względzie treść przepisu art. 24 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w którym ustawodawca unormował zasady ustalania dochodu z działalności gospodarczej. Zgodnie z tym przepisem u podatników osiągających dochody z działalności gospodarczej i prowadzących księgi przychodów i rozchodów dochodem z działalności jest różnica pomiędzy przychodem w rozumieniu art. 14 a kosztami uzyskania powiększona o różnicę pomiędzy wartością remanentu końcowego i początkowego towarów handlowych, materiałów (surowców) podstawowych i pomocniczych, półwyrobów, wyrobów gotowych, braków i odpadków, jeżeli wartość remanentu końcowego jest wyższa niż wartość remanentu początkowego, lub pomniejszona o różnicę pomiędzy wartością remanentu początkowego i końcowego, jeżeli wartość remanentu początkowego jest wyższa.
Zasadą jest, iż podatnik ma obowiązek wykazać związek kosztu z przychodem i jeżeli ten związek wykaże, ma prawo w rozliczeniu podatkowym uwzględnić wszystkie koszty związane z tym przychodem, jednakże przy zachowaniu zasad wynikających z cytowanych wyżej przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W tym miejscu należy podkreślić, że organy podatkowe nie pozbawiły skarżącego możliwości zaliczenia kwestionowanych wydatków do kategorii kosztów uzyskania przychodów, lecz uznały jedynie, że w oparciu o ustalony stan faktyczny nie mogą one stanowić kosztów roku 1999.
Zdaniem Sądu, organy podatkowe słusznie nie uznały za koszt uzyskania przychodu 1999 r., faktury zakupu nr [...] z dnia 31.12.1999 r. wystawionej przez PHU "B", bowiem zarówno z treści samej faktury jak i z oświadczenia złożonego w trakcie prowadzonego postępowania przez wystawcę faktury wynika, że wydanie towaru i wystawienie faktury nastąpiło w tym samym dniu tj. 31.12.1999 r. W świetle tych dowodów, za niewiarygodne należało uznać zarówno zeznania samego skarżącego o wcześniejszym o 3-4 dni pobraniu towaru oraz złożone później oświadczenie świadka M. H. z dnia 28.01.2003 r. o tym, że wykorzystał te towary do wykonania usługi gwarancyjnej. Ponieważ jednocześnie, nie stwierdzono wykonania przez skarżącego w dniu 31.12.1999 r. jakiejkolwiek usługi z wykorzystaniem spornych towarów, a co za tym idzie nie powstał z tego tytułu przychód, to zasadnie organy podatkowe uznały, iż towary te winny powiększyć remanent sporządzony na koniec 1999 roku.
Zasadnie również, organy podatkowe nie dały wiary wyjaśnieniom strony skarżącej, dotyczącym zamontowania palnika [...] wraz z osprzętem w Ośrodku Wypoczynkowym "J" w U., gdyż sprzeczne są z innymi dowodami zgromadzonymi w sprawie. Firma "A" wykonywała usługi dla OW "J" na podstawie faktur nr [...] z dnia 11.12.1999 r. i nr [...] z dnia 16.12.1999r., natomiast zakup palnika w firmie "C" spółka z o.o. z W., według faktury nr [...] miał miejsce w dniu 21.12.1999 r. i w tym też dniu towar wydano. Przeprowadzona w trakcie prowadzonego postępowania podatkowego szczegółowa kontrola wszystkich faktur sprzedaży wystawionych przez firmę skarżącego w okresie po dokonaniu tego zakupu tj. po dniu 21.12.1999 r. aż do dnia 31.12.1999 r. nie wykazała, aby miała miejsce sprzedaż omawianego palnika. Bez znaczenia jest przy tym podnoszona przez skarżących okoliczność, iż sprzedaż w/w palnika nastąpiła w realizacji umowy ryczałtowej, gdyż oczywistym jest, że nie można było dokonać jakiejkolwiek sprzedaży towaru nie będąc w jego posiadaniu.
Sąd stwierdził, iż prawidłowe jest stanowisko organów podatkowych, dotyczące sposobu rozliczenia inwestycji wykonywanej przez skarżącego na rzecz firmy "D" na podstawie umowy nr [...] z dnia 9.11.1999 r., polegającej na wykonaniu instalacji wentylacji mechanicznej i odciągów miejscowych hali produkcyjnej wraz z dokumentacją. Łączny koszt realizacji inwestycji został w umowie określony na kwotę [...] zł. Z akt sprawy bezsprzecznie wynika, iż inwestycja ta była realizowana zarówno w 1999, jak i w 2000 r., a wystawione z tego tytułu faktury opiewały na łączną kwotę [...] zł, co odpowiada wartości określonej w umowie. Również sam skarżący nie zaprzecza, że inwestycja ta nie została zakończona w roku 1999. W trakcie postępowania ustalono, że na poczet wykonanych w 1999 r. prac skarżący wystawił dwie faktury częściowe:
- nr [...] z 8.12.1999 r. na kwotę [...] zł (netto),
- nr [...] z 29.12.1999 r. na kwotę [...] zł (netto).
Następnie w 2000 r., z tytułu dalszej realizacji tej inwestycji, wystawione zostały kolejne faktury:
- nr [...] z 4.02.2000 r. na kwotę [...] zł (netto),
- nr [...] z 1.03.2000 r. na kwotę [...] zł (netto).
Ponieważ nie ulega wątpliwości, iż inwestycja ta stanowiła tzw. roboty w toku, to kwota [...] zł stanowiąca różnicę pomiędzy przychodem z faktur wystawionych w 1999 r., a kosztami związanymi z wykonaniem inwestycji, powinna zostać wykazana w remanencie końcowym sporządzonym na dzień 31.12.1999 r. i rozliczona jako koszty roku 2000.
Należy też podzielić argumentację organu podatkowego, iż wbrew twierdzeniom strony skarżącej, projekt instalacji wentylacji mechanicznej wykonany przez Studio Projektowe "F" ze S., został wykonany na potrzeby realizacji umowy nr [...] z dnia 9.11.1999 r., a zatem winien obciążać koszty tej inwestycji. Świadczy o tym chociażby określenie przedmiotu umowy, której art. 2 stanowi, iż "przedmiotem umowy jest wykonanie instalacji wentylacji mechanicznej i odciągów miejscowych w hali produkcyjnej wraz z dokumentacją". Zatem nieuprawnione jest twierdzenie skarżącego, iż koszt w postaci sporządzenia dokumentacji technicznej nie mógł i nie znalazł odzwierciedlenia w uzyskanych przychodach.
Za prawidłowe, należy uznać też rozstrzygnięcie organu podatkowego, w zakresie zwiększenia przychodu z działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącego, o kwotę [...] zł, wynikającą z faktury wystawionej przez Zakład Instalacyjno Budowlany M. H. Analiza przedstawionej przez stronę skarżącą umowy z dnia 5.01.1996r. zawartej pomiędzy "J" TECHNIKA GRZEWCZA spółka z o.o. z P., a firmą Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe "A"- K. I., pozwala stwierdzić, iż umowa ta nakładała na skarżącego obowiązek świadczenia usług serwisu gwarancyjnego. Organ podatkowy zasadnie uznał, iż przedmiotową usługę gwarancyjną – mimo, iż była wykonana przez inny podmiot (podwykonawcę) – skarżący powinien zaewidencjonować w obrotach swojej firmy, a następnie winien wydatek ten, związany z naprawą gwarancyjną wadliwego urządzenia, "refakturować" na producenta wyrobów.
W ocenie Sądu, nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów proceduralnych, gdyż organy podatkowe nie naruszyły reguł postępowania dowodowego i ustaliły istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Wnioski organów podatkowych wyprowadzone z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wykraczają poza swobodną ocenę tego materiału, a więc nie stanowią naruszenia prawa. Sąd również nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa w takim stopniu, który miał wpływ na wynik sprawy.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie stwierdzając naruszenia przy wydaniu zaskarżonej decyzji prawa mającego wpływ na wynik sprawy, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.