I SA/Gd 1020/24

I SA/Gd 1020/24 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2025-02-18
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-12-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Alicja Stępień /sprawozdawca/
Marek Kraus /przewodniczący/
Sławomir Kozik
Symbol z opisem
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
6560
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 2383
art. 14b par. 1 i par. 5a
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Kraus, Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędzia NSA Alicja Stępień /spr./, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 18 lutego 2025 r. sprawy ze skargi A. Fundacji Rodzinnej z siedzibą w K. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 13 listopada 2024 r., nr 0111-KDIB2-1.4010.363.2024.2.BJ w przedmiocie zastosowania do sprawy interpretacji ogólnej oddala skargę
Uzasadnienie
Sygn. akt I SA/Gd 1020/24
U Z A S A D N I E N I E
W dniu 12 lipca 2024 r. za pośrednictwem platformy e-puap wpłynął wniosek A. Fundacji Rodzinnej o wydanie interpretacji indywidualnej, dotyczącej interpretacji indywidualnej, dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy Transakcja polegająca na wniesieniu Mienia do Fundacji Rodzinnej na pokrycie jej funduszu założycielskiego, stanowi transakcję kontrolowaną, w rozumieniu art. 11a ust. 6 ustawy o CIT i czy w związku z powyższym transakcja będzie podlegała obowiązkom dokumentacyjnym i sprawozdawczym, na podstawie przepisów o cenach transferowych.
Dnia 5 września 2024 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydał postanowienie o zastosowaniu do sprawy interpretacji ogólnej Ministra Finansów z 29 grudnia 2021 r. Znak: DCT1.8203.4.2020, uznając że w związku z tym wniosek dotyczący m.in. ustalenia, czy transakcja polegająca na wniesieniu Mienia do Fundacji Rodzinnej na pokrycie jej funduszu założycielskiego, stanowi transakcję kontrolowaną, w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT-jest bezprzedmiotowy.
Jednocześnie Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w ww. postanowieniu wskazał, że konsekwencją objęcia interpretacją ogólną z 29 grudnia 2021 r. Znak: DCT1.8203.4.2020 kwestii dotyczącej ustalenia, czy transakcja polegająca na wniesieniu Mienia do Fundacji Rodzinnej na pokrycie jej funduszu założycielskiego, stanowi transakcję kontrolowaną, w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, jest brak możliwości odniesienia się do tej części stanowiska, która dotyczy ustalenia czy ww. Transakcja będzie podlegała obowiązkom dokumentacyjnym i sprawozdawczym, na podstawie przepisów o cenach transferowych. Konsekwencje podatkowe określone w tym zakresie zależne są bowiem od rozstrzygnięcia dokonanego w kwestii oceny, czy wskazana we wniosku czynność jest transakcją kontrolowaną, objętej interpretacją ogólną.
Pismem z 13 września 2024 r., wniesiono zażalenie na postanowienie z 5 września 2024 r..
Postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj.:
1. art. 14b § 5a O.p. w zw. z art. 14b § 1 O.p., poprzez błędne przyjęcie, że w okolicznościach niniejszej sprawy zaistniały przesłanki uzasadniające wydanie postanowienia, podczas gdy powołana przez organ interpretacja ogólna Ministra Finansów z 29 grudnia 2021 r., w sprawie definicji transakcji kontrolowanej, nr DCT1.8203.4.2020, nie pozwala zrekonstruować odpowiedzi na pytanie sformułowane w treści wniosku skarżącej, co w konsekwencji winno skutkować wydaniem przez organ interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego, zgodnie z treścią wniosku skarżącej;
2. art. 14b § 5a O.p. w zw. z art. 121 § 1 O.p. w zw. z art. 14h O.p. w zw. z art. 14b § 1 O.p., poprzez wydanie postanowienia wbrew zasadzie prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, podczas gdy organ pozostawał zobowiązany do uwzględnienia utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazującego na brak możliwości stwierdzenia przez organ bezprzedmiotowości żądania wnioskodawcy w trybie art. 14b § 5a O.p., w przypadku gdy interpretacja ogólna nie zawiera jednoznacznej odpowiedzi na pytanie będące przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego, co w konsekwencji winno skutkować wydaniem przez organ interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego zgodnie z treścią wniosku skarżącej;
3. art. 121 § 1 O.p. w zw. z art. 14h O.p. w zw. z art. 14b § 1 O.p., poprzez wydanie postanowienia wbrew zasadzie prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, podczas gdy na gruncie wniosków o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w analogicznym przedmiocie, skierowanych już po opublikowaniu Interpretacji Ogólnej, organ wydał dotychczas szereg interpretacji indywidualnych, co w konsekwencji winno skutkować wydaniem przez organ interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego, zgodnie z treścią wniosku skarżącej.
Mając na uwadze przedstawione wyżej zarzuty, wniesiono o:
1. na podstawie art. 226 § 1 O.p. i art. 227 § 1 O.p. w zw. z art. 221 § 1 i § 2 O.p. w zw. z art. 239 O.p., uwzględnienie niniejszego zażalenia w całości, uchylenie postanowienia w całości i niezwłoczne wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego, nie później niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania niniejszego zażalenia, zgodnie z treścią wniosku skarżącej z dnia 12 lipca 2024 roku.
Ewentualnie, w przypadku nieuwzględnienia wniosku sformułowanego w pkt 1 powyżej, wniesiono o:
2. na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a O.p. w zw. z art. 221 § 1 i § 2 O.p. w zw. z art. 239 O.p., uwzględnienie niniejszego zażalenia w całości, uchylenie, postanowienia w całości i wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego zgodnie z treścią wniosku skarżącej z dnia 12 lipca 2024 roku.
Ewentualnie, w przypadku nieuwzględnienia wniosku sformułowanego w pkt 2 powyżej, wniesiono o:
3. na podstawie art. 14e § 1a pkt 5 O.p., uchylenie postanowienia w całości z urzędu i rozpatrzenie wniosku skarżącej z dnia 12 lipca 2024 roku.
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej postanowieniem z 13 listopada 2024 r. stwierdził, że nie ma podstaw do uchylenia skarżonego postanowienia. Wobec tego utrzymał je w mocy.
W uzasadnieniu organ przypomniał, że przedmiotem sporu między stronami jest kwestia ustalenia, czy zasadnie Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał wniosek z 12 lipca 2024 r. o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych, w zakresie ustalenia, czy transakcja polegająca na wniesieniu Mienia do Fundacji Rodzinnej na pokrycie jej funduszu założycielskiego, stanowi transakcję kontrolowaną, w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych i czy w związku z powyższym Transakcja będzie podlegała obowiązkom dokumentacyjnym i sprawozdawczym, na podstawie przepisów o cenach transferowych, za bezprzedmiotowy, uznając, że w przedmiotowej sprawie zastosowanie znajduje interpretacja ogólna Ministra Finansów z 29 grudnia 2021 r. Znak: DCT1.8203.4.2020 opublikowana w Dzienniku Urzędowym Ministra Finansów 30 grudnia 2021 r. poz. 16.
Odnosząc się do zarzutów zażalenia wskazano, iż jak wynika z art. 14a § 1a, art. 14b § 1, art. 14b § 3, art. 14c § 1-2, art. 14b § 5a O.p. w sytuacji, gdy występuje zbieżność wniosku o interpretację indywidualną z treścią aktualnej interpretacji ogólnej wydanej w takim samym stanie prawnym, skutkuje to otrzymaniem przez zainteresowanego potwierdzenia o możliwości zastosowania się do interpretacji ogólnej, bez konieczności wydawania interpretacji indywidualnej. Zwłaszcza, że każdy ma możliwość zastosowania się do interpretacji ogólnej, a tym samym do powoływania się na wynikającą z tego tytułu ochronę prawną, której treść oraz zasady są analogiczne, jak przy interpretacji indywidualnej.
Uzasadnionym jest zatem, aby wniosek zainteresowanego o wydanie interpretacji indywidualnej załatwiony był poprzez stwierdzenie, że do stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego opisanego we wniosku zastosowanie znajduje interpretacja ogólna z jednoczesnym stwierdzeniem bezprzedmiotowości wniosku.
Stosując się do interpretacji ogólnych Ministra Finansów można zatem uzyskać ochronę prawną, która pomoże uniknąć negatywnych konsekwencji niestałości organów podatkowych.
Tym samym jeśli zagadnienie i stan prawny wskazany w interpretacji ogólnej pokrywa się z wnioskiem o interpretację indywidualną - organ podatkowy nie może wydać interpretacji indywidualnej, tylko zobowiązany jest wydać postanowienie zgodnie z ww. art. 14b § 5a Ordynacji podatkowej.
Wskazano, że analizowany wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, dotyczył m.in. ustalenia, czy Transakcja polegająca na wniesieniu Mienia do Fundacji Rodzinnej na pokrycie jej funduszu założycielskiego, stanowi transakcję kontrolowaną, w rozumieniu art. 11a ust. 6 ustawy CIT.
W związku z powyższym uznano, że należy odnieść do kwestii dotyczącej definicji transakcji kontrolowanej określonej w art. 11a ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych i w tej kwestii (jak słusznie wskazał organ pierwszej instancji) wypowiedział się Minister Finansów w interpretacji ogólnej z 29 grudnia 2021 r. Znak: DCT1.8203.4.2020, opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Ministra Finansów 30 grudnia 2021 r. poz. 16.
I tak Minister Finansów w interpretacji ogólnej z 29 grudnia 2021 r. Znak: DCT1.8203.4.2020 stwierdził m.in., że:
"(...) interpretacja dotyczy pojęcia transakcji kontrolowanej w świetle definicji legalnej wyrażonej w art. 11a ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 1800, ze zm., dalej: "ustawa o CIT") (...). Zgodnie z brzmieniem ww. przepisów, transakcja kontrolowana to identyfikowane na podstawie rzeczywistych zachowań stron działania o charakterze gospodarczym, w tym przypisywanie dochodów do zagranicznego zakładu, których warunki zostały ustalone lub narzucone w wyniku powiązań.
Interpretacja ma na celu wyjaśnienie, ze względu na zidentyfikowane trudności interpretacyjne w odniesieniu do elementów składowych definicji legalnej "transakcja kontrolowana", co należy rozumieć przez to pojęcie, jak również dokonanie delimitacji tego pojęcia.
Zakres przedmiotowej interpretacji nie obejmuje w szczególności zagadnień: nieodpłatnego świadczenia oraz przypisania dochodu do zakładu zagranicznego. Pojęcie transakcji kontrolowanej o charakterze jednorodnym, o której mowa w art. 11k ust. 4-5 ustawy o CIT (art. 23w ust. 4-5 ustawy o PIJ), jest przedmiotem interpretacji ogólnej Ministra Finansów z dnia 9 grudnia 2021 r. nr DCT2.8203.2.2021 w sprawie pojęcia transakcji kontrolowanej o charakterze jednorodnym, Dz. Urz. Min. Fin. z dnia 14 grudnia 2021 r., poz. 10.
Niniejsza interpretacja dotyczy stanu prawnego obowiązującego od dnia 1 stycznia 2019 r. (...).
Definicja legalna transakcji kontrolowanej zawiera następujące elementy składowe:
1. występowanie działań o charakterze gospodarczym,
2. identyfikowanie działań na podstawie rzeczywistych zachowań stron,
3. ustalenie lub narzucenie warunków w wyniku powiązań.
Łączne wystąpienie ww. elementów oznacza, że podejmowane działania stanowią transakcję kontrolowaną.
Ocena, czy działanie stanowi transakcję kontrolowaną, powinna następować indywidualnie dla każdego przypadku, z uwzględnieniem jego specyfiki. Wynik takiej oceny może być różny z perspektywy każdej ze stron (uczestników). Nie jest zatem konieczne jednolite uznanie działania za transakcję kontrolowaną przez obie/wszystkich uczestników danego działania. Dane działanie może zostać zakwalifikowane odmiennie przez uczestników, np. jako działanie o charakterze gospodarczym albo jako działanie pozbawione charakteru gospodarczego.
Działania o charakterze gospodarczym.
Wyrażenie "działania o charakterze gospodarczym" nie jest zdefiniowane ani w ustawie o CIT ani w ustawie o PIT. Termin "działania" jest szerokim pojęciem, a jego ograniczenie, w rozumieniu definicji legalnej, następuje poprzez cechę kwalifikującą, tj. posiadanie "charakteru gospodarczego".
Ustalając zakres znaczeniowy tego elementu składowego definicji, tj. "działania o charakterze gospodarczym", należy odwołać się do szerszego pojęcia "działalność gospodarcza". Definicja pojęcia "działalność gospodarcza" jest zróżnicowana w poszczególnych aktach prawnych (pojęcie "działalność gospodarcza" zdefiniowano, w szczególności, w: art. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2021 r. poz. 162), art 3 pkt 9 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz.1540, z późn. zm.), art. 5a pkt 6 ustawy o PIT (Dz. U. z 2021 r., poz. 1128, z późn. zm.), art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r., poz. 685, z późn. zm.) oraz art. 8 ust. 6 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2021 r. poz.423, z późn. zm.)). Zasadne jest wskazanie podstawowych cech konstytuujących działalność gospodarczą, tj.:
działalność w celu zarobkowym;
w ramach zorganizowanej struktury;
w sposób ciągły;
o charakterze niezależnym (samodzielnym).
Na działalność gospodarczą składają się działania o charakterze gospodarczym. Nie oznacza to jednak, że działanie o charakterze gospodarczym wymaga każdorazowo prowadzenia działalności gospodarczej. Co do zasady, działanie o charakterze gospodarczym wymaga istnienia tych samych cech konstytuujących, które definiują działalność gospodarczą.
Podstawową cechą działania o charakterze gospodarczym jest jego cel zarobkowy rozumiany jako nastawienie (zamiar) na osiągnięcie zysku. Rezultat działania może, ale nie musi, zmaterializować się dla strony/stron jako zysk. Działanie, które nie przyniosło przychodu (zysku) nie oznacza automatycznie działania o charakterze niegospodarczym. Przesłanka zarobkowego charakteru jest spełniona także wtedy choć, gdy podejmowane działania nastawione są na zysk, ale generują straty finansowe. Istotny jest bowiem nie tyle rezultat (efekt) danego działania (zysk lub strata), ile zamiar strony/stron, który spowodował podjęcie działania.
Przykładem może być sprzedaż towarów po cenie niższej niż cena nabycia. Na skutek wystąpienia istotnych wahań kursów walutowych w odniesieniu do zakupów w walucie obcej zabudżetowana cena sprzedaży w walucie krajowej skutkowała poniesieniem straty finansowej. Nie przeczy to nakierowaniu na zysk, mimo iż faktycznie zrealizowane wyniki finansowe odbiegają od planowanych.
Działania realizowane w ramach zorganizowanej struktury nie muszą mieć charakteru ciągłego, powtarzalnego (np. wykonywane sezonowo). Działaniami gospodarczymi mogą być działania o charakterze jednorazowym, np. sprzedaż przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa.
Działania mogą być rozciągnięte w czasie, np. z uwagi na ich kompleksowość. Przykładem działania, które składa się z szeregu czynności, lecz ma charakter jednorazowy, jest restrukturyzacja działalności gospodarczej poprzez przeniesienie aktywów powiązane ze zwrotnym ich udostępnieniem. Obejmuje ona szereg czynności o charakterze prawnym i faktycznym, np. zawarcie umów, wydanie przedmiotu umów, zmianę profilu funkcjonalnego działalności podmiotu powiązanego biorącego udział w restrukturyzacji. Jest to działanie stanowiące zorganizowaną całość, poszczególne czynności są ze sobą funkcjonalnie lub operacyjnie powiązane. Określoną restrukturyzację można zatem kwalifikować jako działanie gospodarcze, pomimo że jest ono rozciągnięte w czasie i obejmuje szereg czynności.
Samego jednak zobowiązania się do świadczenia polegającego na zawarciu innej umowy nie należy kwalifikować jako działania gospodarczego, przede wszystkim nie ma ono charakteru definitywnego. Nie stanowi zatem transakcji kontrolowanej umowa przedwstępna stanowiąca jedynie zobowiązanie do zawarcia określonej umowy w przyszłości (por. odpowiedź z dnia 16 kwietnia 2021 r. na interpelację poselską nr 19562; https://www.sejm.gov.pl/Sejm9. nsf/lnterpelacjaTresc.xsp?key=C29J6A).
Na mocy umowy przedwstępnej jedna lub obie strony zobowiązują się jedynie do zawarcia oznaczonej umowy (umowa przyrzeczona).
Określone działania powinny być oceniane odrębnie z punktu widzenia każdego uczestnika takich działań. Tytułem przykładu, w przypadku najmu powierzchni magazynowej na rzecz sp. z o.o. przez jej udziałowca, oceny należy dokonać niezależnie z perspektywy obu uczestników, tj. udziałowca (wynajmującego) i spółki z o.o. Dla spółki z o.o. najem stanowi transakcję kontrolowaną, ponieważ jest realizowany w ramach działalności gospodarczej. W przypadku udziałowca kryterium ocennym może być nie tylko charakter zarobkowy, ale rozmiar i zorganizowanie prowadzonych przez niego działań.
Nie stanowi działania o charakterze gospodarczym wypłata dywidendy. Decyzja o wypłacie dywidendy jest czynnością dokonywaną samodzielnie przez spółkę na podstawie przepisów ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1526 ze zm., dalej: KSH) w drodze uchwały zgromadzenia wspólników lub walnego zgromadzenia akcjonariuszy. Kodeks spółek handlowych, który reguluje instytucję wypłaty dywidendy, wskazuje tryb i podstawę jej dokonania. Wypłatę dywidendy, w tym wartość wypłaconego wspólnikom świadczenia, normuje KSH. Jej szczegółowe warunki określa uchwała właściwego organu spółki (zgromadzenia wspólników lub walnego zgromadzenia akcjonariuszy). Wypracowany zysk, jego podział oraz wypłata są konsekwencją działalności gospodarczej. Cel zarobkowy materializuje się w działalności gospodarczej spółki dokonującej wypłaty dywidendy, nie zaś w samej czynności jej wypłaty. Czynność wypłaty dywidendy nie jest działaniem gospodarczym (por. odpowiedź z dnia 22 sierpnia 2020 r. na interpelację poselską nr 9368; http://www.sejm.gov.pl/sejm9.nsf/lnterpelacjaTresc.xsp?key=BSTHV8).
Z podobnych względów wypłata zysku przez spółkę niebędącą osobą prawną na rzecz jej wspólników oraz otrzymanie przez wspólnika spółki niebędącej osobą prawną odpowiedniej części zysku tej spółki nie stanowi transakcji kontrolowanej.
Również w przypadku dopłat uregulowanych w art. 177-179 KSH spółka kapitałowa jako ich beneficjent zachowuje się pasywnie, tj. otrzymuje świadczenie pieniężne od wspólników zobowiązanych do ich wniesienia na podstawie umowy spółki w wysokości i terminach, które określa uchwała wspólników - co do zasady nie uiszczając wynagrodzenia (odsetek) za udostępniony kapitał. Wspólnicy spółki zobowiązani do ich wniesienia na podstawie umowy spółki nie mają co do zasady wpływu na ich wysokość. Brak jest tu charakteru odpłatnego charakterystycznego dla umów wzajemnych. Takiego zdarzenia nie należy uznawać za działanie o charakterze gospodarczym. Natomiast nie przesądza się o charakterze gospodarczym lub niegospodarczym w odniesieniu do wpłat dokonywanych na innej podstawie, niż przepisy KSH dotyczące dopłat.
Rzeczywiste zachowania stron.
Działania o charakterze gospodarczym należy identyfikować na podstawie rzeczywistych zachowań stron.
Zachowania są pojęciem szerokim, mogą być nimi działania lub zaniechania. Istotne jest, aby zachowania były rzeczywiste. Przy ocenie rzeczywistego charakteru zachowań stron należy brać w szczególności pod uwagę istnienie uzasadnionych przyczyn ekonomicznych określonego działania. Zachowania sztuczne lub pozorne nie są zachowaniami rzeczywistymi. Rzeczywista treść podejmowanych działań identyfikowana jest na podstawie faktycznych zachowań stron. Przesłanka ta jest w szczególności istotna w sytuacji, w której rzeczywisty przebieg transakcji kontrolowanej nie jest zgodny z postanowieniami obowiązujących umów pisemnych albo kiedy umowy pisemne dotyczące transakcji kontrolowanej nie istnieją (Uzasadnienie rządowego projektu ustawy o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy - Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Druk nr 2860).
Warunki ustalone lub narzucone w wyniku powiązań.
Powiązania to relacje pomiędzy podmiotami powiązanymi - w rozumieniu definicji podmiotów powiązanych (art. 11a ust. 1 pkt 4 ustawy o CIT oraz art. 23m ust. 1 pkt 4 ustawy o PIT). Istnienie powiązań samo w sobie nie determinuje występowania transakcji kontrolowanej. Warunki działań o charakterze gospodarczym mają zostać ustalone lub narzucone w wyniku powiązań.
Wyrażenie "ustalone lub narzucone w wyniku powiązań" nie oznacza, że transakcji muszą bezpośrednio dokonywać podmioty powiązane, tylko że powiązania miały wpływ na ustalenie treści działań. Nie wyklucza się zatem, że warunki danej transakcji mogą zostać ustalone lub narzucone przez podmiot powiązany, który nie jest bezpośrednio stroną transakcji. Przykładem jest ustalenie np. ceny zakupu towaru lub usługi w drodze centralnych negocjacji warunków transakcji pomiędzy podmiotami powiązanymi oraz niepowiązanym dostawcą. Warunki transakcji nie zostały wówczas ustalone bezpośrednio z podmiotem trzecim (niepowiązanym), lecz wynegocjowane centralnie w imieniu podmiotów powiązanych przez podmiot centralny lub podmiot dedykowany do przeprowadzenia negocjacji w sposób centralny, dla wybranej grupy podmiotów.
O narzuceniu warunków transakcji podmiotom powiązanym można mówić także w sytuacji, gdy warunki ustala jednostronnie w imieniu podmiotu lub grupy podmiotów powiązanych podmiot centralny z grupy, przy czym podmiot ten nie musi być bezpośrednią stroną transakcji.
Pojęcie "transakcja kontrolowana" obejmuje transakcje spełniające przesłanki z art. 11a ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT (...), niezależnie od tego, czy są one realizowane na warunkach zgodnych z zasadą ceny rynkowej (ang. arm's length principle), czy na warunkach niezgodnych z zasadą ceny rynkowej".
Odnosząc powyższe do sprawy wskazano, że w niniejszej sprawie wątpliwości dotyczą ustalenia, czy Transakcja polegająca na wniesieniu Mienia do Fundacji Rodzinnej na pokrycie jej funduszu założycielskiego, stanowi transakcję kontrolowaną, w rozumieniu art. 11a ust. 6 ustawy o CiT". Natomiast w dalszej kolejności poddano w wątpliwość, czy w związku z tym ww. Transakcja będzie podlegała obowiązkom dokumentacyjnym i sprawozdawczym, na podstawie przepisów o cenach transferowych.
Przypomniano, że w uzasadnieniu własnego stanowiska dokonano z kolei analizy definicji transakcji kontrolowanej, określonej w przepisie art. 11a ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT, celem wykazania, że transakcja będąca przedmiotem wniosku nie wypełnia wszystkich przesłanek określonych powołanym przepisem. Jednocześnie w powyższym uzasadnieniu wskazano , że definicja transakcji kontrolowanej zawarta została w interpretacji ogólnej Ministra Finansów z dnia 29 grudnia 2021 r. i odwołano się do treści ww. interpretacji ogólnej.
Organ więc uznał, iż mając powyższe na względzie, że wbrew temu co strona twierdzi, organ pierwszej instancji zasadnie uznał, że interpretacja indywidualna (gdyby została wydana) odpowiadałaby dokładnie zagadnieniu, które jest przedmiotem interpretacji ogólnej z 29 grudnia 2021 r. nr DCT1.8203.4.2020 w tym samym stanie prawnym, co oznacza, że Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej nie jest uprawniony w związku ze złożonym obecnie wnioskiem do wydania interpretacji indywidualnej, w zakresie ustalenia czy transakcja polegająca na wniesieniu Mienia do Fundacji Rodzinnej na pokrycie jej funduszu założycielskiego, stanowi transakcję kontrolowaną, w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT.
Przedstawiony we wniosku stan faktyczny odpowiada bowiem w tej części zagadnieniu będącemu przedmiotem interpretacji ogólnej.
W konsekwencji powyższego organ pierwszej instancji nie miał możliwości odniesienia się do tej części stanowiska strony, która dotyczy ustalenia czy ww. Transakcja będzie podlegała obowiązkom dokumentacyjnym i sprawozdawczym, na podstawie przepisów o cenach transferowych. Konsekwencje podatkowe określone w tym zakresie zależne są bowiem od rozstrzygnięcia dokonanego w kwestii oceny czy wskazana we wniosku czynność jest transakcją kontrolowaną, objętej interpretacją ogólną.
Przypomniano, że w zażaleniu podniesiono m.in., iż:
powołana przez organ interpretacja ogólna Ministra Finansów z dnia 29 grudnia 2021 roku, w sprawie definicji transakcji kontrolowanej, nr DCT1.8203.4.2020 (dalej również jako: "Interpretacja Ogólna"), nie pozwala zrekonstruować odpowiedzi na pytanie sformułowane w treści wniosku skarżącej,
interpretacja ogólna nie zawiera jednoznacznej odpowiedzi na pytanie będące przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego,
Interpretacja Ogólna, w ocenie skarżącej nie pozwala rozstrzygnąć zagadnienia będącego przedmiotem Wniosku.
Odnosząc się do powyższego, organ stwierdził, że interpretacje ogólne nie odnoszą się do konkretnych stanów faktycznych (zdarzeń przyszłych) - nie obejmują tym samym sytuacji faktycznej lub prawnej konkretnego podatnika - lecz cechują się abstrakcyjnym i ogólnym odniesieniem do określonych rodzajów sytuacji faktycznych lub prawnych oraz pewnych kategorii adresatów.
Z uwagi na ogólno-abstrakcyjny charakter interpretacji ogólnej nie odnosi się ona wprost do indywidualnej/konkretnej sprawy i nie może ona zawierać wszystkich możliwych przypadków, w których będzie miała zastosowanie, a jedynie wyznacza kierunek interpretacji przepisów prawa podatkowego i wskazuje sposób prawidłowego zachowania się podatnika w sytuacji w niej opisanej, gwarantując podatnikowi ochronę w sytuacji zastosowania się do interpretacji ogólnej.
Wobec powyższego, to podatnik powinien zinterpretować jego indywidulany (konkretny) stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) przez pryzmat zagadnienia przedstawionego w Interpretacji ogólnej i tym samym analogiczne jak przy interpretacji indywidualnej uzyska ochronę prawną.
Zatem, skoro strona wniosła o ustalenie, czy transakcja polegająca na wniesieniu Mienia do Fundacji Rodzinnej na pokrycie jej funduszu założycielskiego, stanowi transakcję kontrolowaną, w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych i czy w związku z powyższym Transakcja będzie podlegała obowiązkom dokumentacyjnym i sprawozdawczym, na podstawie przepisów o cenach transferowych, to organ pierwszej instancji słusznie powołał się na Interpretację ogólną Ministra Finansów z 29 grudnia 2021 r. Znak: DCT1.8203.4.2020.
W świetle powyższego uznano, że trudno twierdzić, że niniejsza sprawa nie jest tożsama z zakresem wydanej przez Ministra Finansów interpretacji ogólnej.
Bezpodstawny jest tym samym zarzut jakoby działanie organu pierwszej instancji polegające na wydaniu postanowienia było działaniem błędnym, sprzecznym z intencją ustawodawcy wyrażoną w Uzasadnieniu Ustawy.
Zatem, organ pierwszej instancji słusznie wydał na wniosek strony postanowienie z 5 września 2024 r. o zastosowaniu w sprawie interpretacji ogólnej Ministra Finansów z 29 grudnia 2021 r. Znak: DCT1.8203.4.2020.
Resumując, na gruncie art. 14b § 5a Ordynacji podatkowej, organ pierwszej instancji był zobligowany - w przypadku, gdy przedstawiony we wniosku opis stanu faktycznego odpowiada zagadnieniu będącemu przedmiotem interpretacji ogólnej wydanej w takim samym stanie prawnym - do wydania postanowienia o stwierdzeniu, że do stanu faktycznego opisanego we wniosku ma zastosowanie interpretacja ogólna, z jednoczesnym stwierdzeniem bezprzedmiotowości tego wniosku w tym zakresie.
Tym samym zarzuty dotyczące naruszenia przez organ pierwszej instancji art. 14b § 1 oraz art. 14b § 5a Ordynacji podatkowej uznać należy za bezzasadne.
Wskazano, że nie można również zgodzić się z zarzutem dotyczącym naruszenia przez organ pierwszej instancji art. 121 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej, poprzez wydanie postanowienia wbrew zasadzie prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, podczas gdy organ pozostawał zobowiązany do uwzględnienia utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazującego na brak możliwości stwierdzenia przez organ bezprzedmiotowości żądania wnioskodawcy w trybie art. 14b § 5a O.p., w przypadku gdy interpretacja ogólna nie zawiera jednoznacznej odpowiedzi na pytanie będące przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego.
Organ pierwszej instancji, działając w ramach przepisów Ordynacji podatkowej, obowiązujących przy wydawaniu rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie, ściśle trzymał się wytyczonych mu zasad postępowania. Przestrzeganie w postępowaniu przepisów prawa jest zarazem realizacją przesłanki prowadzenia tego postępowania w sposób budzący zaufanie. Ponieważ działanie na podstawie przepisów prawa składa się na realizację zasady ogólnej pogłębiania zaufania obywateli do organów podatkowych, stwierdzić należy, że zachowana została zasada wynikająca z art. 121 Ordynacji podatkowej. Wydanie rozstrzygnięcia w sposób odmienny od woli, czy oczekiwań strony, nie stanowi przesłanki do uznania zarzutu, jakoby zostały naruszone zasady zaufania do organów podatkowych. Każdorazowo bowiem, strona niezadowolona z otrzymanej odpowiedzi, może kwestionować wydane przez organ rozstrzygnięcia, zarzucając tym samym naruszenie przepisów.
Mając powyższe na względzie, wskazano, że podniesione w zażaleniu zarzuty przeciw postanowieniu wydanemu przez organ pierwszej instancji należy uznać za bezpodstawne.
Okoliczności podniesione w zażaleniu nie mogą stanowić przesłanki do uchylenia zaskarżonego postanowienia, albowiem organ odwoławczy po analizie zebranego w sprawie materiału stwierdził, że zaskarżone postanowienie wydane zostało zasadnie oraz spełnia wszystkie wymogi wskazane w przepisach Ordynacji podatkowej.
Podsumowując powyższe ustalenia organ odwoławczy w toku prowadzonego postępowania odwoławczego nie dopatrzył się przyczyn i podstaw prawnych do uchylenia postanowienia organu pierwszej instancji i wydania interpretacji indywidualnej zgodnie z wnioskiem.
W konsekwencji, postępowanie organu pierwszej instancji uznano za prawidłowe.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1) art. 14b § 5a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa w zw. z art. i4b § 1 O.p., poprzez niedostrzeżenie przez organ naruszenia dokonanego przez organ pierwszej instancji polegającego na błędnym przyjęciu, że w okolicznościach niniejszej sprawy zaistniały przesłanki uzasadniające wydanie przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej postanowienia z dnia 5 września 2024 roku, znak: 0111-KDIB2-1.4010.363.2024.1.AR, podczas gdy powołana przez organ pierwszej instancji interpretacja ogólna Ministra Finansów z dnia 29 grudnia 2021 roku, w sprawie definicji transakcji kontrolowanej, nr DCT1.8203.4.2020, nie pozwala zrekonstruować odpowiedzi na pytanie sformułowane w treści wniosku skarżącej, co w konsekwencji winno skutkować wydaniem przez organ interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego zgodnie z treścią wniosku skarżącej,
2) art. 14b § 5a O.p. w zw. z art. 121 § 1 O.p. w zw. z art. 14h O.p. w zw. z art. 14b § 1 O.p., poprzez niedostrzeżenie przez organ naruszenia dokonanego przez organ pierwszej instancji polegającego na wydaniu postanowienia z dnia 5 września 2024 roku wbrew zasadzie prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, podczas gdy organ pozostawał zobowiązany do uwzględnienia utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazującego na brak możliwości stwierdzenia przez organ bezprzedmiotowości żądania wnioskodawcy w trybie art. 14b § 5a O.p., w przypadku gdy interpretacja ogólna nie zawiera jednoznacznej odpowiedzi na pytanie będące przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego, co w konsekwencji winno skutkować wydaniem przez organ interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego zgodnie z treścią wniosku skarżącej,
3) art. 121 § 1 O.p. w zw. z art. 14h O.p. w zw. z art. 14b § 1 O.p., poprzez niedostrzeżenie przez organ naruszenia dokonanego przez organ pierwszej instancji polegającego na wydaniu postanowienia z dnia 5 września 2024 roku wbrew zasadzie prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, podczas gdy na gruncie wniosków o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w analogicznym przedmiocie, skierowanych już po opublikowaniu Interpretacji Ogólnej, organ wydał dotychczas szereg interpretacji indywidualnych, co w konsekwencji winno skutkować wydaniem przez organ interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego zgodnie z treścią wniosku skarżącej,
4) art. 233 § 1 pkt 1 O.p. w zw. z art. 221 § 1 i § 2 O.p. w zw. z art. 239 O.p., poprzez wydanie przez organ postanowienia, podczas gdy z uwagi na wymienione wyżej naruszenia przepisów postępowania organ pozostawał zobowiązany do uwzględnienia w całości zażalenia skarżącej z dnia 13 września 2024 roku, uchylenia postanowienia z dnia 5 września 2024 roku w całości i niezwłocznego wydania interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego, na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a w zw. z art. 221 § 1 i § 2 O.p. w zw. z art. 239 O.p..
Mając na uwadze przedstawione wyżej zarzuty, niniejszym wniesiono o:
1) na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a., uchylenie postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia z dnia 5 września 2024 roku w całości;
2) na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. oraz art. 120 p.p.s.a., rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym;
3) na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Przedmiotem sporu między stronami jest kwestia, czy zasadnie organy stwierdziły, że do stanu faktycznego, który skarżąca przedstawiła we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, ma zastosowanie interpretacja ogólna Ministra Finansów z dnia 29 grudnia 2021 r. Nr: DCT1.8203.4.2020.
Rozpoznając skargę Sąd uznał, że na wstępie należy odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania.
Regulacje prawne normujące zasady wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego zawarte zostały w rozdziale 1a Działu II (art. 14a - art. 14s) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa.
Jak wynika z art. 14a § 1 Ordynacji podatkowej, minister właściwy do spraw finansów publicznych dąży do zapewnienia jednolitego stosowania przepisów prawa podatkowego przez organy podatkowe, w szczególności:
1) dokonując ich interpretacji, z urzędu lub na wniosek (interpretacje ogólne),
2) wydając z urzędu ogólne wyjaśnienia przepisów prawa podatkowego dotyczące stosowania tych przepisów (objaśnienia podatkowe)
- przy uwzględnieniu orzecznictwa sądów, Trybunału Konstytucyjnego lub Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
Nie ulega wątpliwości, że celem wskazanych w ww. przepisie interpretacji ogólnych jest z jednej strony, dążenie Ministra Finansów do zapewnienia jednolitego stosowania prawa podatkowego przez organy podatkowe, przez dokonywanie w szczególności jego interpretacji przy uwzględnieniu orzecznictwa sądów oraz TK lub TSUE; a z drugiej zaś strony, zapewnienie podatnikom przewidywalności rozstrzygnięć podatkowych przez organy podatkowe.
Przypomnieć należy, że w świetle art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną).
Zgodnie z art. 14b § 2 Ordynacji podatkowej, wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych.
Stosownie do art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Art. 14c § 1-2 tej ustawy stanowi, że organ wydający interpretację indywidualną dokonuje oceny stanowiska wnioskodawcy i przedstawia jej uzasadnienie prawne, a w przypadku oceny negatywnej - wskazuje stanowisko prawidłowe wraz z uzasadnieniem prawnym.
W myśl natomiast art. 14b § 5a Ordynacji podatkowej, jeżeli przedstawione we wniosku stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe odpowiadają zagadnieniu będącemu przedmiotem interpretacji ogólnej wydanej w takim samym stanie prawnym, wydaje się postanowienie o stwierdzeniu, że do stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego opisanych we wniosku ma zastosowanie interpretacja ogólna, z jednoczesnym stwierdzeniem bezprzedmiotowości wniosku. W tym przypadku w postanowieniu wskazuje się oznaczenie interpretacji ogólnej wraz z podaniem miejsca jej publikacji. Na wydane postanowienie przysługuje zażalenie.
Zatem w sytuacji, gdy występuje zbieżność wniosku o interpretację indywidualną z treścią aktualnej interpretacji ogólnej wydanej w takim samym stanie prawnym, skutkuje to otrzymaniem przez zainteresowanego potwierdzenia o możliwości zastosowania się do interpretacji ogólnej, bez konieczności wydawania interpretacji indywidualnej.
Wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, w sprawie którego zostało wydane zaskarżone postanowienie dotyczył m.in. ustalenia, czy Transakcja polegająca na wniesieniu Mienia do Fundacji Rodzinnej na pokrycie jej funduszu założycielskiego, stanowi transakcję kontrolowaną, w rozumieniu art. 11a ust. 6 ustawy o CIT.
Zdaniem Sądu, słusznie wskazano w zaskarżonym postanowieniu, iż w kwestii dotyczącej definicji transakcji kontrolowanej, określonej w art. 11a ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, wypowiedział się Minister Finansów w interpretacji ogólnej z dnia 29 grudnia 2021 r. Nr: DCT1.8203.4.2020, opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Ministra Finansów 30 grudnia 2021 r. poz. 16.
Wskazaną interpretację ogólną z dnia 29 grudnia 2021 r. Nr: DCT1.8203.4.2020 zacytowano obszernie w zaskarżonym postanowieniu, stąd obecnie nie ma uzasadnienia powtarzanie jej treści.
Sąd podziela pogląd, że sformułowana we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wątpliwości skarżącej wyraźnie dotyczyły ustalenia, czy Transakcja polegająca na wniesieniu Mienia do Fundacji Rodzinnej na pokrycie jej funduszu założycielskiego, stanowi transakcję kontrolowaną, w rozumieniu art. 11a ust. 6 ustawy o CIT. Natomiast w dalszej kolejności skarżąca poddała w wątpliwość czy w związku z tym ww. Transakcja będzie podlegała obowiązkom dokumentacyjnym i sprawozdawczym, na podstawie przepisów o cenach transferowych.
Nie ulega wątpliwości, że prawidłowo w niniejszej sprawie organ ocenił, iż zakres interpretacji jakiej oczekiwała skarżąca, wyraźnie został także potwierdzony w uzasadnieniu własnego stanowiska, w którym skarżąca dokonała analizy definicji transakcji kontrolowanej, określonej w przepisie art. 11a ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT, celem wykazania, że transakcja będąca przedmiotem wniosku nie wypełnia wszystkich przesłanek określonych powołanym przepisem. Jednocześnie w powyższym uzasadnieniu skarżąca sama zauważyła, że definicja transakcji kontrolowanej zawarta została w interpretacji ogólnej Ministra Finansów z dnia 29 grudnia 2021 r. i odwołała się do treści ww. interpretacji ogólnej.
Także trafnie wskazano, że czynność wymieniona przez skarżącą we wniosku o wydanie interpretacji, tj. wniesienie mienia do Fundacji rodzinnej, nie jest zdarzeniem wyłączonym spod zakresu objętego wskazaną interpretacją ogólną.
Mając powyższe na względzie, wskazać należy, że wbrew twierdzeniu skarżącej, organ słusznie uznał, że interpretacja indywidualna (gdyby została wydana na wniosek skarżącej) odpowiadałaby zagadnieniu, które jest przedmiotem interpretacji ogólnej z dnia 29 grudnia 2021 r. nr DCT1.8203.4.2020 w tym samym stanie prawnym. Powyższe oznacza, że wbrew opinii skarżącej, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej nie był uprawniony, w związku ze złożonym przez skarżącą wnioskiem do wydania interpretacji indywidualnej, w zakresie ustalenia, czy transakcja polegająca na wniesieniu Mienia do Fundacji Rodzinnej na pokrycie jej funduszu założycielskiego, stanowi transakcję kontrolowaną, w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT.
Przedstawiony we wniosku stan faktyczny odpowiadał bowiem w tej części zagadnieniu będącemu przedmiotem interpretacji ogólnej. Art. 14b § 5a Ordynacji podatkowej, wyraźnie natomiast stanowi, że jeżeli przedstawione we wniosku stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe odpowiadają zagadnieniu będącemu przedmiotem interpretacji ogólnej wydanej w takim samym stanie prawnym, wydaje się postanowienie o stwierdzeniu, że do stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego opisanych we wniosku ma zastosowanie interpretacja ogólna, z jednoczesnym stwierdzeniem bezprzedmiotowości wniosku.
Tym samym nie można zgodzić się z zarzutem, że doszło do naruszenia art. 14b § 5a Ordynacji podatkowej.
Także w odpowiedzi na opisane w skardze zarzuty co do możliwości rekonstrukcji odpowiedzi na pytanie strony, Sąd zwraca uwagę, że skoro w przedmiotowej sprawie skarżąca wniosła o ustalenie, czy transakcja polegająca na wniesieniu Mienia do Fundacji Rodzinnej na pokrycie jej funduszu założycielskiego, stanowi transakcję kontrolowaną, w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych i czy w związku z powyższym Transakcja będzie podlegała obowiązkom dokumentacyjnym i sprawozdawczym, na podstawie przepisów o cenach transferowych, to Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej słusznie powołał się na Interpretację ogólną Ministra Finansów z dnia 29 grudnia 2021 r. Nr: DCT1.8203.4.2020.
Uwzględniając zakres przedmiotowy złożonego przez skarżącą wniosku i pytania trudno twierdzić, że sprawa skarżącej, nie jest tożsama z zakresem wydanej przez Ministra Finansów.
Bezpodstawny jest tym samym zarzut skarżącej, jakoby działanie organu interpretacyjnego polegające na wydaniu postanowienia było działaniem błędnym, sprzecznym z intencją ustawodawcy.
Należy też pamiętać, że skutkiem takiej oceny organ interpretacyjny był nie tylko uprawniony , ale wręcz - zobligowany do wydania postanowienia o zastosowaniu interpretacji ogólnej Ministra Finansów z dnia 29 grudnia 2021 r..
Tym samym zarzuty dotyczące naruszenia przez organ art. 14b § 1 oraz art. 14b § 5a Ordynacji podatkowej uznać należy za bezzasadne.
Nie można także zgodzić się z zarzutem skarżącej dotyczącym naruszenia przez organ interpretacyjny art. 121 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej, tj. zasady zaufania do organów podatkowych.
Zauważyć należy, że zgodnie z art. 120 Ordynacji podatkowej, organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa.
Zgodnie natomiast z art. 121 § 1 ww. ustawy, który to znajduje zastosowanie do postępowania w zakresie wydawania interpretacji indywidualnych, postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.
Uznać należy, że w niniejszej sprawie wobec dokonanych ustaleń organ trzymał się wytyczonych mu zasad postępowania. Wydanie rozstrzygnięcia w sposób odmienny od woli, czy oczekiwań strony, nie stanowi przesłanki do uznania zarzutu, jakoby zostały naruszone zasady zaufania do organów podatkowych.
Uznając zatem, że zagadnienie poruszone przez skarżącą we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej odpowiadało zagadnieniu poruszonemu w ww. interpretacji ogólnej, Sąd stwierdził, że zarzuty podniesione przez skarżącą w skardze z należy uznać za bezpodstawne.
Z tego względu Sąd skargę oddalił (art. 151 p.p.s.a.).