I SA/Gd 131/02

I SA/Gd 131/02 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2005-05-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2002-01-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Bogusław Szumacher /przewodniczący/
Elżbieta Rischka /sprawozdawca/
Małgorzata Gorzeń
Symbol z opisem
611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ
Izba Skarbowa
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Bogusław Szumacher Sędziowie: NSA Małgorzata Gorzeń NSA Elżbieta Rischka (spr.) Protokolant – Dorota Łabuda po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. L. na decyzję Izby Skarbowej z dnia 19 grudnia 2001 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
I SA/Gd 131/02
U z a s a d n i e n i e
Izba Skarbowa działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 – Ordynacji podatkowej oraz art. 22 ust. 1 i 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (jednol. tekst Dz. U. z 1993 r. Nr 90, poz. 416 z późn. zm.) i § 2 ust. 1, § 9 ust. 3 pkt 1 lit.a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (Dz. U. Nr 6, poz. 35 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania p. J. L. od decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej z dnia 16 października 2001 r. określającej wysokość należnego podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r., będącego jednocześnie zaległością podatkową w kwocie 3.152,10 zł oraz wysokość odsetek za zwłokę naliczonych do dnia wydania decyzji w kwocie 1.679,80 zł, decyzją z dnia 19 grudnia 2001 r. zaskarżoną decyzję utrzymała w mocy.
Podstawą powyższego rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny:
W wyniku przeprowadzonej w spółce cywilnej "A", którą p. J. L. prowadzi wspólnie z p. M. L.-P., kontroli prawidłowości rozliczeń z budżetem za 1999 r. Inspektor Kontroli Skarbowej stwierdził nieprawidłowości, rzutujące na ostateczne rozliczenie zobowiązania podatkowego w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych, polegające na zawyżeniu kosztów uzyskania przychodów o łączną kwotę 33.982,37 zł poprzez zaliczenie do nich:
1) kwoty 222,60 zł wynikającej z przyjęcia błędnej stawki amortyzacyjnej (4% zamiast 2,5%) dla budynków wiat położonych w G. i C.,
2) kwoty 15.309,54 zł stanowiącej wartość odpisów amortyzacyjnych od dwóch samochodów "L.", które to samochody nie zostały wniesione jako wkład do "A" s.c.,
3) kwoty 17.929,91 zł stanowiącej wartość odsetek od kredytów zaciągniętych przez pana i panią M. L.-P. na zakup samochodów osobowych,
4) wartości abonamentu telefonicznego w wysokości 18,30 zł za telefon prywatny p. M. L.-P.,
5) kosztów prywatnych rozmów międzynarodowych w wysokości 211,10 zł przeprowadzonych z domowego telefonu p. M. L.-P.,
6) kosztów prywatnych rozmów międzynarodowych w wysokości 290,92 zł przeprowadzonych z aparatu telefonicznego znajdującego się w mieszkaniu p. J. L.
Powyższe ustalenia stanowiły podstawę wydanej przez organ I instancji decyzji z dnia 16 października 2001 r. nr [...], określającej wysokość należnego podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r., będącego jednocześnie zaległością podatkową w kwocie 3.152,10 zł oraz wysokość odsetek za zwłokę – 1.679,80 zł.
Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem, w odwołaniu p. Jan L. zarzuca zaskarżonej decyzji naruszenie art.22 ust.1 i ust.8, art.45 ust.6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, a także art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej wniósł o jej uchylenie i umorzenie postępowania.
W uzasadnieniu odwołania, odnosząc się do zakwestionowanych przez Inspektora wartości odpisów amortyzacyjnych i odsetek od kredytu dotyczących samochodów osobowych, podatnik stwierdza powołując się na S. Grzybowskiego (System Prawa Cywilnego, t.III, s.812), że "w skład majątku wspólnego wchodzą własność i inne prawa majątkowe wniesione przez wspólników lub nabyte przez nich". Podkreśla, że zgodnie z zasadą swobody umów umowa spółki cywilnej może być zmieniona przez wspólników poprzez złożenie zgodnych oświadczeń woli, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Z "Decyzji Wspólników" z 10 czerwca 1998 r. wynika bowiem, iż wspólnicy "A" s.c. postanowili zakupić dwa samochody osobowe, które następnie zostaną wprowadzone do ewidencji środków trwałych Spółki, i które będą wchodziły w skład wspólnego majątku współwłaścicieli "A" s.c.
Powyższy dokument – zdaniem odwołującego się – należy traktować jako zmianę umowy spółki cywilnej, to zaś oznacza, że obydwa samochody prawidłowo wniesiono do Spółki. Zatem zarówno dokonywane od nich odpisy amortyzacyjne jak i odsetki od kredytów zaciągniętych na ich zakup stanowią koszt uzyskania przychodów "A" s.c. Nieustosunkowanie się przez Inspektora Kontroli Skarbowej do przedłożonego dokumentu "Decyzja Współwłaścicieli" narusza określoną w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej zasadę zaufania do organów podatkowych.
Strona podnosi również, że abonament telefoniczny w takiej części, w jakiej pozostają rozmowy służbowe do rozmów prywatnych, powinien stanowić koszt uzyskania przychodu, gdyż bez jego opłacenia nie można korzystać z usług telekomunikacyjnych.
Podatnik nie zgadza się ponadto z wyłączeniem przez Inspektora Kontroli Skarbowej z kosztów uzyskania przychodów wartości prywatnych rozmów międzynarodowych. Uważa, iż niezależnie od tego, że nie doszło do zawarcia transakcji z podmiotem zagranicznym, warunkiem zaliczenia wydatków do kosztów jest sama możliwość uzyskania przychodu.
Końcowo w odwołaniu wskazuje się, że budynki wiat położonych w G. i w C. używane są w warunkach pogorszonych (działanie znacznych drgań), co uzasadniało zastosowanie podwyższonej stawki amortyzacyjnej.
Izba Skarbowa nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania na wstępie przede wszystkim podkreśla, iż z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż od 20 lutego 1995 r. podatnik prowadził z p. M. L.-P. działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej "A". Umowa spółki w pkt 1 stanowi, iż udziały wspólników są równe, a kapitał zakładowy wynosi 2.000 zł.
Decyzją z dnia 10 czerwca 1998 r. wspólnicy "A" s.c. postanowili zakupić dwa samochody osobowe i wprowadzić je do stanu ewidencyjnego Spółki. W dniu 18 czerwca 1998 roku wspólnicy w/w spółki cywilnej zakupili od firmy B i S-KA dwa samochody "2,0 CDX" za cenę 70.965,- zł każdy.
W dniu następnym, tj. 19 czerwca 1998 r. podatnicy zawarli z Bankiem SA umowy o kredyt nr [...] w wysokości 50.000,- zł na zakup wskazanych samochodów. W aktach sprawy znajduje się dokument nr M-383 z 15 października 1998 r., na podstawie którego samochody "L." zostały przyjęte do ewidencji środków trwałych Spółki.
W 1999 r. "A" s.c. uznała za koszt uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne naliczone od omawianych samochodów w wysokości 15.309,54 zł.
Izba przywołując przepis art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz § 2 ust. 1 rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych stwierdza, iż organ I instancji zasadnie nie uznał za koszt uzyskania przychodów Spółki odpisów amortyzacyjnych od dwóch samochodów osobowych "L.", będących prywatną własnością wspólników "A" s.c. oraz odsetek od kredytów zaciągniętych na zakup tych samochodów. Samochody te nie zostały bowiem prawidłowo wniesione do Spółki.
Jak słusznie zdaniem Izby wskazał Inspektor, samo wpisanie samochodów w ewidencji środków trwałych nie jest prawotwórcze i nie stanowi tytułu prawnego Spółki do tych środków.
Izba przyznaje, iż wspólnicy spółki cywilnej mogą, zgodnie z zasadą swobody umów, zmieniać postanowienia zawartej umowy, także te dotyczące wniesionych wkładów. Jednakże zmiana taka, stosownie do art. 860 § 2 k.c., wymaga formy pisemnej.
Izba zauważa, iż zawarta w dniu 19 marca 2001 r. umowa spółki jawnej również określa kapitał Spółki na 2000 zł – czyli w takiej samej wysokości jak w umowie spółki cywilnej z 20 lutego 1995 r. Ponadto z § 14 umowy spółki jawnej wyraźnie wynika, iż umowa ta zawiera postanowienia umowy spółki cywilnej z 20 lutego 1995 r.
Gdyby więc rzeczywiście zamiarem wspólników "A" s.c. było podwyższenie wkładów – poprzez wniesienie do Spółki dwóch samochodów "L.", powinno to zdaniem Izby znaleźć odzwierciedlenie nie tylko w "Decyzji Współwłaścicieli" z dnia 10 czerwca 1998 r., ale także w zawartej w 2001 r. umowie spółki jawnej, która faktycznie jest kontynuacją spółki cywilnej.
Izba także zauważa, iż podwyższenie wkładów w spółce cywilnej podlega opłacie skarbowej, a "A" s.c. opłaty takiej nie uiściła, co potwierdza tylko stanowisko organów podatkowych, że samochody osobowe "L." stanowią własność prywatną i nie zostały wniesione do Spółki.
Brak zaś tytułu prawnego do środków trwałych uniemożliwiał zdaniem Izby Spółce dokonywanie odpisów amortyzacyjnych, jak również zaliczanie do kosztów uzyskania przychodów odsetek od kredytów zaciągniętych przez wspólników na zakup omawianych samochodów. Zatem rozstrzygnięcie organu I instancji należy uznać za prawidłowe.
Odnosząc się do podniesionej w odwołaniu kwestii naruszenia przez Inspektora Kontroli Skarbowej zasady zaufania do organów podatkowych, poprzez nieustosunkowanie się do przedłożonego wraz z zastrzeżeniami z 3 września 2001 r. i z 9 października 2001 r. dokumentu "Decyzja Współwłaścieieli" z dnia 10 czerwca 1998 r., Izba uznając zarzut ten za nieuzasadniony stwierdza, iż organ I instancji należycie wyjaśnił zarówno w odpowiedzi z dnia 5 września 2001 r. na zastrzeżenia Spółki, w wyniku kontroli Spółki z 12 września 2001 r., jak i w decyzji z dnia 16 października 2001 r. przesłanki nieuznania za koszt uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od samochodów "L.".
W zakresie zarzutów dotyczących wyłączenia z kosztów Spółki wartości abonamentu telefonicznego dotyczącego prywatnego telefonu oraz wydatków na rozmowy międzynarodowe Izba zauważa, że rozmowy służbowe przeprowadzone z telefonu prywatnego mogą stanowić koszt uzyskania przychodów – o ile podatnik wykaże, że dotyczyły prowadzonej działalności, tj. wskaże kontrahenta, z którym rozmowy były przeprowadzone i transakcje, których dotyczyły.
Zgodnie bowiem z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych kosztami uzyskania przychodów są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodu, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.
Zawarte w odwołaniu wyjaśnienia, iż rozmowy międzynarodowe dotyczyły np. "możliwości zakupu paliwa" są w ocenie Izby zbyt ogólne i nie dają podstaw do uznania ich za koszt uzyskania przychodów Spółki. Ponadto na znajdującym się w aktach sprawy billingu rozmów przeprowadzonych w okresie 1.02.-28.02.1998 r. z domowego telefonu p. M. L.-P. znajduje się jej wyraźna adnotacja – że rozmowy międzynarodowe na kwotę 211,10 zł – to połączenia prywatne.
W ocenie Izby, nie sposób uznać za poniesiony w celu osiągnięcia przychodu Spółki koszt abonamentu telefonicznego opłaconego za telefon prywatny. Podobny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 października 1998 r. sygn. akt I SA/Lu 961/97. W powołanym orzeczeniu Sąd stwierdził, że "wydatki za używanie telefonu jednego ze wspólników do celów działalności Spółki mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów poza równowartością abonamentu, gdyż zawsze obciąża on abonenta i nie ma związku z uzyskiwanym przychodem".
Również w ocenie Izby zasadnie organ I instancji skorygował stawkę amortyzacyjną dla budynków wiat położonych w G. i C.
Poza sporem pozostaje, iż wskazane wiaty powinny być zaliczone wg Klasyfikacji Rodzajowej Środków Trwałych do grupy budynków (stawka 2,5%), nie zaś budowli (stawka 4%). Według Izby podniesiony dopiero na etapie postępowania odwoławczego argument, iż do podwyższenia stawki amortyzacyjnej uprawniło Spółkę używanie wiat w warunkach pogorszonych, nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zgodnie z § 9 ust. 3 pkt 1 lit.a rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, podatnicy mogą podane w wykazie stawek amortyzacyjnych stawki podwyższać dla budynków i budowli używanych w warunkach pogorszonych przy zastosowaniu współczynników nie wyższych niż 1,2.
Z pkt. 2 objaśnień do cyt. rozporządzenia wynika, że za pogorszone warunki używania uważa się używanie budynku lub budowli pod ciągłym działaniem m. in znacznych drgań. Izba również zauważa, że warunki pogorszone to warunki odbierające od normalnych, typowych dla danego rodzaju działalności gospodarczej.
Na podstawie akt sprawy organ odwoławczy stwierdza, iż w Spółce nie stosowano podwyższonych stawek dla pozostałych budowli, zatem brak podstaw do żądania przyjęcia ich dla wiat. Gdyby nawet przyjąć, że budynki wiat używane są w warunkach pogorszonych, to stawkę amortyzacyjną można by podwyższyć maksymalnie do 3%.
W skardze na powyższą decyzję skarżący wnosząc o jej uchylenie w pełni powtarza zarzuty i argumenty podniesione w odwołaniu.
Izba w odpowiedzi na skargę wnosząc o jej oddalenie, podtrzymała dotychczasowe stanowisko w sprawie.
W piśmie procesowym z dnia 4 kwietnia 2005 r. skarżący zwraca uwagę, iż Izba twierdząc że w spółce nie został podniesiony kapitał o równowartość dwóch samochodów co uniemożliwia zaliczenie tychże do środków trwałych nie rozdziela dwóch kwestii "kapitału spółki" i "majątku spółki".
Skarżący wyjaśnia, że spółka posiadała w dniu kontroli środki trwałe znacznej wartości (budynki, cysterny, pojazdy) i środki te nie wpływały na podwyższenie kapitału spółki a stanowiły jedynie majątek spółki, czego Izba nie kwestionuje.
Tym samym zdaniem skarżącego również obie l. po wprowadzeniu ich na stan środków trwałych nie podwyższały (bo nie musiały) kapitału początkowego spółki, a wpłynęły jedynie na podwyższenie majątku spółki.
Stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne, na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
W ustalonym niespornie stanie faktycznym skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja wbrew wywodom skargi odpowiada prawu.
Organy podatkowe w zakresie niezbędnym dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy zebrały materiał dowodowy, który wnikliwie oceniły w kontekście prawidłowo przywołanego stanu prawnego, zaś wyciągniętym wnioskom nie sposób zarzucić dowolności.
Odnosząc się do pierwszej kwestii spornej a mianowicie zasadności obciążenia kosztów uzyskania przychodu badanego roku podatkowego odpisami amortyzacyjnymi od dwóch samochodów osobowych marki L. oraz odsetkami od kredytów zaciągniętych przez wspólników spółki cywilnej na zakup tychże – przede wszystkim należy zwrócić uwagę, na niespornie ustalony stan faktyczny, który przesądza w/w kwestie sporne.
Otóż z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż od 20 lutego 1995 r. skarżący prowadził z p. M. L.-P. działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej "A". Umowa spółki w pkt. 1 stanowi, iż udziały wspólników są równe, a kapitał zakładowy wynosi 2.000 zł.
Decyzją z dnia 10 czerwca 1998 r. wspólnicy "A" s.c. postanowili zakupić dwa samochody osobowe i wprowadzić je do stanu ewidencyjnego Spółki. W dniu 18 czerwca 1998 roku skarżący i p. M. L.-P. zakupili każdy na swoje imię i nazwisko od firmy B i S-KA samochód "L. 2,0 CDX" za cenę 70.965,- zł każdy.
W dniu następnym zaś, tj. 19 czerwca 1998 r. w/w wspólnicy – znowu każdy we własnym imieniu zawarli z Bankiem SA umowy o kredyt nr [...]w wysokości 50.000,- zł na zakup wskazanych samochodów. W aktach sprawy znajduje się dokument nr M-383 z 15 października 1998 r., na podstawie którego samochody "L." zostały przyjęte do ewidencji środków trwałych Spółki.
Przepis art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerial-nych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie ust. 7.
Przepisy zaś, o których mowa w ust. 7 to rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Stosownie do § 2 ust. 1 powyższego rozporządzenia, za środki trwałe uznaje się stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania m. in. środki transportu o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze.
Mając na uwadze wskazane przepisy organ podatkowe trafnie uznały, iż odpisy amortyzacyjne od dwóch samochodów osobowych "L.", będących prywatną własnością wspólników oraz odsetki od kredytów zaciągniętych na zakup tych samochodów nie stanowią kosztu uzyskania przychodów "A" s.c., bowiem samochody te nie zostały prawidłowo wniesione do Spółki.
Samo wpisanie samochodów w ewidencji środków trwałych nie jest prawotwórcze i nie stanowi tytułu prawnego Spółki do tych środków.
Wspólnicy spółki cywilnej mogą, zgodnie z zasadą swobody umów, zmieniać postanowienia zawartej umowy, także te dotyczące wniesionych wkładów. Jednakże zmiana taka, stosownie do art. 860 § 2 k.c., wymaga formy pisemnej a takowej nie było.
Należy zwrócić uwagę, iż gdyby rzeczywiście zamiarem wspólników "A" s.c. było podwyższenie wkładów – poprzez wniesienie do Spółki dwóch samochodów "L.", powinno to znaleźć odzwierciedlenie w zmianie umowy spółki cywilnej a nie tylko w "Decyzji Współwłaścicieli" z dnia 10 czerwca 1998 r., gdyż decyzja ta nie stanowi nic innego jak tylko zobowiązanie się wspólników do podwyższenia kapitału spółki, skoro podjęta była przed kupnem przedmiotowych samochodów. W konsekwencji organy podatkowe trafnie przyjęły, iż samochody osobowe "L." będące własnością wspólników nie zostały wniesione do Spółki - a zatem nie stanowiąc jej majątku brak tytułu prawnego do tych środków trwałych uniemożliwiał Spółce zaliczanie do kosztów uzyskania przychodów zarówno odpisów amortyzacyjnych, jak i odsetek od kredytów zaciągniętych przez wspólników na ich zakup. Za środki trwałe stanowiące własność lub współwłasność podatników o których mowa w/w rozporządzeniu Ministra Finansów należy bowiem rozumieć jedynie środki trwałe stanowiące wspólny majątek wspólników spółki cywilnej, czyli majątek spółki.
W tym miejscu wypada zwrócić uwagę, iż w uchwale w składzie siedmiu sędziów z dnia 5 listopada 2001 r., sygn. akt FPS 6/01 (opubl. ONSA 2002/2/55) wskazano, że środkami trwałymi podlegającymi odpisom amortyzacyjnym "własnymi" w rozumieniu przepisów rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie amortyzacji środków trwałych (...) przeznaczonymi i używanymi na potrzeby podatnika – wspólnika spółki cywilnej związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą w ramach tej spółki (...) mogą być środki trwałe, które wspólnik będący ich właścicielem (tak jak w niniejszej sprawie) wniesie jako wkład do spółki. Wniesienie bowiem takiego środka trwałego jako wkładu do spółki cywilnej będzie "zobowiązaniem się" wspólnika do osiągnięcia w ramach spółki "wspólnego celu gospodarczego" o jakim mowa w art. 860 § 1 Kodeksu cywilnego, a jednocześnie stanowić będzie wyraz "przeznaczenia" takiego środka trwałego na potrzeby podatnika związane z prowadzoną przez niego (w formie spółki cywilnej) działalnością gospodarczą.
Cech takich, uzasadniających dokonywanie odpisów amortyzacyjnych nie będą miały zatem te środki, które będą co prawda własnością lub współwłasnością wspólników spółki cywilnej, ale nie zostały wniesione jako wkład do spółki i w związku z tym nie zostały objęte współwłasnością łączną wspólników.
Wprawdzie przepis art. 100 cyt/w ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, iż ocena prawna wyrażona w wydanych przed dniem 1 stycznia 2004 r. uchwałach Naczelnego Sądu Administracyjnego nie wiąże wojewódzkiego sądu administracyjnego rozpoznającego sprawę, o której mowa w art. 97 § 1, jednakże sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni akceptuje pogląd prawny wyrażony w w/w uchwale.
W zakresie zarzutów dotyczących wyłączenia z kosztów Spółki wartości abonamentu telefonicznego dotyczącego prywatnego telefonu oraz wydatków na rozmowy międzynarodowe
Izba trafnie zauważa, że rozmowy służbowe przeprowadzone z telefonu prywatnego mogą stanowić koszt uzyskania przychodów – o ile podatnik wykaże, że dotyczyły prowadzonej działalności, tj. wskaże kontrahenta, z którym rozmowy były przeprowadzone i transakcje, których dotyczyły.
Zgodnie bowiem z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych kosztami uzyskania przychodów są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodu, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.
Zawarte w skardze wyjaśnienia, iż rozmowy międzynarodowe dotyczyły np. "możliwości zakupu paliwa" Izba zasadnie oceniła jako zbyt ogólne i nie dające podstaw do uznania ich za koszt uzyskania przychodów Spółki. Ponadto na znajdującym się w aktach sprawy billingu rozmów przeprowadzonych w okresie 1.02.-28.02.1998 r. z domowego telefonu p. M. L.-P. znajduje się jej wyraźna adnotacja – że rozmowy międzynarodowe na kwotę 211,10 zł – to połączenia prywatne.
Równie zasadnie Izba nie uznała za poniesiony w celu osiągnięcia przychodu Spółki koszt abonamentu telefonicznego opłaconego za telefon prywatny, bowiem abonament zawsze obciąża właściciela i nie ma związku z uzyskiwanym przychodem.
Zasadnie również organy podatkowe skorygowały stawkę amortyzacyjną dla budynków wiat położonych w G. i C.
Poza sporem pozostaje, iż wskazane wiaty powinny być zaliczone wg Klasyfikacji Rodzajowej Środków Trwałych do grupy budynków (stawka 2,5%), nie zaś budowli (stawka 4%). Podniesiony argument, iż do podwyższenia stawki amortyzacyjnej uprawniło Spółkę używanie wiat w warunkach pogorszonych, nie zasługuje na uwzględnienie. Jak trafnie zauważa Izba zgodnie z § 9 ust. 3 pkt 1 lit.a cyt/w rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, podatnicy mogą podane w wykazie stawek amortyzacyjnych stawki podwyższać dla budynków i budowli używanych w warunkach pogorszonych przy zastosowaniu współczynników nie wyższych niż 1,2.
Z pkt. 2 objaśnień do cyt. rozporządzenia wynika, że za pogorszone warunki używania uważa się używanie budynku lub budowli pod ciągłym działaniem m. in. znacznych drgań. Należy również zauważyć, że warunki pogorszone to warunki odbiegające od normalnych, typowych dla danego rodzaju działalności gospodarczej.
Na podstawie akt sprawy należy stwierdzić, iż w Spółce nie stosowano podwyższonych stawek dla pozostałych budowli, zatem brak podstaw do żądania przyjęcia ich dla wiat, a ponadto Izba zasadnie zauważa, że gdyby nawet przyjąć, że budynki wiat używane są w warunkach pogorszonych, to stawkę amortyzacyjną można by podwyższyć maksymalnie do 3%, nie zaś do 4% jak uczyniła Spółka.
Za bez znaczenia dla sprawy uznać należy wywody i argumenty pełnomocnika skarżącego przytoczone w piśmie procesowym z dnia 5 maja 2005 r., gdyż po pierwsze twierdzenia te nie zostały udokumentowane, a po drugie nawet gdyby istotnie było tak jak twierdzi się w w/w piśmie procesowym, to fakt niezakwestionowania przez organy prawidłowości zaliczenia pewnej grupy środków trwałych do majątku spółki cywilnej nie może oznaczać, iż również analizowane w niniejszej sprawie samochody osobowe powinny stanowić majątek spółki cywilnej pomimo, że nie zostały wniesione jako wkład do spółki cywilnej.
Z tych przyczyn skarga jako niezasadna na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), podlega oddaleniu.