I SA/Gd 119/25

I SA/Gd 119/25 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2025-04-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-02-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Alicja Stępień /przewodniczący/
Irena Wesołowska
Małgorzata Gorzeń /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne
Finanse publiczne
Oświata
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 1530
art. 236 ust. 2, art. 252 ust. 1 pkt 1, ust. 5, ust. 6 pkt 1
Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych
Dz.U. 2024 poz 754
art. 35 ust. 1-2
Ustawa z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych
Dz.U. 2024 poz 737
art. 10 ust. 1
Ustawa z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędzia WSA Irena Wesołowska, , po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 23 kwietnia 2025 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 20 grudnia 2024 r. sygn. akt SKO Gd/532/24 w przedmiocie zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem oddala skargę.
Uzasadnienie
1. Zaskarżoną decyzją z dnia 20 grudnia 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku (dalej "SKO", "Kolegium"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 572, dalej "K.p.a.") oraz art. 251 ust. 1, 3 i 4, art. 252 ust. 1 pkt 2, ust. 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1530, dalej "u.f.p.") i art. 26, art. 35 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 754, dalej "u.f.z.o."), po rozpatrzeniu odwołania P. w W. (dalej "Skarżący") od decyzji Starosty Wejherowskiego (dalej "Starosta") z dnia 21 grudnia 2023 r. w przedmiocie zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
2. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy:
2.1. Decyzją z dnia 21 grudnia 2023 r. Starosta, po przeprowadzeniu kontroli dotyczącej prawidłowości pobierania i wydatkowania dotacji za listopad i grudzień 2021 r., po ponownym rozpatrzeniu sprawy, ustalił Skarżącemu, organowi prowadzącemu Niepubliczną Szkołę [...] z siedzibą w W. (dalej "Szkoła"), kwotę dotacji podlegającą zwrotowi na rzecz Powiatu Wejherowskiego w wysokości 116.572,03 zł jako wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem wraz z odsetkami naliczonymi jak dla zaległości podatkowych. Organ zakwestionował wykorzystanie dotacji na zakup i dostawę ściany mobilnej (83.000 zł) oraz dostawę i montaż fabrycznie nowych dwóch szlabanów wjazdowych na teren szkoły (33.502,03 zł). Decyzję wydano w wyniku uchylenia przez SKO decyzją z dnia 29 września 2023 r. decyzji Starosty z dnia 14 lutego 2023 r. i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi.
2.2. W wyniku rozpatrzenia odwołania Skarżącego, SKO decyzją z dnia 20 grudnia 2024 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że Skarżący twierdzi, że ściana mobilna jest jednym z podstawowych sprzętów wyposażenia pracowni dydaktycznych. Została ona zakupiona jako wyposażenie do klasy, służy zatem procesowi dydaktyczno-wychowawczemu, zakup ten można zakwalifikować także jako rodzaj mebla. Nie jest to pozostały środek trwały, którego wartość nie może przekraczać 10.000 zł. Skarżący wskazał, iż koszt jednego szlabanu nie przekroczył 10.000 zł. Zakup ten związany był z zapewnieniem bezpieczeństwa, co należy do obowiązków organu prowadzącego.
Organ pierwszej instancji wskazał, że zakupioną ścianę mobilną Skarżący zakwalifikował jako środek trwały, pomoc dydaktyczną. Organ wskazał, iż zakup ściany mobilnej nie jest wydatkiem bieżącym (art. 236 ust. 2 u.f.p.) ani też pomocą dydaktyczną. Zakup ten nie kwalifikuje się także jako zakup pozostałych środków trwałych. Zdaniem organu zakup ten jest wydatkiem inwestycyjnym, którego wartość przekracza limit 10.000 zł. Organ wskazał, iż ściana nie stanowi pomocy dydaktycznej, ponieważ nie jest wykorzystywana bezpośrednio w procesie edukacyjnym. Zdaniem organu ściana mobilna to nie mebel ponieważ jest to instalacja zapewniająca możliwość zmiany pomieszczenia poprzez jego w miarę dowolne podzielenie, w dwie odrębne sale lekcyjne. Rzeczona ściana nie posiada także walorów dekoracyjnych jak inne meble. Natomiast kwestionując zakup szlabanów organ wskazał, iż cena jednego szlabanu wynosiła 16.751,01 zł. Skarżący ujawnił ww. szlabany jako swoje środki trwałe. Zdaniem organu zakup szlabanów nie jest wydatkiem bieżącym szkoły, wydatek ten jest wydatkiem inwestycyjny, środkiem trwałym. Wydatek poniesiony na dostawę i montaż szlabanów nie kwalifikuje się do wydatków poniesionych na realizację celów kształcenia, wychowania lub opieki.
SKO uznało prawidłowość stanowiska Starosty, iż sfinansowany w grudniu 2021 r. wydatek z dotacji w wysokości 83.025 zł na zakup i dostawę ściany mobilnej wraz z jej montażem jest wydatkiem niekwalifikowanym do rozliczenia z dotacji. Ściana mobilna stanowi środek trwały o wartości przekraczającej 10.000 zł, nie jest wydatkiem bieżącym Szkoły na realizację zadań z zakresu edukacji, wychowania i opieki. Nie jest wyposażeniem sali lekcyjnej, nie jest też pomocą ani środkiem dydaktycznym, ani nie jest meblem.
Kolegium uznało prawidłowość stanowiska organu pierwszej instancji, że sfinansowany w grudniu 2021 r. wydatek z dotacji w wysokości 33.502,03 zł na dostawę i montaż fabrycznie nowych dwóch szlabanów wjazdowych do szkoły jest wydatkiem niekwalifikowanym do rozliczenia z dotacji. Szlabany zostały przyjęte jako środek trwały przez Skarżącego, a ich wartość przekracza 10.000 zł. Dostawa i montaż dwóch szlabanów nie stanowi też wydatku bieżącego szkoły. Nie jest to też wydatek bieżący na realizację zadań z zakresu edukacji, wychowania i opieki. Kwestionowany wydatek może być jedynie pośrednio związany z zapewnieniem bezpieczeństwa uczniom. Montaż takiego środka trwałego nie uprawnia do pokrycia go z dotacji.
3. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, zarzucając:
a) mające wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania w postaci:
- art. 10 § 1 i art. 8 § 1 K.p.a. przez brak stwierdzenia wadliwości zaniechania umożliwienia stronie przez Starostę zapoznania się z całokształtem zebranego materiału dowodowego i wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji w sposób sprzeczny z zasadą pogłębiania zaufania do organów publicznych;
- art. 6, art. 7 i art. 8 § 1 i 2 K.p.a. przez brak dokładnego wyjaśnienia stanu sprawy, w tym stanu faktycznego i prawnego, oraz podejmowanie działań sprzecznych z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do władz publicznych, oraz niepodjęciu wszelkich czynności wymaganych od organu, niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz na działaniu w sposób naruszający zaufanie do władzy publicznej;
- art. 75, art. 77 i art. 80 w zw. z art. 7 K.p.a. polegające na błędnym ustaleniu stanu faktycznego oraz stanu prawnego, pominięciu przedstawianych dowodów, nieuwzględnienie jako dowodów dokumentów w sprawie, niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy pomimo tego, iż organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, co doprowadziło Kolegium do poczynienia w zaskarżonej decyzji błędnych ustaleń faktycznych i prawnych;
- art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 K.p.a. przez brak należytego i dokładnego uzasadnienia decyzji, a zwłaszcza jednoznacznego wskazania uzasadnienia faktycznego i prawnego;
b) naruszenie prawa materialnego w postaci:
- art. 35 ust. 1 u.f.z.o. w zw. z art. 251 ust. 1 u.f.p. przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w postaci bezpodstawnego uznania, że udzielona dotacja została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem;
- art. 252 ust. 1 pkt 1 u.f.p. przez błędna wykładnię i niewłaściwe zastosowanie poprzez przyjęcie, że dotacja została wykorzystania niezgodnie z przeznaczeniem;
- art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 737 ze zm.) przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie wskutek uznania, że obowiązki podmiotu prowadzącego szkołę nie mogą być finansowane z dotacji.
Ponadto Skarżący wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów w postaci 25 fotografii parkingu oraz działki, na okoliczność istnienia zagrożenia bezpieczeństwa uczniów uczęszczających do Szkoły, z uwagi na intensyfikację ruchu pieszego i kołowego w związku z oddaniem do użytkowania parku wodnego, w tym możliwości poszukiwania przez jego klientów miejsc parkingowych na terenie należącym do Skarżącego.
4. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
5.1. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
5.2. Badając rozpoznawaną sprawę pod względem zgodności z prawem, Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji, ani poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.
5.3. Skarżący jest organem prowadzącym Szkołę podstawową i otrzymał w grudniu 2021 r. dotację oświatową. Istota sporu w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do oceny zgodności z prawem zobowiązania Skarżącego do zwrotu kwoty 116.572,03 zł jako dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem.
Sąd stwierdza, że przeprowadzone w sprawie zwrotu dotacji postępowanie oraz kończąca je decyzja organu odpowiadają przepisom prawa.
Kwestię zwrotu dotacji reguluje art. 252 ust. 1 pkt 1 u.f.p., który stanowi, że dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem podlegają zwrotowi do budżetu wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia tej okoliczności. Zwrotowi do budżetu jednostki samorządu terytorialnego podlega ta część dotacji, która została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem (art. 252 ust. 5 u.f.p.). Zgodnie z art. 252 ust. 6 pkt 1 u.f.p. odsetki od dotacji podlegających zwrotowi do budżetu jednostki samorządu terytorialnego nalicza się począwszy od dnia przekazania z budżetu jednostki samorządu terytorialnego dotacji wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem.
Sporna w sprawie pozostaje kwestia uznania za nieprawidłowo pokryte z dotacji wydatków na zakup i dostawę wraz z montażem ściany mobilnej oraz dostawę i montaż dwóch szlabanów wjazdowych do Szkoły. Sąd potwierdza słuszność stanowiska organu we wskazanym zakresie. Zatem finansowanie z dotacji powyższych wydatków zasadnie uznane zostało za wykorzystanie dotacji niezgodnie z przeznaczeniem.
Uwzględniając, że zarzuty skargi koncentrują się na kwestionowaniu stanowiska organu w zakresie określenia do zwrotu wysokości dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem wskazać należy, że z uwagi na brak legalnej definicji, za dotację wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem przyjmuje się wydatkowanie przez beneficjenta przekazanych mu środków finansowych w całości bądź w części na realizację innych zadań lub celów, niż określone dla danego rodzaju dotacji w umowie dotacyjnej czy w przepisach powszechnie obowiązującego prawa lub też wydatkowanie dotacji na cele i zadania określone dla danego rodzaju dotacji jednakże w sposób nieefektywny i bez zachowania należytej staranności w wydatkowaniu środków publicznych i w ten sposób doprowadzenie do nieuprawnionego i nieuzasadnionego ekonomicznie wydatkowania tych środków (M. Stawiński, Komentarz do art. 252 ustawy o finansach publicznych pod. red. Z. Ofiarskiego, Lex/el. 2021). Tym samym dotacja wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem to taka, która została wydatkowana na inne cele aniżeli te, na które została udzielona bądź nie służyła pokryciu wydatków, na które miała być wykorzystana. W przypadku dotacji oświatowej jej beneficjent jest zobligowany przeznaczyć środki na realizację zadań określonych w art. 35 ust. 1 u.f.z.o. Oznacza to zatem, że każdy wydatek, który pokryty został z dotacji, winien być poddany weryfikacji pod kątem jego zgodności ze wspomnianym przepisem. Brak owej zgodności uzasadnia twierdzenie o jego wydatkowaniu niezgodnie z przeznaczeniem, a w dalszej kolejności o potrzebie jego zwrotu. Przy czym wydanie decyzji określającej kwotę dotacji przypadającej do zwrotu wymaga przede wszystkim jednoznacznego ustalenia zarówno okoliczności świadczących o wykorzystaniu dotacji niezgodnie z przeznaczeniem, jak i wykazania, która część dotacji i dlaczego została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem.
Mając na uwadze treść art. 35 ust. 1 u.f.z.o., wskazać należy, że przyznana Skarżącemu dotacja była przeznaczona na dofinansowanie realizacji zadań Szkoły w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym kształcenia specjalnego i profilaktyki społecznej. Dotacja ta mogła być wykorzystana wyłącznie na pokrycie:
- wydatków bieżących Szkoły, obejmujących każdy wydatek poniesiony na cele działalności szkoły, w tym na wynagrodzenia osób fizycznych w określonej wysokości (pkt 1 lit. a i lit. aa) oraz na sfinansowanie wydatków związanych z realizacją zadań organu prowadzącego, o których mowa w art. 10 ust. 1 ustawy - Prawo oświatowe, oraz zadania, o którym mowa w art. 83 ust. 6 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (pkt 1 lit. b),
- wydatków na zakup środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych obejmujących: książki i inne zbiory biblioteczne, środki dydaktyczne służące procesowi dydaktyczno-wychowawczemu, sprzęt rekreacyjny i sportowy, meble, pozostałe środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne o wartości nieprzekraczającej 10.000 zł (tj. określonej zgodnie z art. 16f ust. 3 ustawy z dnia 15.02.1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, dla których odpisy amortyzacyjne są uznawane za koszt uzyskania przychodu w 100% ich wartości w momencie oddania do używania; pkt 2 lit. a-e).
Stosownie do art. 35 ust. 2 u.f.z.o., przez wydatki bieżące, o których mowa w ust. 1 pkt 1, należy rozumieć wydatki bieżące, o których mowa w art. 236 ust. 2 u.f.p. Zgodnie z art. 236 ust. 2 u.f.p. przez wydatki bieżące budżetu jednostki samorządu terytorialnego rozumie się wydatki budżetowe niebędące wydatkami majątkowymi. Zgodnie z art. 124 ust. 4 u.f.p. wydatki majątkowe obejmują wydatki na zakup i objęcie akcji oraz wniesienie wkładów do spółek prawa handlowego oraz wydatki inwestycyjne państwowych jednostek budżetowych oraz dotacje celowe na finansowanie lub dofinansowanie kosztów inwestycji realizowanych przez inne jednostki.
Przywołania ponadto wymaga art. 10 ust. 1 ustawy - Prawo oświatowe, który stanowi, że organ prowadzący szkołę lub placówkę odpowiada za jej działalność. Do zadań organu prowadzącego szkołę lub placówkę należy w szczególności: 1) zapewnienie warunków działania szkoły lub placówki, w tym bezpiecznych i higienicznych warunków nauki, wychowania i opieki; 2) zapewnienie warunków umożliwiających stosowanie specjalnej organizacji nauki i metod pracy dla dzieci i młodzieży objętych kształceniem specjalnym; 3) wykonywanie remontów obiektów szkolnych oraz zadań inwestycyjnych w tym zakresie; 4) zapewnienie obsługi administracyjnej, w tym prawnej, obsługi finansowej, w tym w zakresie wykonywania czynności, o których mowa w art. 4 ust. 3 pkt 2-6 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości, i obsługi organizacyjnej szkoły lub placówki; 5) wyposażenie szkoły lub placówki w pomoce dydaktyczne i sprzęt niezbędny do pełnej realizacji programów nauczania, programów wychowawczo-profilaktycznych, przeprowadzania egzaminów oraz wykonywania innych zadań statutowych; 6) wykonywanie czynności w sprawach z zakresu prawa pracy w stosunku do dyrektora szkoły lub placówki; 7) przekazanie do szkół dla dzieci i młodzieży oraz placówek, o których mowa w art. 2 pkt 7, z wyjątkiem szkół artystycznych realizujących wyłącznie kształcenie artystyczne, informacji o podmiotach wykonujących działalność leczniczą udzielających świadczeń zdrowotnych w zakresie leczenia stomatologicznego dla dzieci i młodzieży, finansowanych ze środków publicznych.
Z powyższych regulacji wynika, że z dotacji oświatowej mogą być finansowane tylko zadania w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. Nie wystarczy, aby wydatek został zaliczony do wydatków bieżących, ale musi on również realizować cel, na który dotacja została udzielona (por. wyrok NSA z 16 lutego 2021 r., sygn. akt I GSK 2729/18, wszystkie przywołane orzeczenia dostępne w CBOSA na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Rola dotacji oświatowej nie polega na subsydiowaniu wszelkiej działalności prowadzonej przez placówkę, czy też pokrywaniu wszelkich jej wydatków (por. wyroki NSA: z 25 września 2015 r., II GSK 1769/14; z 8 maja 2014 r., II GSK 229/13; z 19 marca 2014 r., II GSK 1858/12; z 26 sierpnia 2014 r., II GSK 1002/13).
Zasadnie zakwestionowane zostały poniesione przez Skarżącego w grudniu 2021 r. wydatki na zakup ścianki mobilnej oraz na dostawę i montaż dwóch szlabanów wjazdowych.
W odniesieniu do ścianki mobilnej, słusznie stwierdziły organy, że stanowi ona środek trwały i jako taki została również ujęta przez Skarżącego. Przy czym niewątpliwie jej wartość przekracza wskazany w art. 35 ust. 1 pkt 2 lit. e u.f.z.o. limit 10.000 zł. W związku z tym należało rozważyć, czy ścianka mobilna spełnia przesłanki enumeratywnie wskazanych w pkt 2 powyższego przepisu środków trwałych. Sąd podziela stanowisko organów, że ścianka mobilna, pozwalająca na wydzielenie pomieszczeń wykorzystywanych jako sale lekcyjne, nie stanowi wyposażenia sali lekcyjnej, podobnie jak nie stanowi go sufit, czy podłoga. Jak wynika z dokumentacji projektowej znajdującej się w aktach, od początku pomieszczenie podzielone obecnie na 204a i 204b było projektowane jako obejmujące dwie sale lekcyjne – pomieszczenie 3.5, 3.6 (osobne tablice szkolne, biurka dla nauczyciela, ławki szkolne) z możliwością ich połączenia w przypadku takiej konieczności. Wobec tego rację należy przyznać organowi, że ściana mobilna nie jest też pomocą dydaktyczną, czy też środkiem dydaktycznym. Ściana mobilna nie jest wykorzystywana bezpośrednio w procesie edukacyjnym. Ściana mobilna dzieli jedno pomieszczenie, w których odbywają się lekcje na dwie klasy, a zapewnienie pomieszczeń w szkole, tak by odbywały się w nich zajęcia, stanowi obowiązek i wyłączną kompetencję organu prowadzącego szkołę. Rzeczona ściana mobilna nie jest także pomocą naukową (nie dostarcza określonych bodźców zmysłowych, ułatwiając bezpośrednie i pośrednie poznawanie rzeczywistości). Ściana mobilna nie jest także pomocą dydaktyczną usprawniającą proces nauczania i pomagającą w osiągnięciu jak najlepszych wyników nauczania. W niniejszej sprawie rzeczona ściana mobilna w przypadku zwiększenia liczby uczniów spełniałaby takie same zadania, jak ściana zbudowana w sposób bardziej trwały, co należy do kompetencji organu prowadzącego placówkę. Przedmiotowa ściana mobilna nie jest również meblem, z uwagi na jej konstrukcję i funkcję. Podane przez Skarżącego powody zakupu ściany mobilnej, zgodnie z art. 10 ust. 1 Prawa oświatowego, stanowią obowiązki organu prowadzącego szkołę wobec jej uczniów i osób z nią związanych tj. kadry pedagogicznej czy obsługi administracyjnej, tak aby organizacja pracy i nauki była jak najbardziej optymalna. Przy czym, wbrew twierdzeniom Skarżącego, nie wszystkie obowiązki spoczywające na organie prowadzącym szkołę mogą być finansowane z dotacji oświatowej. Rola dotacji oświatowej nie polega na subsydiowaniu wszelkiej działalności prowadzonej przez szkołę (przedszkole, placówkę) bądź jednostkę prowadzącą szkoły, czy też pokrywaniu wszelkich jej wydatków (por. wyroki NSA z: 19 marca 2014 r., II GSK 1858/12; 8 maja 2014 r., II GSK 229/13; 26 sierpnia 2014 r., II GSK 1002/13; 25 września 2015 r., II GSK 1769/14).
W świetle powyższych ustaleń, prawidłowe było zakwestionowanie pokrycia z udzielonej dotacji wydatku na zakup środka trwałego w postaci mobilnej ścianki o wartości przekraczającej 10.000 zł, nie stanowiącego środka dydaktycznego, ani mebla.
W ocenie Sądu bezzasadnie również Skarżący rozliczył z przyznanej dotacji wydatki poniesione na zakup i montaż dwóch szlabanów wjazdowych na teren Szkoły. Słusznie stwierdziły organy, że stanowią one środek trwały i jako takie zostały również ujęte przez Skarżącego. Przy czym niewątpliwie ich wartość przekracza wskazany w art. 35 ust. 1 pkt 2 lit. e u.f.z.o. limit 10.000 zł, bowiem jak zasadnie uznały organy, na wartość szlabanu składają się wszystkie elementy wskazane w umowie z dnia 10 października 2021 r., czyli szlabany wraz z urządzeniami pozwalającymi na ich prawidłowe działanie i użytkowanie zgodnie z potrzebami (jak wskazano w skardze "każdy szlaban wraz z urządzeniami stanowi odrębny środek trwały"). Cena jednego szlabanu w kwocie 16.751,01 zł odpowiada kwocie wskazanej w fakturze VAT, jak i tej przyjętej do rozliczenia przez Skarżącego. W istocie, zadaniem organu prowadzącego jest zapewnienie warunków działania Szkoły, w tym bezpiecznych i higienicznych warunków nauki, wychowania i opieki, jednakże, jak już wskazano powyżej, nie każdy obowiązek spoczywający na organie prowadzącym szkołę może być finansowany z dotacji oświatowej. Przedmiotowe szlabany nie mają cech ogrodzenia tj. nie ochraniają terenu przed wtargnięciem na niego niepowołanych osób trzecich czy zwierząt (nie mają także cech bramy). Szlaban ogranicza jedynie możliwość wjazdu pojazdów na wyznaczone miejsca parkingowe. Przy czym zestawienie ilości miejsc parkingowych (11) w kontekście ilości uczniów uczęszczających do Szkoły (890), podważa wiarygodność argumentacji Skarżącego, iż miejsca te służą również uczniom. Tym samym, wbrew wywodom skargi, szlabany wjazdowe służą jedynie pośrednio i w niewielkim wymiarze zapewnieniu bezpieczeństwa uczniów.
W świetle powyższych ustaleń, prawidłowe było zakwestionowanie pokrycia z udzielonej dotacji wydatku na zakup środka trwałego w postaci dwóch szlabanów wjazdowych o wartości przekraczającej 10.000 zł, nie stanowiących wydatku bieżącego na realizację zadań z zakresu edukacji, wychowania i opieki, na które udzielona została dotacja oświatowa.
Irrelewantne przy tym pozostają przedstawione przez Skarżącego argumenty, dotyczące otwarcia w dniu 11 sierpnia 2023 r. w bezpośrednim sąsiedztwie szkoły parku wodnego, którego klienci mogliby poszukiwać miejsc parkingowych na terenie Szkoły, skoro zakwestionowany przez organy zakup dwóch szlabanów wjazdowych dokonany został w roku 2021.
Tym samym, poniesienie wydatków na zakup ścianki mobilnej oraz na dostawę i montaż dwóch szlabanów wjazdowych stanowiło wykorzystanie dotacji niezgodnie z jej przeznaczeniem.
W świetle powyższych ustaleń, za nie zasługujące na uwzględnienie uznał Sąd podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 251 ust. 1 u.f.p. w związku z art. 35 ust. 1 u.f.z.o. oraz art. 252 ust. 1 pkt 1 u.f.p., jak i art. 10 ust. 1 Prawa oświatowego.
Niezasadne okazały się również podnoszone w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego, ujętych w art. 6, art. 7, art. 8 § 1-2, art. 10 § 1, art. 75, art. 77, art. 80, art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 K.p.a., gdyż przeprowadzone przez organy postępowanie czyniło zadość opisanym w tych przepisach zasadom, zapewniając stronie czynny udział w toku postępowania, które doprowadziło do prawidłowego odtworzenia zaistniałego w sprawie stanu faktycznego na podstawie wyczerpująco zgromadzonego materiału dowodowego oraz jego wszechstronnej oceny w ramach przyznanej organom swobody, co urzeczywistniło zasadę prawdy obiektywnej, zaś zasadne pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego stanowiska organów znalazły swoje odzwierciedlenie w prawidłowo sformułowanych uzasadnieniach wydanych decyzji.
Odnosząc się do zarzutu pozbawienia strony czynnego udziału w postępowaniu poprzez brak ponowienia przez organ pierwszej instancji zawiadomienia o możliwości wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego oraz wydanie przez ten organ decyzji przed upływem daty wskazanej w zawiadomieniu o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy, Sąd uznaje go za bezzasadny. Niewątpliwie bowiem Starosta zawiadomił Skarżącego o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów (pismo z dnia 30 listopada 2023 r.), zaś prawo do zapoznania się z aktami przysługuje stronie w każdym momencie toczącego się postępowania i na każdym jego etapie. Mając na uwadze argumentację skargi, Sąd wskazuje, że do akt postępowania pierwszoinstancyjnego, po wystosowaniu powyższego zawiadomienia, organ włączył jedynie znany stronie rzut II piętra budynku Szkoły, a zatem zbędne było ponawianie zawiadomienia o możliwości wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego i zgłoszonych żądań. Co więcej, Skarżący nie wykazał, jakich dowodów, które chciał lub mógł wówczas przedłożyć, nie uwzględnił organ pierwszej instancji w wydanej decyzji. Okoliczności takich nie podniesiono ani na etapie postępowania odwoławczego, ani w skardze kasacyjnej. W związku z tym podnoszone przez Skarżącego postępowanie organu nie miało żadnego wpływu na treść podjętych przez organy decyzji, zaś Skarżący miał możliwość przedłożenia nowych dowodów i przedstawienia swoich twierdzeń w toku postępowania odwoławczego. Tym samym, zdaniem Sądu, nie doszło do naruszenia wskazanej w art. 10 § 1 K.p.a. zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Co się zaś tyczy wydania przez organ pierwszej instancji decyzji przed upływem daty wskazanej w zawiadomieniu z dnia 7 grudnia 2023 r. o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy (do 9 stycznia 2024 r.), to postępowanie takie w żaden sposób nie narusza przepisów prawa. Wydając decyzję dnia 21 grudnia 2023 r. organ zapewnił stronie czas niezbędny na wypowiedzenie się co do zgromadzonego materiału dowodowego i miał tym samym prawo do zakończenia postępowania poprzez rozstrzygnięcie sprawy. Przy czym, wbrew wywodom Skarżącego, brak odniesienia się przez organ odwoławczy do powyższych zarzutów w zaskarżonej decyzji niewątpliwie uchybia prawidłowemu wypełnieniu przez Kolegium zasady dwuinstancyjności postępowania, to jednakże nie stanowi uzasadniającego uchylenie tejże decyzji naruszenia przepisów postępowania w sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
5.4. Po dokonaniu kontroli Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji odpowiadają prawu, a ocena przeprowadzonego postępowania nie ujawniła wad, o których mowa w art. 145 p.p.s.a., dających podstawę do ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.