I SA/Łd 991/21

I SA/Łd 991/21 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2022-03-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-12-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Bożena Kasprzak
Paweł Janicki /przewodniczący/
Paweł Kowalski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób prawnych
Sygn. powiązane
II FSK 887/22 - Wyrok NSA z 2025-03-11
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2014 poz 851
art. 15 ust. 1 art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. b art. 15 ust. 6 art. 16a ust. 1 art. 16g ust. 1 pkt 4
Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity
Sentencja
Dnia 22 marca 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Janicki Sędziowie Sędzia WSA Bożena Kasprzak Sędzia WSA Paweł Kowalski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 marca 2022 roku sprawy ze skargi A Spółki z o.o. z siedzibą w R. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia straty w podatku dochodowym od osób prawnych za okres od 01.04.2016 r. do 31.03.2017 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
I SA/Łd 991/21
UZASADNIENIE
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. po rozpatrzeniu odwołania A Spółki z o. o. (dalej: Spółka, Strona, Skarżąca) uchylił w całości decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z [...]r. określającą w podatku dochodowym od osób prawnych za okres od 01 kwietnia 2016 r. do 31 marca 2017r. wysokość zobowiązania podatkowego w kwocie 1.464,00 zł i określił stratę poniesioną w tym okresie w wysokości 1.517,92 zł.
W uzasadnieniu powyższej decyzji wyjaśniono, że w wyniku stwierdzonych – w trakcie postępowania kontrolnego - nieprawidłowości Spółka złożyła w organie podatkowym korektę zeznania CIT-8, w której skorygowała częściowo koszty uzyskania przychodów w związku ze stwierdzonymi w trakcie kontroli podatkowej nieprawidłowościami na łączną kwotę 9.287.59 zł. w tym : W korekcie zeznania CIT - 8, Spółka nie skorygowała, zakwestionowanej przez organ podatkowy, wysokości odpisów amortyzacyjnych w kwocie 310.421,54 zł od wniesionych
W dniu [...]. Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. wydał decyzję, w której w wyniku pomniejszenia kosztów uzyskania przychodów o kwotę nienależnej amortyzacji określił Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w kwocie 1.464,00 zł.
Od decyzji organu I instancji strona złożyła odwołanie.
Odnosząc się do kwestii zawyżenia przez Spółkę A kosztów uzyskania przychodów poprzez zaliczenie do nich niewłaściwych kwot amortyzacji środków trwałych Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wskazał na treść art. 15 ust. 1, art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. b), art. 15 ust. 6,,art. 16a ust. 1, art. 16g ust. 1 pkt 4 ustawy z 15 lutego 1992 r. w podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2014 r poz. 851 ze zm. - dalej : ustawa u.p.d.p.) i podkreślił, że podstawą do odliczenia od przychodu kosztów jego uzyskania jest przede wszystkim należyte udokumentowanie poniesienia danego wydatku i jego związku z prowadzona działalnością gospodarczą.
Wyjaśniono dalej, że Spółka dokonała opisów amortyzacyjnych od środków trwałych (maszyn do produkcji wyrobów gumowych) wniesionych aportem w dniu 6 kwietnia 2016 r. na kwotę 310.421.54 zł. Organowi podatkowemu okazano umowę wniesienia aportu do Spółki z 6 kwietnia 2016 r. przez jednoosobowego wspólnika. Zgodnie z tą umową wspólnik A sp. z o. o. M. V. wniósł aportem następujące maszyny (będące środkami trwałymi) do produkcji wyrobów gumowych : Prasa A , Prasa B , Prasa C rok prod. 1999, Prasa D , Prasa E i Prasa F.
Wartość wniesionych aportem maszyn (wg dowodów zakupu przeliczonych po właściwym kursie NBP) wyniosła 2.418.869.70 zł. Maszyny nie były objęte procedurą wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów w podatku od towarów i usług.
W dniu 5 grudnia 2017r. w siedzibie Spółki organ podatkowy w obecności pełnomocnika A. B. dokonał oględzin miejsca prowadzenia działalności gospodarczej przez Spółkę oraz dokonał oględzin wniesionych aportem środków trwałych.
W ocenie organu odwoławczego przeprowadzone postępowanie wyjaśniające dowiodło, że M. V. pomimo, że jest w posiadaniu faktur i maszyn - to nie nabył wskazanych towarów od podmiotu włoskiego tj. : B, (wskazanego jako sprzedawca), zatem przedłożone faktury zakupu maszyn wniesionych następnie aportem do Spółki są nierzetelne i tym samym nie mogą stanowić podstawy do ustalenia wartości początkowej tych środków trwałych dla celów wyliczenia odpisów amortyzacyjnych.
Z uwagi na powyższe - w ocenie organu podatkowego - wystąpiła uzasadniona konieczność wyceny przedmiotowych maszyn wprowadzonych do ewidencji środków trwałych w celu ustalenia prawidłowej wysokości ich wartości rynkowej stanowiącej podstawę dokonania prawidłowego wyliczenia odpisów amortyzacyjnych.
Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. powołał Biegłego Sądowego Sądu Okręgowego w P. w dziedzinie rzeczoznawstwa pojazdów oraz wyceny ruchomości w postaci sprzętu elektrycznego, elektronicznego i komputerowego, mgr. inż. T. W. w celu sporządzenia operatu szacunkowego - określenia wartości rynkowej
Po sporządzeniu operatu organ podatkowy wyliczył wartość amortyzacji od 4 maszyn (Prasa A, Prasa B, Prasa C, Prasa E licząc ją od wartości początkowej wyliczonej przez biegłego.
Podkreślono jednocześnie, że organ podatkowy nie zakwestionował Spółce dokonanej przez nią klasyfikacji ww. środków trwałych - wskazanej na dowodach OT, tj. ww. środki trwałe zaklasyfikowano do Grupy 5 - symbol 504 tj. : maszyny i urządzenia i aparaty dla przemysłu gumowego, zastosowano amortyzację liniową i stawkę amortyzacji 14 %.
Zdaniem organu odwoławczego prawidłowe jest dokonane wyliczenie wysokości odpisów amortyzacyjnych od pras (za 11 miesięcy) w decyzji przez organ I instancji. Przypomniano, że odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych, począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek wprowadzono do ewidencji (zgodnie z art. 16h ust. 1 pkt 1 u.p.d.p), tj. w przedmiotowej sprawie od maja 2016r.. a ponieważ rok podatkowy w Spółce to okres od 01 kwietnia 2016 r. do 31 marca 2017r. zatem, odpisów amortyzacyjnych uznanych jako koszt uzyskania przychodów dokonano za 11 miesięcy zgodnie z art. 15 ust. 6 u.p.d.p.
Wskazano następnie, że w przypadku pozostałych dwóch maszyn, tj. : prasy F prasy C, które miały zostać zdemontowane przez właściciela, biegły nie dokonał oszacowania ich wartości, zatem nieprawdziwe jest stwierdzenie organu podatkowego zawarte w decyzji organu I instancji, sugerujące ustalenie wartości rynkowej tych maszyn według opinii biegłego. Wartość początkową tych maszyn organ podatkowy ustalił biorąc jedynie jako podstawę wycen, wartości rynkowej dokonaną przez biegłego wycenę dla maszyny B, uznał za porównywalną do ww. maszyn.
Organ odwoławczy wskazał, że skoro organ podatkowy nie zanegował użytkowania ww. maszyn przez Spółkę w badanym roku podatkowym, a jedynie w trakcie dokonanych 5 grudnia 2017 r. oględzin stwierdził brak możliwości ich identyfikacji, to mając na uwadze również dostarczoną przez Spółkę 19 grudnia 2019 r. dokumentację (dotyczącą obsługi tychże maszyn (pras hydraulicznych) - ujętych w ewidencji środków trwałych, to należało stwierdzić, że ww. maszyny były użytkowane przez Spółkę od momentu przyjęcia ich do ewidencji środków trwałych i podlegały odpisom amortyzacyjnym. Jednocześnie wskazano na brak dostatecznego uzasadnienia do przyjęcia wskazanej przez organ podatkowy wartości początkowej, mającej oparcie w sporządzonej opinii biegłego, w szczególności D
Zdaniem organu odwoławczego, skoro organ I instancji nie zanegował skutecznie, że prasa D znajdowała się na terenie hali produkcyjno - magazynowej i była użytkowana przez spółkę w badanym roku i nie zanegował dowodów złożonych 19.12.2019r. - to powinien przyjąć wartość początkową tej prasy zbieżną z wartością prasy D podlegającej oględzinom i wycenie przez biegłego, tj. w wartości początkowej 130.371,00 zł (a nie w wartości 58.500,00 zł).
Co zaś się tyczy drugiej maszyny nie objętej wyceną przez biegłego z uwagi na jej zdemontowanie przez Spółkę, tj. prasy F za prawidłową uznano wartość początkową wskazaną przez organ podatkowy w kwocie 58.500,00 zł, gdyż wg opinii biegłego prasa ta ma podobne parametry i wygląd jak prasa B, która została wyceniona przez biegłego na kwotę 58.500,00 zł
Zdaniem organu II instancji wyliczona kwota amortyzacji - 71.900,40 zł - stanowi na podstawie art. 15 ust. 1 i ust. 6 u.p.d.p. koszt uzyskania przychodów w badanym roku, co oznacza, że Spółka zawyżyła koszty z tytułu amortyzacji przedmiotowych maszyn (wniesionych w postaci aportu) o kwotę 238.521.14.
Mając na uwadze zarzuty odwołania podkreślono, że w toku postępowania podatkowego organ podatkowy wielokrotnie wzywał Spółkę do przedłożenia wyjaśnień dotyczących min. wartości początkowej amortyzowanych środków trwałych oraz dokumentów potwierdzających fakt, że maszyny są prywatną własnością M. V. Spółka nie przedłożyła żadnych dowodów, wyjaśnień ani wyceny spornych urządzeń.
Wskazano równocześnie, że 19 stycznia 2021 r. Strona otrzymała egzemplarz opinii Biegłego, do którego nie wniosła żadnych zastrzeżeń.
W ocenie organu, a wbrew stanowisku Spółki, materiał dowodowy w przedmiotowej sprawie został zgromadzony i oceniony z zachowaniem reguł określonych w art. 120, art. 121, art. 122, art. 124, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (jednolity tekst Dz. U. z 2021 r, poz. 1540 - dalej jako O. p.) tj. w sposób wszechstronny i kompletny.
Na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...]r., wniesiono skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.
Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:
1) art. 127 ustawy Ordynacja podatkowa O. p. poprzez rozszerzenie rozstrzygnięcia na okres nieobjęty decyzją organu pierwszej instancji. Zgodnie z tą zasadą organ II instancji, nie może orzekać zakresie innym niż to uczynił przed nim organ I instancji, podczas gdy Naczelnik Urzędu Skarbowego w R., określił w decyzji z dnia [...]., wysokość zobowiązania podatkowego za 2016 rok, natomiast Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł., uchylił tą decyzję w całości i wydał skarżoną decyzję, za okres od 01.04.2016r. do 31.03.2017r.
2) art. 16g ust. 1 pkt 1 w związku z art. 16g ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U.2021.1800 t.j. z dnia 2021.10.04) dalej jako u.p.d.o.p. poprzez nie powiększenie wartości środka trwałego o koszty jego transportu oraz specjalistycznego montażu.
3) oraz podtrzymała zarzuty naruszenia przepisów proceduralnych (art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124 w związku z art. 187 § 1 i art. 191 O.p. poprzez błędne ustalanie stanu faktycznego) i materialnych, podniesionych w odwołaniu do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł.
Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. oraz zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie ponosząc argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 137) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne zasadniczo wykonywana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Stosownie z kolei do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 powołanej ustawy, sąd uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; stwierdza – jak to wynika z pkt 2 - nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; wreszcie, zgodnie z pkt 3 - stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W razie zaś nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd - na podstawie art. 151 p.p.s.a. - oddala skargę, odpowiednio w całości albo w części. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 powołanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem niemającym zastosowania w rozpoznawanej sprawie.
Zagadnieniem spornym w niniejszej sprawie jest kwestia zawyżenia przez skarżącą spółkę kosztów uzyskania przychodów przez zaliczenie do nich niewłaściwych kwot amortyzacji środków trwałych (maszyn - pras do produkcji wyrobów gumowych).
Na etapie skargi do sądu administracyjnego zarzuty strony koncentrują się na trzech kwestiach:
1) rozszerzenia przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia na okres nieobjęty decyzją organu pierwszej instancji,
2) nie powiększeniu wartości środka trwałego o koszty jego transportu oraz specjalistycznego montażu
3) nie wyjaśnieniu stanu faktycznego w stopniu pozwalającym na wydania prawidłowego rozstrzygnięcia (poprzez wskazanie na aktualność zarzutów zawartych odwołaniu od decyzji organu I instancji) .
Odnosząc się do pierwszego z powyższych problemów Sąd stwierdza, że z urzędu znany mu jest fakt, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 13 października 2021 r. (sygn. akt I SA/Łd 597/21) w sprawie ze skargi A spółki z o.o. z siedzibą w R. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...]r. w przedmiocie odmowy uzupełnienia co do rozstrzygnięcia decyzji w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2016 r. oddalił skargę.
W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia Sąd stwierdził, że sentencja decyzji NUS z dnia [...]r., o której uzupełnienie wnosiła Skarżąca, w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2016 r. w kwocie 1 464 zł, zawiera całościowe rozstrzygnięcie tej kwestii.
Sąd podkreślił, że to rozstrzygnięcie zawarte w sentencji decyzji, w której określono okres, za który dokonano określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych wyczerpuje w pełni główny element decyzji podatkowej i wskazuje na skutki prawnopodatkowe ustalonego przez organ stanu faktycznego i zastosowanych przepisów prawnych.
Sąd jednocześnie zwrócił uwagę, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. uznał, iż w ww. decyzji popełniono oczywistą omyłkę. Dlatego też postanowieniem z [...]r. sprostował z urzędu oczywistą omyłkę w ww. decyzji w ten sposób, że:
- na stronie 1 w wersie 14 od dołu w miejsce słów: "za 2016 rok" wpisano słowa: "za okres 01.04.2016r. do 31.03.2017r.",
- na stronie 1 w wersie 1 od dołu w miejsce słów: "za 2016 rok" wpisano słowa: "za okres 01.04.2016r.do31.03.2017r.",
- na stronie 8 w wersie 6 od dołu w miejsce słów: "za 2016 rok" wpisano słowa: "za okres 01.04.2016r. Do 31.03.2017r.",
- na stronie 9 w wersie 5 od góry w miejsce słów: "za 2016 rok" wpisano słowa: "za okres 01.04.2016r. Do 31.03.2017r.".
Reasumując stwierdził, że podniesiony przez Stronę zarzut naruszenia art. 207 § 2 O.p. oraz art. 8 ust. 1 i 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, poprzez wydanie decyzji częściowej oraz bezpodstawne uznanie, że rok podatkowy podatnika pokrywa się z rokiem kalendarzowym, jest niezasadny.
Tym samym zarzut naruszenia art. 127 O. p. jest niezasadny i rację ma Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. podnosząc, że decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z [...]. została sprostowana postanowieniem z [...]r. z uwagi na popełnioną w niej oczywistą omyłkę polegającą m. in. na wpisaniu w sentencji nieprawidłowego oznaczenia roku podatkowego, zaś z całokształtu materiału dowodowego, w tym protokołu kontroli jak i uzasadnienia decyzji organu I instancji wprost wynika, jakiego roku podatkowego to postępowanie dotyczy. Również decyzja organu odwoławczego obejmuje tylko badany rok i nie wykracza poza ramy czasowe określone decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego w R.
Przechodząc do zarzutu nie powiększeniu wartości środka trwałego o koszty jego transportu oraz specjalistycznego montażu to, w ocenie Sądu, z akt sprawy nie wynika, aby Spółka wskazywała na poniesienie jakichkolwiek kosztów transportu i montażu, ani nie przedstawił w tym zakresie żadnych dowodów.
Zgodzić się należy z organami podatkowi, że z pierwotnie przyjętych przez Spółkę wartości wniesionych aportem środków trwałych na podstawie okazanej umowy, jak również faktur sprzedaży wystawionych w języku włoskim przez B nie wynika, aby A Spółka z o. o. do ich wartości początkowej doliczała koszty transportu czy też specjalistycznego montażu.
Na podstawie okazanej dokumentacji podatkowej przez Spółkę A organ podatkowy ustalił, iż Spółka dokonywała odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej tychże środków trwałych ustalonej na podstawie faktur wskazanych powyżej i przeliczonych z EURO na PLN, nie zawierających kosztów transportu oraz montażu. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika zaś, że Spółka A była wielokrotnie wzywana do przedłożenia wszystkich dokumentów, które posłużyłyby do dokonania wyceny wartości początkowej przedmiotowych maszyn oraz dokumentów potwierdzających fakt, iż maszyny zostały nabyte, jednak Spółka nie przedłożyła w tym zakresie wszystkich żądanych dowodów, a w szczególności żadnych świadczących o jakichkolwiek wydatkach związanych z transportem czy też montażem przedmiotowych maszyn. Spółka potwierdzała jedynie, że maszyny są prywatną własnością M. V., które zostały wniesione aportem.
Zgodzić się należy z argumentacją organu odwoławczego, zgodnie z którą, skoro Spółka nie przedłożyła żadnych dowodów na okoliczność poniesionych wydatków związanych z transportem czy też montażem wniesionych aportem maszyn, jak również sama nie uwzględniła przy ustaleniu wartości początkowej środków trwałych tego rodzaju wydatków prawidłowym było przyjęcie wartości początkowej maszyn na podstawie opinii biegłego bez powiększania jej o niewykazane przez Spółkę wydatki.
Przechodząc do zarzutów koncentrujących się wokół naruszenia przepisów postępowania skutkujących pozbawieniem Spółki możliwości zaliczenia w koszty uzyskania przychodów deklarowanych kwot amortyzacji środków trwałych należy podnieść co następuje.
Pojęcie kosztów uzyskania przychodów ujęte zostało w treści art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p Zgodnie z powołanym przepisem w brzmieniu mającym zastosowanie w 2017 r., kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy podatkowej. Odnotować trzeba, że w świetle przywołanego przepisu, do zakwalifikowania wydatku do kosztów uzyskania przychodów nie wystarcza, że poniósł go podatnik będący przedsiębiorcą, albo że wydatek ten jest związany z działalnością gospodarczą prowadzoną przez podatnika, np. przez sfinansowanie z przychodów uzyskanych z tej działalności. Konieczne jest natomiast wykazanie zaistnienia określonego związku wydatku z przychodem albo źródłem przychodów, a konkretnie, jak stanowi przywołany art. 15 w ust. 1, wykazanie, że wydatek poniesiony został w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.
W myśl zaś art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy podatkowej nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części. Jednakże ww środki trwałe wykorzystywane przez podatnika w toku prowadzonej działalności gospodarczej podlegają odpisom amortyzacyjnym, które mogą stanowić koszty uzyskania przychodów w sytuacji spełnienia konkretnych, ściśle określonych w przepisach podatkowych warunków. Na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy podatkowej, kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami art. 16a-16m, z uwzględnieniem art. 16. W myśl zaś art. 16a ust. 1 ustawy podatkowej amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania :
1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
3) inne przedmioty
- o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do użytkowania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi. Zgodnie z art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy podatkowej odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych, z zastrzeżeniem art. 16k, począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek wprowadzono do ewidencji, z zastrzeżeniem art. 16e, do końca tego miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością początkową lub w którym pozostawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, z których zgodnie z art. 16 ust. 1 nie uważa się za koszty uzyskania przychodów. W art. 16g ust. 1 pkt 4 ustawy podatkowej wskazano, że za wartość początkową środków trwałych, z uwzględnieniem ust. 2-14, uważa się w razie nabycia w postaci wkładu niepieniężnego wniesionego do spółki albo spółdzielni - ustaloną przez podatnika, z zastrzeżeniem pkt 4c, na dzień wniesienia wkładu wartość poszczególnych środków trwałych, nie wyższą jednak od ich wartości rynkowej. Natomiast w myśl art. 16g ust. 12 ww. ustawy podatkowej przy ustalaniu wartości początkowej poszczególnych środków trwałych zgodnie z ust. 1 pkt 3-5 oraz ust. 2,10 i 11 stosuje się odpowiednio art. 14.
Z akt sprawy wynika, że organy podatkowe w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy dotyczącej amortyzacji maszyn wniesionych aportem do Spółki przez wspólnika M. V. przeprowadził oględziny miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. W trakcie oględzin nie stwierdzono fizycznie dwóch pras F i F. Według wyjaśnień A. B. maszyny zostały rozebrane na części i znajdują się na składowisku na hali produkcyjnej. Wskazano miejsce przechowywania części z tych maszyn lecz nie stwierdzono żadnych danych identyfikacyjnych pozwalających na stwierdzenie, że są to elementy prasy F lub jednej z pras D. Składowisko to nie pozwoliło na jednoznaczną identyfikacji maszyn. Pozostałe maszyny wniesione aportem znajdowały się na hali produkcyjnej lecz w trakcie oględzin nie były użytkowane i brak było oznak, że kiedykolwiek były uruchamiane pod adresem R., ul. C 14. Sam stan przedstawionych maszyn wskazywał, że są one zniszczone i wyeksploatowane.
Jako czyniące zadość zasadzie prawny obiektywnej należy ocenić zachowanie organu podatkowego, który stwierdziwszy fakt - że na okazanej umowie widniały podpisy stron (dokonane odręcznie), z których trudno było odczytać, kto podpisywał przedmiotową umowę w imieniu wspólnika i Spółki - zwrócił się z prośbą o wystąpienie do włoskiej administracji podatkowej celem weryfikacji transakcji dokonanych przez prezesa Spółki M. V.
Z nadesłanej odpowiedzi wynika, że podczas kontroli we włoskiej firmie, M. F. (syn M. V.) oświadczył, że nie wystawiano nigdy wskazanych we wniosku faktur, a maszyny wskazane na fakturach nie były w posiadaniu firmy.
Z powyżej opisaną aktywnością organu podatkowego w zakresie dążenia do ustalania prawdy materialnej kontrastuje aktywność strony w trakcie postępowania podatkowego. Należy zwrócić uwagę, że organ podatkowy kilkukrotnie wzywał Spółkę do przedłożenia wyjaśnień dotyczących wartości początkowej amortyzowanych środków trwałych. W odpowiedzi Spółka wyjaśniała, że maszyny wniesione aportem są prywatną własnością M. V., a ich wycena powstała z szacunku na rynku maszyn o takich samych preferencjach. Na wezwanie do przedłożenia dokumentów, które posłużyły do dokonania wyceny wartości początkowej przedmiotowych maszyn oraz dokumentów potwierdzających fakt, iż maszyny są prywatną własnością M. V. Spółka nie przedłożyła żadnych dowodów ani wyjaśnień.
Z uwagi na powyższe, Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. postanowił przeprowadzić dowód z opinii biegłego w celu określenia wartości rynkowej przedmiotowych maszyn.
W ocenie Sądu w oparciu o ustalone przez biegłego wartości maszyn dokonano prawidłowego wyliczenia odpisów amortyzacyjnych.
Należy również podkreślić, że w przypadku dwóch maszyn, których biegły nie mógł wycenić z uwagi na ich brak w czasie dokonywania wyceny (były rozebrane na części), organ podatkowy - z korzyścią dla Spółki - przyjął że były one użytkowane w roku badanym i przyjął ich wartość początkową posiłkując się wartością maszyn wycenionych przez biegłego o podobnych parametrach technicznych. Błąd dotyczący przyjętej przez organ I instancji wartości początkowej jednej z nich - maszyny D- został skorygowany w toku postępowania odwoławczego.
W tym miejscu wskazać należy, że dyspozycji art. 122 O.p. wynika obowiązek organu podatkowego podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Odnosząc się do realizacji tej zasady w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją nie można jednak pominąć obowiązków samej strony postępowania, jako podatnika. Przypomnieć więc można, że skarżąca, jako podatnik miała obowiązek prowadzenia odpowiedniej dokumentacji pozwalającej jej na wykazanie nie tylko tego, że poniosła określone wydatki, ale również pozwalające na sformułowanie oceny w zakresie związku tych wydatków z przychodem albo źródłem przychodów w świetle przepisu art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Skarżąca, o czym była wyżej mowa, takich dowodów nie zaoferowała.
Zdaniem Sądu nie można zarzucić organowi (co postuluje autor skargi wskazując na zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji), że nie podjął wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy, mając też na względzie przepisy prawa materialnego, z których wynika obowiązek Spółki, jako podatnika gromadzenia odpowiedniej dokumentacji, nie można uznać, że samo negowanie ustaleń i ocen podjętych przez organ, bez przedstawienia dowodów pozwalających konkretnie na stwierdzenie, że dane wydatki poniesione zostały w celu osiągnięcia przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, uzasadnia zarzut naruszenia art. 122, 180 § 1, 181 oraz 187 § 1 o.p. (por. wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 2112/10).
O skrupulatności w prowadzenie postępowania dowodowego świadczy chociażby wspomniany już wcześniej fakt, że organ podatkowy podjął niejednorodne próby (wezwania z 29 czerwca 2018 r., 8 sierpnia 2018 r., 2 października 2018 r., 29 maja 2019 r, 18 czerwca 2019 r.). wyjednania od strony stosownych wyjaśnień, które umożliwiłyby skonstruowanie prawidłowej podstawy faktycznej rozstrzygnięcia przy jednoczesnym zachowaniu prawa strony do udziału w postępowaniu wyjaśniającym.
Zaskarżona decyzja wskazuje prawidłową podstawę prawną, mające zastosowanie przepisy prawa zostały wskazane w decyzji, ich znaczenie i sposób zastosowania zostały zaś wyjaśnione w obszernym i wyczerpującym uzasadnieniu. Wyrażona w art. 120 o.p. zasada, zgodnie z którą organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa, statuuje zasadę praworządności, tj. obowiązek działania organów podatkowych w zgodzie z szeregiem konkretnych norm prawnych procesowych i materialnych. Wynika z niej także wymaganie "legalności", rozumianej jako zgodność każdego działania z konkretną normą prawną, będącą dla tego działania podstawą prawną.
Sąd nie podziela również zarzutu naruszenia art. 191 o.p., formułującego zasadę swobodnej oceny dowodów. Zgodnie z tą zasadą, oceniając zgromadzony materiał dowodowy organ powinien kierować się zasadami logiki, doświadczenia życiowego oraz wskazaniami wiedzy. Zdaniem Sądu, ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego dokonana przez organy podatkowe odpowiada wskazanemu wymaganiu, tj. pozostaje zgodna z zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego, nie wykracza poza wskazania wiedzy, jest obiektywna, jako oparta na zgromadzonych dowodach, a przez to nie stanowi oceny dowolnej.
Konsekwentnie, Sąd podziela pogląd organów, że nierzetelne ewidencjonowanie i prowadzenie księgi rachunkowej, w tym dokonywanie w niej zapisów niezgodnych z rzeczywistym przebiegiem operacji gospodarczych - zdarzeń gospodarczych może prowadzić lub wprost prowadzi do minimalizacji obciążeń podatkowych. Nierzetelność ksiąg podatkowych w zakresie wykazania, jako koszty uzyskania przychodów niewłaściwych kwot amortyzacji środków trwałych, uzasadniała nieuznanie ich w tym zakresie za dowód w rozumieniu przepisu § 1 powołanego artykułu. W świetle art. 193 O.p., tylko księgi podatkowe prowadzone rzetelnie i w sposób niewadliwy stanowią dowód tego, co wynika z zawartych w nich zapisów (§ 1). Księgi podatkowe uważa się zaś za rzetelne, jeżeli dokonywane w nich zapisy odzwierciedlają stan rzeczywisty (§ 2). Organ podatkowy uznaje jednak za dowód księgi podatkowe, które są prowadzone w sposób wadliwy, jeżeli wady nie mają istotnego znaczenia dla sprawy (§ 5).
Podsumowując, należy stwierdzić, że organy podatkowe w zakresie wystarczającym dla potrzeb prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy przeprowadziły postępowanie dowodowe, którego wyniki bez przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów poddały rzetelnej analizie i ocenie, wyciągając logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione wnioski, dając temu wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Biorąc pod uwagę przedstawione powyżej okoliczności oraz nie znajdując innych okoliczności, które uzasadniałyby uchylenie zaskarżonej decyzji albo stwierdzenie jej nieważności, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, uznając ją za bezzasadną
lp