I SA/Gd 1339/03

I SA/Gd 1339/03 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2006-02-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-11-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Ewa Kwarcińska /przewodniczący/
Ewa Wojtynowska /sprawozdawca/
Irena Wesołowska
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ
Izba Skarbowa
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Dnia 28 lutego 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Ewa Kwarcińska, Sędziowie asesor WSA Irena Wesołowska, sędzia WSA Ewa Wojtynowska (spr.), Protokolant Zuzanna Baca, po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2006 roku na rozprawie sprawy ze skargi P. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 13 października 2003 roku nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za lipiec, wrzesień, październik, listopad i grudzień 1999 roku oraz za rok 2000 oddala skargę.
Uzasadnienie
I SA/Gd 1339/03
UZASADNIENIE
W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej decyzją z dnia 30 maja 2003 roku określił P.B. w zakresie podatku od towarów i usług odpowiednio za poszczególne miesiące od lipca 1999 roku do grudnia 2000 roku wysokość zobowiązania podatkowego i zaległości podatkowej oraz wysokość odsetek za zwłokę.
W uzasadnieniu wskazano, że podatnik uzyskując przychody z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej i z tytułu świadczenia usług najmu - w roku 1999 przekroczył kwotę ustalonego w ustawie o podatku od towarów i usług limitu wartości sprzedaży w wysokości [...] złotych upoważniającego podatnika do zwolnienia podmiotowego. Ze szczegółowego rozliczenia wynika, że podatnik przekroczył limit w miesiącu lipcu 1999 roku o kwotę [...] złotych, stąd kwota ta, jak i przychód w miesiącach następnych podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT według stawki 22 %.
P.B. nie zgadzając się z rozstrzygnięciem odwołał się od powyższej decyzji, wnosząc o jej uchylenie w całości. Kwestionowanej decyzji podatnik zarzuca: naruszenie przepisów prawa materialnego zawartych wart. 5 ust. l pkt l ustawy z dnia 8 stycznia 1993 roku o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późno zm.) i oparcie uzasadnienia prawnego decyzji na błędnej wykładni i zastosowaniu przepisów zawartych w tym artykule ustawy, w wyniku czego Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej uznał, że w miesiącu lipcu 1999 roku utracił zwolnienie w podatku VAT, co w konsekwencji doprowadziło do ustalenia podatku należnego za okres od lipca 1999 do grudnia 2000 roku, naruszenie przepisów prawa procesowego określonego wart. 120, 121 i 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137 poz.926 z późno zm.) w związku z art. 31 ustawy z dnia 28 września 1991 roku o kontroli skarbowej (Dz. U. Nr 100 poz. 442 z późno zm.) w wyniku nieprawidłowego stosowania przepisów prawa materialnego, w tym nie wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych mających istotne znaczenie dla obiektywnego rozstrzygnięcia sprawy.
Dyrektor Izby Skarbowej po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia 13 października 2003 roku utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w zakresie dot. rozliczenia poszczególnych okresów rozliczeniowych od września 1999 roku do grudnia 2000 roku; uchylił decyzję w części dotyczącej rozliczenia miesiąca lipca 1999 roku i określił za ten
miesiąc wysokość zobowiązania podatkowego w kwocie [...] złotych oraz orzekł, że w zakresie dotyczącym miesiąca sierpnia 1999 roku zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że kwestią sporną w niniejszej sprawie jest uznanie przez organ kontroli skarbowej sprzedaży samochodów osobowych - które podatnik traktował jako swoje mienie osobiste - za sprzedaż w ramach prowadzenia działalności gospodarczej i opodatkowanie tej sprzedaży podatkiem od towarów i usług.
Stan faktyczny przedstawia się następująco: Podatnik rozpoczął działalność gospodarczą dnia 4 października 1990 roku w zakresie handlu artykułami branży przemysłowej, kaset magnetofonowych i kaset czystych video. Punkt małej gastronomii ( wpis do ewidencji gospodarczej Burmistrza Miasta pod numerem [...]). Od dnia 11 kwietnia 1997 roku podatnik zmienił zakres wykonywanej działalności gospodarczej na usługi transportowe, handel częściami samochodowymi używanymi oraz artykułami przemysłowymi z wyłączeniem objętych koncesjonowaniem i prawem zabronionych, auto-handel. W kontrolowanym okresie, czyli w latach 1997/2000 podatnik dokonał szeregu transakcji kupna-sprzedaży samochodów osobowych ( najczęściej powypadkowych) oraz podzespołów samochodowych, których nie zaewidencjonował w urządzeniach podatkowych. Podatnik zakupił w dniach:
- 26 sierpnia 1997 roku lawetę samochodową nr ramy [...] za kwotę [...] złotych,
- 29 października 1997 roku karoserię silnika nr [...] za kwotę [...] złotych,
- 2 grudnia 1997 roku samochód osobowy marki Mazda [...], nr podwozia [...] za kwotę [...] złotych,
-16 grudnia 1997 roku silnik nr [...] do samochodu marki Suzuki za kwotę [...] złotych,
-18 grudnia 1997 roku silnik nr [...] do samochodu marki Honda za kwotę [...] złotych,
- 22 października 1998 roku. samochód osobowy marki BMW nr nadwozia [...] za kwotę [...] zł ,
- 29 maja 1999 roku samochód osobowy marki Peugeot [...] za kwotę [...] złotych,
-18 grudnia 2000 roku samochód osobowy Renault Laguna o nr rejestracyjnych [...] za kwotę [...] złotych.
W badanym okresie podatnik dokonał sprzedaży:
w roku 1997
- silnik rok prod. 1979 o pojemności [...] , nr [...] za kwotę [...] złotych (data sprzedaży14 marca 1997 roku )
- silnik [...] z samochodu o nr rejestracyjnym [...] za kwotę [...] złotych (data sprzedaży 5 kwietnia 1997 roku) ,
- nadwozie samochodu marki Peugeot [...] rok prod. [...], nr [...] za kwotę [...] złotych ( data sprzedaży: 9 lipca 1997 roku).
w roku 1998
- samochód marki Mazda [...] w kwocie [...] złotych ( data sprzedaży: 9 lipca 1998 roku),
-samochód osobowy Suzuki [...] w kwocie [...] złotych (data sprzedaży: 3 października 1998 roku),
- samochód ciężarowy Volkswagen [...] w kwocie [...] złotych
(data sprzedaży: 4 czerwca 1998 roku)
w roku 1999
- samochód marki BMW [...] w kwocie [...] złotych ( data sprzedaży: 18 maja 1999 roku),
- samochód osobowy Honda [...] w kwocie [...] złotych (data sprzedaży: 30 sierpnia 1999 roku ),
- blok silnika nr [...] w kwocie [...] złotych ( data sprzedaży: 25 stycznia 1999 roku)
w roku 2000
- samochód osobowy marki Peugeot [...] w kwocie [...] złotych ( data sprzedaży: 20 lipca 2000 roku ),
-lawetę samochodową o nr rejestracyjnym [...] w kwocie [...] złotych (data sprzedaży:
9 października 2000 roku).
Sprzedaży samochodów dokonywano po uprzednim ich remoncie ( doprowadzaniu do stanu używalności ), użytkowaniu przez okres co najmniej półroczny i po cenach znacznie wyższych od zakupu. I tak :
- samochód osobowy Mazda zakupiono za [...] złotych, sprzedano za [...] złotych,
- samochód osobowy Suzuki [...] zakupiono za [...] złotych, sprzedano za [...] złotych,
- samochód ciężarowy Volkswagen [...] zakupiono za [...] złotych, sprzedano za [...] zło-
tych,
- samochód BMW zakupiono za [...] złotych, sprzedano za [...] złotych,
- samochód Honda [...] zakupiono za [...] złotych, sprzedano za [...] złotych,
- samochód Peugot [...] zakupiono za [...] złotych, sprzedano za [...] złotych,
- lawetę samochodową zakupiono za [...] złotych, sprzedano za [...] złotych.
Na podstawie informacji uzyskanej ze Starostwa Powiatowego ustalono, że w latach 1993-1996, przed okresem objętym kontrolą podatnik sprzedał 5 samochodów osobowych.
Jednocześnie w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie auto-handlu podatnik w podatkowych księgach przychodów i rozchodów za badany okres zaewidencjonował trzy transakcje sprzedaży, których zakup nie został wykazany w ewidencjach, tj.:
- sprzedaż samochodu marki Fiat [...] za kwotę [...] złotych,
- sprzedaż silnika nr [...] do samochodu marki SEAT za kwotę [...] złotych,
- także sprzedaży samochodu ciężarowego Citroen [...] mimo wykazania go zarówno w zakupach jak i sprzedaży podatnik dokonał ze znacznym zyskiem, bo zakupił za [...] złotych a sprzedał za [...] złotych.
W badanym okresie podatnik nabywał też nieruchomości, których zakup finansował między innymi ze środków pochodzących ze sprzedaży samochodów. W roku 1997 podatnik wydzierżawiał 3 lokale, a w 2000 już 7 lokali.
W ocenie organu odwoławczego powyższe wskazuje, że działalność podatnika charakteryzowała się powtarzalnością podejmowanych działań i była zorganizowana. Podatnik kupował bądź też sprowadzał z zagranicy samochody powypadkowe, karoserie i bloki silników, montował je, bądź składał doprowadzając do stanu używalności, a następnie sprzedawał ze znacznym zyskiem. Oznacza to, że były to racjonalne działania podatnika zmierzające do uzyskania korzyści finansowych. Powyższe dowodzi, że podatnik kupował, remontował i sprzedawał samochody, czyli prowadził typową działalność gospodarczą w zakresie handlu samochodami i częściami samochodowymi używanymi ( zgodnie z dokonanym wpisem do ewidencji działalności gospodarczej Burmistrza Miasta).
Działalność prowadzona przez podatnika, wbrew jego twierdzeniu, tj. częstotliwość i powtarzalność czynności kupna i sprzedaży samochodów w celach zarobkowych, niezależne od tego jak ją podatnik nazywa, nosi wyraźnie znamiona działalności gospodarczej.
W przedstawionym stanie faktycznym podatnik już od dokonania pierwszej czynności sprzedaży obowiązany był do prowadzenia ewidencji oraz składania w urzędzie skarbowym comiesięcznych deklaracji dla podatku od towarów i usług oraz do obliczania i wpłacania bez wezwania tego podatku za okresy miesięczne na rachunek właściwego urzędu skarbowego.
Zgodnie bowiem z zapisem art.14 ust. 10 pkt lit.b ustawy o VAT P.B. jako podatnik sprzedający wyroby akcyzowe - samochody osobowe - nie mógł skorzystać ze zwolnienia podmiotowego, o którym mowa w art.14 ust. l powołanej ustawy. Dyrektor nie zgodził się ze stwierdzeniem organu pierwszej instancji, że skarżący stał się podatnikiem podatku od towarów i usług z tytułu uzyskania obrotu z najmu oraz prowadzonej działalności gospodarczej dopiero w momencie przekroczenia kwoty ustalonego w ustawie limitu [...] (art.14 ust.3 ustawy ), tj. w lipcu 1999 roku. Skoro bowiem podatnik prowadził działalność gospodarczą - to niewątpliwie były to czynności wykonywane w sposób częstotliwy, nawet wówczas, jeżeli sprzedał dwa samochody w ciągu roku.
W takiej sytuacji każda sprzedaż rodziła obowiązek podatkowy - co powodowało, że w świetle art. 5 ust. l pkt l cyt. ustawy o podatku VAT skarżący był podatnikiem podatku od towarów i usług.
W ocenie organu odwoławczego nieprzekonująca jest argumentacja podatnika, który twierdzi, że tak częste transakcje zakupu i sprzedaży samochodów osobowych wynikają z jego pasji, zaś posiadane samochody służyły potrzebom transportowym jego rodziny. Dyrektor Izby podkreślił, że znana jest mu praktyka sprzedaży samochodów osobowych przez osoby trudniące się auto-handlem po upływie 6 miesięcy od ich zakupu w celu "uwolnienia się" od opodatkowania podatkiem dochodowym i podatkiem VAT. W ocenie organu, podatnik w ten sposób chce uprawdopodobnić, że dokonywana przez niego sprzedaż samochodów nie była działalnością gospodarczą. W tej sytuacji nie ma znaczenia fakt otrzymania przez podatnika odszkodowań powypadkowych w związku z eksploatacją dwóch samochodów osobowych, które w efekcie zostały sprzedane z dużym zyskiem.
Organ nadto nie zgodził się z zarzutem podatnika dot. błędnie ustalonego stanu faktycznego odnośnie lawety samochodowej. Urząd Skarbowy na zlecenie Izby Skarbowej ustalił u nabywcy lawety SAM ( którą podatnik sprzedał 9 października 2000 roku ), że jest to przyczepa specjalistyczna do przewozu pojazdów samochodowych, czyli laweta samochodowa ; posiada koleiny przystosowane do kół, a jej rozmiary wynoszą: długość 4 m , szerokość 2 m , nie posiada plandeki i stelażu. Podatnik po zapoznaniu się ze zgromadzonym materiałem dowodowym wniósł oświadczenie nabywcy lawety, z którego wynika, że nabyta laweta była ze stelażem i plandeką. Według organu odwoławczego wniesione oświadczenie jest mało wiarygodne, bo zostało złożone w szczególnych okolicznościach. Nawet, gdyby laweta miała plandekę i stelaż, to zastany stan świadczy o tym, że istniała łatwość ich demontażu. Stosunkowa łatwość demontażu stelaża i plandeki - nie wyklucza, że podatnik mógł wykorzystywać przedmiotową lawetę do przewozu samochodów, co wskazuje, że kupił ją z zamiarem prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie auto-handlu.
Końcowo organ odwoławczy wskazał, ze w lipcu 1999 roku opodatkowaniu 22% podatkiem VAT podlegała tylko sprzedaż usług najmu. W związku z tym zobowiązanie podatkowe za ten miesiąc równa się podatkowi należnemu od wartości tych usług w kwocie brutto [...] złotych i wynosi [...] złotych ([...] : [...] x [...] ). Organ kontrolny nieprawidłowo opodatkował w tym miesiącu sprzedaż samochodu osobowego Honda [...] za kwotę [...] złotych, która miała miejsce w dniu 30 sierpnia 1999 roku, co spowodowało konieczność uchylenia skarżonej decyzji organu kontroli skarbowej w części dotyczącej miesiąca lipca 1999 roku.
Zobowiązanie podatkowe za sierpień 1999 roku zostało ustalone w kwocie niższej od należnej ze względu na uwzględnienie w lipcu 1999 roku sprzedaży samochodu Honda [...]. W kwestii wyliczenia przez organ kontroli skarbowej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od września 1999 do grudnia 2000 roku organ odwoławczy stwierdził, że była prawidłowa.
Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem P.B. złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji, podnosząc argumentację jak w odwołaniu skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego zawartych w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w art. 20,21 ust. l i 32 ust. l w zakresie naruszenia niezbywalnych praw do własności prywatnej oraz równości wobec prawa; naruszenie przepisów prawa materialnego zawartych w art.5 ust. l pkt l, art.7 ust.1 pkt 5 oraz art. 14 ust. 10 pkt l lit. b ustawy o podatku od towarów i usług; naruszenie przepisów prawa procesowego określonego w art.120, 121, 122 i 191 Ordynacji podatkowej w związku z art.31 ustawy z dnia 28 września 1991 roku o kontroli skarbowej w wyniku nieprzestrzegania zasad postępowania określonych w tych artykułach, a w szczególności nie wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych mających istotne znaczenie dla obiektywnego rozstrzygnięcia sprawy.
Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumentację jak w uzasadnieni zaskarżonej decyzji.
Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych decyzji z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa
materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania ( art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/, b/ i c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) - określanej dalej jako ustawa p.p.s.a.
Z przepisu art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Jego wykładnia wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony granicą praw i obowiązków Sądu wyznaczoną wart. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami mianowicie: legalnością działań organu podatkowego oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Powyższe oznacza, że Sąd naruszyłby ten przepis jedynie wówczas, gdyby przekroczył określone wyżej granice danej sprawy albo gdyby ograniczył się w ocenie legalności do tylko zarzutów i wniosków skargi.
Tak rozumiejąc swoją rolę Sąd uznał, że w stanie faktycznym sprawy skarga w zakresie zarzutu co do uznania dokonanego skarżącemu wymiaru podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące lipiec i od września 1999 roku do grudnia 2000 roku za niezgodne z prawem, nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie rozważań należy wskazać, że ustawa z dnia 8 stycznia 1993 roku o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym ( Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm. ), w brzmieniu obowiązującym w kontrolowanym okresie, regulując podmiotowy i przedmiotowy zakres opodatkowania podatkiem VAT nie posługuje się wyraźnie pojęciem "działalność gospodarcza". W świetle art. 5 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy podatnikami są m.in. osoby fizyczne, mające siedzibę lub miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli wykonują we własnym 1tn1eruu i na własny rachunek czynności, o których mowa wart. 2 ( np. dokonują sprzedaży), w okolicznościach wskazujących na zamiar ich wykonywania w sposób częstotliwy, nawet jeżeli zostały wykonane jednorazowo, a także wówczas, gdy czynności te polegają na jednorazowej sprzedaży rzeczy. Z powyższego wynika, że sprzedaż podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, jeżeli jej przedmiotem są towary lub usługi w rozumieniu art. 4 pkt 1 i 2 ustawy, przy czym wykonywana powinna być w okolicznościach wymienionych w jej art. 5, tzn. wskazujących na zamiar wykonywania ich w sposób częstotliwy, z wyjątkiem importu towarów i usług, które to czynności podlegają opodatkowaniu nawet przy jednorazowym ich wykonywaniu bez konieczności wykazywania zamiaru częstotliwości.
Definicja podatnika w rozumieniu art. 5 ust.l pkt. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 roku w głównym swym zrębie znaczeniowym dotyczy przedsiębiorców. Taki sposób definiowania podmiotów prowadzących działalność gospodarczą nie jest czymś nowym w systemie prawa, przy czym sformułowanie "na czyjś rachunek" zawierał art. 2 ust.2 ustawy z dnia 23 grudnia 1988 roku o działalności gospodarczej, definiujący przedsiębiorcę jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą na swój rachunek, zaś pod rządami ustawy z dnia 17 grudnia 1999 roku - Prawo działalności gospodarczej ustawodawca wart. 2 pkt. 2 wskazuje, że przedsiębiorcą jest m.in. osoba fizyczna, która zawodowo, we własnym imieniu podejmuje i wykonuje działalność gospodarczą. Sformułowania te można przetłumaczyć jako: wykonywanie czynności "we własnym interesie", dla "własnych celów", czy "dla własnych potrzeb". Sformułowanie to dotyczy również wykonywania czynności "na własne ryzyko". Innymi słowy podatnikiem w rozumieniu art. 5 ustawy o VAT zawsze będzie osoba, która spełnia powyższe kryteria.
Na gruncie rozpatrywanej sprawy istota sporu zakreślonego treścią skargi sprowadza się do rozstrzygnięcia o trafności stanowiska organów podatkowych co do tego, że sprzedaż samochodów osobowych - które podatnik traktował jako swoje mienie osobiste, związane ze "sferą życia prywatnego" - należy potraktować za sprzedaż w ramach prowadzenia działalności gospodarczej i w konsekwencji opodatkowanie tej sprzedaży podatkiem od towarów i usług.
Z niezakwestionowanych ustaleń faktycznych zaskarżonej decyzji wynika, że podatnik dokonał w latach 1997-2000 szeregu transakcji polegających na wielokrotnym zakupie i sprowadzeniu z zagranicy części samochodowych oraz uszkodzonych samochodów, a następnie po wyremontowaniu tych samochodów sprzedawał je ( a także części) z zyskiem - co wynika z porównania cen zakupu i sprzedaży. Podatnik tak częsty zakup i sprzedaż argumentował swoją pasją w remontowaniu uszkodzonych samochodów i doprowadzeniu ich do używania. Samochody te, jak twierdził, służyły następnie potrzebom osobistym rodziny, o czym świadczą umowy ubezpieczenia, przy czym ich sprzedaży dokonywał m.in.. w sytuacji, gdy utracił do nich zaufanie lub wolał zamienić taki samochód na lepszy, a co za tym idzie odpowiadający jego aktualnym wymaganiom
W świetle tych niespornych faktów, należy zgodzić się ze stanowiskiem organów podatkowych, że zakwestionowane przez nie czynności skarżącego stanowiły, ze względu na częstotliwość oraz przedmiot transakcji, działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy w VAT. Działalnością gospodarczą strony w kontrolowanym okresie lat 1997-2000 były usługi transportowe, handel częściami samochodowymi i auto handel, co w konfrontacji do ilości zakupionych i sprzedanych samochodów w ramach tej działalności ( po jednym samochodzie w roku 1997 i 1999 ) z ilością pojazdów kupionych i sprzedanych poza ewidencją w tym samym okresie, jednoznacznie świadczy o dokonywaniu tych
czynności w ramach działalności gospodarczej. Również wyjaśnienia skarżącego złożone do protokołu z dnia 19 marca 2003 roku w części dotyczącej częstotliwości transakcji dowodzą, że kupował on samochody w różnym stanie, ponieważ jest pasjonatem w doprowadzaniu tych rzeczy do stanu używalności, remontował je i po jakimś czasie sprzedawał, nie zaprzeczają gospodarczemu charakterowi tych czynności, wskazują jedynie, że strona prowadziła działalność gospodarczą w postaci obrotu samochodami i podzespołami samochodowymi, będącą jednocześnie jej pasją.
Tak jednak określona działalność gospodarcza była wyłączona z mocy art.14 ust. 10 pkt 1 lit "b" ustawy ze zwolnienia podmiotowego, podatnik bowiem sprzedając wyroby akcyzowe ( samochody osobowe) już od dokonania pierwszej czynności sprzedaży miał obowiązek prowadzenia ewidencji tej sprzedaży i składania comiesięcznych deklaracji dla podatku od towarów i usług oraz do obliczania i wpłacania bez wezwania tego podatku za okresy miesięczne na rachunek właściwego urzędu skarbowego.
Reasumując, zasadnie skonstatowały organy obu instancji, że sprzedaż taka w świetle art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy rodziła obowiązek podatkowy - a skarżący był podatnikiem podatku od towarów i usług.
Sąd nie dopatrzył się również naruszenia zasad określonych wart. 120,121,122 i 191 Ordynacji podatkowej, gdyż dokonana przez organy podatkowe ocena zaistniałych w przedmiotowej sprawie zdarzeń gospodarczych, nie wykracza poza granice swobodnej ich oceny, a zaskarżona decyzja zawiera stosowną ocenę stanu faktycznego sprawy, w sposób wystarczający wyjaśniając kwestie sporne pomiędzy stronami. W sprawie został zgromadzony wyczerpujący materiał dowodowy oraz obiektywnie rozpatrzono wątpliwości i uwagi zgłaszane przez stronę, w podstawie prawnej jak i uzasadnieniu decyzji przywołane zostały przepisy prawa materialnego i procesowego, które znalazły zastosowanie, a to z kolei czyni zaskarżoną decyzję, jako pozbawioną zarzucanych wadliwości, prawidłową.
W związku z powyższym Sąd, nie dopatrując się naruszeń prawa materialnego i procesowego, które powodowałyby konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).