I SA/Gd 1058/12

I SA/Gd 1058/12 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2013-02-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2012-10-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Ewa Wojtynowska /sprawozdawca/
Irena Wesołowska
Krzysztof Przasnyski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Sygn. powiązane
II FSK 1630/13 - Wyrok NSA z 2015-08-28
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
art. 1a ust. 1, art .2 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 2, art. 4 ust. 1 pkt1 i 2; art. 5 ust. 1 , pkt 1 lit c i pkt 2 lit e
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Sędziowie Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz sądowy Agnieszka Rupińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 lutego 2013 r. sprawy ze skargi K. J. i E. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 3 września 2012 r., sygn. akt [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 rok oddala skargę.
Uzasadnienie
I SA/Gd 1058/12
UZASADNIENIE
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając na podstawie przepisów: art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), art. 1a ust. 1 pkt 1, art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 2, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 2, art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c) i pkt 2 lit. e), art. 6 ust. 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 ze zm.), § 63 ust. 1 pkt 5, § 65 ust. 1 pkt 1 i 10, § 68 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 r., Nr 38, poz. 454), § 1 pkt 5 oraz pkt 11 uchwały Nr XI/80/11 Rady Gminy K. z dnia 9 listopada 2011 r. w sprawie określenia stawek i zwolnień w podatku od nieruchomości, określenia stawek opłat lokalnych i zwolnień w tych opłatach, określenia inkasentów oraz określenia wysokości wynagrodzenia za inkaso (Dz. Urz. Woj. Pom. Nr 167, poz. 3637) po rozpatrzeniu odwołania E. i K. J. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy K. ustalającą podatek od nieruchomości na 2012 r. w kwocie 2.697,00 zł.
Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny i prawny:
Decyzją z dnia 13 stycznia 2012 r. Wójt Gminy K. ustalił E.i K. J. podatek od nieruchomości na 2012 r. w kwocie 2.697,00 zł.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że wysokość podatku ustalono na podstawie złożonej informacji, ewidencji gruntów, stosując stawki określone w aktualnie obowiązujących przepisach podatkowych. Organ wyszczególnił w opodatkowaniu: "budynki rekreacyjne lub ich części" o podstawie opodatkowania 273,40 m2 oraz "grunty rekreacyjne" o podstawie opodatkowania 1.593,00 m2, wyliczając – przy zastosowaniu odpowiednich stawek podatkowych – należny z tytułu gruntów i budynków istniejących w ramach ww. nieruchomości.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołania od powyższego rozstrzygnięcia decyzją z dnia 3 września 2012 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Oran odwoławczy przywołując przepisy art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 6 ust. 7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2010 r., Nr 193, poz. 1287) oraz obszerne orzecznictwo sądów administracyjnych, stwierdził, że podatek od nieruchomości winien być ustalany w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, a organy podatkowe przy wymiarze podatku od nieruchomości są związane zapisami w ewidencji gruntów i budynków i nie są uprawnione do dokonywania własnych ustaleń w tym przedmiocie. W związku z powyższym oraz z uwagi na fakt sklasyfikowania opodatkowanego budynku jako "inny niemieszkalny" – wobec jakiegokolwiek dowodu (dokumentu urzędowego) podważającego prawdziwość tego zapisu w ewidencji budynków – należy wykluczyć możliwość traktowania przedmiotowego budynku, jako "budynku mieszkalnego" i opodatkowania go stawką właściwą dla tego rodzaju budynków.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżący wnieśli o uchylenie powyższej decyzji i wskazując na orzecznictwo sądowo-administracyjne, podnieśli, że nie zgadzają się z dokonaną przez organy podatkowe klasyfikacją opodatkowanego budynku jak rekreacyjnego czy letniskowego, gdyż dom ten pełni funkcję domu mieszkalnego (tj. spełnia wszystkie wymogi całorocznego pobytu, a przede wszystkim jest tak wykorzystywany przez skarżących i ich rodzinę) i w związku z tym winien być opodatkowany wg stawki, jak dla budynku mieszkalnego. W ocenie skarżących, o tym czy dany dom jest domem mieszkalnym czy letniskowym nie decyduje urzędnik podatkowy lecz właściciel, który korzysta z tego domu zgodnie ze swoją wolą oraz potrzebami. Ponadto skarżący podnieśli, że nieruchomości budynkowe znajdujące się na sąsiednich działkach zostały opodatkowane w latach ubiegłych wg "korzystnej" stawki podatkowej.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270), - dalej jako "P.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.
W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a.).
Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.
Posiadając tak określony zakres swojej kognicji Sąd uznał, że w ustalonym stanie faktycznym skarga nie zasługuje na uwzględnienie, zaś zaskarżona decyzja nie narusza prawa, co byłoby podstawą wyeliminowania jej z obrotu prawnego.
Kwestię sporną w niniejszej sprawie stanowi ustalenie przez organ I instancji kwoty podatku od nieruchomości na 2012 r. w kwocie 2.697,00 zł, który na podstawie złożonej przez skarżących informacji w sprawie podatku od nieruchomości (IN-1), ewidencji gruntów, stosując stawki określone w aktualnie obowiązujących przepisach podatkowych opodatkował sporne nieruchomości stawkami odpowiednimi dla budynków i gruntów rekreacyjnych – letniskowych.
Na wstępie podkreślić należy, że w art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn.: Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 z późn. zm.; dalej jako u.p.g.k.), ustawodawca wskazuje, że podstawę wymiaru podatków stanowią dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Ugruntowane orzecznictwo sądów administracyjnych podkreśla decydującą (przesądzającą) rolę zapisów z ewidencji gruntów i budynków, między innymi do wymierzania (samoobliczania) podatków od nieruchomości, (por. np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 października 2004r., sygn. akt III SA/Wa 3016/03; WSA w Gdańsku z dnia 15 marca 2006r., sygn. akt. I SA/Gd 348/04; NSA: z dnia 15 listopada 1994r., sygn. akt SA/Ka 2592/93; z dnia 11 kwietnia 1995r., sygn. akt SA/Wr 1703/94; z dnia 18 maja 1994r., sygn. akt III SA 1685/93).
Dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej, służy im domniemanie prawdziwości; ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji (por. wyrok WSA w Warszawie z 28 marca 2006r., III SA/Wa 3501/05).
Prowadzenie, w tym zmiany, uaktualnianie ewidencji, nie należy do postępowania podatkowego, czy też do innego postępowania dotyczącego obowiązywania decyzji podatkowej. W zaskarżonych do sądu administracyjnego sprawach podatkowych nie mogą zapadać podlegające ewentualnie odrębnemu zaskarżeniu akty lub czynności z zakresu prowadzenia ewidencji gruntów, dlatego ewidencja ta nie może stanowić przedmiotu merytorycznej oceny sądów administracyjnych w kontekście i obszarze kontroli legalności wykonywania administracji publicznej w postępowaniach uregulowanych w Ordynacji podatkowej (por. wyrok NSA z dnia 25 listopada 2010 r., sygn. akt II FSK 1291/09 i wyrok NSA z dnia 7 lutego 2012 r., sygn. akt II FSK 1471/10).
Zatem, jak wskazano wyżej, decydujące znaczenie w klasyfikacji budynków i gruntów w odniesieniu do opodatkowania podatkiem od nieruchomości będą miały zapisy w ewidencji, ewentualnie dokumentacja architektoniczno-budowlana danego obiektu, a więc decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, projekt budowlany itp. Wynika to pośrednio z definicji zawartej w art. 1a ust. 1 u.o.p.l. Dla zmiany kwalifikacji budynku podstawowe znaczenie ma uzyskanie przekwalifikowania budynku na mieszkalny od organu, który wydał pozwolenie na budynek letniskowy, ponieważ o tym czy zakwalifikować budynek do kategorii mieszkalnych czy też pozostałych przesadzają kryteria prawne, przyjęte w prawie budowlanym.
Jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego E. i K. J. są współwłaścicielami gruntu (działki nr [...]) o powierzchni 1593 m2, położonego w miejscowości R., sklasyfikowanego w ewidencji gruntów symbolem "Bi" (tj. grunty zajęte m.in. pod budynki związane z wypoczynkiem) oraz posadowionego na tym gruncie budynku o powierzchni 273,40 m2, sklasyfikowanego w ewidencji budynków jako budynek "inny niemieszkalny". Potwierdzeniem powyższego jest również decyzja Starosty K. z dnia 5 sierpnia 2008 r. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę budynku letniskowego, należącego do III kategorii obiektów, projektowanego na działce nr [...] w obrębie ewidencyjnym R. w gminie K.
W tej sytuacji, sporny budynek i grunt nie mógł podlegać opodatkowaniu preferencyjną stawką podatkową przewidzianą dla budynków mieszkalnych (art. 5 ust.1 pkt 2 lit a) u.p.o.l.), gdyż w ewidencji budynków nie została mu przypisana taka funkcja użytkowa.
W kontekście powyższych rozważań, retoryka skarżących, skoncentrowana na wykazaniu, że sporny budynek pełni funkcję typowo mieszkalną, pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy, skoro strona skarżąca nie wykazała, że nastąpiła na jej wniosek zmiana przeznaczenia przedmiotowej nieruchomości z letniskowej na mieszkalną.
Z tych względów na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało oddalić skargę jako nieuzasadnioną.