I SA/Gd 1246/01

I SA/Gd 1246/01 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2005-01-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2001-07-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Elżbieta Rischka
Tomasz Kolanowski
Zbigniew Romała /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ
Izba Skarbowa
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Romała /spr./ Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Kolanowski Sędzia NSA Elżbieta Rischka Protokolant – Elżbieta Cymanowska po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. i S. K. na decyzję Izby Skarbowej z dnia 31 maja 2001 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1994 r. o d d a l a s k a r g ę.
Uzasadnienie
I SA/Gd 1246/01
U z a s a d n i e n i e
Decyzją z dnia 15 listopada 2000 r. Urząd Skarbowy określił M. i S. K. za rok 1994:
- zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych w kwocie 12.660,00 zł,
- zaległość podatkową w kwocie 1.333,80 zł,
- odsetki za zwłokę liczone na dzień wydania decyzji w kwocie 3.521,50 zł.
Dochód S. K. z działalności gospodarczej prowadzonej z W. W. w ramach spółki cywilnej "A" wyniósł 11.185,50 zł po denom. (50% dochodu spółki). Dochód spółki wyliczony został na poziomie 22.371,00 zł po denom. na skutek skorygowania:
1. przychodów o łączną kwotę 2.018,75 zł po denom. (w tym: o kwotę 481,25 zł po denom. stanowiącą wartość odsetek na rachunku bankowym utrzymywanym w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz o kwotę 1.537,50 zł po denom. z tytułu nieodpłatnych świadczeń wynikających z użytkowania lokalu),
2. kosztów uzyskania przychodu – poprzez zakwestionowanie wydatków związanych z zakupem urządzeń komputerowych na łączną kwotę 1.168,20 zł po denom. i uwzględnienie odpisów amortyzacyjnych od tych urządzeń w łącznej wysokości 110,73 zł po denom. oraz nie uznanie wydatku w kwocie 6,30 zł po denom. dot. podatku od towarów i usług związanego z wydatkami na reprezentację i reklamę.
M. i S.K. wnieśli o uzupełnienia co do rozstrzygnięcia decyzji z dnia 15 listopada 2000 r. Zdaniem strony niekompletność przedmiotowej decyzji w zakresie rozstrzygnięcia powstała na skutek błędu lub niedbalstwa w ocenie stanu faktycznego i prawnego sprawy.
Decyzją z dnia 13 grudnia 2000 r., działając na podstawie art. 213 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.), Urząd Skarbowy odmówił uzupełnienia co do rozstrzygnięcia decyzji z dnia 15 listopada 2000 r. w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 1994, zaległości podatkowej oraz odsetek za zwłokę.
M. i S. K. wnieśli odwołanie.
W odniesieniu do decyzji z dnia 15 listopada 2000 r. strona precyzuje zarzuty naruszenia przepisów:
- ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 1993 r. Nr 90, poz. 416 z późn. zm.), w tym:
- art. 8 – poprzez niedopełnienie czynności przewidzianych w tym przepisie,
- art. 22 w zw. z art. 23 – z uwagi na niewykazanie, wbrew spoczywającemu na organie podatkowym obowiązku, że poniesione wydatki nie mogą być uznane za koszty uzyskania przychodu,
- ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.),
w tym:
- art. 187 § 1 w zw. z art. 122 – poprzez zaniedbanie zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego,
- art. 210 § 4 – z uwagi na brak wskazania w uzasadnieniu decyzji faktów, które Urząd uznał za uzasadnione, ani przyczyn dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, jak również - brak podstawy prawnej z właściwie rozumianym przytoczeniem przepisów prawa.
W odniesieniu do decyzji z dnia 13 grudnia 2000 r. strona precyzuje zarzuty naruszenia przepisów:
- art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej – poprzez nie zapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań,
- art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej – poprzez nie spełnienie wymogu wyznaczenia stronie trzydniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego.
W uzupełnieniu odwołania skarżący podnieśli, że Izba Skarbowa uchyliła w całości decyzję określającą wysokość zobowiązania w podatku dochodowym wspólnika spółki "A" za rok 1994 "podzielając argumentację odwołującego się wspólnika o niezaistnieniu przesłanek do wzrostu zobow. podatkowego". Jednocześnie strona wniosła o umorzenie postępowania wobec przedawnienia zobowiązania.
Ponadto w piśmie z dnia 18 maja 2001 r. strona wniosła o uchylenie decyzji Urzędu Skarbowego w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji podnosząc, że "została wydana z naruszeniem przepisów art. 240 Ordynacji podatkowej". Naruszenie procedury polegało na pominięciu M. K. jako strony w postępowaniu podatkowym, w tym m. in. na nie wyznaczeniu jej terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego.
Izba Skarbowa uchyliła w części decyzję organu pierwszej instancji, obniżając określone kwoty zobowiązania podatkowego do 12.422,40 zł, zaległości podatkowej do 1.096,20 zł i odsetek do 2.894,20 zł.
Izba uwzględniła skargę odnośnie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków na zakup drukarki, skanera i twardego dysku. Zdaniem Izby urządzenia te nie stanowiły środka trwałego, stąd brak podstaw do naliczania odpisów amortyzacyjnych. Jednocześnie Izba nie zgodziła się z zarzutami co do naruszenia przepisów postępowania. W szczególności podatnikowi wyznaczono bowiem termin do zapoznania się z materiałem dowodowym.
S. i M. K. wnieśli do Naczelnego Sądu Administracyjnego o uchylenie powyższej decyzji i umorzenie postępowania z uwagi na przedawnienie zobowiązania podatkowego. Dodatkowo podatnicy zarzucili, że Izba Skarbowa bezpodstawnie zaliczyła koszty zakupu części eksploatacyjnych urządzenia do wydatków inwestycyjnych. Izba zwiększyła dochód skarżących o koszt nabycia części pomniejszając go o dowolnie ustalony odpis amortyzacyjny. Skarżący zarzucili też błędne stanowisko Izby co do opodatkowania odsetek z rachunku bankowego.
Izba Skarbowa wniosła o oddalenie skargi. Zarzut związany z kosztami zakupu drukarki, skanera i dysku twardego jest niezrozumiały, albowiem Izba wydatki te zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów co skutkowało pomniejszeniem a nie powiększeniem dochodu skarżących. Słuszność powiększenia przychodów o wartość odsetek naliczonych na rachunku bankowym utrzymywanym przez spółkę cywilną w związku z działalnością gospodarczą wynika wprost z art. 14 ust. 2 pkt 5 cyt. ustawy. Izba odwołując się do orzecznictwa sądowego podkreśliła, że pięcioletni termin przedawnienia z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej odnosi się do wydania decyzji przez organ pierwszej instancji. Nawet gdyby uznać, że dotyczy on także decyzji Izby Skarbowej, to w niniejszym przypadku nie nastąpiło przedawnienie zobowiązania z uwagi na przerwanie biegu przedawnienia przez doręczenie tytułu wykonawczego w dniu 21 grudnia 2000 r.
Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153/02, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153/02, poz. 1270).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Niezrozumiała jest skarga w zakresie rzekomego zwiększenia dochodu skarżących na skutek tego, że Izba Skarbowa jakoby doliczyła do niego wartość skanera, drukarki i twardego dysku. W rzeczywistości Izba Skarbowa wartość zakupu tych urządzeń zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów. W ten sposób cała kwota zakupu – a nie jedynie odpis amortyzacyjny – pomniejszała dochód skarżących. Rozstrzygnięcie Izby uwzględniało zatem odwołanie skarżących i było dla nich korzystne.
Drugi z zarzutów dotyczy zwiększenia przychodów o wartość odsetek na rachunku bankowym utrzymywanym przez wspólników spółki cywilnej "A" w związku z prowadzoną w tej formie działalnością gospodarczą.
Skarżący nie precyzują szczegółowo tego zarzutu, sygnalizując jednak brak podstaw do doliczenia wartości odsetek do przychodów.
Zgodnie z art. 14 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednol. Dz. U. z 1993 r. Nr 90, poz. 416 ze zm.) za dochód działalności gospodarczej uważa się również odsetki od środków na rachunkach bankowych utrzymywanych w związku z wykonywaną działalnością.
Wobec powyższego oczywistą rację mają organy podatkowe doliczając do przychodu wartość odsetek.
WSA w Gdańsku nie stwierdził także innych uchybień w postępowaniu organów mogących mieć wpływ na wynik postępowania.
Także bezzasadne były zarzuty zawarte w piśmie procesowym złożonym w dniu 30 listopada 2004 r.
Strona ponownie przywołuje w nim argumentację podnoszoną w postępowaniu odwoławczym. Zarzuty o pominięciu M. K. w postępowaniu podatkowym są gołosłowne. Podatniczka była reprezentowana przez pełnomocnika (pełnomocnictwo przez nią podpisane 30.11.2000 r.). Na wspólny adres i nazwiska obojga małżonków były wysyłane wszystkie pisma przed datą złożenia pełnomocnictwa. Sama podatniczka sporządzała też pisma w postępowaniu (oświadczenie z 18.05.2001 r.). M. K. była też wzywana do osobistego zgłoszenia się w urzędzie (pismo z dnia 12 października 2000 r.).
Nie może mieć żadnego wpływu na wynik sprawy przedawnienie zobowiązania podatkowego drugiego ze wspólników spółki cywilnej – W. W. Podniesienie kwestii wydatków na środki higieny kosmetycznej i koszty podróży ankieterów są nieporozumieniem, albowiem wydatki te zostały uznane za koszty uzyskania przychodów. Natomiast nie zostały one uznane w decyzji dotyczącej W. W. (!). Stąd dla tego ostatniego przyjęto dochód z działalności gospodarczej w spółce cywilnej "A" w wysokości 25.153 zł, a dla skarżącego w wysokości 11.185,50 zł.
Skarżący zasadniczym zarzutem skargi czynią przedawnienie zobowiązania podatkowego. Zgodnie z art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacji podatkowej (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W przypadku podatku dochodowego od osób fizycznych termin płatności wyznacza art. 45 ust. 1 ustawy. W niniejszym przypadku był to dzień 30 kwietnia 1995 r. Zatem zobowiązanie podatkowe przedawniłoby się z dniem 31 grudnia 2000 r.
Wbrew stanowisku Izby Skarbowej, aktualne orzecznictwo NSA i Sądu Najwyższego (por. np. wyrok NSA z 6 listopada 2003 r. III SA 3066/01 M. Pod. 2004/3/42 i SN z dnia 10 czerwca 2003 r. III RN 116/02 – M. Pod. 2003/7/2) przyjmuje się, że zobowiązanie podatkowe przedawnia się, jeżeli termin przewidziany w art. 70 Ordynacji podatkowej upłynął przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy, albowiem decyzja organu I instancji nie przerywa biegu przedawnienia. Zasada ta może być podważona w sytuacji gdy doszło do zapłaty podatku w toku postępowania podatkowego (por. uchwałę NSA z dnia 6 października 2003 r. FPS 8/03 – Glosa 2004/7/32).
W niniejszym przypadku w oczywisty sposób nie doszło do przedawnienia, albowiem w dniu 21 grudnia 2000 r. podatnikom doręczono tytuł wykonawczy, a w dniu 28 grudnia 2000 r. wnieśli oni zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego.
Zgodnie z art. 70 § 3 Ordynacji podatkowej dokonanie pierwszej czynności egzekucyjnej, o której podatnik został powiadomiony (brzmienie tego przepisu w 2003 r. uległo istotnej zmianie).
Czynnością egzekucyjną jest zgodnie z art. 32 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednol. Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.) samo doręczenie tytułu wykonawczego.
Mając powyższe na względzie należało skargę oddalić w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).