I SA/Po 1999/15

I SA/Po 1999/15 - Postanowienie WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2015-11-30
Data wpływu
2015-10-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Katarzyna Wolna-Kubicka /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne
Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 61 par. 1, 3, 5, art. 16 par. 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku ML o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi ML na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie kary porządkowej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.
Uzasadnienie
Skarżąca ML, reprezentowana przez adwokata, pismem z dnia [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] w przedmiocie kary porządkowej. Równocześnie wniosła o wstrzymanie wykonania w.w postanowienia. Skarżąca wskazała, że skarga jest zasadna, gdyż nie mogła uczynić zadość wezwaniu organu do okazania w dniu [...] samochodu T ze względu na fakt, iż przedmiotowy samochód został sprzedany ponad [...] przed datą wskazaną w wezwaniu. Nadto skarżąca jest przedsiębiorcą, w związku z czym nie otrzymuje stałych dochodów. Konieczność zapłaty chociażby relatywnie niewielkiej kwoty [...] i "zamrożenia" tej kwoty wobec oczywistego braku podstaw ukarania powoduje powstanie niepowetowanej, nieproporcjonalnej i nie dającej się usprawiedliwić szkody. Nie wydanie przez sąd postanowienia o wstrzymaniu wykonania postanowienia o nałożeniu kary porządkowej może zatem doprowadzić do nieodwracalnego skutku w postaci szkody finansowej, a także w postaci kosztów przelewu oraz utraty wartości pieniądza.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy w z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym m.in. w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r. (sygn. akt GZ 138/04, publ. na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania postanowienia stosownie do treści art. 61 § 3 P.p.s.a., jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienia NSA z dnia 26 kwietnia 2013 rr., II OZ 322/13 i z dnia 29 maja 2013 roku, II OZ 412/13, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Wnosząc o wstrzymanie wykonania postanowienia, strona skarżąca ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek ten obciąża wyłącznie wnioskodawcę i w tej kwestii stanowisko orzecznictwa oraz doktryny jest zgodne (por. postanowienie NSA z dnia 8 maja 2013 roku, I GZ 145/13, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu powinno odnosić się do okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Uzasadnienie wniosku nie stanowi jego wymogu formalnego, lecz jego materialno-prawną argumentację. Dlatego treść uzasadnienia wniosku nie podlega badaniu pod względem formalnym i ewentualnemu wezwaniu do jego uzupełnienia, podlega natomiast ocenie z punktu widzenia zasadności wniosku.
Uzasadnienie wniosku powinno zatem wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2013 r., I GSK 376/13, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto przytoczona przez skarżącego argumentacja służąca uprawdopodobnieniu, że wykonanie postanowienia wywołałoby trudne do odwrócenia skutki lub znaczną szkodę, musi być dokładna i wyczerpująca. Jeżeli podstawą ustaleń faktycznych, pozwalających sądowi na podjęcie rozstrzygnięcia w przedmiocie wstrzymania wykonania postanowienia, są okoliczności wskazane przez wnioskodawcę, to powinna być to informacja kompletna, pozwalająca na zobrazowanie realnej sytuacji strony (postanowienie NSA z dnia 23 kwietnia 2013 roku, I GSK 454/13, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wnioskodawca zobowiązany jest do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku przez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. prof. R. Hausera i prof. M. Wierzbowskiego, Wyd. C.H. Beck W-wa 2011, s. 337). Twierdzenia strony winny też wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej.
W świetle powołanego powyżej przepisu oraz powołanych orzeczeń NSA, to skarżąca jest zobowiązana wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia przynajmniej jednej z dwóch przesłanek. Skarżąca w żaden sposób nie uprawdopodobniła jednak, a z akt sprawy nie wynika, aby wykonanie zaskarżonego postanowienia doprowadzić miało do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. W uzasadnieniu wniosku skarżąca powołała się jedynie na okoliczność, że jest przedsiębiorcą, w związku z czym nie otrzymuje stałych dochodów. Konieczność zapłaty kwoty [...] i "zamrożenia" tej kwoty wobec oczywistego braku podstaw ukarania powoduje powstanie niepowetowanej, nieproporcjonalnej i nie dającej się usprawiedliwić szkody. Nie wydanie przez sąd postanowienia o wstrzymaniu wykonania postanowienia o nałożeniu kary porządkowej może zatem doprowadzić do nieodwracalnego skutku w postaci szkody finansowej, a także w postaci kosztów przelewu oraz utraty wartości pieniądza.
W ocenie Sądu skarżąca nie wykazała możliwości zajścia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Skarżąca nie wskazała jakichkolwiek dokumentów źródłowych odzwierciedlających jej sytuację - nie podała aktualnych dochodów, ich źródła, ani stanu majątkowego. Pokreślić również należy, że w związku z obowiązywaniem w niniejszym postępowaniu zasady dyspozytywności, na Sądzie nie spoczywał obowiązek wyręczania skarżącej w kwestii podania przesłanek wstrzymania wykonania postanowienia, uprawdopodobnienia wniosku, jak i zbierania dokumentów, z których wynikałoby jaka jest sytuacja finansowa i majątkowa wnioskodawczyni (por. postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2007r., II FZ 339/07, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że skarżąca nie wykazała okoliczności, które uzasadniałyby konieczność rozważenia przez Sąd udzielenia jej ochrony tymczasowej.
Biorąc po uwagę powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji