I SA/GD 1254/03

I SA/Gd 1254/03 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2006-01-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-10-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Ewa Kwarcińska
Sławomir Kozik /przewodniczący sprawozdawca/
Tomasz Kolanowski
Symbol z opisem
6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Sygn. powiązane
II FSK 745/06 - Wyrok NSA z 2007-06-06
Skarżony organ
Izba Skarbowa
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Kolanowski,, Sędzia NSA Ewa Kwarcińska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Zalewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi A S.A. w G. na decyzję Izby Skarbowej z dnia 30 września 2003 r. nr [...] w przedmiocie określenia dla spółki jako płatnika zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych za styczeń 2001 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 27 marca 2003 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej, działając m.in. na podstawie art. 3 ust. 2 oraz art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowego od osób prawnych (Dz.U. 2000 Nr 54, poz. 654 z późn. zm.; dalej jako p.d.p) określił wobec A Bank SA w G., jako płatnika podatku należnego od firmy B. z siedzibą w C., kwotę niedobranego i niewypłaconego zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych za styczeń 2001 r. w kwocie 2.134.403 zł.
W uzasadnieniu decyzji wskazano m.in., że w dniu 30 grudnia 1999 r. firma B. zawarła ze spółką C. Bank z siedzibą w A. w Finlandii umowę licencyjną, na mocy której firma B. zobowiązała się m.in. do udzielenia klientowi niewyłącznej i nieprzenoszalnej licencji na użytkowanie systemu oprogramowania o nazwie [...]. W umowie zastrzeżono jednocześnie, że spółka C. Bank będzie mogła udzielać licencji na całkowite lub częściowe użytkowanie systemu oprogramowania spółkom afiliowanym lub z nią powiązanym. Jako spółkę powiązaną z firmą C. Bank wskazano Bank D z Polski (przekształcony następnie w A Bank SA w G.). W roku 2000 Rada Banku D SA podjęła decyzję o wdrożeniu we wszystkich oddziałach i centrali banku nowego scentralizowanego systemu komputerowej obsługi B. [...]. W dniu 17 kwietnia 2000 r. Bank D SA zawarł umowę z pozostającą jego głównym akcjonariuszem firmą C. Bank , w której wskazano m.in., że niezależnie od prawa B Bank do przyznawania swoim spółkom filialnym i powiązanym licencji na oprogramowanie oraz prawa do upoważniania tych spółek do składania zamówień na oprogramowanie w firmie B. , C. Bank pozostanie w pełni odpowiedzialna za właściwie wykonanie zobowiązań zgodnie z główną umową licencyjną, chyba, że zostaną sporządzone osobne ustalenia na piśmie. Następnie w dniu 20 września 2000 r. Bank D SA złożył w firmie B. zaakceptowane przez B Bank zamówienie dostawy systemu oprogramowania dla 200 użytkowników. W dniu 12 grudnia 2000 r. firma B. na podstawie faktury Nr [...] obciążyła Bank D SA w G. kosztami opłat za przyznaną licencję na użytkowanie systemu oprogramowania. Na tej podstawie w dniu 31 stycznia 2001 r. Bank D dokonał na rachunek bankowy firmy B. przelewu kwoty 2.580.400 USD (stanowiącej równowartość 10.672.018,32 zł).
Mając na uwadze powyższy stan faktyczny organ podatkowy pierwszej instancji wskazał, że wobec rozliczenia transakcji pomiędzy Bankiem D a mającą siedzibę zagranicą firmą B. firma ta, zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 1 pdp, uzyskała przychód podlegający opodatkowaniu w Polsce jako przychód stanowiący należności licencyjne. Stosownie natomiast do art. 26 ust. 1 i 3 pdp na Bank D, jako osobie prawnej, która dokonała wypłaty ww. należności ciążył obowiązek pobrania zryczałtowanego podatku dochodowego od tych wpłat i odprowadzenia go na rachunek właściwego urzędu skarbowego. Organ podatkowy pierwszej instancji podkreślił jednakże, że Bank D nie wywiązał się z ciążących na nim obowiązków płatnika ponieważ w dniu dokonania wypłaty należności nie pobrał on od podatku od podatnika, a w konsekwencji nie dokonał jego rozliczenia.
W złożonym odwołaniu A Bank SA z siedzibą w G. wniosła o uchylenie powyższej decyzji, podkreślając, że w przedmiotowej sprawie doszło do błędnej kwalifikacji przysługujących jej praw do oprogramowania komputerowego [...].
Spółka podkreśliła, że dokonana przez nią z firmą B. transakcja dotyczyła zakupu pojedynczego egzemplarza programu, a nie nabycia przez bank licencji do oprogramowania. Tym samym skoro bank nie nabył praw autorskich do ww. programu, dokonana przez niego zapłata nie mogła stanowić wynagrodzenia za korzystanie z praw autorskich. Powołując się z kolei na orzecznictwo sądowe oraz pismo Ministerstwa Finansów z dnia 30 grudnia 1996 r., nr PO4/AK-722-845/96 spółka wskazała, że zakup programu komputerowego od podmiotu zagranicznego, który nie skutkuje jednocześnie przejściem praw autorskich do tego programu na podmiot polski, a korzystanie z tych praw ograniczone jest jedynie do wykorzystania na własne potrzeby kupującego (bez prawa do dalszej odsprzedaży, powielania, kopiowania itd.), nie rodzi u tego podmiotu obowiązku pobrania podatku dochodowego, gdyż należność za taki zakup nie mieści się w zakresie pojęcia należności licencyjnych.
Spółka wskazała, że zgodnie z art. 74 ust. 4 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz.U. 2000 Nr 80, poz. 904 z późn. zm.) autorskie prawa majątkowe do programów komputerowych obejmują prawa do kopiowania, dystrybucji i modyfikacji tych programów. Nie stanowią natomiast umowy licencji uprawnienia do programu komputerowego określone w art. 75 ust. 2 ww. ustawy. Nie wymagają one bowiem zgody uprawnionego i przysługują każdemu podmiotowi, który legalnie wszedł w posiadanie programu komputerowego. Wobec powyższego spółka podkreśliła, że zapłata przez bank na rzecz firmy B. ustalonej przez strony należności była niepodlegającym opodatkowaniu wynagrodzeniem za legalne nabycie oryginalnego egzemplarza oprogramowania wraz z uprawnieniami do korzystania z niego na własne potrzeby banku określonymi w art. 75 ust. 2 ww. ustawy, tj. w zakresie nie objętym autorskimi prawami majątkowymi.
Decyzją z dnia 3 października 2003 r., wydaną w trybie art. 233 § 1 pkt 1 ordynacji podatkowej, Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, jako zgodną z prawem.
Dyrektor Izby Skarbowej w całości podzielił stanowisko organu podatkowego pierwszej instancji, że dokonana na rzecz B. zapłata kwoty 10.672.018,32 zł była uzyskanym przez tą firmę przychodem z praw autorskich, który wobec braku istnienia umowy o zapobieganiu podwójnemu opodatkowaniu pomiędzy Antylami Holenderskimi a RP, podlegała opodatkowaniu w RP zryczałtowanym podatkiem dochodowym według stawki 20% zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pdp. Organ odwoławczy podkreślił bowiem, że zgodnie umową zawartą pomiędzy B. a bankiem C. w przypadku złożenia zamówienia na oprogramowanie przez spółkę powiązaną (tj. zawarcia przez nią umowy – zlecenia zakupu), będzie ona podlegać warunkom ww. głównej umowy licencyjnej, poza warunkami jasno określonymi w umowie – zlecenia zakupu.
Tym samym spółka stosownie do postanowień głównej umowy licencyjnej nabyła prawo do użytkowania programu komputerowego tzn. do kopiowania lub wprowadzania jakiejkolwiek części systemu oprogramowania z dowolnego nośnika pamięci w celu przetwarzania danych przez tak wprowadzony system oprogramowania lub przeprowadzenie jakiejkolwiek procedury lub działania wykorzystującego jakąkolwiek cześć programu komputerowego. Wbrew twierdzeniom płatnika był on więc stroną umowy o korzystanie z programu komputerowego tj. umowy licencyjnej, a poniesione przez niego z tego tytułu wydatki, co potwierdza również treść dokumentujących je faktury, stanowiły opłaty licencyjne. Niezależnie od tego organ odwoławczy podkreślił, że powołana przez płatnika okoliczność nabycia pojedynczego egzemplarza programu tj. wyłącznie samego nośnika, na którym znajduje się program bez uzyskania jakichkolwiek praw do programu wynikających z art. 74 ust. 4 ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych, pozostaje w świetle powołanej ustawy działaniem nielegalnym, ponieważ daje ona właścicielom praw autorskich możliwość zawarcia jedynie dwóch typów umów tj. umowy o przeniesienie własności autorskich praw majątkowych oraz umowy o korzystanie z utworu, wyrażającej się w udzieleniu licencji. Natomiast w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej treść wiążącej A Bank SA umowy głównej oraz umowy - zlecenia zakupu jednoznacznie wskazują, że na ich mocy bank nabył od firmy B. niewyłączną licencję na użytkowanie programu komputerowego, zważywszy w szczególności na ograniczenie czasu korzystania z programu (50 lat), miejsca (siedziba) oraz dostępu (200 użytkowników).
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Gdańsku spółka A Bank SA w G. wniosła o uchylenie ww. decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z związku z błędnym zastosowaniem i niewłaściwą wykładnia art. 21 ust. 1 pkt 1 pdp poprzez uznanie, że należność za prawo do użytkowania oprogramowania komputerowego przekazana przez bank na rzecz firmy B. była należnością za korzystanie z praw autorskich.
W uzasadnieniu spółka w całości potrzymała argumentację przedstawioną uprzednio w odwołaniu wskazując, że nabycie egzemplarza programu z jednoczesnym prawem do jego skopiowania na określoną liczbę stanowisk nie oznacza automatycznie, iż mamy w tym wypadku każdorazowo do czynienia z należnościami licencyjnymi. Skoro bowiem bank nabył prawo do użytkowania systemu oprogramowania [...] wyłącznie na własne potrzeby, bez możliwości jego kopiowania, modyfikacji lub rozpowszevniania, a jednocześnie w sprawie nie wystąpiło zwielokrotnienie programu, ani na własne potrzeby banku, ani w celu udostępnienia go na zewnątrz, to prawa A Bank SA do oprogramowania nie miesiły się w żadnym z zakresów pól eksploatacji praw autorskich do programu komputerowego przewidzianych w art. 74 ust. 4 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Spółka podkreśliła w szczególności, że brak jest podstaw do przyjęcia, iż dokonała ona zwielokrotnienia oprogramowania, gdyż bank nabył jeden egzemplarz oprogramowania, a jedynie dostęp do systemu i jego bezpośrednie użytkowanie, czyli praca w systemie, zastały zapewnione na 200 stanowiskach pracy w banku. W tym zakresie spółka wskazała m.in., że organ odwoławczy całkowicie pominął fakt, iż brak uprawnień banku do samodzielnego kopiowania zarówno całości oprogramowania, jak i jego części wynika wyraźnie z treści pkt. 2.9. głównej umowy licencyjnej. Natomiast przewidzianego ww. umową przysługującemu bankowi prawa do skopiowania kodu maszynowego, o ile będzie to konieczne do archiwizacji, sporządzania kopii lub awaryjnego uruchomienia albo zastąpienia kopii sporządzonej na wadliwym nośniku, w żadnym wypadku nie można utożsamiać z trwałym lub czasowym zwielokrotnianiem programu w całości lub części, jakimikolwiek środkami i w jakiejkolwiek formie, w rozumieniu art. 74 ust. 4 pkt 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.
Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga A Bank SA w G. nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie wskazać należy, że wbrew twierdzeniom zawartym w skardze istota sporu w niniejszej sprawie nie dotyczy interpretacji przepisów prawa, w tym w szczególności art. 21 ust. 1 pkt 1 pdp, a koncentruje się wyłącznie na ustaleniach stanu faktycznego sprawy. Argumentacja strony skarżącej nie zmierza bowiem do kwestionowania wynikającej z przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych generalnej zasady opodatkowania uzyskanego na terytorium RP przychodu zagranicznej osoby prawnej z tytułu praw autorskich, a jedynie na wykazaniu, że ww. przepis nie mógł mieć zastosowania w przedmiotowej sprawie z uwagi na okoliczność braku istnienia umowy licencyjnej pomiędzy A Bank SA w G. a firmą B.
Innymi słowy obie strony niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego pozostają zgodne, co do tego, że w przypadku nabycia przez polską osobę prawną licencji programu komputerowego od pozostającego właścicielem praw autorskich do tego programu podmiotu zagranicznego, osoba ta zostaje zobowiązania do pobrania i odprowadzenia zryczałtowanego podatku od ustalonej przez strony kwoty należnej licencjodawcy tj. od przychodu, który uzyskał on na terytorium RP z tytułu praw autorskich.
Powyższe stanowisko w całości podziela również Sąd.
Analiza treści art. 3 w zw. z art. 1 pdp w brzmieniu obowiązującym w 2001 r. wskazuje, że podatnikami podatku dochodowego od osób prawnych pozostają nie tylko osoby prawne i jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej, których siedziba lub zarząd znajduje się na terytorium RP, ale także tzw. "zagraniczne" osoby prawne i jednostki organizacyjne. Ustawodawca różnicuje jednakże zakresy obowiązków podatkowych obciążających te dwie odrębne kategorie podatników. W przypadku podatników mających siedzibę lub zarząd w RP mamy bowiem do czynienia z tzw. nieograniczonym obowiązkiem podatkowym, ponieważ opodatkowaniu podlega całość uzyskiwanych przez dany podmiot dochodów, niezależnie od miejsca ich uzyskania. Natomiast podatnicy nie mający siedziby lub zarządu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od tych dochodów, które na tym terytorium osiągają. W przypadku zagranicznych osób prawnych i jednostek organizacyjnych nie mających osobowości prawnej, każdorazowego ustalenia wymaga jednakże czy pomiędzy krajem na terytorium którego podatnik ma siedzibę a RP nie została zawarta umowa międzynarodowa w sprawie zapobiegania podwójnemu opodatkowaniu. Umowy te mają pierwszeństwo przed postanowieniami wewnętrznych ustaw podatkowych. Mają one bowiem na celu wyeliminowanie sytuacji, w których jednoczesne zastosowanie ustawodawst wewnętrznych państw prowadzi do nieuzasadnionego obciążenia tego samego podmiotu i z tego samego tytułu, obowiązkiem podatkowym w więcej niż jednym państwie. W przypadku osób prawnych osiągających przychody za granicą, przychody te mogą bowiem podlegać opodatkowaniu zarówno w państwie siedziby osoby prawnej, jak i w państwie na terytorium, którego zostały osiągnięte. Z punktu widzenia polskiej regulacji dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych, umowy takie mogą więc albo całkowicie wyłączać opodatkowanie zagranicznych osób prawnych niezależnie od faktu osiągnięcia przez nie przychodu na terytorium RP albo przeciwnie, potwierdzać obciążający je na terenie RP obowiązek podatkowy, przy jednoczesnej możliwości modyfikacji postanowień ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych co do poszczególnych elementów konstrukcyjnych podatku jak np. stawki podatkowe itd.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy wskazać należy, że Rzeczpospolita nie podpisała umowy o zapobieganiu podwójnemu opodatkowania z Antylami Holenderskimi, będącymi autonomicznym terytorium Królestwa Holandii. Tym samym do osób prawnych mających siedzibę lub zarząd na terytorium Antyli Holenderskich, o ile osiągają one dochody na terytorium RP, w całości mają zastosowanie przepisy polskiej ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Innymi słowy podmioty te podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowych w RP na zasadach określonych w ww. ustawie, niezależnie od tego czy uzyskane przez nie na terytorium RP dochody podlegają także odrębnemu opodatkowaniu według prawa miejsca ich siedziby czy zarządu.
W przedmiotowej sprawie kwestią sporną pozostaje czy wypłacona firmie B. z siedzibą w C. przez A Bank S.A. kwota 10.672.018,32 zł stanowiła należności licencyjne.
Na gruncie polskiego prawa wewnętrznego w przypadku należności licencyjnych uzyskanych od polskich podmiotów przez zagraniczne osoby prawne zastosowanie ma art. 21 ust. 1 pkt 1 pdp, zgodnie z którym podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium RP przez podatników, którzy posiadają siedzibę lub zarząd poza tym terytorium, przychodów z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego, za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how), ustala się w wysokości 20 % przychodów. Bezspornym jest bowiem, że jeżeli podmiot zagraniczny udziela licencji podmiotowi polskiemu na używanie oprogramowania w zamian za należność licencyjną, to korzysta on z przysługujących mu praw autorskich. Tym samym, niezależnie od twierdzeń strony skarżącej, wypłacenie należności licencyjnych podmiotowi zachowującemu prawa autorskie do danego dobra należy każdorazowo uznać za należność z tytułu praw autorskich licencjodawcy, a tym samym za uzyskany przez niego przychód z tych praw. W przypadku braku umowy międzynarodowej w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, przychód ten będzie jednocześnie każdorazowo podlegał 20% opodatkowaniu w Polsce, zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 1 pdp wyłączającym opodatkowanie na zasadach ogólnych.
Sąd w pełni podziela stanowisko organów podatkowych, że transakcja pomiędzy A Bank SA a firmą B. nie stanowiła rozliczenia zakupu przez bank pojedynczego egzemplarza oprogramowania [...] (z którym według twierdzeń strony skarżącej, nie wiązało się nabycie przez bank jakichkolwiek praw do użytkowania tego oprogramowania określonych w art. 74 ust. 4 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych), a stanowiła rozliczenie należności licencyjnych z tytułu udzielonej bankowi licencji do użytkowania wskazanego wyżej oprogramowania.
Pojęcie należności licencyjnych nie dotyczy wszelkich umów związanych z prawami na dobrach niematerialnych, a jedynie tych z nich, które polegają na ustanowieniu prawa do użytkowania tych praw. Tym samym Sąd potwierdza, że o umowie licencyjnej możemy mówić jedynie wtedy, gdy na mocy jej postanowień dany podmiot uzyska prawo do użytkowania programu komputerowego w zakresie praw określonych w art. 74 ust. 4 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, zgodnie z którym autorskie prawa majątkowe do programu komputerowego obejmują, po pierwsze prawo do trwałego lub czasowego zwielokrotnienia programu komputerowego w całości lub w części jakimikolwiek środkami i w jakiejkolwiek formie; w zakresie, w którym dla wprowadzania, wyświetlania, stosowania, przekazywania i przechowywania programu komputerowego niezbędne jest jego zwielokrotnienie, czynności te wymagają zgody uprawnionego, po drugie prawo do tłumaczenia, przystosowywania, zmiany układu lub jakichkolwiek innych zmian w programie komputerowym, z zachowaniem praw osoby, która tych zmian dokonała oraz prawo do rozpowszechniania, w tym użyczenia lub najmu, programu komputerowego lub jego kopii. Podkreślenia wymaga, że dla skutecznego zawarcia umowy licencyjnej nie jest konieczne aby zakres użytkowania oprogramowania obejmował wszystkie trzy wskazane wyżej pola eksploatacji.
W przedmiotowej sprawie nie budzi jakichkolwiek wątpliwości Sądu, że A Bank SA pozostawała związana główną umową licencyjną z dnia 30 grudnia 1999 r. Umowa ta została co prawda zawarta pomiędzy firmą B. SA a Bankiem C. , jednocześnie jednak jej postanowienia miały być wiążące także dla tych powiązanych z D spółek, które złożą w przyszłości zamówienie na ww. oprogramowanie w formie umowy - zlecania zakupu oprogramowania. Jak natomiast wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Bank D SA, z inicjatywy i przy poparciu B , zamówienie takie niewątpliwie wobec B. SA złożył.
Podkreślając, że o ocenie charakteru każdej czynności prawnej nie decyduje nadana jej przez strony nazwa, lecz umówiona treść, Sąd wskazuje, że niezależnie od faktu, iż umowa z dnia 30 grudnia 1999 r. została wprost określona przez strony jako umowa licencyjna, także jej treść spełnia wszelkie przesłanki, które pozwalają na taką właśnie jej kwalifikację. Zgodnie bowiem z pkt 2.1. analizowanej umowy firma B. zobowiązała się do dostarczenia systemu oprogramowania i dokumentacji do zatwierdzonego miejsca wskazanego przez klienta i udzieliła klientowi niewyłącznej i nieprzenoszalnej licencji na użytkowanie systemu oprogramowania w zatwierdzonych miejscach. Podkreślenia wymaga, że pojęciem klienta objęto nie tylko B Bank , ale także jej spółki afiliowane i powiązane o ile C. Bank przyznała im licencję na użytkowanie systemu oprogramowania W przypadku licencji niewyłącznej licencjodawca ma bowiem prawo udzielania dalszych licencji na danym polu eksploatacji. Niezależnie od tego okolicznościami przesądzającymi, że w przedmiotowej sprawie niewątpliwie zawarto umowę licencyjną, a nie jakąkolwiek inną umowę, w tym w szczególności umowę przenoszącą prawa autorskie, są licznie ustanowione w umowie ograniczenia użytkowania oprogramowania. Ograniczenia te dotyczą po pierwsze czasu użytkowania oprogramowania (zgodnie bowiem z pkt 6.1 okres obowiązywania przedmiotowej licencji określono na okres 50 lat), miejsca użytkowania (zgodnie bowiem z pkt 1.8. przyjęto, że może się ono odbywać jedynie w zatwierdzonym miejscu, a poza nim tylko w przypadku uprzedniego uzyskania pisemnej zgody firmy B.) oraz sposobu jego użytkowania.
Wobec powyższego w ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że umowa zawarta pomiędzy D Bank a Firmą B. stanowiła umowę licencyjną. Mając natomiast na uwadze, że w ocenie Sądu postanowienia tej umowy miały zastosowanie także do Banku D SA (późniejszej A Bank SA), dokonana przez ten bank płatność na rzecz firmy B. nie mogła stanowić rozliczenia z innego tytułu niż użytkowanie oprogramowania na podstawie licencji.
Okoliczność związania Banku D główną umową licencyjną wynika wprost z umowy zawartej przez B Bank i Bank D SA w dniu 17 kwietnia 2000 r. W umowie tej wyraźnie bowiem wskazano, że Bank D przejmie wszystkie zobowiązania klienta wyszczególnione w głównej umownie o licencję w następujących przypadkach:
- w przypadku przyznania przez B Bank licencji na oprogramowanie na rzecz Banku D;
- w przypadku przyznania przez B Bank licencji na oprogramowanie na rzecz Banku D i złożenia przez Bank D, za pisemnym zezwoleniem B Bank , zamówienia zakupu oprogramowania;
- w przypadku złożenia przez Bank D, za pisemnym zezwoleniem B Bank , zamówienia zakupu oprogramowania.
Mając na uwadze, że w dalszym czasie Bank D SA złożył ww. zamówienie zakupu, niezależnie od okoliczności, że licencja nie została mu udzielona przez B Bank , spełnił on jeden z ww., a równorzędnych względem siebie warunków porozumienia, stając się w tym samym klientem w rozumieniu głównej umowy licencyjnej, uzyskując prawo do użytkowania oprogramowania w oparciu o licencję obejmującą analogiczne obszary eksploatacji jak te, które zostały zagwarantowane D Bank .
W konsekwencji przyjąć należy, że licencja uprawniająca Bank D SA do użytkowania ww. oprogramowania została mu bezpośrednio przyznana przez firmę B. , a wystawiona wobec banku przez firmę B. faktura obejmowała należności licencyjne.
Wobec powyższego Sąd podziela w pełni stanowisko organów podatkowych, że A Bank SA (dawny Bank D SA) nie wypełniła obowiązków płatnika ciążących na niej z mocy art. 26 ust. 1 i ust. 3 pdp. Zgodnie bowiem z tym przepisem w przypadku uzyskania przez zagraniczną osobę prawną na terytorium Rzeczpospolitej Polski przychodów z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 (a więc m.in. z tytułu praw autorskich), płatnikiem tego podatku pozostaje ta osoba prawna, która dokonuje wpłat należności tworzących przychód po stronie zagranicznej osoby prawnej. Kwota podatku wyliczona według stawki wynikającej wprost z ustawy o pdp (w przypadku braku istnienia odmiennych od ustawy postanowień umowy międzynarodowej lub w przypadku braku samej umowy) winna być pobrana przez płatnika w dniu dokonania wpłaty, a następnie wpłacona na rachunek właściwego urzędu skarbowego w terminie do 7 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano podatek. Dokonując w dniu 31 stycznia 2001 r. wpłaty na rzecz firmy B., Bank D SA powinien pobrać tym samym od tej firmy zryczałtowany podatek dochodowy w wysokości odpowiadającej 20% kwoty należności licencyjnych wyszczególnionych w fakturze wystawionej przez licencjodawcę, a następnie w terminie do 7 lutego 2001 r. dokonać wpłaty tego podatku na rzecz urzędu skarbowego właściwego w sprawach opodatkowania osób zagranicznych. Mając na uwadze, że w przedmiotowej sprawie bank w żaden sposób nie wywiązał się z nałożonych na niego z mocy ustawy obowiązków płatnika, Sąd nie znalazł jakichkolwiek podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji.
Sąd nie stwierdza naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1a p.p.s.a.). Sąd nie stwierdza również naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania ani też innego naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 b i pkt c p.p.s.a.).
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, którego kognicja ustalona w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) ogranicza się do badania zaskarżonych decyzji pod względem ich legalności, a więc zgodności z powszechnie obowiązującym prawem materialnym i procesowym, nie stwierdzając naruszenia przy wydaniu zaskarżonej decyzji prawa mającego wpływ na wynik sprawy, na mocy art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.