I SA/Gd 1038/22

I SA/Gd 1038/22 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2022-12-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-09-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Elżbieta Rischka /sprawozdawca/
Irena Wesołowska
Krzysztof Przasnyski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1427
art. 33 par. 2 pkt 1, pkt 2 lit.b, pkt 4 i 5
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Sędzia WSA Irena Wesołowska, , , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 13 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi R. J. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 25 lipca 2022 r. nr 2201-IEW.720.46.2022.KP w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżonym do sądu postanowieniem z dnia 25 lipca 2022 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej jako Dyrektor IAS lub organ odwoławczy), po rozpoznaniu zażalenia R. J. (dalej: zobowiązany, strona, skarżący) na postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdańsku (dalej: Naczelnik US, organ I instancji) z dnia 19 maja 2022 r., którym oddalono zarzut:
- nieistnienia obowiązku,
- określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1427 ze zm.) - dalej: u.p.e.a.,
- braku uprzedniego doręczenia upomnienia,
- wygaśnięcia obowiązku w całości,
utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
W uzasadnieniu Dyrektor IAS wskazał, że Naczelnik US prowadzi do majątku zobowiązanego postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 15 marca 2022 r. obejmującego należność z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2021 r. w kwocie 7.805 zł.
Pismem z dnia 22 kwietnia 2022 r. zobowiązany wniósł w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego zarzut:
- nieistnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym;
- określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1 u.p.e.a., tj. z deklaracji VAT-7 za grudzień 2021 r.;
- braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu prawidłowego upomnienia;
- wygaśnięcia obowiązku w całości.
Postanowieniem z 19 maja 2022 r. Naczelnik US oddalił ww. zarzuty.
W złożonym zażaleniu na ww. postanowienie organu I instancji zobowiązany zarzucił naruszenie przepisów:
- art. 34 § 2 pkt 1 w zw. z art. 33 § 2 pkt 1, 2,4 i 5 u.p.e.a.,
- art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.) [dalej: k.p.a.] w związku z art. 18 u.p.e.a.,
- art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.,
poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Zarzucając powyższe zobowiązany wniósł o uchylenie w całości postanowienia organu I instancji, orzeczenie co do istoty sprawy poprzez uwzględnienie w całości zarzutów oraz umorzenie postępowania egzekucyjnego.
W uzasadnieniu zobowiązany wskazał, że nie istnieje obowiązek zapłaty zobowiązania w wysokości 7.805 zł objętego tytułem wykonawczym, ponieważ wynikający z deklaracji VAT-7 za grudzień 2021 r. podatek VAT do zapłaty w kwocie 7.805 zł został uregulowany częściowo (w kwocie 1.000 zł) 29 marca 2022 r., a więc przed datą doręczenia odpisu tytułu wykonawczego (15 kwietnia 2022 r.). W ocenie zobowiązanego niniejsza sprawa związana jest z postępowaniem egzekucyjnym dotyczącym podatku VAT za listopad 2021 r., do którego zobowiązany złożył odrębne zarzuty. Stwierdził także, że wszczęcie postępowania egzekucyjnego nastąpiło bez prawidłowego pod względem formalnym upomnienia. Z kolei wskazując na wygaśnięcie obowiązku zobowiązany wskazał, że obowiązek w części wygasł i nie był wymagalny w dacie doręczenia odpisu tytułu wykonawczego. Zdaniem zobowiązanego nie została uwzględniona wpłata z 29 marca 2022 r. w kwocie 1.000 zł. W konsekwencji w tytule wykonawczym zawyżono nie tylko kwotę należności głównej, ale również kwotę odsetek za zwłokę.
Dyrektor IAS utrzymując zaskarżone postanowienie w mocy na wstępie wskazał, że zażalenie rozpatrzył w oparciu o przepisy art. 33 § 2 pkt 1, pkt 2 lit. b, pkt 4 i pkt 5 u.p.e.a., z których wynika, że zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest m.in. nieistnienie obowiązku, określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1 u.p.e.a., brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia oraz wygaśnięcia obowiązku w całości albo w części.
Odnosząc się do zarzutu nieistnienia obowiązku organ odwoławczy wskazał, że pojęcie nieistnienia obowiązku oznacza przede wszystkim sytuacje, w których obowiązek ten nigdy nie powstał (np. z mocy prawa) albo nie wydano/nie wysłano decyzji nakładającej obowiązek podlegający wykonaniu w drodze egzekucji, albo decyzja taka została wydana/wysłana, lecz następnie ją uchylono, stwierdzono jej nieważność lub wygaśnięcie, albo obowiązek podlegający egzekucji wygasł w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w ustawie, lecz przed rozpatrzeniem zarzutów.
W przedmiotowej sprawie obowiązek wskazany w tytule wykonawczym z dnia 15 marca 2022 r. obejmującym należność z tytułu zobowiązania w podatku od towarów i usług za grudzień 2021 r. wynika ze złożonej przez zobowiązanego deklaracji VAT-7, w której wykazał podatek do zapłaty w kwocie 7.805 zł. Powyższej okoliczności zobowiązany nie kwestionuje, przy czym zarzut w kontekście nieistnienia obowiązku koncentruje się na nieuwzględnieniu w tytule wykonawczym, na podstawie którego prowadzone jest postępowanie egzekucyjne, dokonanych przez zobowiązanego wpłat.
Dyrektor IAS uznając zarzut ten za niezasadny podkreśla, że z przedstawionej chronologii, mającej odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym wynika, że na dzień wystawienia przez Naczelnika US tj. 15 marca 2022 r. tytułu wykonawczego zobowiązany posiadał zaległość podatkową w podatku od towarów i usług za grudzień 2021 r. w kwocie 7.805 zł; w dniu 25 marca 2022 r. wszczęto wobec zobowiązanego egzekucję administracyjną poprzez zajęcie rachunku bankowego; dopiero 29 marca 2022 r. - a więc po wystawieniu tytułu wykonawczego i wszczęciu egzekucji – zobowiązany dokonał wpłaty kwoty 1.000 zł na poczet należności wynikającej z deklaracji N/AT-7 za grudzień 2021 r. (kwota ta została rozksięgowana na należność główną 968,15 zł, odsetki za zwłokę 14,85 zł oraz koszty upomnienia 16 zł).
Z powyższej chronologii w opinii organu odwoławczego wynika, że pomimo złożenia deklaracji VAT-7 za grudzień 2021 r. zobowiązany nie uregulował wynikającego z niej podatku, a zatem na dzień wszczęcia postępowania egzekucyjnego (dzień wystawienia tytułu wykonawczego) istniał obowiązek podlegający wykonaniu w trybie egzekucji administracyjnej w kwocie wskazanej w tym tytule wykonawczym.
Odnosząc się do zarzutu określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1 u.p.e.a. organ odwoławczy uznając zarzut ten za niezasadny zauważa, że w związku ze złożeniem przez zobowiązanego deklaracji VAT-7 za grudzień 2021 r. i nieuregulowaniem podatku od towarów i usług w kwocie 7.805 zł organ I instancji wystawił ww. tytuł wykonawczy, w którym prawidłowo wskazał w części D m.in. rodzaj i okres powstania należności pieniężnej, podstawę prawną obowiązku, zaś w części D.1 wysokość dochodzonej należności pieniężnej istniejącej na dzień 15 marca 2022 r. (zaległości podatkowej w kwocie 7.805 zł) ze wskazaniem wysokości odsetek za zwłokę na dzień wystawienia tytułu wykonawczego w kwocie 89,90 zł. Zatem wysokość należności wskazanej w tytule wykonawczym odpowiada wskazanej przez zobowiązanego w deklaracji VAT-7 kwocie podatku do zapłaty za grudzień 2021 r.
Odnosząc się do zarzutu braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia Dyrektor IAS zauważa, że zobowiązany nie sprecyzował na czym konkretnie nieprawidłowość w upomnieniu polega. Organ odwoławczy podkreśla, że przepisy u.p.e.a zakładają, że warunkiem wszczęcia postępowania egzekucyjnego jest przesłanie przez wierzyciela zobowiązanemu po upływie terminu do wykonania obowiązku pisemnego upomnienia, które zawiera wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego.
W przedmiotowej sprawie - jak wynika z akt sprawy - 25 stycznia 2022 r. zobowiązany złożył deklarację VAT-7 za grudzień 2021 r., w którym wykazał podatek do zapłaty w kwocie 7.805 zł. Zobowiązania tego strona nie uregulowała, co spowodowało, że wierzyciel - Naczelnik US w dniu 2 lutego 2022 r. wystawił upomnienie, które zawierało wszystkie elementy określone przepisami prawa, a w szczególności rodzaj, okres i kwotę należności, kwotę odsetek za zwłokę i kosztu upomnienia, wskazany został termin oraz sposób uregulowania powyższych należności oraz zagrożenie o wszczęciu egzekucji administracyjnej - w sytuacji ich nieuregulowania.
Upomnienie to zostało zobowiązanemu skutecznie doręczone 23 lutego 2022 r., co potwierdza zwrotne potwierdzenie odbioru. W związku z brakiem zapłaty w przewidzianym upomnieniem terminie, Naczelnik US wystawił w dniu 15 marca 2022 r. tytuł wykonawczy.
W konsekwencji w opinii Dyrektora IAS organ pierwszej instancji prawidłowo oddalił zarzut w tym zakresie.
I wreszcie odnosząc się do zarzutu wygaśnięcia obowiązku Dyrektor IAS wyjaśnia, że pod pojęciem wygaśnięcia obowiązku należy rozumieć przede wszystkim wykonanie lub umorzenie obowiązku w całości lub w części czy przedawnienie obowiązku. W przedmiotowej sprawie formułując zarzut wygaśnięcia obowiązku zobowiązany wskazał, że obowiązek w dacie doręczenia odpisu tytułu wykonawczego wygasł w części i nie był wymagalny oraz, że nie została uwzględniona wpłata na poczet należności w podatku VAT za grudzień 2021 r. w kwocie 1.000 zł. W ocenie zobowiązanego powyższe spowodowało zawyżenie w tytule wykonawczym zarówno wysokość dochodzonej należności głównej, jak i odsetek za zwłokę.
W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy ponownie wskazał, że zobowiązany nie uregulował w całości w terminie do 25 stycznia 2022 r. podatku do zapłaty wynikającego z deklaracji VAT-7 za grudzień 2021 r. w kwocie 7.805 zł. Przedstawiona chronologia wskazuje, że na dzień wystawienia tytułu wykonawczego (15 marca 2022 r.) oraz dzień wszczęcia egzekucji administracyjnej - zajęcia rachunku bankowego (25 marca 2022 r.) należność z tego tytułu istniała i była w całości wymagalna w kwocie wykazanej w deklaracji VAT-7. Dokonana częściowa wpłata należności - w toku prowadzonej egzekucji administracyjnej, po zastosowaniu środka egzekucyjnego – nie mogła mieć wpływu na prawidłowość prowadzonego postępowania egzekucyjnego w oparciu o tytuł wykonawczy wystawiony 15 marca 2022 r.
W konsekwencji w opinii organu odwoławczego organ I instancji prawidłowo oddalił zarzut wygaśnięcia obowiązku.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższe postanowienie Skarżący zarzucił naruszenie:
- art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. - w związku z art. 18 u.p.e.a.;
- art. 34 § 2 pkt 1 w zw. z art. 33 § 2 pkt 1, 2, 4 i 5 u.p.e.a.,
- art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a.,
- art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.,
poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzucając powyższe Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia Dyrektora IAS i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji zasądzenie od Dyrektora IAS na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu Skarżący stwierdził, podobnie jak wcześniej w zażaleniu, że nie istnieje obowiązek zapłaty zobowiązania objętego tytułem wykonawczym w kwocie 7.805 zł, ponieważ zostało ono przez Skarżącego częściowo uregulowane (w kwocie 1.000 zł) w dniu 29 marca 2022 r., a więc przed datą doręczenia odpisu tytułu wykonawczego (15 kwietnia 2022 r.). W ocenie Skarżącego niniejsza sprawa związana jest z postępowaniem egzekucyjnym dotyczącym podatku VAT za listopad 2021 r., do którego złożył odrębne zarzuty.
Skarżący ponownie zarzucił, że w jego ocenie wszczęcie postępowania egzekucyjnego nastąpiło bez prawidłowego pod względem formalnym upomnienia, przy czym nie sprecyzował w czym upatruje nieprawidłowości.
Z kolei wskazując na wygaśnięcie obowiązku Skarżący wskazał, że obowiązek w części wygasł i nie był wymagalny w dacie doręczenia odpisu tytułu wykonawczego. Zdaniem Skarżącego nie została uwzględniona wpłata z 29 marca 2022 r. w kwocie 1.000 zł, w związku z czym w tytule wykonawczym zawyżono nie tylko kwotę należności głównej, ale również kwotę odsetek za zwłokę.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem.
W świetle art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).
Przeprowadzając taką kontrolę, sąd zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Może więc dokonać oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia także w innym zakresie niż zakres, w jakim zakwestionowała postanowienie strona skarżąca. Nie oznacza to jednak, że Sąd jest władny wydać rozstrzygnięcie co do istoty sprawy wyręczając w tym organ administracji.
W niniejszej sprawie sytuacja taka nie miała miejsca, dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji, stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie zostało wydane z uchybieniami, które spowodowałyby konieczność jego uchylenia.
Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
W ocenie Sądu, na podstawie art. 33 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest m.in. nieistnienie obowiązku, określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1 u.p.e.a., brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia oraz wygaśnięcia obowiązku w całości albo w części.
Jak trafnie podkreślono w zaskarżonym postanowieniu, pojęcie nieistnienia obowiązku oznacza przede wszystkim sytuacje, w których:
- obowiązek ten nigdy nie powstał (np. z mocy prawa) albo
- nie wydano/nie wysłano decyzji nakładającej obowiązek podlegający wykonaniu w drodze egzekucji, albo
- decyzja taka została wydana/wysłana, lecz następnie ją uchylono, stwierdzono jej nieważność lub wygaśnięcie, albo
- obowiązek podlegający egzekucji wygasł w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w ustawie, lecz przed rozpatrzeniem zarzutów.
W przedmiotowej sprawie obowiązek wskazany w tytule wykonawczym z 15 marca 2022 r. obejmujący należność z tytułu zobowiązania w podatku od towarów i usług za grudzień 2021 r. wynika ze złożonej 25 stycznia 2022 r. przez Skarżącego deklaracji VAT-7, w której wykazany został podatek do zapłaty w kwocie 7.805 zł i który nie został uregulowany w całości.
W konsekwencji powstała zaległość podatkowa z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2021 r. w kwocie 7.805 zł.
Należy zauważyć, że Skarżący powyższej okoliczności nie kwestionuje, przy czym zarzut w kontekście nieistnienia obowiązku koncentruje się na nieuwzględnieniu w tytule wykonawczym, na podstawie którego prowadzone jest postępowanie egzekucyjne, dokonanych przez Skarżącego późniejszych wpłat.
Z materiału dowodowego wynika, że na dzień wystawienia przez Naczelnika US tj. 15 marca 2022 r. tytułu wykonawczego Skarżący posiadał zaległość podatkową w podatku od towarów i usług za grudzień 2021 r. w kwocie 7.805 zł; w dniu 25 marca 2022 r. wszczęto wobec Skarżącego egzekucję administracyjną poprzez zajęcie rachunku bankowego; dopiero 29 marca 2022 r. - a więc po wystawieniu tytułu wykonawczego i wszczęciu egzekucji - Skarżący dokonał wpłaty kwoty 1.000 zł na poczet należności wynikającej z deklaracji VAT-7 za grudzień 2021 r.
Z powyższej chronologii wynika, że dokonana przez Skarżącego 29 marca 2022 r. częściowa wpłata na poczet należności wynikającej z deklaracji VAT-7 nastąpiła po wszczęciu egzekucji. Na powyższe nie ma wpływu okoliczność odebrania przez Skarżącego 15 kwietnia 2022 r. zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego wraz z tytułem wykonawczym, bowiem na dzień wszczęcia postępowania egzekucyjnego (dzień wystawienia tytułu wykonawczego) istniał obowiązek podlegający wykonaniu w trybie egzekucji administracyjnej w kwocie wskazanej w tym tytule wykonawczym.
W tym kontekście zarzut Skarżącego dotyczący nieistnienia obowiązku prawidłowo został uznany za bezzasadny.
Za bezzasadny należy uznać także zarzut określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1 u.p.e.a. Należy zauważyć, że w związku ze złożeniem przez Skarżącego deklaracji VAT-7 za grudzień 2021 r. i nieuregulowaniem podatku od towarów i usług w całości (tj. w kwocie 7.805 zł) organ I instancji wystawił tytuł wykonawczy, w którym prawidłowo wskazał w części D m.in. rodzaj i okres powstania należności pieniężnej, podstawę prawną obowiązku, zaś w części D.1 wysokość dochodzonej należności pieniężnej istniejącej na dzień 15 marca 2022 r. (zaległości podatkowej w kwocie 7.805 zł) ze wskazaniem wysokości odsetek za zwłokę na dzień wystawienia tytułu wykonawczego w kwocie 89,90 zł. Zatem wysokość należności wskazanej w tytule wykonawczym odpowiada wskazanej przez Skarżącego w deklaracji VAT-7 kwocie podatku do zapłaty za grudzień 2021 r.
Odnosząc się do zarzutu braku doręczenia Skarżącemu upomnienia organ odwoławczy trafnie zauważa, że Skarżący nie sprecyzował na czym konkretnie nieprawidłowość w upomnieniu polega. Przepisy u.p.e.a zakładają, że warunkiem wszczęcia postępowania egzekucyjnego jest przesłanie przez wierzyciela zobowiązanemu po upływie terminu do wykonania obowiązku pisemnego upomnienia, które zawiera wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego.
W przedmiotowej sprawie - jak wynika z akt sprawy - 25 stycznia 2022 r. Skarżący złożył deklarację VAT-7 za grudzień 2021 r., w której wykazał podatek do zapłaty w kwocie 7.805 zł. Skarżący nie uregulował tego zobowiązania w całości, co spowodowało, że wierzyciel - Naczelnik US w dniu 2 lutego 2022 r. wystawił upomnienie, które zawierało wszystkie elementy określone przepisami prawa, a w szczególności rodzaj, okres i kwotę należności, kwotę odsetek za zwłokę i kosztu upomnienia, wskazany został termin oraz sposób uregulowania powyższych należności oraz zagrożenie o wszczęciu egzekucji administracyjnej w sytuacji ich nieuregulowania.
Upomnienie to zostało skutecznie doręczone Skarżącemu w dniu 23 lutego 2022 r., co potwierdza zwrotne potwierdzenie odbioru. W związku z brakiem zapłaty w przewidzianym upomnieniem terminie, Naczelnik US zasadnie wystawił w dniu 15 marca 2022 r. tytuł wykonawczy, stąd zarzut ten uznać należy za niezasadny.
Jako niezasadny należało uznać także zarzut wygaśnięcia obowiązku. Organ odwoławczy trafnie zauważył, że pod pojęciem wygaśnięcia obowiązku należy rozumieć przede wszystkim wykonanie lub umorzenie obowiązku w całości lub w części czy przedawnienie obowiązku. W przedmiotowej sprawie formułując zarzut wygaśnięcia obowiązku Skarżący wskazał, że obowiązek w dacie doręczenia odpisu tytułu wykonawczego wygasł w części i nie był wymagalny oraz, że nie została uwzględniona wpłata na poczet należności w podatku VAT za grudzień 2021 r. w kwocie 1.000 zł. W ocenie Skarżącego powyższe spowodowało zawyżenie w tytule wykonawczym zarówno wysokości dochodzonej należności głównej, jak i odsetek za zwłokę.
W przedmiotowej sprawie - jak już wskazywano powyżej - Skarżący jednak nie uregulował w całości w terminie do 25 stycznia 2022 r. podatku do zapłaty wynikającego z deklaracji VAT-7 za grudzień 2021 r. w kwocie 7.805 zł. Przedstawiona zaś wyżej chronologia wskazuje, że na dzień wystawienia tytułu wykonawczego (15 marca 2022 r.) oraz dzień wszczęcia egzekucji administracyjnej - zajęcia rachunku bankowego (25 marca 2022 r.) należność z tego tytułu istniała i była w całości wymagalna w kwocie wykazanej przez Skarżącego w deklaracji VAT-7. Wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęcie wierzytelności, jeżeli doręczenie to nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego (art. 26 § 5 pkt 2 u.p.e.a.). Dokonana przez Skarżącego częściowa wpłata należności - w toku prowadzonej egzekucji administracyjnej, po zastosowaniu środka egzekucyjnego – nie mogła mieć wpływu na prawidłowość prowadzonego postępowania egzekucyjnego w oparciu o tytuł wykonawczy wystawiony w dniu 15 marca 2022 r.
W konsekwencji prawidłowo został oddalony zarzut wygaśnięcia obowiązku.
Pozostałe argumenty skargi, w ocenie Sądu, nie mają związku z zaskarżonym postanowieniem.
Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego.
W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi jako pozbawionej uzasadnionych podstaw.