I SA/Gd 1032/17

I SA/Gd 1032/17 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2017-10-31
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2017-07-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Ewa Wojtynowska /przewodniczący/
Irena Wesołowska /sprawozdawca/
Małgorzata Tomaszewska
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I FSK 362/18 - Wyrok NSA z 2021-09-22
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2016 poz 710
art. 38 ust. 2
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska, Sędzia WSA Irena Wesołowska (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz sądowy Agnieszka Rupińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 31 października 2017 r. sprawy ze skargi K.Z. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w G. z dnia 28 kwietnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru oddala skargę.
Uzasadnienie
W dniu 19 maja 2011 r. K. Z. dokonał zgłoszenia celnego do procedury dopuszczenia do wolnego obrotu, towaru w postaci samochodu osobowego marki Toyota Highlander, rok produkcji 2005 oraz mienia przesiedlenia. Jednocześnie zawnioskował o zwolnienie przedmiotowego towaru od cła na podstawie art. 3 Rozporządzenia Rady (WE) Nr 1186/2009 z dnia 16 listopada 2009 r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych oraz zwolnienia pojazdu samochodowego z podatku VAT na podstawie art. 47 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2016 r. poz. 710 ze zm.) - dalej w skrócie zwanej ustawą o VAT, w związku z przeniesieniem stałego miejsca zamieszkania ze Stanów Zjednoczonych Ameryki na obszar celny Unii Europejskiej (UE).
Zgłoszenie celne zostało przyjęte i zarejestrowane a towar objęty procedurą dopuszczenia do wolnego obrotu, z zastosowaniem zwolnienia z należności celnych i podatkowych. Do zgłoszenia celnego podatnik załączył między innymi listę mienia przesiedlenia oraz kopię zgłoszenia celnego z dnia 27 maja 2010 r. Z dokumentów tych wynikało, że pobyt K. Z. za granicą trwał od lutego 2009 r. do 20 maja 2010 r. a mienie przesiedlenia zgłoszone w dniu 12 maja 2011 r. stanowiło kontynuację rozpoczętego procesu przesiedlenia po 20 maja 2010 r.
W wyniku podjętych czynności kontrolnych po zwolnieniu towaru, Naczelnik Urzędu Celnego stwierdził, że K. Z. na podstawie zgłoszenia celnego z dnia 3 lipca 2015 r. ponownie skorzystał ze zwolnienia z należności celnych i podatkowych kolejnego mienia przesiedlenia.
Naczelnik Urzędu Celnego postanowieniem z dnia 22 lipca 2016 r. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia kwoty należnego podatku VAT w odniesieniu do samochodu osobowego marki Toyota Highlander, w związku z niedopełnieniem przez K. Z. jednego z warunków wymaganych do zwolnienia towarów z należności przywozowych.
Decyzją z dnia 25 listopada 2016 r. Naczelnik Urzędu Celnego określił wartość celną przedmiotowego towaru, klasyfikację towarową oraz kwotę należnego podatku VAT w odniesieniu do samochodu osobowego marki Toyota Highlander wobec którego powstał dług celny oraz obowiązek podatkowy, w związku niedopełnieniem warunku przeniesienia stałego miejsca zamieszkania z kraju trzeciego na obszar celny Unii Europejskiej, wymaganego do zwolnienia z należności celnych i podatkowych.
Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez stronę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej w skrócie zwany Dyrektorem lub organem odwoławczym) decyzją z dnia 28 kwietnia 2017 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że poza sporem pozostaje w rozpatrywanej sprawie fakt niedopełnienia przez podatnika warunku przeniesienia stałego miejsca zamieszkania z państwa trzeciego na obszar UE, skutkujący powstaniem długu celnego a w konsekwencji obowiązku podatkowego wobec zwolnionego z należności celnych i podatkowych towaru. Z poczynionych w sprawie ustaleń wynika bowiem, że zapoczątkowany w 2010 roku proces przesiedlenia do Polski faktycznie nie został zrealizowany, skoro w 2011 r. K. Z. przebywał na stałe w USA.
Organ odwoławczy, odnosząc się do podnoszonych przez stronę zarzutów wskazał, że brak ustalenia kwoty długu celnego nie stanowił przeszkody do określenia wysokości należnego podatku od towarów i usług. Z uwagi bowiem na odrębność instytucji cła, akcyzy i podatku od towarów i usług przejawiającej się m.in. w odmiennych okresach przedawnienia, brak możliwości powiadomienia dłużnika o wysokości długu celnego nie stanowi negatywnej przesłanki do określenia elementów kalkulacyjnych na potrzeby prawidłowego określenia kwoty należnego podatku od towarów i usług.
Odnośnie ustalenia wartości samochodu osobowego marki Toyota organ odwoławczy zauważył, że określono ją na podstawie oświadczenia samego podatnika, załączonego do zgłoszenia celnego. Biorąc pod uwagę, że podatnik sam zadeklarował wartość pojazdu organ pierwszej instancji postanowił przyjąć ją, jako wartość celną ustaloną metodą "ostatniej szansy" zgodnie z art. 31 WKC.
Dyrektor uznał jednocześnie, że w rozpoznawanej sprawie brak było podstaw do przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego w celu określenia wartości pojazdu Toyota Highlander na dzień 19 maja 2011 r. Zdaniem organu powołanie biegłego na etapie prowadzonego postępowania przed organem pierwszej bądź drugiej instancji mogłoby skutkować określeniem stopnia zużycia pojazdu, wpływającym na jego wartość, jedynie według stanu pojazdu z dnia dokonania oględzin przez rzeczoznawcę tj. w roku 2016 względnie 2017. Niemożliwym było natomiast dokonanie oględzin samochodu według jego stanu w 2011 roku. Dyrektor stwierdził również, że zasadnie odmówiono przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków na okoliczność zakupu pojazdu skoro sam fakt jego nabycia nie był kwestionowany przez organ pierwszej instancji.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku K. Z. wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie naruszenie art. 120, art. 122, art. 188, art. 187 § 1, art. 191 i art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 31 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.Urz. WE L 302 z dnia 19.10.1992r. ze zm. dalej jako WKC).
Uzasadniając postawione zarzuty strona wskazała, że organ nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego a także nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym nie ustalił wartości celnej samochodu osobowego marki Toyota Highlander na dzień zgłoszenia celnego. Zdaniem strony organ uchybił przepisom postępowania poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków na okoliczności związane z zakupem samochodu oraz niepowołanie rzeczoznawcy samochodowego w celu określenia wartości celnej pojazdu na dzień zgłoszenia celnego.
Skarżący podkreślił również, że organ nie wskazał podstawy prawnej dla określonej przez organ wartości celnej. Zdaniem strony brak możliwości pobrania przez organ celny kwoty wynikającej z długu celnego nie zwalnia go z przeprowadzenia postępowania celnego w celu określenia wartości celnej towaru oraz kwoty długu celnego. Strona stwierdziła także, iż wadliwe było postępowanie organu, który określając wartość celną metodą ostatniej szansy przyjął wartość pojazdu zadeklarowaną przez podatnika. W tym zakresie, konieczne było powołanie biegłego rzeczoznawcy w celu określenia wartości celnej na dzień zgłoszenia celnego.
Dyrektor w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, zważył co następuje:
W ocenie Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a podniesione w niej zarzuty są chybione.
Spór koncentrował się w przedmiotowej sprawie wokół kwestii ustalenia wartości samochodu marki Toyota Highlander dla potrzeb określenia wysokości podatku od towarów i usług. Strona skarżąca kwestionowała w tej mierze ustalenia organów podatkowych, że za podstawę określenia należnego podatku VAT należało przyjąć podawaną przez podatnika wartość samochodu, wskazaną w dokumentacji załączonej przez podatnika do złożonego zgłoszenia celnego.
Sąd w pierwszej kolejności zgadza się z organem odwoławczym co do tego, że określenie kwoty podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów jest niezależne od obowiązku ustalenia wysokości długu celnego.
Stosownie do treści art. 38 ust. 2 ustawy o VAT. jeżeli, zgodnie z przepisami celnymi, powiadomienie dłużnika o wysokości długu celnego nie może nastąpić z uwagi na przedawnienie, a istnieje podstawa do obliczenia lub zweryfikowania należności podatkowych, naczelnik urzędu celnego może określić elementy kalkulacyjne według zasad określonych w przepisach celnych na potrzeby prawidłowego określenia należnego podatku z tytułu importu towarów.
Powyższy przepis, którego brzmienie koresponduje z przepisem art. 29 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r. poz. 752 ze zm.) należy odczytywać w ten sposób, że organ celny określa elementy kalkulacyjne według reguł obowiązujących w prawie celnym, ale czyni to w ramach prowadzonego postępowania podatkowego i na jego potrzeby tj. dla określenia należnego zobowiązania podatkowego. Upływ terminu na powiadomienie dłużnika o kwocie należności celnych, co do zasady nie stanowi przeszkody do merytorycznego rozpoznania sprawy w celu określenia elementów kalkulacyjnych na potrzeby określenia należnego podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów.
W realiach kontrolowanej sprawy, z uwagi na upływ terminu, o którym mowa w art. 221 ust. 3 WKC nie nastąpiło powiadomienie zobowiązanego o kwocie należności wynikających z długu celnego. Powiadomienie podatnika o długu celnym mogło nastąpić przed upływem 3 lat liczonych od dnia powstania długu celnego, a więc przed datą 19 maja 2014 r. Z akt sprawy wynika tymczasem, że kontrola celna skutkująca ujawnieniem niedopełnienia przez K. Z. warunku do zwolnienia mienia przesiedlenia z należności celnych i podatkowych została przeprowadzona w 2015 r. W związku z powyższym, brak było podstaw prawnych do wszczęcia postępowania celnego w sprawie określenia kwoty długu celnego. Niemniej jednak przepis art. 38 ust. 2 ustawy o VAT stwarza prawną możliwość określenia elementów kalkulacyjnych według zasad określonych w przepisach prawa celnego na potrzeby prawidłowego określenia wysokości kwoty podatku VAT z tytułu importu. Przepis ten znalazł zastosowanie w sprawie do określenia prawidłowej kwoty podatku od towarów i usług z tytułu importu samochodu osobowego Toyota Highlander.
Podstawową metodą ustalania wartości celnej towarów, wynikającą z art. 29 ust. 1 WKC jest ustalenie wartości transakcyjnej. Dopiero wystąpienie prawnie uzasadnionych przeszkód, które uniemożliwiają zastosowanie wartości transakcyjnej, pozwala na zastosowanie kolejno pozostałych metod ustalania wartości celnej. Aby cena transakcyjna mogła stanowić podstawę ustalenia wartości celnej przywożonych towarów muszą wystąpić określone przepisami okoliczności, a mianowicie przedmiotem transakcji musi być towar, podstawą transakcji jest sprzedaż, która została dokonana w celu wywozu towaru na obszar celny Wspólnoty oraz musi zostać określona cena faktycznie zapłacona lub należna.
Podkreślenia wymaga, że ustalanie wartości celnej w oparciu o metodę wartości transakcyjnej możliwe jest wówczas, gdy dochodzi do transakcji sprzedaży. W związku z tym, w realiach przedmiotowej sprawy wskazana wyżej metoda nie mogła znaleźć zastosowania. Konieczność ustalenia wartości celnej powstała w odniesieniu do mienia przesiedlenia, a zatem nie w związku z zawartą przez podatnika transakcją sprzedażny pojazdu, w celu jego przywozu na obszar Wspólnoty.
Zgodzić należy się również z organem odwoławczym, że do mienia przesiedlenia niemożliwym było określenie wartości celnej na podstawie przepisu art. 30 WKC.
Zarówno metoda wartości transakcyjnej identycznych towarów, jak i metoda wartości transakcyjnej podobnych towarów (art. 30 ust. 2 lit. a i b WKC) odnosi się do cech towarów, takich jak identyczność lub podobieństwo. Tych przesłanek nie spełniają sprowadzane z zagranicy używane samochody, bowiem każdy z nich charakteryzuje się innym stopniem zużycia. Również nie znajduje zastosowania do towarów używanych metoda ceny jednostkowej towarów importowanych (art. 30 ust. 2 lit. c WKC). Opiera się ona na cenie jednostkowej, po jakiej towary przywożone lub towary identyczne bądź podobne są sprzedawane we Wspólnocie w największych zbiorczych ilościach osobom niepowiązanym ze sprzedawcami. Metoda ta odnosi się zatem do towarów masowych, sprzedawanych w największych ilościach. Do określenia wartości celnej sprowadzanych samochodów używanych nie znajduje również zastosowania metoda wartości kalkulowanej (art. 30 ust. 2 lit. d WKC), która wymaga określenia kosztów lub wartości materiałów i produkcji, kwoty zysku i kosztów ogólnych oraz kosztów lub wartości elementów wymienionych w art. 32 ust. 1 lit. e) WKC, które są zmienne.
W świetle powyższych uwag stwierdzić należy, że wartość celną pojazdu marki Toyota Highlander, wobec niemożności zastosowania metod z art. 29 ust. 1 i art. 30 ust. 2 WKC, należało ustalić przy zastosowaniu metody, o której mowa w art. 31 WKC - zwanej metodą "ostatniej szansy", a zatem w sposób, w jaki uczyniły to organy podatkowe.
Orzecznictwo i doktryna jednoznacznie wskazują, że metoda "ostatniej szansy" najczęściej jest stosowana przy ustalaniu wartości celnej importowanych samochodów używanych, dla których - właśnie z uwagi na zróżnicowany stan techniczny pojazdów używanych - trudno jest znaleźć właściwy materiał porównawczy (por. Wspólnotowy Kodeks Celny. Komentarz - pod red. W. Morawskiego; Lex 2007; komentarz do art. 30 oraz (przykładowo) wyrok NSA z dnia 20 listopada 2007 r., sygn. akt I GSK 142/07, wyrok NSA z dnia 15 maja 2012 r., I GSK 374/11, wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2014 r., I GSK 440/13). Powyższe wynika z opinii Komitetu Technicznego Ustalania Wartości Celnej Światowej Organizacji Celnej (WCO), który - odnośnie importu używanych pojazdów - z podanych wyżej względów uznał za problematyczne ustalanie wartości celnej w oparciu o metodę towarów identycznych lub podobnych i wypowiedział się przeciwko stosowaniu metody ceny jednostkowej i wartości kalkulowanej. Tym samym w przypadku importu używanych samochodów zarzut ustalania wartości celnej metodą "ostatniej szansy" - z pominięciem poprzedzających ją metod zastępczych - nie może być uznany za trafny. Ustalanie w takich sytuacjach wartości celnej metodą określoną w art. 31 WKC nie świadczy zatem o naruszeniu obowiązku organu zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej). Nie jest też przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów (art. 191 Ordynacji podatkowej).
Zwrócenia uwagi wymaga przy tym, że przepis art. 31 WKC nie przewiduje ściśle określonego katalogu czynności ani rodzaju dokumentów, które konieczne są dla wykazania wartości celnej towaru. Nie ma zatem żadnych uzasadnionych podstaw do kwestionowania postępowania organu polegającego na ustaleniu tej wartości w oparciu o kwotę zadeklarowaną przez podatnika w zgłoszeniu celnym.
Rozważając konieczność przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego rzeczoznawcy na okoliczność ustalenia wartości samochodu Sąd wskazuje, że jak trafnie stwierdzono w wyroku NSA z dnia 2 lutego 2017 r. (sygn. akt II FSK 4042/14) "użyte w art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej słowo "może" oznacza pozostawienie organowi swobody w korzystaniu z opinii biegłego. Granice korzystania z tej swobody wyznacza zasada prawdy obiektywnej, gdyż z niej wypływa obowiązek organu podjęcia wszelkich czynności mających na celu ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego sprawy podatkowej. Organ podatkowy obowiązany jest wykorzystać ten środek dowodowy w sprawie o zawiłym stanie faktycznym, który można wyjaśnić dopiero wtedy, gdy dysponuje się specjalnymi wiadomościami. Rozstrzygnięcie sprawy wymaga wiadomości specjalnych wtedy, gdy przy jej rozpoznaniu wyłoni się zagadnienie mające znaczenie, którego wyjaśnienie przekracza zakres wiadomości i doświadczenia życiowego osób mających wykształcenie ogólne i nie jest możliwe bez posiadania wiadomości specjalnych w określonej dziedzinie nauki, sztuki, rzemiosła, techniki, stosunków gospodarczych itp., z którą wiąże się rozpatrywane zagadnienie (por. wyroki: NSA z 22 stycznia 2016 r., I FSK 1362/14; WSA w Bydgoszczy z 25 maja 2016 r., I SA/Bd 217/16).
W przedmiotowej sprawie, przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego wydawałoby się zasadne, gdyby organ kwestionował podaną przez podatnika wartość pojazdu uznając, że została ona zaniżona. W sytuacji, gdy podstawą określenia wysokości zobowiązania podatkowego jest deklarowana przez stronę wartość samochodu, co istotne niepodważana przez organ podatkowy, nie było podstaw do prowadzenia w tym zakresie postępowania dowodowego, w szczególności do korzystania z dowodu z opinii biegłego rzeczoznawcy. Trzeba mieć na względzie, że korzystanie z tego dowodu uzasadnione jest sytuacją, gdy dla potrzeb ustalenia stanu faktycznego organ potrzebuje informacji, którymi sam nie dysponuje. Jeżeli jednak, tak jak w przedmiotowej sprawie, za podstawę ustalenia wartości pojazdu przyjęto uznane za wiarygodne informacje podane przez podatnika, to zarzut nieprzeprowadzenia wnioskowanych dowodów nie może zostać uznany za uzasadnione naruszenie prawa, które skutkować winno uchyleniem zaskarżonej decyzji.
Zgodzić należy się także z organem podatkowym co do tego, że przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego wydawało się niecelowe także z tej przyczyny, iż zmierzałoby do określenia wartości pojazdu według jego stanu z dnia oględzin, albowiem niemożliwym było ustalenie stanu samochodu na datę dokonania zgłoszenia celnego.
Za bezzasadne należało także uznać przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków na okoliczność zakupu pojazdu marki Toyota Highlander w 2008 r. Organ odwoławczy nie kwestionował bowiem faktu jego nabycia, a jedynie podkreślał, że ustalenie wartości towaru z uwzględnieniem jego wstecznego zużycia nie było możliwe. Nie można zapominać, że w postępowaniu podatkowym granice dowodzenia wyznaczone zostały 'przyczynianiem się" danego środka dowodowego do wyjaśnienia sprawy oraz brak sprzeczności z prawem; wskazuje na to treść art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej. Organ podatkowy jest zatem umocowany do tego aby odmówić przeprowadzania dowodu, który nie służy wyjaśnieniu istoty sprawy i nie może mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia. W kontekście przedstawionych uwag Sąd za prawidłowe uznał stanowisko organu odwoławczego co do braku możliwości przyczynienia się wnioskowanego dowodu z zeznań do wyjaśnienia sprawy.
Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę nie dopatrzył się także naruszenia art. 120 Ordynacji podatkowej nakładającego na organy podatkowe obowiązek działania w granicach i na podstawie obowiązującego prawa. Zdaniem Sądu, zaskarżony akt został oparty na obowiązujących przepisach prawa, które wbrew stanowisku strony zostały wyraźnie wskazane w treści decyzji organu odwoławczego. Z decyzji Dyrektora w sposób nie budzący wątpliwość wynika, jakie normy legły u podstaw wydania zaskarżonej decyzji, i które stały się podstawą określenia wartości celnej pojazdu marki Toyota Highlander. W ocenie Sądu odmienna ocena ustalonego stanu faktycznego nie dowodzi, że naruszono przywołaną zasadę, bowiem z regulacji tej nie wynika, że organy podatkowe obowiązane są interpretować fakty jedynie w sposób zadowalający dla podatnika, a więc w sposób zbieżny z jego stanowiskiem. Podobnie należy ocenić sytuację, w której strona nie akceptuje wskazanej przez organ podstawy prawnej wydanego rozstrzygnięcia, prezentując odmienne od organu stanowisko co do przepisów prawa znajdujących zastosowanie przy rozpatrywaniu sprawy.
Zdaniem Sądu, w przedmiotowej sprawie nie doszło także do uchybienia treści 122 Ordynacji podatkowej. Trzeba mieć bowiem na względzie, że przywołany przepis mówi o działaniach niezbędnych, a wynikający z art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej obowiązek organów gromadzenia materiału dowodowego nie jest nieograniczony i bezwzględny.
Jak już wyżej podkreślono, obowiązek ten obciąża organy jedynie do momentu uzyskania pewności w zakresie stanu faktycznego sprawy. W ocenie Sądu, zgromadzony materiał dowodowy pozwalał na poczynienie miarodajnych ustaleń faktycznych, stąd też zarzut uchybienia zasadzie rzetelnego przeprowadzenia postępowania dowodowego, nie prowadzącego do dokładnego i wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego, nie może zostać uwzględniony.
Jednocześnie należy podkreślić, że przeprowadzony przez Dyrektora wywód w przedmiocie oceny zebranych dowodów jest zdaniem tutejszego Sądu w pełni logiczny i nie nosi cech dowolności. Sąd w pełni podziela w tym zakresie argumentację organu odwoławczego, która w świetle wszechstronnej oceny materiału dowodowego jest w pełni uzasadniona i nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów. Zasadność ocen i wniosków poczynionych przez organ odwoławczy na podstawie zebranego materiału dowodowego, w świetle zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, nie budzi zdaniem Sądu wątpliwości. Dokonana przez organ ocena dowodów nie wykracza także poza granice wynikające z art. 191 Ordynacji podatkowej, nie nosi cech dowolności czy powierzchowności. Zdaniem Sądu organy podatkowe przeprowadziły postępowanie w niniejszej sprawie w sposób wyczerpujący. Uzyskane w ten sposób dowody zostały następnie poddane wnikliwej i poprawnej ocenie.
Organy podatkowe dokonały także prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego, które stanowiły podstawę wydanej decyzji.
Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369) skargę oddalił, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia.
-----------------------
9