I SA/GD 1034/24

I SA/Gd 1034/24 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2025-04-02
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-12-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Elżbieta Rischka /sprawozdawca/
Irena Wesołowska /przewodniczący/
Małgorzata Gorzeń
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 2505
art. 17 § 1, art. 18 i art. 59 § 1, § 4 i § 4
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 2 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 23 października 2024 r. nr 2201-IEE.7192.2.268.2024.EW w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżonym do sądu postanowieniem z 23 października 2024 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej Dyrektor IAS lub organ odwoławczy), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144, art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572) - dalej: k.p.a., art. 17 § 1, art. 18 i art. 59 § 1, § 4 i § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2023 r. poz. 2505 ze zm.) – dalej: u.p.e.a. oraz art. 11 ustawy z dnia 9 marca 2023 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 556) – dalej: ustawa zmieniająca, po rozpatrzeniu zażalenia J. K. (dalej: strona, Skarżący) na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Lęborku (dalej: Naczelnik US lub organ I instancji) z 6 września 2024 r., którym odmówiono umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr SM 1/772/13 z 22 maja 2024 r., utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.
Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy:
Naczelnik US będący jednocześnie organem egzekucyjnym i wierzycielem wszczął postępowanie egzekucyjne do majątku Skarżącego na podstawie ww. tytułu wykonawczego obejmującego zaległości z tytułu podatku dochodowego w wys. 19% pobieranego od odchodów z pozarolniczej działalności gospodarczej za 2012 r.
W celu wyegzekwowania należności objętych tym tytułem wykonawczym organ egzekucyjny dokonał m.in. wskazanych czynności egzekucyjnych.
Dodatkowo, w ramach prowadzonego postępowania egzekucyjnego wielokrotnie dokonywano pobrań należności.
W dniu 8 lipca 2024 r. Skarżący wniósł pismo zatytułowane "zarzut w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej" zarzucając wygaśnięcie w całości albo w znacznej części obowiązku będącego przedmiotem postępowania egzekucyjnego na podstawie ww. tytułu wykonawczego wobec jego przedawnienia (art. 33 pkt 1 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym w dacie wszczęcia postępowania egzekucyjnego, art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a. w aktualnym brzmieniu) oraz wnosząc o umorzenie postępowania egzekucyjnego oraz o zawieszenie postępowania do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonego zarzutu. W treści uzasadnienia powołując się na przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r. poz. 2383, dalej jako O.p.), (art. 70 § 1 i § 4) Skarżący wskazuje, że postępowanie egzekucyjne toczy się od ponad 11 lat i że nie był on powiadamiany o podejmowanych przez organ egzekucyjny czynnościach egzekucyjnych. Skarżący wniósł o dogłębne i szczegółowe zweryfikowanie sprawy pod kątem przedawnienia.
Naczelnik US pismem z 8 sierpnia 2024r. wezwał Skarżącego o sprecyzowanie żądania poprzez wskazanie czy Skarżący podtrzymuje, że przedmiotowe pismo stanowi zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego zgłoszony zgodnie z art. 33 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym do 29 lipca 2020r.; stanowi ono wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym do 29 lipca 2020r., stanowi ono inny rodzaj wniosku.
W wykonaniu ww. wezwania, pismem z 14 sierpnia 2024r. Skarżący wskazał, że pismo 8 lipca 2024r. stanowi wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym do 29 lipca 2020r. Jednocześnie Skarżący podtrzymał argumenty podniesione w ww. piśmie oraz wniosek o zawieszenie postępowania egzekucyjnego do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie wniosku o jego umorzenie.
Naczelnik US postanowieniem z 6 września 2024r. odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie ww. tytułu wykonawczego.
Pismem z 14 września 2024r. Skarżący złożył zażalenie na ww. postanowienie wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz uwzględnienie wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Zaskarżonemu postanowieniu Skarżący zarzucił naruszenie:
• art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. - poprzez przyjęcie, że nie doszło do wygaśnięcia egzekwowanego obowiązku na skutek jego przedawnienia, a tym samym nie ma podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego,
• art. 59 § 1 pkt 9 u.p.e.a. w zw. z art. 70 § 1 o.p. i art. 70 § 4 O.p. - poprzez przyjęcie, że nie doszło do wygaśnięcia zobowiązania podatkowego na skutek jego przedawnienia wobec przerwania przedawnienia na skutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został powiadomiony,
• art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, oraz wydanie jej z naruszeniem obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego - a w szczególności ustalenie, iż doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia, braku szczegółowych ustaleń w zakresie dokonywania doręczeń o stosowanych środkach egzekucyjnych wobec Skarżącego, braku szczegółowych ustaleń w zakresie czynności dokonywanych wobec Skarżącego w innych postępowaniach egzekucyjnych i kwalifikowania ich jako wykonanych w ramach niniejszego postępowania egzekucyjnego.
Nadto Skarżący wniósł o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia zażalenia na zasadzie art. 17 § 2 p.p.s.a.
W rozpoznaniu zażalenia, nie znajdując podstaw do jego uwzględnienia, Dyrektor IAS w pierwszej kolejności wskazał, że 25 marca 2024 roku weszła w życie nowelizacja ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej u.p.e.a.), która nadała nowe brzmienie m.in. artykułowi 59 ww. ustawy. Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy zmieniającej do postępowań egzekucyjnych wszczętych na podstawie ustawy zmienianej w art. 1 i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuję się przepisy dotychczasowe. Zgodnie natomiast z art. 11 list. 6 ww. ustawy, do umorzenia postępowania egzekucyjnego oraz skutków związanych z zastosowaniem środka egzekucyjnego w przypadku umorzenia postępowania egzekucyjnego w postępowaniu egzekucyjnym wszczętym i niezakończonym przed wejściem w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.
W niniejszej sprawie zastosowanie mają zatem przepisy art. 59 u.p.e.a. w brzmieniu nadanym ustawą zmienianą, tj. w brzmieniu obowiązującym od 25 marca 2024 r.
Organ egzekucyjny błędnie wskazał, że w sprawie zastosowanie mają przepisy art. 59 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym sprzed 30 lipca 2020 r. tj. przed nowelizacją ww. ustawy, jednakże w ocenie organu odwoławczego nie wpływa to na wadliwość wydanego rozstrzygnięcia.
Pismem z 8 lipca 2024r. sprecyzowanym pismem z 14 sierpnia 2024r. strona wniosła o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie wskazanego tytułu wykonawczego, zarzucając wygaśnięcie w całości albo w znacznej części obowiązku nim objętego wobec jego przedawnienia.
Mając na uwadze powyższe wyjaśnienia odnośnie obowiązujących przepisów prawa oraz żądanie strony, w opinii organu odwoławczego, zastosowanie znajdzie w niniejszej sprawie przepis art. 59 § 1 pkt 1 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym od 25 marca 2024r., zgodnie z którym postępowanie egzekucyjne umarza się w całości albo w części w przypadku niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, w tym ze względu na zobowiązanego.
Do umorzenia postępowania egzekucyjnego dochodzi obligatoryjnie, gdy zaistnieją określone w przepisach prawa okoliczności (tj. na podstawie art. 59 § 1 u.p.e.a.). Organ egzekucyjny wydając postanowienie w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego weryfikuje czy wskazane okoliczności miały miejsce w danym stanie faktycznym.
Przechodząc do analizy akt sprawy, organ odwoławczy wskazał że stanowisko organu I instancji w zaskarżonym postanowieniu w pełni zasługuje na akceptację. Materiał dowodowy potwierdza bowiem, że należność dochodzona ww. tytułem wykonawczym nie uległa przedawnieniu.
Organ odwoławczy przypomniał, że w związku z brakiem zapłaty zobowiązania wynikającego z zeznania rocznego z tytułu podatku dochodowego w wys. 19 % pobieranego od dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej PIT-36L za 2012r. Naczelnik US wystawił 10 maja 2013r. upomnienie, które zostało doręczone stronie 14 maja 2013r. w trybie art. 43 k.p.a. Również po otrzymaniu upomnienia strona nie uregulowała ww. zobowiązania, wobec czego Naczelnik US 22 maja 2013r. wystawił ww. tytułu wykonawczy, który doręczył stronie 3 czerwca 2013r. w trybie art. 43 k.p.a.
Dyrektor IAS zwraca uwagę, że stosownie do ogólnej zasady przedawnienia zobowiązań podatkowych, ustanowionej w art. 70 § 1 O.p. zobowiązania podatkowe przedawniają się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.
Na zasadzie natomiast art. 70 § 4 O.p., bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany na skutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony, a po jego przerwaniu biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano skuteczny środek egzekucyjny.
Zdaniem Dyrektora IAS z powyższego wynika, że aby nastąpiło przerwanie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, po pierwsze - musi zostać zastosowany środek egzekucyjny, a po drugie - podatnik musi być zawiadomiony o zastosowaniu tego środka egzekucyjnego.
Obydwie przesłanki zostały w rozpoznawanej sprawie spełnione.
Przy czym organ odwoławczy zauważa, że do przerwania biegu terminu przedawnienia może w zasadzie dochodzić wielokrotnie, każdorazowo, gdy zastosowano określony środek egzekucyjny (pod warunkiem zawiadomienia zobowiązanego o zastosowaniu środka egzekucyjnego).
Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w opinii organu odwoławczego potwierdza, że - jeszcze przed upływem terminu przedawnienia – w sprawie zaistniały zdarzenia modyfikujące bieg terminu przedawnienia, tj. powodujące jego przerwanie i zawieszenie.
Bieg terminu przedawnienia zobowiązania, objętego ww. tytułem wykonawczym upływałby z końcem 2018 roku, lecz w związku ze skutecznie zastosowanymi środkami egzekucyjnymi termin ten został skutecznie przerwany między innymi:
• 2 listopada 2017r. poprzez zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w Bank 1 S.A., Banku 2 SA, Banku 3 S.A. - zawiadomieniami z 2listopada 2017r. doręczonymi stronie 3 listopada 2017 r., w trybie art. 43 k.p.a.,
• 13 kwietnia 2021r. poprzez zajęcie świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej w ZUS - zawiadomieniem z 31 marca 2021r.; doręczonym stronie 13 kwietnia 2021r., w trybie art. 43 k.p.a.,
• 1 lipca 2024r. poprzez zajęcie udziału wynoszącego ½ części wskazanej nieruchomości - wezwaniem z 27 czerwca 2024 r. doręczonym stronie 1 lipca 2024r., w trybie art. 43 k.p.a.
Z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy w opinii organu odwoławczego wynika, że wyżej wskazane zajęcia są skuteczne. Rację zatem ma organ egzekucyjny, że kilkakrotnie nastąpiło przerwanie biegu terminu przedawnienia dochodzonej należności, za każdym razem, na skutek zastosowania wyżej wymienionych środków egzekucyjnych. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia zaś termin przedawnienia biegł na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Pomiędzy zastosowanymi środkami egzekucyjnymi nie upłynęło nigdy więcej niż 5 lat. Między innymi w związku z zajęciem udziału w nieruchomości 1 lipca 2024r. i faktem, że bieg terminu przedawnienia rozpoczął się na nowo w dniu następującym po dniu zastosowania tego środka egzekucyjnego, należności strony wynikające z przedmiotowego tytułu wykonawczego mogą być nadal egzekwowane.
Organ odwoławczy wskazał, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania strony z tytułu PIT-36L za okres 2012r. został dodatkowo wydłużony wskutek zawieszenia biegu terminu przedawnienia, które nastąpiło w okresach:
• od 10 grudnia 2013r. do 26 marca 2014r. - w związku z prowadzonym postępowaniem w sprawie o wykroczenie skarbowe - zgodnie z art. 70 § 6 pkt 1 i § 7 pkt 1 O.p.;
• od 9 marca 2017r. do 2 października 2017r. - w związku z rozłożeniem należności objętej tytułem wykonawczym nr SM 1/772/13 od dnia wydania decyzji ratalnej Naczelnika US nr 2213-SEW.4261.4.2017 do dnia terminu płatności ostatniej zapłaconej przez stronę raty zaległości podatkowej - zgodnie z art. 70 § 2 pkt 1 O.p.
Z akt sprawy nie wynika również, aby zobowiązanie objętej przedmiotowym tytułem wykonawczym nie istniało, było niewymagalne, bądź zostało umorzone.
Argumenty strony, dotyczące naruszenia zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w ocenie Dyrektora IAS, nie znajdują uzasadnienia w realiach niniejszej sprawy. Organ pierwszej instancji podjął bowiem wszelkie czynności, niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a także w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Podjęcie przez organ egzekucyjny rozstrzygnięcia odmiennego od oczekiwanego przez Stronę, nie świadczy o naruszeniu zasad ogólnych postępowania, w tym art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.
Reasumując organ odwoławczy stwierdza, że akta sprawy dowodzą, iż zobowiązanie strony z tytułu podatku dochodowego w wys. 19% pobieranego od dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej za okres 2012r. nie uległo przedawnieniu. Organ egzekucyjny trafnie zatem odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego w oparciu ó powyższy tytuł wykonawczy.
Rozstrzygając w sprawie, organ egzekucyjny nie naruszył przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia. W konsekwencji powyższego nie było podstaw do wstrzymania postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia zażalenia.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższe postanowienie, Skarżący wnosząc o jego uchylenie zarzucił naruszenie:
art. 59 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. poprzez przyjęcie, iż nie doszło do wygaśnięcia egzekwowanego obowiązku na skutek jego przedawnienia, a tym samym nie ma podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego,
art. 59 § 1 pkt 9 u.p.e.a. w zw. z art. 70 § 1 i art. 70 § 4 O.p. poprzez przyjęcie, iż nie doszło do wygaśnięcia zobowiązania podatkowego na skutek jego przedawnienia, wobec przerwania przedawnienia na skutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został powiadomiony,
• art. 17 § 2 u.p.e.a. poprzez brak wstrzymania postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia zażalenia;
• art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, oraz wydanie jej z naruszeniem obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego - a w szczególności ustalenie, że zaszły podstawy do prowadzenia egzekucji z nieruchomości,
• art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez zaniechanie uchylenia postanowienia i orzeczenia co do istoty sprawy w sytuacji, gdy zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Uzasadnienie skargi stanowi rozwinięcie stawianych zarzutów.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Skarga jako niezasadna podlega oddaleniu, albowiem wbrew zarzutom skargi zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.
Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 2 i pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej jako "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2), jak również postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie (pkt 3).
W wyniku takiej kontroli postanowienie podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez Sąd: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę wznowienia postępowania administracyjnego, lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).
Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Ponadto, w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, w trybie uproszczonym, Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia.
Otóż na wstępie Dyrektor IAS trafnie zauważył, że 25 marca 2024 roku weszła w życie nowelizacja ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej u.p.e.a.), która nadała nowe brzmienie m.in. artykułowi 59 ww. ustawy.
Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy zmieniającej do postępowań egzekucyjnych wszczętych na podstawie ustawy zmienianej w art. 1 i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Zgodnie natomiast z art. 11 ust. 6 ww. ustawy, do umorzenia postępowania egzekucyjnego oraz skutków związanych z zastosowaniem środka egzekucyjnego w przypadku umorzenia postępowania egzekucyjnego w postępowaniu egzekucyjnym wszczętym i niezakończonym przed wejściem w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.
W niniejszej sprawie zastosowanie mają zatem przepisy art. 59 u.p.e.a. w brzmieniu nadanym ustawą zmienianą, tj. w brzmieniu obowiązującym od 25 marca 2024 roku. W konsekwencji rację ma organ odwoławczy, że organ egzekucyjny błędnie wskazał, że w sprawie zastosowanie mają przepisy art. 59 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym sprzed 30 lipca 2020 roku, tj. przed nowelizacją ww. ustawy, jednakże nie wpływa to na wadliwość wydanego rozstrzygnięcia.
Pismem z 8 lipca 2024r. sprecyzowanym pismem z 14 sierpnia 2024r. Skarżący wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie ww. tytułu wykonawczego zarzucając wygaśnięcie w całości albo w znacznej części obowiązku nim objętego wobec jego przedawnienia.
Mając na uwadze powyższe wyjaśnienia odnośnie obowiązujących przepisów prawa oraz żądanie Skarżącego w piśmie z 8 lipca 2024r., zastosowanie znajdzie w niniejszej sprawie przepis art. 59 § 1 pkt 1 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym od 25 marca 2024r., zgodnie z którym postępowanie egzekucyjne umarza się w całości albo w części w przypadku niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, w tym ze względu na zobowiązanego.
Do umorzenia postępowania egzekucyjnego dochodzi obligatoryjnie, gdy zaistnieją określone w przepisach prawa okoliczności (tj. na podstawie art. 59 § 1 u.p.e.a.). Organ egzekucyjny wydając postanowienie w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego weryfikuje czy wskazane okoliczności miały miejsce w danym stanie faktycznym.
Istota sporu w rozważanej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy
stanowisko organu pierwszej instancji zawarte w postanowieniu z 6 września 2024r. jest prawidłowe. Materiał dowodowy w ocenie organów obu instancji potwierdza, że należność dochodzona wskazanym tytułem wykonawczym nie uległa przedawnieniu.
Z niespornych ustaleń wynika, że w związku z brakiem zapłaty zobowiązania wynikającego z zeznania rocznego z tytułu podatku dochodowego w wysokości 19% pobieranego od dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej PIT-36L za 2012r. Naczelnik US wystawił 10 maja 2013r. upomnienie, które zostało doręczone Skarżącemu 14 maja 2013r. w trybie art. 43 k.p.a. Również po otrzymaniu upomnienia Skarżący nie uregulował ww. zobowiązania, wobec czego Naczelnik US 22 maja 2013r. wystawił tytułu wykonawczy nr SM 1/772/13, który został doręczony Zobowiązanemu 3 czerwca 2013r. w trybie art. 43 k.p.a.
Stosownie do ogólnej zasady przedawnienia zobowiązań podatkowych, ustanowionej w art. 70 § 1 O.p. zobowiązania podatkowe przedawniają się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.
Na zasadzie natomiast art. 70 § 4 O.p., bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany na skutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony, a po jego przerwaniu biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano skuteczny środek egzekucyjny.
Z powyższego wynika, że aby nastąpiło przerwanie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, po pierwsze - musi zostać zastosowany środek egzekucyjny, a po drugie - podatnik musi być zawiadomiony o zastosowaniu tego środka egzekucyjnego. Obydwie przesłanki zostały w sprawie spełnione. Przy czym zauważa się, że do przerwania biegu terminu przedawnienia może w zasadzie dochodzić wielokrotnie, każdorazowo, gdy zastosowano określony środek egzekucyjny (pod warunkiem zawiadomienia zobowiązanego o zastosowaniu środka egzekucyjnego).
Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego potwierdza, że - jeszcze przed upływem terminu przedawnienia - w sprawie zaistniały zdarzenia modyfikujące bieg terminu przedawnienia, tj. powodujące jego przerwanie i zawieszenie.
Bieg terminu przedawnienia zobowiązania, objętego ww. tytułem wykonawczym upływałby z końcem 2018 roku, lecz w związku ze skutecznie zastosowanymi środkami egzekucyjnymi termin ten został skutecznie przerwany między innymi:
• 2 listopada 2017r. poprzez zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w Bank 1 S.A., Banku 2 SA, Banku 3 S.A. - zawiadomieniami z 2listopada 2017r. doręczonymi stronie 3 listopada 2017 r., w trybie art. 43 k.p.a.,
• 13 kwietnia 2021r. poprzez zajęcie świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej w ZUS - zawiadomieniem z 31 marca 2021r.; doręczonym stronie 13 kwietnia 2021r., w trybie art. 43 k.p.a.,
• 1 lipca 2024r. poprzez zajęcie udziału wynoszącego ½ części wskazanej nieruchomości - wezwaniem z 27 czerwca 2024 r. doręczonym stronie 1 lipca 2024r., w trybie art. 43 k.p.a.
Z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy wynika, że wyżej wskazane zajęcia są skuteczne. Zatem kilkakrotnie nastąpiło przerwanie biegu terminu przedawnienia dochodzonej należności, za każdym razem, na skutek zastosowania wyżej wymienionych środków egzekucyjnych. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia zaś termin przedawnienia biegł na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zatasowano środek egzekucyjny. Pomiędzy zastosowanymi środkami egzekucyjnymi nie upłynęło nigdy więcej niż 5 lat. Między innymi w związku z zajęciem udziału należącego do Skarżącego w nieruchomości 1 lipca 2024r. i faktem, że bieg terminu przedawnienia rozpoczął się na nowo w dniu następującym po dniu zastosowania tego środka egzekucyjnego, należności Skarżącego wynikające z przedmiotowego tytułu wykonawczego mogą być nadal egzekwowane.
Nadto Sąd wskazuje, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania Skarżącego z tytułu PIT -36L za okres 2012r. został dodatkowo wydłużony wskutek zawieszenia biegu terminu przedawnienia, które nastąpiło w okresach:
• od 10 grudnia 2013r. do 26 marca 2014r. - w związku z prowadzonym postępowaniem w sprawie o wykroczenie skarbowe - zgodnie z art. 70 § 6 pkt 1 i § 7 pkt 1 O.p.;
• od 9 marca 2017r. do 2 października 2017r. - w związku z rozłożeniem należności objętej ww. tytułem wykonawczym od dnia wydania decyzji ratalnej Naczelnika US nr 2213-SEW.4261.4.2017 do dnia terminu płatności ostatniej zapłaconej przez Skarżącego raty zaległości podatkowej - zgodnie z art. 70 § 2 pkt 1 O.p.
Z akt sprawy nie wynika również, aby zobowiązanie objętej przedmiotowym tytułem wykonawczym nie istniało, było niewymagalne, bądź zostało umorzone.
Argumenty Skarżącego, dotyczące naruszenia zasad ogólnych postępowania administracyjnego, również nie znajdują uzasadnienia w realiach niniejszej sprawy. Zarówno organ pierwszej instancji jak i drugiej instancji podjął bowiem wszelkie czynności, niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a także w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Podjęcie rozstrzygnięcia odmiennego od oczekiwanego przez Stronę, nie świadczy o naruszeniu zasad ogólnych postępowania, w tym art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. W odniesieniu do zarzutu Skarżącego, że "są wątpliwości co do wykonywanych czynności egzekucyjnych, a w szczególności czy zostały one błędnie zakwalifikowane jako wykonane w ramach niniejszego postępowania egzekucyjnego pomimo tego, że dotyczą innych postępowań egzekucyjnych" organ odwoławczy trafnie wskazał, że wszystkie wyżej wskazane środki egzekucyjne przerywające bieg terminu przedawnienia dochodzonego zobowiązania zostały dokonane na podstawie wskazanego tytułu wykonawczego.
W ocenie Sądu akta sprawy dowodzą, że zobowiązanie Skarżącego z tytułu podatku dochodowego w wysokości 19% pobieranego od dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej za okres 2012r. nie uległo przedawnieniu. Zatem nie ma podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego w oparciu o powyższy tytuł wykonawczy.
Podsumowując, w ocenie Sądu, zaskarżone postanowienie zostało wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Dyrektor IAS wydając zaskarżone postanowienie nie ograniczył się tylko do kontroli postanowienia organu pierwszej instancji, ale i odwołał się do wszystkich wskazanych przez Skarżącego kwestii. Merytorycznie rozstrzygnął sprawę, ustalając niesporny stan faktyczny, dokonał oceny mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa.
Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie wydane zostało zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa, w tym ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz Kodeksu postępowania administracyjnego i zawiera rozstrzygnięcie wszystkich kwestii poruszonych w zażaleniu.
Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego.
Mając na względzie wszystkie przedstawione okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.