I SA/Gd 1333/22

I SA/Gd 1333/22 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2023-03-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-12-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Alicja Stępień /przewodniczący sprawozdawca/
Joanna Zdzienicka-Wiśniewska
Sławomir Kozik
Symbol z opisem
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
6560
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1540
art. 165a par. 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 14 marca 2023 r. sprawy ze skargi P. U. S.-T. Sp. z o.o. z siedzibą w Gdańsku na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 16 września 2022 r., nr 0111-KDIB1-1.4010.126.2022.4.AND w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej oddala skargę
Uzasadnienie
W dniu 3 marca 2022 r. do organu wpłynął wniosek Spółki P. Sp. z o.o. z siedzibą w G. wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie określenia, czy:
- wnioskodawca może w 2022 roku ujawnić środki trwałe w postaci 9 żurawi wieżowych, nabyte i oddane do używania najpóźniej w 2011 roku, pomimo braku wystawienia przez sprzedającego faktury czy innego dokumentu księgowego;
- w przypadku ewentualnego ujawnienia przez wnioskodawcę w roku 2021 w ewidencji środków, trwałych maszyn w postaci 9 żurawi, nabytych w 2011 roku, na które kupujący (wnioskodawca) uiścił jedynie część ceny (150.000 euro z 400.000 euro), po stronie wnioskodawcy powstanie przychód podatkowy za rok 2022.
We wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe:
Wnioskodawca P. Sp. z o.o. wynajmował od M. Ltd. ponad 20 żurawi wieżowych. Po zakończeniu przedmiotowej umowy najmu, wnioskodawca i M. Ltd. na przełomie 2010 i 2011 roku zdecydowały się na zawarcie umowy sprzedaży 9 żurawi wieżowych. W toku długotrwałych negocjacji strony ustaliły wartość transakcji na 400.000,00 euro i zawarły ustną umowę sprzedaży. Zawarcie przez strony umowy w tej formie nie budziło żadnych zastrzeżeń - M. Ltd. i wnioskodawca pozostawały w znakomitych relacjach biznesowych i towarzyskich, a przedmiot umowy (9 żurawi wieżowych) już od dłuższego czasu znajdował się z posiadaniu wnioskodawcy. Wnioskodawca miał też pełne zaufanie do kontrahenta i był przekonany, że prędzej czy później strony uzupełnią zawartą umowę odpowiednimi dokumentami księgowymi, co nie zmienia faktu, iż mając na uwadze poczynione ustalenia własność przedmiotowych żurawi przeszła na rzecz wnioskodawcy.
Umowa sprzedaży rzeczy ruchomych w postaci żurawi wieżowych nie wymaga co do zasady formy pisemnej, a jej zawarcie nie musi nawet zostać potwierdzone w żadnym dokumencie. Postanowieniami istotnymi przedmiotowo (essentialia negotii), czyli elementami konstrukcyjnymi niezbędnymi do zakwalifikowania konkretnej umowy jako umowy sprzedaży oraz do jej prawidłowego zawarcia pozostają jedynie: określenie stron oraz określenie przedmiotu świadczeń każdej ze stron, tj. określenie rzeczy i określenie ceny, a te nie budziły wątpliwości w przedmiotowej sprawie. M. Ltd. poinformowała wnioskodawcę, że chce aby rozbić ustaloną i potwierdzoną cenę sprzedaży żurawi na miesięczne raty w kwocie 35.000,00 euro, które oznaczone zostaną jako dzierżawa żurawi, ale wpłaty zostaną przy tym zaliczone na poczet ceny sprzedaży. Wobec powyższego strony zawarły ustną umowę sprzedaży - uzgodniły cenę, a także jej rozbicie na 11 rat po 35.000,00 euro oraz fakturę końcową na wykup 9 żurawi za jedyne 15.000,00 euro. Fakt zawarcia umowy wynika również z korespondencji mailowej przedstawicieli stron. Zawarcie umowy sprzedaży potwierdzone zostało także w późniejszym okresie poprzez wystawienie przez M. Ltd. W dniu 15 września 2011 r. (wystawiono - przypis organu) fakturę proforma obejmującą sprzedaż 8 żurawi wieżowych za umówioną cenę. Został w niej pominięty dźwig W. ([...]), który był niesprawny - połamany i miał zostać przekazany Wnioskodawcy nieodpłatnie - za przysłowiową kwotę 1 euro. W dniu 4 września 2012 r. P. zapłaciła na rzecz M. Ltd. 150.000,00 euro tytułem wykupu żurawi - zapłaty części ceny sprzedaży. Po tym wydarzeniu, przedstawiciel M. Ltd. skontaktował się telefonicznie z przedstawicielem wnioskodawcy poinformował go o zaistniałej sytuacji kryzysu finansowego na Cyprze i problemach finansowych M. Ltd. oraz poprosił o wstrzymanie się z wszelkimi dalszymi zapłatami na dotychczasowy rachunek bankowy cypryjskiej spółki. Powyższe miało prawdopodobnie na celu uniknięcie przejęcia środków przez wierzycieli cypryjskiej spółki. P. chciał uregulować pozostałą część zobowiązania, tj. zapłacić 250.000,00 euro, na rzecz sprzedawcy żurawi - M. Ltd., jednak podmiot ten nie wskazał innego nr rachunku bankowego ani innego sposobu rozliczenia. Cena zakupu przedmiotowych żurawi została uiszczona w części, tj. 150.000,00 euro. Wobec powyższego doszło do sprzedaży żurawi na rzecz Wnioskodawcy, jednakże nie zawarto nigdy pisemnej umów sprzedaży przedmiotowych żurawi, ani nie została wystawiona żadna faktura czy rachunek czy inny dowód księgowy (prócz faktury proforma z dnia 15 września 2011 r.) tytułem sprzedaży przedmiotowych żurawi. Przedmiotowe żurawie nadal są w posiadaniu wnioskodawcy i nadal są przez wnioskodawcę używane. Z uwagi na brak wystawienia faktury przez M. Ltd. tytułem sprzedaży żurawi, wnioskodawca nie wprowadził przedmiotowych składników majątkowych do ewidencji środków trwałych, istniała bowiem wątpliwość, czy wnioskodawca może ujawnić nabyte żurawie w ewidencji środków trwałych, pomimo braku wystawienia faktury przez sprzedającego (M. Ltd.). Nadto, w przypadku ustalenia, iż wnioskodawca może wprowadzić do ewidencji przedmiotowe żurawie, istnieje wątpliwość, czy w związku z przedmiotowym wprowadzeniem do ewidencji po stronie wnioskodawcy powstanie przychód podatkowy.
We wniosku zostały zadane następujące pytania:
1. Czy wnioskodawca może w 2022 roku ujawnić środki trwałe w postaci 9 żurwi wieżowych, nabyte i oddane do używania najpóźniej w 2011 roku, pomimo braku wystawienia przez Sprzedającego faktury czy innego dokumentu księgowego?
2. Czy w przypadku ewentualnego ujawnienia przez wnioskodawcę w roku 2021 w ewidencji środków, trwałych maszyn w postaci 9 żurawi, nabytych w 2011 roku, na które kupujący (wnioskodawca) uiścił jedynie część ceny (150.000 euro z 400.000 euro), po stronie wnioskodawcy powstanie przychód podatkowy za rok 2022?
Ad 1.
W ocenie wnioskodawcy, może on w 2022 roku ujawnić środki trwałe w postaci 9 żurwi wieżowych, nabyte i oddane do używania najpóźniej w 2022 roku, pomimo braku wystawienia przez sprzedającego faktury czy innego dokumentu księgowego.
Artykuł 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: "u.p.d.o.p.") nakłada na podatników obowiązek prowadzenia ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.
Zgodnie z tym zapisem oraz art. 16a-16m u.p.d.o.p. podatnik powinien prowadzić ewidencję, która pozwala na określenie momentu przyjęcia do używania, metody, stawki, a więc i kosztów amortyzacji istotnych przy ustalaniu wyniku finansowego. Przepisy podatkowe i rachunkowe nie określają formy ani treści ewidencji sporządzanej przez osoby fizyczne i prawne obowiązane do prowadzenia ksiąg rachunkowych.
Ustawodawca nałożył jedynie na podatników obowiązek uwzględniania w tej ewidencji informacji niezbędnych do obliczenia wysokości odpisów amortyzacyjnych zgodnie z zasadami rachunkowymi i podatkowymi.
W ocenie Wnioskodawcy, żaden przepis nie zakazuje wprowadzenia do ewidencji środka trwałego, na które nie posiada faktury, rachunku czy nawet pisemnej umowy, o ile środek ten został przekazany do używania. Nadto upływ wielu lat od czasu nabycia środka trwałego również nie stoi na przeszkodzi wprowadzenia (ujawnienia) środka trwałego w ewidencji. Zgodnie z treścią art. 16d ust. 2 u.p.d.o.p., składniki majątku, o których mowa w art. 16a-16c, wprowadza się do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 9 ust. 1, najpóźniej w miesiącu przekazania ich do używania. Późniejszy termin wprowadzenia uznaje się za ujawnienie środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 4.
Ad 2.
W ocenie wnioskodawcy, ujawnienie przez wnioskodawcę w roku 2022 w ewidencji środków trwałych maszyn w postaci 9 żurawi, nabytych w 2011 roku, na które wnioskodawca uiścił jedynie część ceny (150.000 euro z 400.000 euro), nie spowoduje po stronie wnioskodawcy powstania przychód podatkowego w roku 2022. Po pierwsze, fakt uiszczenia przez wnioskodawcę jedynie części ceny za 9 żurawi (150.000 euro z 400.000 euro), nie spowodowało, iż Wnioskodawca nabył przedmiotowe środki trwałe nieodpłatnie lub częściowo nieodpłatnie w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.p. W orzecznictwie wskazuje się, iż "Dla uznania świadczenia za odpłatne czy nieodpłatne nie ma przesądzającego znaczenia to, czy beneficjent płaci za nie wynagrodzenie, czy nie, ale to, czy czynność ta ma charakter czynności przysparzającej, a wiec takiej, na podstawie której strona dokonująca przysporzenie majątkowe otrzymuje czy też ma otrzymać w zamian korzyść majątkową" (vide: Wyrok NSA z 15 listopada 2019 r., sygn. akt II FSK 4/18, LEX nr 2778575.)
Po drugie, niezależnie od powyższego, ewentualny przychód podatkowy i tak nastąpiłby nie w chwili ujawnienia środka trwałego w ewidencji, a w dacie jego nabycia środków trwałych, ewentualnie ich przekazania do używania.
Zdaniem Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, powyższy wniosek nie spełniał wymogów formalnych, dlatego też pismem z 5 maja 2022 r. wezwano do uzupełnienia tego wniosku poprzez jego prawidłowe podpisanie.
Dnia 27 maja 2022 r. do organu wpłynęło pismo wnioskodawcy z 23 maja 2022 r. stanowiące odpowiedź na ww. wezwanie.
Dnia 20 czerwca 2022 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydał postanowienie Znak: 0111-KDIB1-1.4010.126.2022.2.AW, w którym odmówił Spółce wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej na podstawie wniosku z 14 lutego 2022 r. Ww. postanowienie zostało doręczone 23 czerwca 2022 r.
Pismem z 30 czerwca 2022 r., które wpłynęło do organu 4 lipca 2022 r. Spółka złożyła zażalenie na ww. postanowienie z 20 czerwca 2022 r..
Zażalenie to nie spełniało wymogów formalnych, w zakresie prawidłowej reprezentacji, dlatego też pismem z 9 sierpnia 2022 r. wezwano do jego uzupełnienia.
Dnia 25 sierpnia 2022 r. do organu wpłynęło pismo z 22 sierpnia 2022 r. stanowiące uzupełnienie zażalenia.
Postanowieniem z 16 września 2022 r., utrzymano w mocy skarżone postanowienie z 20 czerwca 2022 r..
W uzasadnieniu stwierdzono, że organ drugiej instancji wskazał, że wniosek ten nie mógł stanowić podstawy wszczęcia postępowania z uwagi na zaistnienie nieusuwalnej w trybie art. 169 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.), negatywnej przesłanki uniemożliwiającej wydanie interpretacji indywidualnej. Zakres przedmiotowy wniosku nie dotyczył bowiem, wbrew temu co twierdzi skarżąca, kwestii mogących być przedmiotem wydanej interpretacji indywidualnej, albowiem jak wskazał to już organ pierwszej instancji udzielenie odpowiedzi w spornej kwestii wymagałoby w istocie poddania ocenie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, a nie przepisu prawa podatkowego.
Stwierdzono, że dokonanie ustaleń okoliczności sprawy jest domeną postępowania podatkowego, czy kontrolnego, dokonywanych w ramach prowadzonych przez uprawnione do tego organy postępowań, i z tego też względu niemożliwe było wydanie interpretacji w żądanym przez Spółkę zakresie. Podstawą wydania postanowienia przez organ pierwszej instancji był zatem wskazany w skarżonym postanowieniu art. 165a w związku z art. 14b § 2a pkt 1 O.p.
W skardze do WSA na wydane postanowienie zarzucono:
I. naruszenie art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 14b § 2 i 3 Ordynacji podatkowej poprzez bezpodstawne uznanie, iż wniosek z dnia 14 lutego 2022 roku o wydanie interpretacji indywidualnej był niedopuszczalny, albowiem rzekomo problem zawarty we wniosku nie mieścił się w zakresie przedmiotowym instytucji interpretacji indywidualnej, podczas gdy przedmiotem wniosku były jedynie przepisy prawa podatkowego a nie - jak błędnie twierdzi organ - ustalenie czy skarżący jest właścicielem 9 maszyn (żurawi) czy nim nie jest;
II. błąd w ustaleniu stanu faktycznego i zakresu przedmiotowego wniosku poprzez bezpodstawne uznanie, iż wnioskodawca we wniosku z dnia 14 lutego 2022 roku domagał się rozstrzygnięcia o tym, czy maszyny (żurawie), o których mowa we wniosku są własnością skarżącego, podczas gdy we wniosku wyraźnie stwierdzono, iż przedmiotowe żurawie są własnością skarżącego i na podstawie tego twierdzenia (założenia) organ winien wydać interpretacje indywidualną odnośnie interpretacji przepisów prawa podatkowego;
III. błędne uznanie, iż organ nie może rozpoznać wniosku w zakresie pytań postawionych we wniosku z dnia 14 lutego 2022 roku bez rozstrzygnięcia o tym, czy przedmiotowe maszyny (żurawie), o których mowa we wniosku są własnością skarżącego, podczas gdy organ winien wydać interpretacje indywidualną w oparciu twierdzenia co do stanu faktycznego (w tym twierdzenia odnośnie prawa własności żurawi) przedstawione przez wnioskodawcę (skarżącego).
Wobec powyższego wniesiono o:
1) uchylenie zaskarżonego postanowienia z dnia 16 września 2022 roku, albowiem istnieje konieczność merytorycznego rozpoznania przez organ wniosku z dnia 22 lutego 2022 roku o wydanie interpretacji indywidualnej;
2) zasądzenie od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowo-administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wedle norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) w związku z art. 1 i 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę organów administracji publicznej. Kontrola, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem.
W świetle art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Nadto, w myśl przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (który nie ma zastosowania w sprawie).
Wyjaśnić także należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie postępowania uproszczonego, ponieważ skarga dotyczyła postanowienia. Stosownie do art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 p.p.s.a. sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym może być rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu - w zakresie i według kryteriów określonych powołanymi wyżej przepisami - Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie wydane w pierwszej instancji nie naruszają prawa sposób uzasadniający wyeliminowanie ich z obrotu prawnego .
Przechodząc do sprawy na wstępie przypomnieć należy, że w myśl art. 14b § 2a Ordynacji podatkowej, przedmiotem wniosku o interpretację indywidualna nie mogą być przepisy prawa podatkowego:
1) regulujące właściwość, uprawnienia i obowiązki organów podatkowych;
2) mające na celu przeciwdziałanie unikaniu opodatkowania, które odnoszą się do nadużycia przepisów prawa podatkowego, prowadzenia rzeczywistej działalności gospodarczej lub podejmowania działań w sposób sztuczny lub bez uzasadnienia ekonomicznego, w tym:
a) zawarte w dziale IIIA w rozdziale 1,
b) zawarte w art. 5a pkt 33d, art. 24 ust. 19 i 20, art. 30f ust. 18, 20 i 20a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz art. 4a pkt 29, art. 12 ust. 13 i 14, art. 22c, art. 24a ust. 16, 18 i 18a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych,
c) dotyczące przychodów zagranicznej jednostki kontrolowanej pochodzących z transakcji z podmiotami powiązanymi, w przypadku gdy jednostka nie wytwarza w związku z tymi transakcjami wartości dodanej pod względem ekonomicznym lub wartość ta jest znikoma, zawarte odpowiednio w art. 30f ust. 3 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych i art. 24a ust. 3 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych,
d) środki ograniczające umowne korzyści.
Zgodzić się należy, że oznacza to, że nie w każdych okolicznościach sprawy wniosek podlega rozpatrzeniu poprzez wydanie interpretacji indywidualnej, oraz że nie wszystkie przepisy prawa podatkowego mogą być przedmiotem interpretacji indywidualnej, jeżeli z analizy wniosku wynika, iż inny jest cel złożonego wniosku aniżeli zakres wynikający wprost z zadanych pytań czy prezentowanego stanowiska strony.
W myśl art. 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej, ilekroć w ustawie jest mowa o przepisach prawa podatkowego rozumie się przez to przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych.
Natomiast zgodnie z art. 3 pkt 1 Ordynacji podatkowej, ilekroć w ustawie jest mowa o ustawach podatkowych rozumie się przez to ustawy dotyczące podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych określające podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujące prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich.
Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
W myśl art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, Interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie.
Natomiast zgodnie z art. 14c § 2 Ordynacji podatkowej, w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym.
Powołany jako podstawa zaskarżonego postanowienia art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej zawiera sformułowanie "z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte", należy odnieść przede wszystkim do sytuacji, gdy wszczęciu postępowania podatkowego stoi na przeszkodzie przepis prawa bądź poszczególne przepisy, których interpretacja uniemożliwia prowadzenie tego postępowania i rozpatrzenie treści żądania w sposób merytoryczny. Chodzi zatem o takie sytuacje, gdy w sprawie toczy się już postępowanie podatkowe, zapadła już decyzja ostateczna lub nieostateczna, w przepisach ustaw podatkowych nie istnieje podstawa do rozpatrzenia tej treści żądania w trybie postępowania podatkowego.
W ocenie organu, w spornej sprawie zachodzi jedna z przesłanek, o których mowa w art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej, a Sąd pogląd ten podziela.
Organ twierdzi, że z treści zadanych pytań analizowanego wniosku wynikało bowiem, że, co prawda nie wskazując tego wprost, skarżąca de facto oczekuje potwierdzenia możliwości ujawnienia w ewidencji środków trwałych żurawi wieżowych które posiada i używa, pomimo braku umowy sprzedaży, a także braku wystawienia przez sprzedającego faktury oraz innego dokumentu księgowego, a także oczekuje ustalenia, czy w przypadku ewentualnego ujawnienia przez skarżącą w ewidencji środków trwałych maszyn w postaci żurawi, za które skarżąca uiściła jedynie część ceny, powstanie po jej stronie przychód podatkowy. Nie mając skutecznego dowodu potwierdzającego nabycie na własność wskazanych we wniosku składników majątku, skarżąca twierdzi, że jest właścicielem żurawi. Wskazaniu temu może jednakże, zdaniem organu, a Sąd tę ocenę podziela, przeczyć opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, z którego wynika w szczególności, że po zakończeniu umowy najmu, w latach 2010 i 2011 (za które de facto uległo już przedawnieniu zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych - przypis organu) skarżąca i wynajmujący zdecydowali się na zawarcie umowy sprzedaży 9 żurawi wieżowych, przy czym, jak wskazała skarżąca, doszło jedynie do zawarcia ustnej umowy pomiędzy stronami, a więc skarżąca nie dysponuje żadnymi dokumentami potwierdzającymi skuteczne przeniesienie na nią prawa własności żurawi. W okolicznościach sprawy, skuteczne nabycie składników majątku jest natomiast jednym z warunków uznania tych składników za środki trwałe i możliwość ich ujawnienia w ewidencji. Przy braku posiadania przez Spółkę dokumentów potwierdzających przeniesienie prawa własności żurawi oraz przy jednoczesnym braku zapłaty całej "umówionej" ustnie kwoty, a także w sytuacji, gdy kontrahent informuje skarżącą, że "chce rozbić ustaloną cenę na mniejsze raty w kwocie 35.000 euro, które oznaczone zostaną jako dzierżawa żurawi", jak również, gdy kontrahent prosi o "wstrzymanie więc z dalszymi zapłatami na dotychczasowy rachunek bankowy", co jak twierdzi strona "miało prawdopodobnie na celu unikniecie przejęcia środków przez wierzycieli cypryjskiej spółki. Spółka twierdzi, że jest właścicielem żurawi, o których mowa we wniosku.
Sąd podziela pogląd, że przy tak sformułowanych okolicznościach, trudno uznać, że okoliczności sprawy nie budzą wątpliwości, i że nie mogło dojść do bezpodstawnego przejęcia przez skarżącą żurawi będących własnością innego podmiotu, co tym samym wykluczać może przejście na Spółkę własności tych żurawi.
Zatem trafna jest ocena, że w przypadku będącym przedmiotem złożonego wniosku organ nie mógłby ocenić w sposób jednoznaczny stanowiska Spółki za prawidłowe, bądź nieprawidłowe, bez posiadania informacji, czy pomiędzy Spółką, a kontrahentem doszło do skutecznej sprzedaży żurawi, a więc, czy w istocie Spółka jest ich właścicielem. Wydanie interpretacji indywidualnej w sposób warunkowy przeczyło by natomiast instytucji interpretacji indywidualnej - na co szczególnie zwracają uwagę sądy administracyjne, i nie dawałoby ochrony prawnej Spółce.
Podkreślić zatem należy, iż jak wynika z art. 14h Ordynacji podatkowej, w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 126, art. 129, art. 130, art. 135, art. 140, art. 143, art. 165 § 3b, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1-2 i 4, art. 170, art. 171, art. 208, art. 213 w zakresie uzupełniania lub sprostowania co do skargi do sądu administracyjnego, art. 214, art. 215 § 1 i 3 oraz przepisy rozdziałów 3a, 5, 6, 7, 10, 14, 16 i 23 działu IV.
Prawidłowym więc jest pogląd, że w ramach postępowania dotyczącego wydawania interpretacji indywidualnych przepisów prawa podatkowego Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej nie ma uprawnień do oceny stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, czy nastąpiło ujawnienie środka trwałego oraz powstania z tego tytułu ewentualnego przychodu podatkowego. Istota przedmiotowej instytucji jest bowiem dokonywanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w kontekście określonego stanu faktycznego czy zdarzenia przyszłego, nie zaś interpretowanie przedstawionego stanu faktycznego czy zdarzenia przyszłego.
Analizując przedstawione we wniosku pytania oraz zaskarżone postanowienie należy stwierdzić, że przedmiotem zainteresowania skarżącej jest kwestia ustalenia, czy skarżąca skutecznie nabyła składniki majątkowe, o jakich była mowa we wniosku, bowiem (w okolicznościach sprawy) tylko skuteczne nabycie składników majątku mogło stanowić o uznaniu tych składników za podlegające ujawnieniu w ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych.
W konsekwencji zgodzić się należy z oceną, że udzielenie odpowiedzi na pytania skarżącej wymagałoby od organu oceny stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego w aspekcie skuteczności zawartej umowy na gruncie prawa cywilnego, a nie oceny prezentowanego przez nią stanowiska, na gruncie przepisów prawa podatkowego, o których interpretację wniosła.
Trafne także jest stanowisko organu, iż organ pierwszej instancji nie mógł rozpoznać złożonego przez skarżącą wniosku w żądany przez nią sposób, ponieważ powyżej wydanie interpretacji podatkowej jest możliwe wówczas, gdy kwestia stanowiąca przedmiot jego wątpliwości jest regulowana przepisami prawa podatkowego (art. 3 pkt 1 i pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa), natomiast rozstrzyganie kwestii, objętej zadanymi we wniosku strony pytaniami nie leży w kompetencji organu interpretacyjnego, nie może więc podlegać wykładni w drodze wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego, co wynika wprost z art. 14b § 2a pkt 2 lit. b ustawy Ordynacja podatkowa.
Za bezpodstawne należy uznać zatem podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przez organ przepisów art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej oraz błędu w ustaleniu stanu faktycznego/ zdarzenia przyszłego i zakresu przedmiotowego wniosku.
W ocenie Sądu, biorąc pod uwagę, że organ podatkowy wydaje interpretację prawa podatkowego jedynie na wniosek zainteresowanego i tylko w jego indywidualnej sprawie, a także mając na względzie brzmienie art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej, organ II instancji słusznie przyjął, iż w sprawie zachodzą przesłanki uzasadniające wydanie postanowienia o utrzymaniu w mocy postanowienia organu pierwszej instancji o odmowie wszczęcia postępowania.
W związku z powyższym Sąd uznał, iż uzasadnione było wydanie zaskarżonego postanowienia albowiem nie narusza ono prawa.
Sąd nie odnosi się przy tym do zawartych w skardze ocen działalności organów, gdyż dla niniejszej sprawy pozostaje to bez znaczenia.
Mając to na uwadze skarga jako niezasadna została oddalona (art. 151 p.p.s.a.).