I SA/Gd 1035/24
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuWojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej dotyczącą podatku od towarów i usług za styczeń, luty i marzec 2020 r. Spór dotyczył ustalenia miejsca świadczenia usług świadczonych przez polską spółkę "A" sp. z o.o. (Skarżącego) na rzecz zagranicznej spółki A2. Organy podatkowe uznały, że A2 posiadała w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, co skutkowało opodatkowaniem usług świadczonych przez "A" na terytorium Polski zgodnie z art. 28b ust. 2 ustawy o VAT. Skarżący kwestionował to stanowisko, powołując się na orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE), które wskazuje, że to samo zaplecze personalne i techniczne nie może być jednocześnie wykorzystywane do świadczenia i odbioru tych samych usług. Sąd przyznał rację Skarżącemu, stwierdzając, że organy podatkowe nie wykazały w sposób przekonujący istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej A2 w Polsce. Sąd podkreślił, że kluczowe jest, aby zaplecze personalne i techniczne było odrębne od zaplecza usługodawcy i oddane do dyspozycji odbiorcy usług w celu zapewnienia mu otrzymania i wykorzystania tych usług zgodnie z jego własnymi potrzebami. W analizowanej sprawie nie wykazano, aby A2 sprawowała kontrolę nad zapleczem "A" w sposób porównywalny do posiadania kontroli nad własnymi pracownikami, a samo korzystanie z usług spółki zależnej nie przesądza o istnieniu stałego miejsca prowadzenia działalności. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję, zasądzając jednocześnie od organu na rzecz Skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: WysokaUstalanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w kontekście opodatkowania VAT, zwłaszcza w przypadku usług świadczonych w ramach grup kapitałowych, z uwzględnieniem najnowszego orzecznictwa TSUE.
Orzeczenie dotyczy specyficznego stanu faktycznego i interpretacji przepisów w kontekście konkretnych umów i struktury grupy kapitałowej. Wymaga analizy w świetle aktualnego orzecznictwa.
Zagadnienia prawne (3)
Czy zagraniczna spółka A2 posiadała w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 28b ust. 2 ustawy o VAT i art. 11 ust. 1 Rozporządzenia nr 282/2011, co skutkowałoby opodatkowaniem usług świadczonych przez polską spółkę "A" na terytorium Polski?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, w analizowanej sprawie nie wykazano w sposób przekonujący, że A2 posiadała w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
Uzasadnienie
Sąd uznał, że organy podatkowe nie wykazały spełnienia materialnych przesłanek stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, w szczególności nie udowodniły, że zaplecze personalne i techniczne polskiej spółki "A" było odrębne od zaplecza wykorzystywanego przez A2 do odbioru i wykorzystania usług na własne potrzeby, a także że A2 sprawowała nad nim porównywalną kontrolę.
Czy to samo zaplecze personalne i techniczne może być jednocześnie wykorzystywane do świadczenia usług przez spółkę krajową i do odbioru tych usług przez spółkę zagraniczną w celu uznania istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, zgodnie z orzecznictwem TSUE, to samo zaplecze personalne i techniczne nie może być jednocześnie wykorzystywane do świadczenia i odbioru tych samych usług.
Uzasadnienie
Sąd powołał się na wyroki TSUE (m.in. C-333/20 Berlin Chemie, C-533/22 SC Adient), które jednoznacznie wskazują, że dla uznania istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, zaplecze personalne i techniczne musi być odrębne od zaplecza usługodawcy i oddane do dyspozycji odbiorcy usług.
Czy naruszenie przepisów postępowania przez organy podatkowe miało istotny wpływ na wynik sprawy?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Tak, w zakresie pominięcia przez organ odwoławczy istotnych dla rozstrzygnięcia kwestii wynikających z orzecznictwa TSUE dotyczących stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
Uzasadnienie
Sąd uznał, że organ odwoławczy, mimo prawidłowego powołania się na orzecznictwo TSUE, pominął kluczowe wnioski dotyczące zakazu jednoczesnego wykorzystania tego samego zaplecza do świadczenia i odbioru usług, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Przepisy (23)
Główne
u.p.t.u. art. 28b § ust. 1 i 2
Ustawa o podatku od towarów i usług
Art. 28b ust. 1 określa miejsce świadczenia usług na rzecz podatnika jako miejsce siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy. Art. 28b ust. 2 stanowi, że jeśli usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności.
Rozporządzenie nr 282/2011 art. 11 § ust. 1
Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 282/2011
Definiuje stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej jako miejsce charakteryzujące się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić odbiór i wykorzystanie usług świadczonych do własnych potrzeb.
Pomocnicze
O.p. art. 233 § § 1 pkt 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa
O.p. art. 220 § § 2
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa
u.p.t.u. art. 5 § ust. 1 pkt 1
Ustawa o podatku od towarów i usług
u.p.t.u. art. 8 § ust. 1
Ustawa o podatku od towarów i usług
u.p.t.u. art. 28a
Ustawa o podatku od towarów i usług
u.p.t.u. art. 41 § ust. 1
Ustawa o podatku od towarów i usług
u.p.t.u. art. 146aa § ust. 1 pkt 1
Ustawa o podatku od towarów i usług
O.p. art. 120
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa
O.p. art. 121
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa
O.p. art. 122
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa
O.p. art. 123 § § 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa
O.p. art. 180 § § 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa
O.p. art. 181
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa
O.p. art. 187 § § 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa
O.p. art. 188
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa
O.p. art. 191
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa
O.p. art. 200 § § 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa
O.p. art. 210 § § 1 pkt 6
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa
O.p. art. 210 § § 4
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa
O.p. art. 70 § § 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa
O.p. art. 2a
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa
Zasada in dubio pro tributario - niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego rozstrzyga się na korzyść podatnika.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Organy podatkowe nie wykazały w sposób przekonujący, że zagraniczna spółka A2 posiadała w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. • Kluczowe orzecznictwo TSUE (m.in. C-333/20, C-533/22) wskazuje, że to samo zaplecze personalne i techniczne nie może być jednocześnie wykorzystywane do świadczenia i odbioru tych samych usług, co nie zostało wykazane w sprawie. • Brak wykazania przez organy podatkowe, że A2 sprawowała nad zapleczem polskiej spółki "A" kontrolę porównywalną do kontroli nad własnymi pracownikami.
Odrzucone argumenty
Argumenty organów podatkowych opierające się na szerokim zakresie usług świadczonych przez "A" na rzecz A2 i ich niezbędności dla działalności A2, które nie przesądzają o istnieniu stałego miejsca prowadzenia działalności. • Argumentacja organów opierająca się na powiązaniach kapitałowych i wzajemnym przenikaniu się działalności spółek grupy kapitałowej, bez wykazania spełnienia materialnych przesłanek stałego miejsca prowadzenia działalności.
Godne uwagi sformułowania
to samo zaplecze personalne nie może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług • stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej musi charakteryzować się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego • podatnikowi musi przysługiwać porównywalna kontrola nad zapleczem personalnym i technicznym
Skład orzekający
Zbigniew Romała
przewodniczący sprawozdawca
Irena Wesołowska
sędzia
Elżbieta Rischka
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Ustalanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w kontekście opodatkowania VAT, zwłaszcza w przypadku usług świadczonych w ramach grup kapitałowych, z uwzględnieniem najnowszego orzecznictwa TSUE."
Ograniczenia: Orzeczenie dotyczy specyficznego stanu faktycznego i interpretacji przepisów w kontekście konkretnych umów i struktury grupy kapitałowej. Wymaga analizy w świetle aktualnego orzecznictwa.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa dotyczy złożonej kwestii opodatkowania VAT usług w ramach grup kapitałowych i interpretacji pojęcia 'stałego miejsca prowadzenia działalności', co jest kluczowe dla wielu przedsiębiorców. Wyrok opiera się na najnowszym orzecznictwie TSUE, co czyni go aktualnym i wartościowym dla prawników i doradców podatkowych.
“Czy Twoja firma w grupie kapitałowej płaci VAT w Polsce? Kluczowa interpretacja TSUE dla spółek zależnych.”
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.