I SA/Gd 1195/22

I SA/Gd 1195/22 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2023-02-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-10-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Alicja Stępień /sprawozdawca/
Joanna Zdzienicka-Wiśniewska /przewodniczący/
Marek Kraus
Symbol z opisem
6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1540
art. 116
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, Sędziowie Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Sędzia WSA Marek Kraus, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 28 lutego 2023 r. sprawy ze skargi P. T. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 13 września 2022 r. nr 2201-IEW.4121.17.2022/EP w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki oddala skargę.
Uzasadnienie
A. Sp. z o.o. nie uregulowała w terminie podatku dochodowego od osób fizycznych od stycznia do października 2017 r. (wynikającego z deklaracji PIT-4R).
W dniu 7 marca 2022 r. Naczelnik Pomorskiego Urzędu Skarbowego w Gdańsku postanowieniem z 28 lutego 2022 r. Nr 2271-SEW.4121.10-19.2022/01/MB wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie orzeczenia odpowiedzialności P.T., jako byłego prezesa zarządu tej Spółki za jej zaległości podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych od stycznia do października 2017 r. wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego.
Dnia 2 maja 2022 r. Naczelnik Pomorskiego Urzędu Skarbowego w Gdańsku decyzją nr 2271-SEW.4121.10-19.2022/01/MB orzekł o odpowiedzialności podatkowej, skarżącego, jako byłego prezesa zarządu A. Sp. z o.o. za zaległości podatkowe tej Spółki w podatku od osób fizycznych od stycznia do października 2017 r. wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego w kwotach wymienionych w sentencji.
Skarżący złożył odwołanie od ww. decyzji do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku. Decyzji tej zarzucił:
- niewłaściwe zastosowanie art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej w sytuacji braku ustalenia stanu niewypłacalności Spółki,
- niezastosowanie art. 116 § 1 pkt 1 lit. a Ordynacji podatkowej w sytuacji braku winy w niezłożeniu wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki.
Dyrektor Administracji Skarbowej w Gdańsku decyzją z 13 września 2022 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu wskazano, że w rozpatrywanym przypadku spełnione zostało kryterium wynikające z art. 107 i 108 O.p.. Postępowanie w sprawie odpowiedzialności osoby trzeciej zostało bowiem wszczęte 7 marca 2022 r., natomiast postępowanie egzekucyjne dotyczące zaległości A. Sp. z o.o. w podatku dochodowym od osób fizycznych od stycznia do października 2017 r. zostało wszczęte na podstawie wskazanych tytułów wykonawczych wystawionych na podstawie deklaracji przez wierzyciela i przekazanych organowi egzekucyjnemu (w tym przypadku wierzycielem i organem egzekucyjnym był Naczelnik Pomorskiego Urzędu Skarbowego w Gdańsku).
Przypomniano, że odpowiedzialność członków zarządu a także byłych członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe spółki z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu (art. 116 § 2 i § 4 O.p.).
Z akt sprawy wynika, że P.T. pełnił jednoosobowo obowiązki prezesa zarządu A. Sp. z o. o. od 2 czerwca 2016 r. (uchwała nr 2 Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników A. Sp. z o.o. z 2 czerwca 2016 r.) do 29 listopada 2017 r. (uchwała nr 3 Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników A. Sp. z o.o. z 29 listopada 2017 r.). Zatem pełnił te obowiązki w czasie, w którym upływał termin płatności zobowiązań tej Spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych od stycznia do października 2017 r..
Wskazując na treść art. 116 § 1 O.p. stwierdzono, że w przedmiotowej sprawie w trakcie postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec A. Sp. z o.o. nie ustalono majątku, z którego można byłoby skutecznie zaspokoić zaległości podatkowe tej Spółki z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych od stycznia do października 2017 r. wraz z odsetkami za zwłokę.
Z załączonych do akt:
• zajęć rachunków w M. S.A., B. S.A., A.1 S.A., R. S.A., B.1 S.A.;
• danych pobranych z Centralnej Bazy Danych Ksiąg Wieczystych;
• danych z CEPIK;
• raportu z czynności w terenie;
wynikało, że Spółka nie posiada środków pieniężnych, majątku ruchomego, nieruchomego i innych praw majątkowych, z których można byłoby skutecznie zaspokoić zaległości będące przedmiotem niniejszego postępowania.
Dnia 25 maja 2020 r. Naczelnik Pomorskiego Urzędu Skarbowego w Gdańsku postanowieniem nr 2271-SEE.711.60.2020.01 umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone do majątku A. Sp. z o.o.. Zatem egzekucja z majątku Spółki okazała się w całości bezskuteczna.
Co do przesłanki z art. 116 § 1 pkt 1 lit. a O.p. przypomniano, że jak wynika z akt sprawy Spółka posiada zaległości z tytułu:
• podatku dochodowym od osób fizycznych od stycznia do grudnia 2017 r.,
• składek na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych od lipca 2016 r. do grudnia 2017 r.,
• składek na Fundusz Ubezpieczeń Zdrowotnych od lipca 2016 r. do grudnia 2017 r.,
• składek na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych od października 2017 r. do grudnia 2017 r. "
Ze sprawozdań finansowych sporządzonych za lata 2014 - 2016 wynikało, że zobowiązania A. Sp. z o.o. nie przekraczały wartość majątku Spółki (za lata 2017 -2018 Spółka nie Spółka nie składała sprawozdań finansowych).
Stan niewypłacalności Spółki został więc ujawniony w 2016 r. W tym okresie obowiązywały przepisy ustawy z dnia 28 lutego 2003r. Prawo upadłościowe zgodnie, z którymi dłużnik jest niewypłacalny, jeżeli:
• utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, jeżeli opóźnienie w wykonaniu zobowiązań pieniężnych przekracza trzy miesiące, lub
• zobowiązania pieniężne przekraczają wartość jego majątku, a stan ten utrzymuje się przez okres przekraczający dwadzieścia cztery miesiące (art. 11 ww. ustawy).
Zatem "właściwym czasem" do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości będzie zaistnienie jednej z w/w przesłanek, przy czym istotnym jest, która z tych okoliczności zaistnieje pierwsza. Ponadto dłużnik jest obowiązany nie później, niż w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości (art. 21 ust. 1 ustawy ww. ustawy).
W przedmiotowej sprawie, jak wskazano, zobowiązania A. z o.o. (w latach 2014 - 2016) nie przekraczały wartości majątku Spółki, natomiast Spółka ta zaprzestała regulowania swoich publiczno-prawnych zobowiązań począwszy od 11 sierpnia 2016 r. (10 sierpnia 2016 r. termin płatności składki na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych i Fundusz Ubezpieczeń Zdrowotnych za lipiec 2016 r.). Uznać więc należy, że Spółka stała się niewypłacalna z dniem 12 listopada 2016 r., ponieważ był to pierwszy dzień po upływie trzech miesięcy od opóźnienia w zapłacie jej drugiego z kolei zobowiązania z tytułu ww. składek za lipiec 2016 r.
Zatem zarząd A. z o.o. winien w 30 - dniowym terminie wskazanym ustawą prawo upadłościowe i naprawcze tj. licząc od dnia 12 listopada 2016 r., podjąć kroki zmierzające do ogłoszenia upadłości Spółki.
Organ pierwszej instancji w zaskarżonej odwołaniem decyzji stwierdził, że Spółka powinna zgłosić wniosek o ogłoszenie upadłości nie później niż do 20 lipca 2017 r., jednakże w ocenie organu odwoławczego, przesłanki te wystąpiły wcześniej tzn. w listopadzie 2016 r.. Rozbieżności te pozostają jednak bez wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, bowiem A. nie zgłosiła wniosku o ogłoszenie upadłości.
Organ wskazał także, że w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, jak i przed organem odwoławczym skarżący nie uprawdopodobnił, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy.
Podniesiono także, że w trakcie toczącego się postępowania skarżący nie wskazał mienia należącego do A. Sp. z o.o., z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.
Odnosząc się do zarzutów odwołania organ stwierdził, że w sprawie wykazano, iż przesłanki do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości wystąpiły w listopadzie 2016 r.. W zakresie obowiązków strony członka zarządu była kontrola terminowości regulowanych zobowiązań. W tej sytuacji niezgłoszenie we właściwym czasie stosownego wniosku jest wynikiem zawinionego zaniechania obowiązków członka zarządu.
Podniesiono też, że dla ustalenia daty niewypłacalności Spółki i wskazania daty, w której wniosek o ogłoszenie upadłości powinien być zgłoszony nie jest wymagana opinia biegłego sądowego z zakresu rachunkowości i finansów. Ustalenie okoliczności, kiedy w Spółce wystąpił stan niewypłacalności nie wymaga wiadomości specjalnych.
W aktach sprawy znajdują się dokumenty dotyczące zobowiązań Spółki oraz jej zaległości płatniczych, a w skarżonej decyzji organ pierwszej instancji dokonał na tej podstawie prawidłowej oceny sytuacji finansowej A. Sp. z o.o. i jak wynika z powyższego sytuacja ta miała miejsce w czasie pełnienia przez skarżącego funkcji w zarządzie.
W skardze do WSA na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku wydaną w dniu 13 września 2022 roku, znak sprawy 2201-IEW.4121.17.2022/EP, utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Pomorskiego Urzędu Skarbowego w Gdańsku z dnia 2 maja 2022 roku w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej P.T., jako byłego prezesa zarządu A. Sp. z o. o., (dalej: "Spółka") za zaległości podatkowe tej Spółki w podatku od osób fizycznych od stycznia do października 2017 r. wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego w kwotach wskazanych w zaskarżonej decyzji zarzucono:
1. niewłaściwe zastosowanie art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nałożenie odpowiedzialności subsydialnej na prezesa zarządu P.T. w sytuacji braku ustalenia przez organ stanu niewypłacalności Spółki, względnie błędną wykładnię w/w przepisu przez organ polegającą na przyjęciu, iż możliwe jest nałożenie odpowiedzialności subsydiarnej na członka zarządu w sytuacji braku ustalenia stanu niewypłacalności Spółki, który to stan winien być ustalony zgodnie z przepisami o postępowaniu przed organem;
2. niezastosowanie art. 116 § 1 pkt 1 ppkt a Ordynacji podatkowej poprzez nałożenie odpowiedzialności subsydiarnej na prezesa zarządu P.T. w sytuacji niezłożenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki bez jego winy;
3. naruszenie art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez brak przeprowadzenia postulowanych przez skarżącego dowodów oraz oparcie zaskarżonej decyzji na niepełnym materiale dowodowym, który organ zobowiązany był zebrać;
4. naruszenie art. 188 Ordynacji podatkowej, mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez nieuprawnione wydanie postanowienia z dnia 13 września 2022 roku odmawiające przeprowadzenia dowodu wnioskowanego przez skarżącego i bezpodstawne uznanie, iż postulowany dowód z opinii biegłego z zakresu rachunkowości i finansów jest bezpodstawny, bowiem okoliczności, na które został powołany, stwierdzone zostały wystarczająco innym dowodem, podczas gdy przedmiotem tego dowodu są wiadomości specjalne;
5. naruszenie art. 122 Ordynacji podatkowej, mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy;
6. naruszenie art. 11 ust. 1, 1a i 2 Prawa upadłościowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez uznanie, iż Spółka stała się niewypłacalna na dzień 12 listopada 2016 roku, podczas gdy wówczas Spółka posiadała jednego wierzyciela w postaci Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, a do wystąpienia przesłanki niewypłacalności niezbędny jest stan wielości wierzycieli.
Mając na względzie powyższe, wniesiono o:
I. dopuszczenie i przeprowadzenie następujących dowodów:
1. opinii biegłego z zakresu rachunkowości i finansów w celu ustalenia ewentualnej daty niewypłacalności Spółki oraz ustalenia czy w okresie, w którym P.T. był członkiem zarządu Spółki konieczne było złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami;
2. zobowiązanie O.P. na ostatni adres do doręczeń ujawniony w Krajowym Rejestrze Sądowym lub inny ustalony przez organ w toku prowadzonego postępowania przeciwko O.P., do przedłożenia na potrzeby niniejszego postępowania wszelkiej dokumentacji finansowej Spółki za rok obrachunkowy 2017 oraz dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu, w szczególności z: faktur, rachunków, bilansów, sprawozdań finansowych, itp., potwierdzających wysokość przysługujących Spółce, w tymże okresie, aktywów oraz obciążających ją pasywów;
3. zwrócenie się do Sądu Rejonowego Gdańsk - Północ w Gdańsku VII Wydział Krajowego Rejestru Sądowego o wydanie z akt rejestrowych Spółki oraz dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu ze znajdującej się w nich dokumentacji finansowej Spółki obejmującej rok obrachunkowy 2017, w szczególności:
a) bilans - sprawozdanie obejmujące rok obrachunkowy 2017;
b) rachunek zysków i start porównawczy - sprawozdanie obejmujące rok obrachunkowy 2017;
c) wprowadzenie do sprawozdania finansowego - sprawozdanie obejmujące rok obrachunkowy 2017;
d) dodatkowe informacje i objaśnienia - sprawozdanie obejmujące rok obrachunkowy 2017;
e) sprawozdanie z działalności zarządu - sprawozdanie obejmujące rok obrachunkowy 2017;
II. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości;
III. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów niniejszego postępowania,
w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył ,co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Na wstępie przypomnieć należy, że zgodnie z art. 107 § 1 i § 2 pkt 1, 2 i 4 O.p.:
§ 1. W przypadkach i w zakresie przewidzianych w niniejszym rozdziale za zaległości podatkowe podatnika odpowiadają całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem również osoby trzecie.
§ 2. Jeżeli dalsze przepisy nie stanowią inaczej, osoby trzecie odpowiadają również za:
• odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych;
• koszty postępowania egzekucyjnego.
Art. 108 § 2 i § 3 O.p.: wskazuje, że:
§ 2. Postępowanie w sprawie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej nie może zostać wszczęte przed dniem wszczęcia postępowania egzekucyjnego - w przypadku, o którym mowa w §3.
§ 3. W razie wystawienia tytułu wykonawczego na podstawie deklaracji, na zasadach przewidzianych w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przed orzeczeniem o odpowiedzialności osoby trzeciej nie wymaga się uprzedniego wydania decyzji, o której mowa w § 2 pkt 2.
Art. 116 § 1, § 2 O.p.: natomiast brzmi następująco:
§ 1. Za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, prostej spółki akcyjnej, prostej spółki akcyjnej w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu:
1) nie wykazał, że:
a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub w tym czasie zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne w rozumieniu ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne (Dz. U. z 2020 r. poz. 814) albo zatwierdzono układ w postępowaniu o zatwierdzenie układu, o którym mowa w ustawie z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne, albo
b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy;
2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.
§ 2. Odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 oraz art. 52a powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu.
Ponadto istotny w niniejszej sprawie jest art. 11 ust. 1, 1a i 2 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. prawo upadłościowe (Dz. U.2016.2171 t.j.) - wg. stanu prawnego na dzień wystąpienia niewypłacalności podatnika o brzmieniu:
1. Dłużnik jest niewypłacalny, jeżeli utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych.
1a. Domniemywa się, że dłużnik utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, jeżeli opóźnienie w wykonaniu zobowiązań pieniężnych przekracza trzy miesiące.
2. Dłużnik będący osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, jest niewypłacalny także wtedy, gdy jego zobowiązania pieniężne przekraczają wartość jego majątku, a stan ten utrzymuje się przez okres przekraczający dwadzieścia cztery miesiące.
Art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. prawo upadłościowe natomiast wskazuje, że dłużnik jest obowiązany, nie później niż w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości.
Mając na uwadze wskazane powyżej przepisy prawa, jak też ustalony w sprawie stan faktyczny ,Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Nie ulega bowiem wątpliwości, że przesłanki orzeczenia odpowiedzialności skarżącego za zobowiązania spółki zostały spełnione w całości.
Co do argumentów skargi Sąd przypomina, że w skardze strona skarżąca zarzuca organom podatkowym, że nie ustaliły właściwego czasu na zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości oraz błędnie uznały, że Spółka stała się niewypłacalna 12 listopada 2016 r..
Odnosząc się do powyższych zarzutów należy zauważyć, że z akt sprawy wynika, iż spółka posiada zaległości z tytułu podatku dochodowym od osób fizycznych od stycznia do grudnia 2017 r., składek na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych od lipca 2016 r. do grudnia 2017 r., składek na Fundusz Ubezpieczeń Zdrowotnych od lipca 2016 r. do grudnia 2017 r. oraz składek na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych od października 2017 r. do grudnia 2017 r.
W tej sytuacji Sąd uznał, że organ odwoławczy prawidłowo uznał, iż stan niewypłacalności Spółki został ujawniony w 2016 r.. Przypominając przepisy ustawy z dnia 28 lutego 2003 r.. Prawo upadłościowe zgodnie, z którymi dłużnik jest niewypłacalny, jeżeli utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, jeżeli opóźnienie w wykonaniu zobowiązań pieniężnych przekracza trzy miesiące, lub zobowiązania pieniężne przekraczają wartość jego majątku, a stan ten utrzymuje się przez okres przekraczający dwadzieścia cztery miesiące (art. 11 ww. ustawy), przypomnieć należy, że "właściwym czasem" do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości będzie zaistnienie jednej z w/w przesłanek, przy czym istotnym jest, która z tych okoliczności zaistnieje pierwsza. Ponadto dłużnik jest obowiązany nie później, niż w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości (art. 21 ust. 1 ustawy ww. ustawy).
Z niekwestionowanych ustaleń w sprawie wynika, że zobowiązania A. z o.o! (w latach 2014 - 2016) nie przekraczały wartości majątku Spółki, natomiast Spółka ta zaprzestała regulowania swoich publiczno-prawnych zobowiązań począwszy od 11 sierpnia 2016 r. (10 sierpnia 2016 r. termin płatności składki na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych i Fundusz Ubezpieczeń Zdrowotnych za lipiec 2016 r.).
W tej sytuacji, w ocenie Sądu trafnie organ uznał, że Spółka stała się niewypłacalna z dniem 12 listopada 2016 r., ponieważ był to pierwszy dzień po upływie trzech miesięcy od opóźnienia w zapłacie jej drugiego z kolei zobowiązania z tytułu ww. składek za lipiec 2016 r..
Zatem zarząd A. z o.o. winien w 30 - dniowym terminie wskazanym ustawą prawo upadłościowe i naprawcze tj. licząc od dnia 12 listopada 2016 r. podjąć kroki zmierzające do ogłoszenia upadłości Spółki. Tym samym nie można zgodzić się z zarzutem strony skarżącej, że organ wydał zaskarżoną decyzję bez ustalenia stanu niewypłacalności Spółki i nie dokonał ustalenia właściwego czasu na złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości.
Jako subiektywną więc należy uznać ocenę skarżącego, że w czasie sprawowania funkcji w zarządzie sytuacja finansowa Spółki była dobra i żadne okoliczności nie wskazywały na potrzebę złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości. Jak wykazano wyżej, skarżący pełnił funkcję członka zarządu od 2 czerwca 2016 r., a przesłanki do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości wystąpiły w listopadzie 2016 r.. Podjęcie ryzyka i niezgłoszenie, wniosku o upadłość, mimo wystąpienia stosownych ku temu przesłanek ustawowych powoduje, że w przypadku dokonania błędnej oceny sytuacji rodzącej w konsekwencji choćby częściową niemożność zaspokojenia długów przez spółkę, skarżący będzie musiał sam ponieść odpowiedzialność finansową.
W ocenie Sądu, za niezasadny należy uznać pogląd, że dla ustalenia daty niewypłacalności Spółki i wskazania daty, w której wniosek o ogłoszenie upadłości powinien być zgłoszona, wymagana jest opinia biegłego sądowego z zakresu rachunkowości i finansów. Nie ulega bowiem wątpliwości, że organy podatkowe mogą samodzielnie na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ocenić, który moment był właściwy dla zgłoszenia przez członka zarządu wniosku o upadłość w sytuacji gdy w aktach sprawy znajdują się dokumenty dotyczące zobowiązań Spółki oraz jej zaległości płatniczych.
Sąd stwierdził także, że w sprawie nie naruszono przepisów postępowania tj. art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 art. 188 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej.
Zdaniem Sądu prawidłowo ustalono okoliczności mające miejsce w niniejszej sprawie, istotne z punktu widzenia możliwości dokonania prawidłowego rozstrzygnięcia.
Zostały one należycie wyjaśnione i ocenione , a zgromadzony w sprawie materiał był kompletny do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie.
Przypomnieć też należy, że przyjęcie, że członek zarządu zwolniony jest z obowiązku złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości w sytuacji, gdy spółka zalega z płatnościami wyłącznie w odniesieniu do jednego wierzyciela, prowadzi do wniosku, że doszłoby do oczywistego nierównego traktowania członków zarządu (osób trzecich) w zależności od tego, ilu wierzycieli miały zarządzane przez nich spółki oraz do osłabienia funkcji gwarancyjnej odpowiedzialności osób trzecich.
Nie ulega też wątpliwości, że taki pogląd jednolicie popierany jest w orzecznictwie sądów administracyjnych ,na co trafnie zwrócił uwagę organ odwoławczy.
Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna i na podstawie art. 151 p.p.s.a. ją oddalił.