I SA/Gd 1167/11

I SA/Gd 1167/11 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2012-02-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2011-11-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Bogusław Woźniak /przewodniczący/
Ewa Wojtynowska /sprawozdawca/
Irena Wesołowska
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II FZ 270/14 - Postanowienie NSA z 2014-03-05
I SA/Kr 1286/13 - Postanowienie WSA w Krakowie z 2014-05-09
II FZ 270/13 - Postanowienie NSA z 2013-07-11
II FZ 133/13 - Postanowienie NSA z 2013-03-27
II FZ 1947/14 - Postanowienie NSA z 2015-01-21
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
art. 111 m § 1
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Woźniak, Sędziowie Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Sylwia Górny, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 29 lutego 2012 r. sprawy ze skargi W. B. i J. B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 5 września 2011 r., nr [...] w przedmiocie udzielenia przybicia nabywcy nieruchomości oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 5 września 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu zażaleń J. B. i W. B. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 11 lipca 2011 r., którym udzielono przybicia na rzecz licytanta J. D.
Podstawą rozstrzygnięcia Dyrektora Izby Skarbowej był następujący stan faktyczny:
Wezwaniem z dnia 22 września 2009 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego na podstawie wystawionych przez będącego wierzycielem Wójta Gminy tytułów wykonawczych (o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]) dokonał zajęcia nieruchomości stanowiącej ustawową wspólność majątkową J. i W. B., tj. zabudowanej działki nr [...] położonej w miejscowości K., ul. [...], dla której Sąd Rejonowy prowadzi Księgę wieczystą Kw nr [...].
Co istotne, zajęcia przedmiotowej nieruchomości Naczelnik Urzędu Skarbowego dokonał już wcześniej na podstawie wezwania z dnia 1 sierpnia 2005 r. Pierwsze zajęcie przeprowadzone zostało w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie wystawionych przez ten organ egzekucyjny (jako wierzyciel) na W. B. tytułów wykonawczych o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]). Wysokość w/w zajęcia została zaktualizowana pismem z dnia 8 sierpnia 2008 r., w którym organ egzekucyjny zmniejszył kwotę zajęcia nieruchomości wynikającą z tytułów o nr: [...], [...],[...] i [...].
Protokołem z dnia 17 listopada 2005 r. organ egzekucyjny dokonał opisu
i oszacowania wartości zajętej nieruchomości. Na skutek uwzględnienia części zarzutów zobowiązanego do w/w opisu i oszacowania w wydanym w dniu 23 maja 2006 r. postanowieniu Naczelnika Urzędu Skarbowego organ ten protokołem z dnia 8 października 2009 r. dokonał ponownego opisu i oszacowania przedmiotowej nieruchomości.
Na skutek rozpoznania zarzutów do ponownie sporządzonego opisu
i oszacowania nieruchomości organ egzekucyjny uznał je za bezzasadne, z kolei Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpoznaniu środka odwoławczego, postanowieniem z dnia 14 lipca 2010 r. uchylił w/w postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.
W konsekwencji zapadłego rozstrzygnięcia Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał w dniu 13 sierpnia 2010 r. postanowienie, którym ponownie uznał zarzuty do opisu i oszacowania nieruchomości za bezzasadne.
Następnie, organ egzekucyjny zawiadomił przez publiczne obwieszczenie
o licytacji nieruchomości i przesłał je za dowodem doręczenia uczestnikom postępowania, właściwej jednostce samorządu terytorialnego oraz organowi ubezpieczeń społecznych z wezwaniem, aby najpóźniej w terminie licytacji zgłosili zestawienie podatków i innych danin publicznoprawnych na dzień licytacji.
Skargę zobowiązanych na czynności organu egzekucyjnego dotyczące obwieszczenia o pierwszej licytacji Dyrektor tut. Izby Skarbowej oddalił postanowieniem z dnia 28 lipca 2010 r.
Jak wynika z protokołu drugiej licytacji nieruchomości z dnia 11 sierpnia 2010 r. przedmiotowa nieruchomość stanowiąca ustawową wspólność majątkową J. i W. B. została sprzedana za cenę 369.460,00 zł. M. i J. D., którzy wylicytowaną nieruchomość nabyli do majątku wspólnego.
W dalszej kolejności, Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał 5 kwietnia 2011 r. postanowienie, którym udzielił przybicia na rzecz licytanta J. D.
J. B. oraz jej mąż, W. B. wnieśli oddzielne zażalenia na w/w postanowienie o przybiciu żądając jego uchylenia oraz umorzenia postępowania egzekucyjnego.
Dwoma postanowieniami z 22 czerwca 2011 r. (oddzielnie kierowanymi
do każdego z żalących się) Dyrektor Izby Skarbowej uchylił zaskarżone postanowienie z dnia 5 kwietnia 2011 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Odnośnie wniosku o umorzenie postępowania Dyrektor Izby Skarbowej pismem z dnia 21 czerwca 2011 r. zawiadomił stronę, że wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego należy wnieść do Naczelnika Urzędu Skarbowego będącego organem właściwym w tej sprawie.
Zawiadomieniem z dnia 11 lipca 2011 r., w związku z postanowieniem Ministra Finansów z dnia 15 marca 2011 r. uchylającym w całości postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 28 sierpnia 2006 r. na skutek uznania skargi za zasadną uchylił zajęcie z dnia 1 sierpnia 2005 r.
Naczelnik Urzędu Skarbowego, po ponownym rozpoznaniu przekazanej mu z uwagi na treść postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 22 czerwca 2011 r., postanowieniem z dnia 11 lipca 2011 r. ponownie udzielił przybicia na rzecz J. D.
Postanowienie o przybiciu zostało przez J. B. i W. B. ponownie zaskarżone, a w zgłoszonych osobnie zażaleniach podniesiono, że w sprawie wydano w dniu 4 kwietnia 2011 r. postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego z przedmiotowej nieruchomości prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych wobec W. B.
Dodatkowo, oddzielnymi pismami małżonkowie B. wnieśli do organu egzekucyjnego o umorzenie postępowania egzekucyjnego z przedmiotowej nieruchomości stanowiącej ich współwłasność jako prowadzonego bez tytułów wykonawczych wystawionych przeciwko J. B.
Naczelnik Urzędu Skarbowego po rozpoznaniu ww. wniosków wydał w dniu 10 sierpnia 2011 r. dwa postanowienia, którymi odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego do przedmiotowej nieruchomości.
Rozstrzygając w/w zażalenia małżonków B. Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 5 września 2011 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że przedmiotowa nieruchomość stanowiąca ustawową wspólność majątkową J. i W. B. została zajęta przez Naczelnika Urzędu Skarbowego wezwaniem z dnia 22 września 2009 r. Nr [...], na wniosek wierzyciela
- Wójta Gminy. Natomiast wskazane w tym wezwaniu tytuły wykonawcze zostały wystawione na obu małżonków, tj. W. B. i J. B.
Z kolei wcześniejsze zajęcie, czyli dokonane wezwaniem z dnia 1 sierpnia 2005 r. w oparciu o tytuły wykonawcze wystawione przez Naczelnika Urzędu Skarbowego jedynie na W. B. zostało uchylone przez organ egzekucyjny w dniu 11 lipca 2011 r. zawiadomieniem Nr [...].
W wyniku realizacji środka egzekucyjnego jakim było zajęcie przedmiotowej nieruchomości, w dniu 11 sierpnia 2010 r. nastąpiła jej sprzedaż. Uczestniczący
w drugiej licytacji nieruchomości J. D. zaoferował najwyższą cenę w wysokości 369.460,00 zł.
Z uwagi na fakt, iż ostatecznie rozstrzygnięte zostały skargi i zażalenia wniesione w toku postępowania egzekucyjnego przez J. B. i W. B. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że zasadnym było wydanie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w dniu 11 lipca 2011 r. postanowienia Nr [...], którym udzielono przybicia na rzecz licytanta J. D.
Za niezasadny uznano zarzutu zażalenia, że dokonywanie przybicia w niniejszym postępowaniu nastąpiło po umorzeniu postępowania egzekucyjnego. Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, że wydane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w dniu 4 kwietnia 2011 r. postanowienie umarzające postępowanie egzekucyjne prowadzone do nieruchomości zobowiązanego dotyczyło innego postępowania egzekucyjnego, a mianowicie wszczętego na podstawie administracyjnych tytułów wykonawczych wystawionych przez ten organ jako wierzyciela.
W ocenie organu, oznaczenie zaskarżonego postanowienia numerem [...] z dnia 11 lipca 2011 r. jest tożsame z oznaczeniem postanowienia z dnia 4 kwietnia 2011 r. Nr [...] o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, które zostało uchylone postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 22 czerwca 2011 r. Nr [...]. Nawet w przypadku zmiany numeru kolejnego dokumentu wydanego przez organ egzekucyjny w danej sprawie zauważyć należy, że nie numer pisma lecz jego treść stanowi o przedmiocie sprawy.
Postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 5 września 2011 r. zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku oddzielnymi skargami przez J. B. i W. B. W tożsamych skargach, które postanowieniem z dnia 19 grudnia 2011 r., sygn. akt I SA/Gd 1167/11 zostały skierowane do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. I SA/Gd 1167/11, skarżący wnieśli o jego uchylenie oraz umorzenie postępowania egzekucyjnego.
Zdaniem skarżących, organ egzekucyjny od kilku lat niezasadnie twierdził,
że można prowadzić postępowanie egzekucyjne z nieruchomości stanowiącej współwłasność małżonków J. i W. B. bez tytułu wykonawczego wystawionego przeciwko J. B.
Powołano się na wydane w dniu 4 kwietnia 2011 r. postanowienie nr [...] o umorzeniu postępowania egzekucyjnego z przedmiotowej nieruchomości prowadzonego na podstawie tytułów wystawionych tylko wobec W. B. Postanowienie to wydał Naczelnik Urzędu Skarbowego na skutek postanowień wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Z tego względu niezrozumiałym jest dokonywanie przybicia w postępowaniu egzekucyjnym, które zostało umorzone przed wydaniem zaskarżonego postanowienia. Skarżący zwrócił uwagę na zmianę w zaskarżonym postanowieniu z dnia 11 lipca 2011 r. oznaczenia postępowania egzekucyjnego przez organ egzekucyjny, po to by sztucznie rozłączyć umorzone postępowanie egzekucyjne od postępowania egzekucyjnego w sprawie niniejszej, co jest zdaniem skarżących niedopuszczalne. Jednocześnie skarżący podtrzymali zarzut braku wystawienia tytułów wykonawczych przeciwko J. B. w sprawach oznaczanych jako [...] oraz jako z zajęcia z dnia 22 września 2009 r. nr [...].
Odpowiadając na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej nie zgodził się
z podniesionymi przez Spółkę zarzutami i podtrzymał zajęte stanowisko, wnosząc
o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy
z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym,
na które służy zażalenie. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie
w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a.).
Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.
W niniejszej sprawie Sąd ustalił, że w stosunku do skarżących prowadzone było administracyjne postępowanie egzekucyjne skierowane dwukrotnie do stanowiącej ustawową wspólność majątkową J. i W. B. nieruchomości, tj. zabudowanej działki nr [...] położonej w miejscowości K., przy ul. [...], dla której Sąd Rejonowy prowadzi Księgę wieczystą Kw nr [...].
Pierwsze zajęcie przedmiotowej nieruchomości miało miejsce na podstawie wezwania z dnia 1 sierpnia 2005 r. W przypadku tym wierzycielem był sam organ egzekucyjny, tj. Naczelnik Urzędu Skarbowego, który egzekucji należności dochodził na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez ten organ egzekucyjny jedynie na W. B. Wieloletnie postępowanie egzekucyjne prowadzone w tej sprawie zostało ostatecznie umorzone w związku z niewłaściwym wskazaniem zobowiązanego w stanowiących podstawę dochodzonych wierzytelności tytułach wykonawczych wystawionych przez wierzyciela. Przedmiotowa nieruchomość stanowi bowiem majątek zaliczany do wspólności ustawowej małżonków, podczas gdy tytuły wykonawcze wystawiono jedynie na W. B.
Osobno natomiast dochodzone były wierzytelności Wójta Gminy, których dotyczyło drugie zajęcie przedmiotowej nieruchomości. Przypomnieć bowiem należy, że organ ten wystawił łącznie 14 tytułów wykonawczych (o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]) na oboje małżonków B., zaś na ich podstawie, wezwaniem z dnia 22 września 2009 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego (tym razem działający wyłącznie jako organ egzekucyjny) przystąpił do egzekucji z przedmiotowej nieruchomości.
W przypadku drugiego z opisanych zajęć, które mieści się w granicach niniejszej sprawy, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia organu II instancji. Tym samym Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Dla rozstrzygnięcia istotne znaczenia mają przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005, Nr 229, poz. 1954 ze zm., zwanej dalej u.p.e.a.), a konkretniej przepisy dotyczące przybicia udzielanego przez organ egzekucyjny na rzecz licytanta. Przepis art. 111m § 1 u.p.e.a., po zamknięciu licytacji, upoważnia organ egzekucyjny do wydania postanowienia
o przybiciu na rzecz licytanta, który zaoferował najwyższą cenę. W myśl § 2, postanowienie o przybiciu ogłasza się niezwłocznie po zamknięciu licytacji,
z zastrzeżeniem § 3, który z kolei obliguje organ do wstrzymania wydania przedmiotowego postanowienia do momentu ostatecznego rozstrzygnięcia skarg lub zażaleń wniesionych w toku postępowania egzekucyjnego.
Odmowa przybicia może natomiast nastąpić w przypadku, gdy ostateczne rozstrzygnięcia skarg lub zażaleń wniesionych w toku postępowania egzekucyjnego potwierdzą naruszenie przepisów postępowania w toku licytacji i jeżeli uchybienia
te mogły mieć istotny wpływ na wynik licytacji (art. 111 n § 1 u.p.e.a.).
Odnosząc przytoczone unormowania do ustalonego stanu faktycznego nie sposób zgodzić się z twierdzeniami strony skarżącej podważającej prawidłowość przeprowadzonego postępowania egzekucyjnego.
Jak wynika z analizy Protokołu drugiej licytacji nieruchomości z dnia 11 sierpnia 2010 r. (karta 85 – 86 akt administracyjnych) do licytacji przedmiotowej nieruchomości przystąpiła tylko jedna osoba. Licytującym okazał się J. D., który w trakcie licytacji zaoferował cenę w wysokości 369.460,00 zł. Stanowiąca równowartość ceny wywoławczej zaoferowana kwota, wobec braku innych postąpień, po trzykrotnym
jej obwieszczeniu, została przez prowadzącego licytację uznana za najwyższą.
W dalszej części Protokołu stwierdzono brak wniosków i oświadczeń dotyczących licytacji, jak również skarg na czynności poborcy skarbowego. Cytowany Protokół wskazuje ponadto przyczynę, dla której niezwłocznie po zamknięciu licytacji nie ogłoszono postanowienia o przybiciu. Prowadzący licytację oznajmił bowiem, że w toku prowadzonego postępowania wpłynęły zarzuty do opisu i oszacowania, co w związku
z przepisem art. 111m § 3 u.p.e.a. stanowiło przeszkodę udzielenia J. D., zaś działanie organu polegające na wstrzymaniu się z ogłoszeniem przybicia odpowiadało prawu.
Natomiast, jak wyjaśnił stronie organ odwoławczy w zaskarżonym postanowieniu, z argumentacją, którą Sąd w niniejszym składzie w pełni się zgadza, przyczyna wstrzymania przybicia odpadła definitywnie z chwilą ostatecznego rozpoznania wniesionej w dniu 16 sierpnia 2005 r. skargi W. B. na dokonane wezwaniem z dnia 1 sierpnia 2005 r. pierwsze zajęcie przedmiotowej nieruchomości. Organ odwoławczy bardzo dokładnie przedstawił w uzasadnianiu zaskarżonego postanowienia przebieg tego postępowania, jak również jego skutki dla sytuacji strony. Wspominana skarga zainicjowała bowiem postępowanie przed Dyrektorem Izby Skarbowej (postanowienie z dnia 28 września 2005 r. oddalające skargę), zaś kolejno wnoszone środki odwoławcze przed: Ministrem Finansów (postanowienie z dnia 28 sierpnia 2006 r. utrzymujące w mocy rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 28 września 2005 r.), Wojewódzkim Sąd Administracyjnym w Warszawie (wyrok z dnia 22 marca 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 3849/06 oddalający skargę W. B. na postanowienie Ministra Finansów z dnia 28 sierpnia 2006 r.), Naczelnym Sądem Administracyjnym (wyrok z dnia 16 grudnia 2009 r., sygn. akt II FSK 570/08 uchylający wyżej wspomniany wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 marca 2007 r. w całości i przekazujący sprawę temu sądowi do ponownego rozpoznania). Następnie, w konsekwencji orzeczenia NSA sprawa ponownie trafiła do rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (wyrok z dnia 20 kwietnia 2010 r., sygn. akt III SA/Wa 269/10 uchylający postanowienie Ministra Finansów z dnia z dnia 28 sierpnia 2006 r.) i ostatecznie po raz kolejny do Ministra Finansów (postanowienie z dnia 15 marca 2011 r. uchylające w całości zaskarżone postanowienie i uznające skargę za zasadną).
Negatywnie dla strony zakończone zostało również wywołane przez stronę postępowanie zmierzające do podważenia wystawionych przez Wójta Gminy tytułów wykonawczych.
Tym samym, wobec zakończenia w dniu 15 marca 2011 r. postępowania ze skargi W. B. uzasadniającego wstrzymanie wydania przedmiotowego postępowania organ zobligowany był do zakończenia etapu egzekucji, który miał miejsce w dniu 11 sierpnia 2011 r. (licytacji) poprzez udzielenie licytantowi przybicia. Brak było przy tym negatywnych przesłanek do stwierdzenia odmowy przybicia. Z akt sprawy nie wynika, aby przeprowadzona licytacja naruszyła jakiegokolwiek przepisy postępowania, które to naruszenie mogły mieć istotny wpływ na jej wynik (art. 111n § 1 u.p.e.a.). Postanowienie organu egzekucyjnego pierwszej instancji zawiera przy tym wszelkie wymagane przepisami prawa elementy, takie jak wymienienie imienia i nazwiska nabywcy, oznaczenie nieruchomości, datę licytacji i cenę nabycia (art. 111m § 5 u.p.e.a.), stanowiąc przykład prawidłowo wydanego rozstrzygnięcia.
Przechodząc do oceny zarzutów skargi należy stanowczo podkreślić,
że umorzenie postępowania egzekucyjnego w sprawie zajęcia na podstawie wystawionych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego tytułów wykonawczych nie ma wpływu na zajęcie dokonane na wniosek innego wierzyciela, tj. Wójta Gminy. Postępowania te należy rozpatrywać oddzielnie, wierzycielami są bowiem inne podmioty, podstawę wszczęcia postępowania stanowią inne tytuły wykonawcze, jak również dochodzone wierzytelności pochodzą z innego źródła. Ponadto, powody dla których umorzono postępowanie egzekucyjne, w którym wierzycielem był organ egzekucyjny nie wystąpiły w przypadku drugiego zajęcia. Przypomnieć należy, że w wystawione w 2005 r. tytuły wykonawcze wystawione zostały jedynie na W. B., podczas gdy majątkowe prawo z którego zamierzano uzyskać zaspokojenie należało do wspólności ustawowej małżonków B. Natomiast w wystawionych przez Wójta Gminy tytułach wykonawczych jako zobowiązanych wskazano małżonków B., a zatem na ich podstawie możliwe było przeprowadzenie egzekucji z majątku wspólnego.
W związku z powyższym, bezzasadne są również twierdzenia strony skarżącej odnośnie zmiany oznaczenia sprawy, nie wpływa to bowiem w opinii Sądu w żaden sposób na rozpoznanie sprawy. Oznaczenie sprawy jest bowiem czynnością techniczną, porządkującą postępowanie, pozwalającą na odróżnienie konkretnej sprawy od innej. Skoro jedno z postępowań ze względu na omówioną już przyczynę zostało umorzone, to zmiana oznaczenia sprawy w pozostałym zakresie nie może wpływać negatywnie na ocenę wydanego rozstrzygnięcia.
W tym stanie rzeczy, mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia.