I SA/Łd 991/04

I SA/Łd 991/04 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2005-01-20
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2004-10-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Anna Świderska
Paweł Janicki
Piotr Kiss /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA P. Kiss (spr.), Sędziowie NSA A. Świderska, P. Janicki, Protokolant A. Ratajczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2005 roku sprawy ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2002 oddala skargę.
Uzasadnienie
Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.-G. decyzją z dn.[...] nr [...] wydaną z powołaniem się na przepisy m. in. art. 207, art.21 par. 1 i 3, art.53 par.1, 3 i 4 ustawy z dn.29.08.1997r. Ordynacja podatkowa /Dz. U. nr 137, poz. 926 ze zm./ oraz art. 14 ust.1, art.26 ust.1, art.27a i art. 45 ust. 6 ustawy z dn. 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /t. j. Dz. U. z 2000r. nr 14, poz.176 ze zm./ określił dla A. K. należny podatek dochodowy od osób fizycznych za 2002r. w wysokości 2.480,40zł w miejsce zerowego podatku wykazanego przez stronę w rocznym zeznaniu podatkowym.
W motywach wydanej decyzji organ orzekający powołując się na wyniki przeprowadzonej kontroli podatkowej w zakresie zobowiązania strony w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002r. stwierdził, że A. K. prowadząc działalność gospodarcza w ramach firmy "A " zaniżyła o kwotę 360 zł przychód wynikający z faktury sprzedaży z dn.01.07.2002r. /okoliczność nie kwestionowana przez stronę w toku dalszego postępowania/ oraz bezpodstawnie z naruszeniem art.27a ust.1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym przed dniem 01.01.2002r. odliczyła od należnego podatku dochodowego kwotę 5.306,78 zł z tytułu wykazanego wydatku w wysokości 27.939,40 zł na zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych. W zakresie ostatniej nieprawidłowości organ podał, że podatniczka w złożonym rocznym zeznaniu podatkowym odliczyła podatek dochodowy wynikający z wykazanego wydatku na zakup lokalu mieszkalnego w ogólnej wysokości 80.726,56 zł, podczas gdy z bankowego dowodu wpłaty powyższej kwoty na rzecz zbywcy lokalu – spółki cywilnej "B" w T. i innych ustaleń kontroli wynika, iż powyższa wpłata jedynie w wysokości 52.796,16 zł dotyczyła zakupu mieszkania, natomiast w pozostałej części, tj. w kwocie 27.930,40 zł dotyczyła zakupu dwóch garaży stanowiących odrębny przedmiot własności.
W złożonym odwołaniu od powyższej decyzji A. K. zarzuciła, że zaskarżona decyzja w części dotyczącej odmowy uznania jej prawa do odliczenia podatku od całości wykazanych wydatków na zakup lokalu mieszkalnego, tj. od kwoty 80.726,56 zł została wydana z naruszeniem art.27a ust.1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Strona podniosła jednocześnie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art.3 ust.2 ustawy z dn.24.06.1994r. o własności lokali /Dz.U. nr 85, poz.388 ze zm./ poprzez uznanie, iż udział właściciela lokalu we współwłasności nieruchomości nie jest prawem związanym z własnością lokalu. Zdaniem strony nabyte przez nią garaże, nabyte łącznie z lokalem mieszkalnym są bezpośrednio związane z tym lokalem i stanowią jego przynależność, w związku z czym potraktowanie przez organ podatkowy tych części nieruchomości jako nie należącej do lokalu mieszkalnego tylko dlatego, że ten fragment budynku nazwano garażem a nie np.piwnicą, stanowi rażącą nadinterpretację przepisu art.27a ust.1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji uznając, że stanowisko strony nie znajduje dostatecznego uzasadnienia.
W ustosunkowaniu się do zarzutu strony dotyczącego naruszenia art.27a ust.1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych organ stwierdził, że zgodnie z art. 27a ust.1 pkt 1 lit. c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym przed dn.01.01.2002r., mającym na podstawie art.4 ust.2 ustawy zmieniającej z dn.21.11.2001r. /Dz.U. nr 134, poz.1506/ zastosowanie w rozpatrywanym przypadku, należny podatek zmniejsza się na określonych zasadach, jeżeli podatnik w roku podatkowym poniósł wydatki na własne potrzeby mieszkaniowe, przeznaczone m.in. na zakup nowo wybudowanego budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego w takim budynku od gminy lub osoby, która wybudowała ten budynek. Organ podniósł, iż strona w zeznaniu rocznym za 2002r. wykazała do odliczenia z tytułu zakupu lokalu mieszkalnego kwotę ogółem 15.338,05 zł, stanowiącą 19% poniesionych w roku podatkowym wydatków w wysokości 80.726,56 zł, wpłaconych zgodnie z okazanym dowodem z dn.29.04.2002r. na rzecz spółki cywilnej "B" z siedzibą w T. Jednakże z zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności z aktu notarialnego z dn.16.04.2002r. oraz faktur wystawionych przez spółkę "B" wynika, że strona oprócz lokalu mieszkalnego znajdującego się w domu mieszkalnym wielorodzinnym w Ł. przy ul.A 11 nabyła także jako odrębne własności dwa garaże /nr 13 i 14/ i część wykazanej wpłaty w kwocie 27.930,40 zł , mieszczącej się w ogólnej kwocie 80.726,56 zł stanowiła uzupełnienie zapłaty za prawo własności garaży. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, iż wydatek poniesiony na zakup garaży nie może być uznany za poniesiony w celu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych, od którego przysługiwało odliczenie podatku na podstawie art.27a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Stwierdzono, że brak jest dostatecznego uzasadnienia do uznania, iż przedmiotowe garaże stanowią część składową lub przynależność zakupionego lokalu mieszkalnego, albowiem są one przedmiotem odrębnego prawa własności.
W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skardze A. K. wnosząc o uchylenie decyzji organów podatkowych obu instancji w części dotyczącej odmowy zmniejszenia podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002r. z tytułu poniesienia wydatków na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych powtórzyła zarzut naruszenia przez orany orzekające przepisu art. 27a ust.1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W krótkim uzasadnieniu swojej skargi strona powołała się na okoliczność, iż w 2002r. na zakup lokalu mieszkaniowego została wydatkowana kwota ogółem 72.935,33 zł, gdyż oprócz uznanej przez organy podatkowe kwoty 52.796,16 zł została dokonana w dn.22.04.2002r. przez jej rodziców J. i W. P. wpłata kwoty 20.139,17 zł, która to kwota stanowiła dla niej darowiznę. Do skargi została załączona kserokopia wpłaty kwoty 20.139,17 zł dokonanej w dn.22.04.2002r. przez W. P. na rachunek bankowy spółki cywilnej "B" z tytułu dopłaty do mieszkania A. K.. Strona podała również, że powyższy dowód wcześniej nie mógł być przedstawiony z uwagi na jego zaginięcie wraz ze skradzionym samochodem.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał w całości swoje stanowisko i argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. W odniesieniu się do załączonego do skargi dowodu wpłaty z dn.22.04.2002r. kwoty 20.139,17 zł organ podniósł, że o istnieniu tego dowodu strona nie informowała organów podatkowych w toku całego postępowania, w tym również po zapoznaniu się z materiałem dowodowym, przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Organ dodatkowo stwierdził, że przedstawiony dowód dotyczy wpłaty dokonanej nie przez skarżącą, lecz jej matkę, przy czym podniesiono, iż ze złożonego do akt podatkowych pełnomocnictwa udzielonego przez skarżącą rodzicom wynika, że zamieszkują oni w lokalu mieszkalnym w Ł. przy ul. A 11 m. 12, którego nabycia dotyczą przedmiotowe wydatki skarżącej, co może świadczyć, iż zapłata przez nich części ceny lokalu służyła zaspokojeniu ich potrzeb mieszkaniowych, zwłaszcza, że adres zamieszkania skarżącej jest inny..
W toku postępowania sadowego skarżąca złożyła dodatkowo pismo procesowe z dn.19.01.2005r., w którym wyjaśniła, że lokal, w którym obecnie mieszka jest własnością rodziców, którzy udostępnili jej ten lokal czasowo, natomiast zakupiony lokal przy ul. A jest jej jedynym własnym lokalem, który ma służyć zaspokojeniu jej potrzeb mieszkaniowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, zważył, co następuje;
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie jest kwestia określenia wysokości podatku dochodowego od osób fizycznych, przysługującego skarżącej do odliczenia w roku podatkowym 2002 na podstawie art. 27a ust.1 pkt 1 ustawy z dn. 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /t. j. Dz. U. z 2000r. nr 14, poz.176 ze zm./ w związku z art. 4 ust.2 ustawy zmieniającej z dn.21.11.2001r. /Dz.U. z 2001r. nr 134, poz.1509 ze zm./ z tytułu wydatków poniesionych na zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych. Z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika, że skarżąca w złożonym rocznym zeznaniu podatkowym oraz w toku całego postępowania podatkowego przed organami obu instancji domagała się odliczenia kwoty 15.338,05 zł, stanowiącej 19% wykazanych wydatków na cele mieszkaniowe w wysokości 80.726,56 zł, wynikającej z przedstawionego przez nią dowodu wpłaty powyższej kwoty w dn.29.04.2002r. na rzecz spółki cywilnej "B" z siedzibą w T.., od której skarżąca nabyła lokal mieszkalny w nowo wybudowanym budynku w Ł. przy ul. A 11.
Jednakże z ustaleń organu podatkowego pierwszej instancji, nie kwestionowanych w tym zakresie przez skarżącą wynika, iż wymieniona wyżej wpłata w części wynoszącej kwotę 27.930,40 zł stanowiła dopłatę do ceny nabycia przez skarżącą dwóch garaży /nr 13 i 14/, znajdujących się w podziemiu budynku przy ul. A 11, które to garaże stanowiły odrębne od lokalu mieszkalnego przedmioty własności nabyte przez skarżącą na podstawie aktu notarialnego.
W powyższym zakresie należy podzielić stanowisko organów podatkowych, iż poniesiony przez skarżącą wydatek na nabycie przedmiotowych garaży nie stanowi wydatku na zaspokojenie jej własnych potrzeb mieszkaniowych, o którym mowa w art.27a ust.1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym w 2002r. Nie można podzielić prezentowanego przez skarżącą w toku całego postępowania administracyjnego poglądu, iż przedmiotowe garaże stanowią część składową lokalu mieszkalnego lub jego przynależność, albowiem zgodnie z ustalonym stanem faktycznym i prawnym były one przedmiotem odrębnych własności.
W odniesieniu się do powołanej w skardze nowej okoliczności i nowego dowodu w postaci wpłaty kwoty 20.139,17 zł dokonanej w dn.22.04.2002r. na rachunek bankowy spółki cywilnej "B" przez matkę skarżącej, W. P. należy stwierdzić, iż podstawową zasadą sprawowania przez sąd administracyjny kontroli zaskarżonych orzeczeń organów administracji publicznej jest badanie zgodności z prawem zarówno rozstrzygnięć jak i postępowania organów przy uwzględnieniu stanu prawnego i faktycznego /zebranego materiału dowodowego/ na dzień wydania zaskarżonej decyzji. Nie ulega wątpliwości, że w toku całego postępowania podatkowego skarżąca, która brała czynny udział w tym postępowaniu nie podnosiła okoliczności, iż w rozpatrywanym roku podatkowym dokonała dodatkowej wpłaty do spółki cywilnej "B" z tytułu nabycia lokalu mieszkalnego. Załączona do skargi kserokopia dowodu wpłaty na rachunek bankowy wymienionej spółki kwoty 20.139,17 zł dokonanej przez matkę skarżącej, który to dowód wcześniej nie był zgłoszony przez skarżącą w postępowaniu podatkowym nie może stanowić wystarczającej przesłanki do uchylenia przez sąd zaskarżonej decyzji. W powyższym zakresie należy stwierdzić, iż przedmiotowy wydatek nie został poniesiony przez skarżącą, a zawarte w skardze ogólnikowe stwierdzenie skarżącej, że wpłacona kwota stanowiła darowiznę rodziców na jej rzecz nie może zostać uznane za wystarczające. Ponadto jak wynika z akt sprawy rodzice skarżącej w 2003r. jako adres swojego zamieszkania wskazali zakupione przez skarżącą mieszkanie w Ł. przy ul. A 11 m.12, natomiast skarżąca jeszcze w toku postępowania sądowego wskazywała inny adres swojego zamieszkania.
Z powyższych względów uznając, iż brak jest dostatecznych podstaw do uwzględnienia skargi należało na podstawie art. 151 ustawy z dn. 30.08.2002r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz.1270/ orzec, jak w sentencji.