I SA/GD 1152/20

Spółka "A" Sp. z o.o. z siedzibą w G. zwróciła się o interpretację indywidualną w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych (CIT). Spółka prowadzi prace remontowe na statkach w Norwegii, gdzie jest zarejestrowana jako podatnik podatku Merverdiavigift (MVA), odpowiednika polskiego VAT. Spółka wystawia faktury z doliczonym 25% MVA i odprowadza ten podatek do norweskiego organu. Wnioskodawca pytał, czy kwota zawierająca podatek MVA stanowi przychód podlegający opodatkowaniu w Polsce oraz czy kwota brutto (z MVA) z faktur kosztowych nabywanych w Norwegii może być zaliczona do kosztów uzyskania przychodów. Spółka argumentowała, że MVA, jako podatek tożsamy z VAT, nie powinien być doliczany do przychodu ani wyłączany z kosztów. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał to stanowisko za nieprawidłowe, twierdząc, że przepisy o VAT dotyczą tylko UE, a Norwegia nie jest jej członkiem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił zaskarżoną interpretację. Sąd zgodził się ze spółką, że intencją ustawodawcy było wyłączenie z przychodów i kosztów podatków, które nie stanowią definitywnego przysporzenia ani definitywnie poniesionego wydatku. Sąd podkreślił, że MVA nie jest środkiem, którym podatnik może dowolnie dysponować, a jego odliczenie jest możliwe. Sąd powołał się na orzecznictwo ( WSA w Gdańsku I SA/Gd 1161/15, NSA II FSK 926/16) oraz Umowę między UE a Królestwem Norwegii, wskazując na tożsamy charakter unijnego VAT i norweskiego MVA. Sąd uznał, że brak jest przepisu nakazującego wprost rozpoznanie przychodu z tytułu MVA i błędne jest wyłączanie go z kosztów. W konsekwencji, sąd uchylił interpretację, uznając błędną wykładnię przepisów art. 16 ust. 1 pkt 46 lit. a) i b) oraz art. 12 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 4a pkt 7 ustawy o CIT.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający