I SA/GD 1006/03

I SA/Gd 1006/03 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2006-01-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-08-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Ewa Wojtynowska
Irena Wesołowska
Zbigniew Romała /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję II i I instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Romała /spr./ Sędziowie Asesor WSA Irena Wesołowska Sędzia WSA Ewa Wojtynowska Protokolant Monika Szymańska po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi A w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 lipca 2003 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 1998-2002 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia 9 kwietnia 2003 r. nr [...] 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę 6.776,60 (sześć tysięcy siedemset siedemdziesiąt sześć 60/100) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
I SA/Gd 1006/03
U z a s a d n i e n i e
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 23 lipca 2003 r. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 9 kwietnia 2003 r. w sprawie odmowy dokonania zwrotu wpłaconego podatku od nieruchomości za lata 1998-2002 przez A. Powyższa decyzja została podjęta na podstawie następującego stanu faktycznego.
A Oddział w G. wnioskiem z dnia 30 grudnia 2002 r. wystąpił do Prezydenta Miasta o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 1998-2002 oraz o zwrot kwoty nadpłaconego podatku wraz z odsetkami za zwłokę. Wnioskodawca wyjaśnił, iż A jest jednostką badawczo-rozwojową w rozumieniu ustawy z dnia 25 lipca 1985 r. o jednostkach badawczo-rozwojowych. Zgodnie z art. 18 przywołanej ustawy jednostka badawczo-rozwojowa jest zwolniona z podatków, z tym, że zwolnieniu nie podlega działalność gospodarcza prowadzona przez jednostkę badawczo-rozwojową. W świetle wyroku Sądu Najwyższego z dnia 4 listopada 2002 r. sygn. akt III RN 214-217/02 najem nie może być kwalifikowany jako działalność gospodarcza. W ocenie Sądu Najwyższego najem należy, bowiem ujmować jako osiąganie pożytków cywilnych i nie stanowi on działalności gospodarczej. W tej sytuacji podatek od nieruchomości uiszczony przez A w latach 1998-2002 od części budynków oddanych w najem jest podatkiem nienależnym w rozumieniu art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej.
Prezydent Miasta decyzją z dnia 9 kwietnia 2003r. odmówił dokonania zwrotu nadpłaconego podatku od nieruchomości za lata 1998-2002. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji podniósł między innymi, że w okresie przed 1 stycznia 2003 r. ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie zawierała definicji działalności gospodarczej jednakże określa, co działalnością gospodarczą w rozumieniu tejże ustawy nie jest. Nie uważa się za nią "wynajmu pokoi gościnnych w budynkach mieszkalnych położonych na terenach wiejskich osobom przebywającym na wypoczynku, jeżeli liczba wynajmowanych pokoi nie
przekracza 5". Pozwala to stanąć na stanowisku, iż każda inna działalność jest działalnością gospodarczą w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Ponadto Prezydent Miasta przywołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 września 1999 r. Sygn. akt I SA/Wr 871/98 (ONSA 2000/3/130), w uzasadnieniu, którego Sąd stwierdził, że zwolnienie od podatków, o jakim mowa w art. 18 ust. l ustawy z dnia 25 lipca 1985 r. o jednostkach badawczo-rozwojowych, dotyczy wyłącznie podmiotów w zakresie ich podstawowej działalności, określonej w art. 1 ust. 1 tej ustawy, natomiast jest wyłączone w zakresie innej działalności, w tym gospodarczej bądź usługowej, przewidzianej w art. 2 ust. 3 tej ustawy.
Od decyzji Prezydenta Miasta A wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego . W ocenie odwołującego A decyzja organu pierwszej instancji jest niesłuszna. W uzasadnieniu odwołania strona podnosi, że obowiązujące przepisy nakładają obowiązek podatkowy na jednostki badawczo-rozwojowe wyłącznie w zakresie działalności gospodarczej rozumianej jako opodatkowanie efektów tej działalności. Podatek od nieruchomości nie jest natomiast podatkiem związanym z prowadzeniem działalności gospodarczej (osiągniętym efektem) tylko typowym podatkiem od majątku, bowiem ustawodawca nie uzależnia istnienia obowiązku podatkowego w odniesieniu od nieruchomości od wykonywania w stosunku do niej określonych czynności czy też od uzyskiwania z tytułu posiadania owych nieruchomości pożytków; sposób korzystania z nieruchomości może mieć jedynie wpływ na określenie właściwej stawki podatkowej. Stanowisko takie zostało potwierdzone w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 2003 r. sygn. akt FPK 8/02. Ponadto strona kwestionuje twierdzenie, jakoby oddanie przez jednostkę badawczo-rozwojową nieruchomości w najem bądź dzierżawę osobom trzecim było prowadzeniem działalności gospodarczej; wynajem nieruchomości – na co wskazuje wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 listopada 2002 r. jest czerpaniem pożytków cywilnych z rzeczy a nie prowadzeniem działalności gospodarczej.
Decyzją z dnia 23 lipca 2003 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W ocenie organu odwoławczego kluczową kwestią w rozstrzygnięciu sprawy jest ustalenie, czy fakt wynajmowania przez A Oddział w G. w latach 1998-2002 części budynków osobom trzecim istotnie niweczył dobrodziejstwo płynące z art. 7 ust. 11 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i automatycznie rodził po stronie uprzednio korzystającego ze zwolnienia podatnika obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości. Innymi słowy, rozważenia wymaga okoliczność czy działalność A polegająca na wynajmowaniu części budynków innym podmiotom była działalnością, która z mocy art. 18 ust. 2 ustawy o jednostkach badawczo-rozwojowych powodowała wyłączenie przywileju podatkowego. Mianowicie, zgodnie z art. 18 ust. 2 w związku z art. 2 ust. 3 ustawy o jednostkach badawczo-rozwojowych przywilej ten nie dotyczył działalności jednostek badawczo-rozwojowych w zakresie produkcji aparatury i urządzeń, a także podejmowania innej działalności gospodarczej bądź działalności usługowej na potrzeby kraju i eksportu w zakresie objętym przedmiotem działania.
Po rozważeniu okoliczności sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze stanęło na stanowisku, że oddanie przez A części budynków innym podmiotom do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony w zamian za umówiony czynsz (najem) traktować należy jako wykonywana w sposób zorganizowany (przygotowanie i wyodrębnienie przez A przeznaczonych na wynajem pomieszczeń i ciągły (lata 1998-2002) – zarobkową (czynsz) działalność usługową, a w konsekwencji działalność gospodarczą, powodującą na mocy art. 18 ust. 2 w związku z art. 2 ust. 3 ustawy o jednostkach badawczo-rozwojowych wyłączenie w stosunku do przedmiotów objętych tą działalnością zwolnienia przedmiotowego określonego w art. 18 ust. 1 ustawy o jednostkach badawczo-rozwojowych. W takim wypadku zwolnienie podlega całkowitemu wyłączeniu, bez względu na fakt, jakiego rodzaju podatku w istocie dotyczyło (tj. podatków od posiadanego majątku oraz podatków od uzyskanego dochodu lub osiągniętego efektu). Innymi słowy, wyłączenie działalności gospodarczej ze zwolnienia od podatków przyznanego przepisem art. 18 ust. 1 ustawy o jednostkach badawczo-rozwojowych obejmuje wszystkie podatki, zarówno te, których przedmiotem jest opodatkowanie rezultatów działalności, jak też majątku służącego tej działalności. Dla potwierdzenia słuszności zajętego stanowiska Samorządowe Kolegium Odwoławcze przytoczyło wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 września 1999 r. sygn. akt I SA/Wr 817/98 (ONSA 2000/3/130) oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 czerwca 2001 r. sygn. akt III RN 109/00 OSNP 2002/2/31). Jednocześnie organ odwoławczy zauważył, że z treści tych orzeczeń wynika, że w stosunku do jednostek badawczo-rozwojowych odstąpiono od linii orzeczniczej zapoczątkowanej wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 stycznia 1996 r. sygn. akt SA/Bk 494/95 (ONSA 1996/4/186),w którym Sąd wskazał, że jeżeli przedmiot opodatkowania jest określony sformułowaniem "inna działalność gospodarcza lub usługowa" to do opodatkowania jednostek badawczo-rozwojowych mogą mieć zastosowanie podatki od efektów tej działalności, wykluczyć należy natomiast podatki od majątku stanowiącego podstawę prowadzonej działalności.
W odniesieniu do zarzutów odwołania Kolegium wskazało, że powołane przez stronę orzeczenia dotyczą odrębnych spraw i to nie tylko w sensie konkretnie indywidualnym, ale przede wszystkim dotyczą innej materii ustawowej. Orzeczenia te zapadły na gruncie przepisów ustawy z dnia 12 września 1990 r. (Dz.U. Nr 65, poz. 385 z późn. zm.) o szkolnictwie wyższym i jako takie nie mogą mieć znaczenia przy interpretacji przepisów ustawy o jednostkach badawczo-rozwojowych.
Strona skarżąca wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia
20 sierpnia 2003 r. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia
23 lipca 2003 r. Zaskarżonej decyzji strona skarżąca zarzuciła naruszenie art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 25 lipca 1985 r. o jednostkach badawczo-rozwojowych i art. 7 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych poprzez uznanie, iż jednostki badawczo-rozwojowe podlegają podatkowi od nieruchomości w przypadku przeznaczenia ich na wynajem. Strona skarżąca uzasadniając skargę podniosła na wstępie, że błędne, co do zasady jest założenie, iż w przypadku prowadzenia przez jednostkę badawczo-rozwojową działalności gospodarczej traci ona całkowicie prawo do zwolnienia podatkowego, bez względu na rodzaj podatku związanego z tą działalnością. Dla potwierdzenia słuszności tego zarzutu powołano uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie 5 sędziów z dnia 24 marca 2003 r. sygn. akt FPK 8/02. Skarżąca podniosła, że działalność gospodarcza nie jest objęta jednym podatkiem. Ustawodawca powiązał jedynie pewne czynności czy stany faktyczne związane z prowadzeniem działalności gospodarczej z poszczególnymi podatkami. Skarżąca podkreśliła dalej, że nie jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej podatek od nieruchomości, zaliczany do grupy podatków od posiadania majątku. Z treści art. 3 ust. l ustawy o podatku o podatkach i opłatach lokalnych wynika jednoznacznie, że obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości wiąże się wyłącznie z faktem władania przez podatnika wskazanymi w ustawie nieruchomościami lub obiektami budowlanymi.
Jest oczywiste, że sam fakt bycia właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub posiadaczem nieruchomości lub obiektu budowlanego nie jest działalnością gospodarczą. Jest nią dopiero korzystanie z nieruchomości w określony sposób. Jeżeli korzystanie z nieruchomości polega na wynajmie lokali i dokonywane jest w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, to bez wątpienia podlega ono opodatkowaniu podatkiem VAT – jako świadczona usługa – oraz podatkiem dochodowym z uwagi na przynoszony dochód; nie podlega jednak opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, bowiem nie samo prowadzenie działalności gospodarczej jest okolicznością uzasadniającą powstanie obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości, ale okolicznością tą jest władanie nieruchomością w sposób określony w art. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W przypadku budynku związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą istnieją zatem dwa odrębne przedmioty opodatkowania, tj. budynek i działalność gospodarcza, z którym jest on związany. Przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości jest bez wątpienia budynek, nie zaś działalność, z prowadzeniem której budynek ten jest związany. Sposób korzystania z danej nieruchomości może więc wpływać na wysokość stawki podatku, a nie na samo powstanie obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości. Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy o jednostkach badawczo-rozwojowych jednostki te generalnie zwolnione zostały od podatków. Jednakże wyjątek od tej zasady formułuje art. 18 ust. 2 powołanej ustawy, zgodnie z którym zwolnieniu nie podlega między innymi działalność gospodarcza. Wywiodła dalej skarżąca, że opodatkowanie konkretnej działalności wykonywanej przez jednostki badawczo-rozwojowe, wyłączone z zakresu zwolnienia podlega wszelkim podatkom, których podatkowoprawny stan faktyczny jest określony w obowiązku podatkowym przez właściwe materialno-prawne przepisy prawa podatkowego. Pozostałe rodzaje wykonywanej działalności przez jednostki badawczo-rozwojowe (wymienione w szczególności w art. 2 ust. 1 i 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych) objęte są natomiast pełnym zwolnieniem podatkowym. Tym samym również wynajem lokalu przez jednostkę badawczo-rozwojową, nawet w ramach prowadzonej działalności gospodarczej nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.
Niezależnie od powyższego strona skarżąca wskazała na fakt, iż Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 4 grudnia 2002 r. sygn. akt III RN 213/01 stanął na stanowisku, iż wynajem części budynku innemu podmiotowi gospodarczemu, na cele prowadzonej przez ten podmiot działalności gospodarczej, nie stanowi w ogóle działalności gospodarczej i nie powoduje powstania obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości w związku z wynajmowaną częścią budynku. Sąd Najwyższy uznał, że definicja działalności gospodarczej zawarta w przepisach prawa, pomimo swojego szerokiego zakresu, wymaga zaistnienia określonych, subiektywnych przesłanek dla uznania, iż dany podmiot prowadzi działalność gospodarczą.
W danym stanie faktycznym wynajem nieruchomości stanowił działalność gospodarczą w sensie ekonomicznym a nie prawnym. Strona skarżąca stwierdziła również, że nie można zgodzić się z argumentacją Samorządowego Kolegium Odwoławczego, iż przywoływane wyroki zapadły na tle innych stanów faktycznych i na gruncie innej ustawy. W istocie, bowiem stany faktyczne będące podstawą cytowanych wyroków były tożsame z zaistniałym w sprawie niniejszej, zaś konstrukcja zwolnienia podatkowego dotycząca szkół wyższych jest taka sama jak jednostek badawczo-rozwojowych.
W zakończeniu skargi skarżąca wskazała na zmiany przepisów dotyczących zwolnień od podatku od nieruchomości konstatując, że zakładając racjonalność ustawodawcy nie byłoby potrzeby tych zmian poprzez wyraźne sformułowanie, iż nieruchomości jednostek badawczo-rozwojowych, zajęte na działalność gospodarczą podlegają obowiązkowi podatkowemu w podatku od nieruchomości, gdyby taki sam stan prawny miał miejsce przed nowelizacją ustawy.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu decyzji z dnia 23 lipca 2003 r.
Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) i art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej... pod względem zgodności z prawem rozstrzygając w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Stan faktyczny rozpoznawanej sprawy w istocie nie jest sporny między stronami. Kwestia sporna odnosi się do oceny stanu faktycznego sprowadzającej się do ustalenia organów podatkowych, że A Oddział w G. część budynków znajdujących się w G. przy ul. [...] wynajmował innym podmiotom, a zatem prowadził inną działalność gospodarczą, co wykluczało możliwość skorzystania ze zwolnienia płynącego
z art. 18 ust. 1 ustawy, o jednostkach badawczo-rozwojowych.
Z treści art. 7 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. Nr 9, poz. 31 z późn. zm.) w związku z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 25 lipca 1985 r. o jednostkach badawczo-rozwojowych (Dz.U. z 1991 r. Nr 44, poz. 194 z późn. zm.) wynika, że jednostki badawczo-rozwojowe są zwolnione z podatków, w tym z podatku od nieruchomości. Zgodnie jednak z art. 18 ust. 2 ustawy o jednostkach badawczo-rozwojowych zwolnieniu nie podlega działalność, o której mowa w art. 2 ust. 3, czyli produkcja aparatury i urządzeń, a także podejmowanie innej działalność gospodarczej bądź usługowej na potrzeby kraju i eksportu w zakresie objętym przedmiotem ich działania.
Na wstępie odnieść się należy do przywołanych przez strony postępowania orzeczeń Sądu Najwyższego oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego i stwierdzić, że żaden z tych wyroków nie rozstrzygał w okolicznościach faktycznych i prawnych tożsamych z ustalonymi w sprawie niniejszej. Jest jednak możliwe zastosowanie w sprawie niniejszej wykładni przepisów, której dokonały Sądy w cytowanych wyrokach, bowiem odrębność unormowań dotyczących podatku od nieruchomości w odniesieniu do jednostek badawczo-rozwojowych i szkół wyższych polega jedynie na rozszerzeniu wyłączenia spod zwolnienia podatkowego działalności usługowej jednostek badawczo-rozwojowych.
Zgodzić wypada się ze stanowiskiem zaprezentowanym w uchwale składu 5 sędziów NSA z dnia 24 marca 2003 r. sygn. akt FPR 9/02 (ONSA z 2003 r. Nr 3, poz. 90), że działalność gospodarcza, a więc uzyskiwane z niej przychody i dochody, opodatkowane są podatkiem od towarów i usług oraz podatkiem dochodowym. Natomiast podatek od nieruchomości zaliczany jest do podatków majątkowych, w których obowiązek podatkowy wiąże się z posiadaniem nieruchomości, nie zaś z prowadzeniem działalności gospodarczej (por. podobnie WSA w Warszawie w wyroku z dnia 16 stycznia 2004 r. sygn. akt III SA 958/03 – LEX nr 148767). Stwierdzenie to odnieść należy także do pojęcia "działalności usługowej" określonego w cyt. art. 18 ustawy o jednostkach badawczo-rozwojowych.
Odmienne stanowisko spotkało się ze słuszną krytyką doktryny (por. L. Etel, S. Presnarowicz, Podatki i opłaty samorządowe. Komentarz. Dom Wydawniczy ABC, 2003).
Dodatkowego argumentu na poparcie skargi dostarcza nowelizacja art. 27 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym (Dz.U. Nr 64, poz. 386 ze zm.), art. 18 ust. 1 cyt. ustawy o jednostkach badawczo-rozwojowych. Od 2003 r. uczelnie wyższe i jednostki badawczo-rozwojowe są zwolnione z podatków, z tym że z podatku od nieruchomości, podatku rolnego i podatku leśnego na zasadach określonych w odrębnych ustawach. Zwolnieniu nie podlega działalność gospodarcza.
Ustawodawca odróżnił więc zwolnienie od podatków związanych z przychodami i dochodami (działalność gospodarczą i usługową) od zwolnień od podatków majątkowych. Nie można racjonalnie twierdzić, że tak szeroka nowelizacja w/w ustaw i art. 7 ust. 2 ustawy z dnia
12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84) nie niosła żadnej treści normatywnej. Nie można twierdzić, że "zwolnienie działalności gospodarczej" przed 2003 r. miało inny zakres niż takie samo pojęcie użyte od 2003 r. w tym samym akcie prawnym.
Niezależnie od uwag powyższych Sąd zwraca również uwagę na wadliwe brzmienie sentencji zaskarżonej decyzji. Stwierdzenie nadpłaty to wszczynana na wniosek podatnika (płatnika, inkasenta) procedura, mająca na celu wykazanie, w określonej formie, istnienia nadpłaty. Związana jest z przypadkami, kiedy wysokość nadpłaty określana jest przez organ podatkowy w drodze decyzji wydawanej w postępowaniu podatkowym wszczętym na wniosek podatnika oraz gdy wysokość nadpłaty określa podatnik (płatnik, inkasent) w skorygowanych deklaracjach, a także, gdy nadpłata wiąże się z poborem podatku przez płatnika. Odrębne regulacje stwierdzenia nadpłaty wynikają z różnych przypadków jej powstania. Nieistnienie nadpłaty objętej wnioskiem powoduje wydanie decyzji odmawiającej stwierdzenia nadpłaty (por. C. Kosikowski, H. Dzwonkowski, A. Huchla. Ustawa Ordynacja podatkowa Komentarz. Dom Wydawniczy ABC, 2003). Odmowa dokonania zwrotu wpłaconego podatku od nieruchomości za lata 1998-2002 w ustalonym stanie faktycznym i prawnym sprawy nie znajduje wystarczających podstaw prawnych.
Z wymienionych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit.a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), uchylił zaskarżoną decyzję.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w/w ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
AR