I SA/Gd 13/26

I SA/Gd 13/26 - Postanowienie WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2026-03-24
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2026-01-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Krzysztof Przasnyski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 220 § 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym skargi P.sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 7 listopada 2025 r. nr 2201-IOV-2.4103.132-135.2025/10/09 w przedmiocie podatku od towarów i usług za lipiec, sierpień, wrzesień i listopad 2023 r. postanawia: odrzucić skargę.
Uzasadnienie
P.sp. z o.o. z siedzibą w G. (dalej jako: "Skarżąca", "Spółka") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku w przedmiocie podatku od towarów i usług za lipiec, sierpień, wrzesień i listopad 2023 r.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 4 lutego 2026 r. wezwano pełnomocnika Spółki do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 2.000 zł
w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Jak wynika z notatki urzędowej sporządzonej przez Oddział Finansowo-Budżetowy WSA w Gdańsku z 23 marca 2026 r., w okresie od 7 listopada 2026 r. do 20 marca 2026 r. Spółka nie uiściła wpisu sądowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Stosownie do art. 230 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143) dalej jako: "p.p.s.a.", od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym
w danej instancji, w tym skargi, pobiera się wpis. Jeżeli skarga nie została należycie opłacona, to zgodnie z art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a., przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem odrzucenia skargi uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, ponieważ wobec braku należnej opłaty Sąd nie podejmie żadnej czynności. Zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Z powołanej regulacji wynika, że opłacenie skargi w terminie i w wysokości wskazanej przez Sąd stanowi warunek, którego spełnienie jest konieczne dla nadania jej dalszego biegu.
Z kolei sposób doręczania pism sądowych w razie niemożności doręczenia pisma do rąk własnych lub innych upoważnionych osób został uregulowany w art. 73 p.p.s.a. Przepis § 1 tego artykułu stanowi, że w razie niemożności doręczenia pisma
w sposób przewidziany w art. 65–72, pismo składa się na okres czternastu dni
w placówce pocztowej, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zgodnie z art. 73 § 2 p.p.s.a. zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. Natomiast w myśl art. 73 § 3 p.p.s.a. w przypadku niepodjęcia pisma w terminie,
o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia
o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. In fine, § 4 tego przepisu stanowi, że doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. Powyższe przepisy określają warunki, które muszą zostać spełnione, aby sąd mógł przyjąć fikcję doręczenia, tj. stwierdzić, że na mocy ustawy pismo nieodebrane przez stronę traktuje się jako prawidłowo doręczone.
W rozpoznawanej sprawie doszło do skutecznej fikcji doręczenia, bowiem ze znajdującej się w aktach sprawy niepodjętej i zwróconej do Sądu przesyłki – w której znajdowały się wezwania do uzupełnienia fiskalnego - wynika, że przesyłka była dwukrotnie awizowana: dnia 6 lutego 2026 r. oraz 16 lutego 2026 r. Na prawidłowo wypełnionym przez listonosza zwrotnym potwierdzeniu odbioru znajduje się zaś informacja, że awizo dotyczące przesyłki zostało zostawione w oddawczej skrzynce pocztowej. W konsekwencji należy uznać, że na podstawie art. 73 § 4 p.p.s.a, przesyłka zawierająca wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi została doręczona
w dniu 20 lutego 2026 r. z powodu niepodjęcia przesyłki z placówki pocztowej
w terminie.
Podkreślić w tym miejscu należy, że zwrotne potwierdzenie odbioru korespondencji stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 244 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 1568 ze zm.; por. wyrok NSA z 16 grudnia 2016 r., sygn. akt II FSK 3421/14, postanowienie SN z 22 marca 2019 r., sygn. akt I CZ 118/17, postanowienie NSA z 5 czerwca 2019 r., sygn. akt II OZ 500/19; wszystkie powołane orzeczenia dostępne na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl), przez co podlega ono domniemaniu prawdziwości.
W konsekwencji, skoro prawidłowe doręczenie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego nastąpiło w dniu 20 lutego 2026 r., to należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie siedmiodniowy termin do usunięcia braku fiskalnego skargi upłynął 27 lutego 2026 r. Ponieważ w sprawie nie uiszczono wpisu sądowego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zobligowany był do odrzucenia skargi na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.
Mając na uwadze, że w skardze pełnomocnik Spółki podał, że zgodnie z art. 239 § 1 pkt 3 p.p.s.a. kurator nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych, podnieść należy że brzmienie art. 239 § 1 pkt 3 p.p.s.a. jest jasne i nie pozostawia wątpliwości co tego, że kuratorami zwolnionymi z mocy prawa od ponoszenia kosztów sądowych
w postępowaniu sądowoadministracyjnym są kuratorzy wyznaczeni w danej sprawie przez sąd orzekający na podstawie art. 30 § 1 p.p.s.a., tj. kuratorzy ustanowieni przez wojewódzki sąd administracyjny albo referendarza sądowego na wniosek strony przeciwnej dla strony niemającej zdolności procesowej, która nie ma przedstawiciela ustawowego, jak również dla strony niemającej organu powołanego do jej reprezentowania, jeżeli strona ta podejmuje przeciwko drugiej stronie czynność niecierpiącą zwłoki. Zwolnieniem z art. 239 § 1 pkt 3 p.p.s.a. objęci są także kuratorzy do doręczeń wyznaczeni na wniosek osoby zainteresowanej przez sąd orzekający (referendarza sądowego), jeżeli stronie, której miejsce pobytu nie jest znane, ma być doręczona skarga lub inne pismo w postępowaniu sądowym albo orzeczenie wywołujące potrzebę podjęcia obrony jej praw (art. 78-79 p.p.s.a.). Od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych zwolnieni są także kuratorzy wyznaczeni na wniosek sądu przez sąd opiekuńczy na podstawie art. 31 zdanie drugie p.p.s.a. w przypadkach, w których ustanowienie przedstawiciela ustawowego powinno nastąpić z urzędu (ustanowienie opieki lub kurateli dla osoby ubezwłasnowolnionej). Przewidzianym w art. 239 § 1 pkt 3 p.p.s.a. ustawowym zwolnieniem od ponoszenia kosztów sądowych
w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie są natomiast objęci kuratorzy osoby prawnej. Ponadto, zwolnienie od obowiązku ponoszenia kosztów postępowań sądowych jest wyjątkiem, który podlega wykładni ścisłej. Powyższe rozumienie analizowanego przepisu, nie budzi wątpliwości w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. m.in. postanowienie NSA z: 6 marca 2025 r., sygn. akt
I GZ 83/25; z dnia 25 marca 2024 r., sygn. akt I FZ 2/24).
W świetle dokumentów dołączonych do akt sprawy, tj. postanowienia Sądu Rejonowego Gdańsk-Północ w Gdańsku z 25 listopada 2024 r. oraz aktualnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego wynika, że kurator dla Spółki został ustanowiony celem reprezentacji spółki w toku kontroli podatkowej i innych postępowaniach podatkowych oraz podjęcia czynności zmierzających do powołania organu uprawnionego do reprezentacji, a w razie potrzeby do jej likwidacji. Oznacza to, że kurator Spółki nie został powołany ani przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
w Gdańsku na podstawie art. 30 i art. 78-81 p.p.s.a., ani przez sąd opiekuńczy w myśl art. 31 p.p.s.a. W konsekwencji uznanie, że kurator działający w sprawie ze skargi Spółki nie jest kuratorem, o którym mowa w art. 239 § 1 pkt 3 p.p.s.a., prowadzić musiało do wniosku, że nie jest on zwolniony ex lege od ponoszenia kosztów sądowych.
Mając na uwadze, że Skarżąca w zakreślonym terminie nie uiściła żądanego wpisu, nie zwróciła się z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy ani nie zakwestionowała zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sadowego od skargi
w drodze zażalenia, Sąd na mocy art. 220 § 3 p.p.s.a. orzekł o odrzuceniu skargi.