I SA/Łd 93/25

I SA/Łd 93/25 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2025-04-02
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-02-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Bożena Kasprzak
Ewa Cisowska-Sakrajda /przewodniczący sprawozdawca/
Tomasz Furmanek
Symbol z opisem
6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne
Finanse publiczne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 305
art. 252 ust. 1, ust. 5 ust. 6 pkt 2 i art. 61 ust. 1 pkt 4, art. 67 ust. 1
Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - t.j.
Dz.U. 2024 poz 754
art. 26 ust. 2, ust. 3 i ust. 7, art. 35
Ustawa z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Bożena Kasprzak, Asesor WSA Tomasz Furmanek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Jaworska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi A sp. z o.o. z siedzibą w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 13 grudnia 2024 r. nr KO.492.39.2024 w przedmiocie określenia wysokości dotacji pobranej w nadmiernej wysokości za 2019 r. oraz nakazania dokonania zwrotu dotacji pobranej wraz z odsetkami oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 13 grudnia 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim uchyliło w całości decyzję Starosty Tomaszowskiego z dnia 5 września 2024 r., określającą C. Sp. z o.o. z s. w Ł.- organowi prowadzącemu Szkołę Policealną C1. w T. wysokość dotacji pobranej w nadmiernej wysokości w roku 2019 w kwocie 80.015,70 zł oraz w roku 2020 w kwocie 70.639,58 zł; zobowiązującą ją do zwrotu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości w łącznej kwocie 150.655,28 zł z odsetkami, jak od zaległości podatkowych, naliczanymi od dnia następującego po upływie terminu zwrotu, tj. od dnia 16 sierpnia 2023 r.; a także wskazującą, iż zwrotu kwoty wymienionej w pkt 2 i odsetek należy dokonać na rachunek bankowy Powiatu T.; a następnie określiło C. Sp. z o.o. z s. w Ł. - organowi prowadzącemu Szkołę Policealną C1. w T. wysokość dotacji podlegającej zwrotowi do budżetu Powiatu T. w kwocie 78.374,88 zł. jako dotacji pobranej w nadmiernej wysokości w 2019 roku, wraz z odsetkami, jak dla zaległości podatkowych, naliczanymi od dnia następującego po upływie terminu zwrotu, tj. od dnia 16 sierpnia 2023 r.; a nadto określiło wysokość dotacji podlegającej zwrotowi do budżetu Powiatu T. w kwocie 67.451.12 zł, jako dotacji pobranej w nadmiernej wysokości w 2020 roku, wraz z odsetkami, jak dla zaległości podatkowych, naliczanymi od dnia następującego po upływie terminu zwrotu, tj. od dnia 16 sierpnia 2023 r.
W uzasadnieniu tej decyzji Kolegium wskazało, że SPCNiB w 2019 roku pobrała zgodnie z decyzją pierwszoinsatncyjną dotację w nadmiernej wysokości w kwocie 80.015,70 zł oraz w 2020 roku w kwocie 70.639,58 zł. Po przytoczeniu przepisów art. 26 ust. 2, ust. 3 i ust. 7, art. 35 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych, Dz.U.2024.754, zwanej u.f.z.o., § 10 rozporządzenia dnia 20 marca 2020 r. w sprawie szczególnych rozwiązań w okresie czasowego ograniczenia funkcjonowania jednostek systemu oświaty w związku z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COV1D-19, Dz.U.2020.493, zwanego rozporządzeniem MEN, § 5, § 7, § 8, § 9 uchwały Nr XLVI/3 83/2018 Rady Powiatu w Tomaszowie Mazowieckim z dnia 10 maja 2018 r. w sprawie trybu udzielania i rozliczania dotacji niepublicznym szkołom o uprawnieniach szkół publicznych oraz placówkom niepublicznym oraz trybu przeprowadzania kontroli prawidłowości ich pobrania i wykorzystania (Dz. Urz. Woj. Łódzk. z 2018 r., poz. 2896) oraz art. 252 ust. 1, ust. 5 ust. 6 pkt 2 i art. 61 ust. 1 pkt 4, art. 67 ust. 1 ustawy o finansach publicznych z dnia 27 sierpnia 2009 r., Dz.U.2021.305, zwanej u.f.p. – Kolegium wskazało w zakresie 2019 r., że spółka zawyżyła liczbę słuchaczy ogółem na wszystkich kierunkach nauczania o 372 osoby i dotację na kwotę 80.015,70 zł. Wynika to z faktu, iż spółka we wnioskach składanych do organu wskazywała większą liczbę słuchaczy uprawnionych do dotacji, niż ustalona przez kontrolujących na podstawie list obecności z uwzględnieniem wymogu 50% obecności słuchacza na zajęciach lekcyjnych w danym miesiącu, udzielone zgodnie z danymi wskazanymi we wnioskach skarżącej kwoty dotacji zostały w takich wypadkach pobrane w nadmiernej wysokości, zatem w tej części podlegają one zwrotowi do budżetu Powiatu. Jednakże po analizie list obecności dostarczonych przez spółkę za 2029 r. Kolegium zmniejszyło kwotę zawyżenia dotacji do 78.374,88 zł. Wskazało, że braki list obecności wystąpiły na kierunkach technik informatyk, technik usług kosmetycznych oraz florysta. W złożonych listach obecności za 2019 rok z kierunku technik usług kosmetycznych, florysta oraz technik informatyk nadal brak jest części list, poza czterema listami obecności z dnia 13, 14, 28 i 29 kwietnia 2019 r. z kierunku technik informatyk, semestr II, podgrupa I. Listy z kwietnia spowodowały wzrost liczby słuchaczy z frekwencją co najmniej 50% w miesiącu kwietniu 2019 r. o 6 osób (wyliczenie frekwencji dotyczy G. M., J. D., K.W., P. D,, S. M.. S. K.), a tym samym zmniejszyły kwotę do zwrotu za 2019 r. o 1.640,82 zł (6 osób x stawka 273,47 zł). W zakresie 2020 r. Kolegium wskazało na zawyżenie liczby słuchaczy ogółem na wszystkich kierunkach nauczania o 485 osób i dotacji 70.639.58 zł. Podkreśliło, że 2020 r. był specyficznym okresem z uwagi na panującą pandemię covid-19 (i obostrzenia z tym związane). Miesiące styczeń i luty 2020 r. jeśli chodzi o podawanie osób uprawnionych do dotacji nie różniły się z punktu widzenia obowiązującego prawa niczym w odniesieniu do wcześniejszego okresu, tj. 2019 roku. Podstawą ustaleń odnośnie tych miesięcy są zatem listy obecności odzwierciedlające uczestnictwo uczniów w co najmniej 50% obowiązkowych zajęciach edukacyjnych przewidzianych w planie nauczania, pod uwagę wzięte zostały wszystkie podpisy słuchaczy, zarówno czytelne, jak i parafki. Z uwagi na czasowe zawieszenie zajęć szkolnych, spowodowane ogłoszeniem od 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2, w rozporządzeniu MEN na potrzeby obliczania dotacji dla szkół niepublicznych wprowadzono szczególne zasady ustalania liczby uczniów uczestniczących w zajęciach. Zgodnie z tymi zasadami, do ustalania dotacji za okres od dnia 1 marca 2020 r. do końca miesiąca, w którym zakończy się czasowe ograniczenie funkcjonowania szkoły, bowiem w miesiącu wrześniu 2020 r. nie było nauczania zdalnego, nie stosuje się przepisów art. 26 ust. 2 i art. 41 ust. 2 u.f.z.o., w zakresie dotyczącym uzależnienia otrzymania dotacji na ucznia od jego uczestnictwa w co najmniej 50% obowiązkowych zajęć edukacyjnych, oraz art. 26 ust. 3 i art. 41 ust. 4 u.f.z.o. (§ 10 ust. 1 rozporządzenia MEN). W myśl zaś § 10 ust. 1a rozporządzenia MEN, dotacja, o której mowa w ust. 1, przysługuje na każdego ucznia, który w lutym 2020 r. spełnił warunek, o którym mowa odpowiednio w art. 26 ust. 2 lub art. 41 ust. 2 u.fz.o. Dodatkowo przyjęto w § 10 ust. 2 rozporządzenia MEN, że w okresie od dnia 1 kwietnia 2020 r. do końca miesiąca następującego po miesiącu, w którym zakończy się czasowe ograniczenie funkcjonowania szkoły, nie stosuje się przepisu art. 34 ust. 3 u.fz.o. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli faktyczna liczba uczniów szkoły, o której mowa w art. 26 ust. 2, spełniających warunek uczestnictwa w co najmniej 50% obowiązkowych zajęć edukacyjnych w danym miesiącu jest inna niż liczba uczniów, na których zgodnie z ust. 2 przekazano część dotacji na dany miesiąc, część dotacji na następny miesiąc jest przekazywana na liczbę uczniów skorygowaną o różnicę między liczbą uczniów, na których zgodnie z ust. 2 przekazano część dotacji na dany miesiąc, a faktyczną liczbą uczniów szkoły, o której mowa w art. 26 ust. 2, spełniających warunek uczestniczenia w co najmniej 50% obowiązkowych zajęć edukacyjnych w danym miesiącu, z których uczeń nie został zwolniony na podstawie przepisów wydanych na podstawie art. 44zb u.s.o. Zdaniem Kolegium, od 1 marca 2020 r. ustawodawca nakazał w odniesieniu do kwot dotacji oświatowych przyjęcie swoistej fikcji prawnej, wyrażającej się w odejściu od stosowania dotychczasowego modelu obliczenia dotacji, który odwoływał się do danych dotyczących frekwencji uczniów w danym miesiącu oraz uwzględniał mechanizm korekty faktycznej liczby uczniów spełniających warunek uczestniczenia w co najmniej 50% obowiązkowych zajęć edukacyjnych, w stosunku do uczniów, na których została przekazana dotacja.
Kolegium wskazało, że we wrześniu 2020 r. nie było obostrzeń w funkcjonowaniu szkół, a zatem mechanizm rozliczania dotacji (przyjmowania frekwencji) był taki sam jak w miesiącach styczeń i luty 2020 r. Podstawą ustaleń odnośnie tego miesiąca są zatem listy obecności odzwierciedlające uczestnictwo uczniów w co najmniej 50% obowiązkowych zajęciach edukacyjnych przewidzianych w planie nauczania (pod uwagę wzięte zostały wszystkie podpisy słuchaczy, zarówno czytelne, jak i parafki). Natomiast w miesiącach październik-grudzień 2020 r. z uwagi na ograniczenia w funkcjonowaniu szkół (od dnia 19 października 2020 r. wprowadzono nauczanie zdalne), w mechanizmie udzielania dotacji należało uwzględniać rozporządzenie MEN. Kolegium dokonało w kontekście regulacji § 10 ust. 9 rozporządzenia MEN (obowiązującego w październiku 2020 r.) analizy planów zajęć dla wszystkich kierunków, gdzie na większości semestrów, okres, w którym danego ucznia nie obejmowało ograniczenie funkcjonowania szkoły w miesiącu październiku był krótszy niż 40%. Jedynie na kierunku technik ochrony fizycznej osób i mienia na semestrze III zajęcia przypadały tylko na dzień 10 i 11 października, czyli były same zajęcia stacjonarne oraz na kierunku technik usług kosmetycznych na semestrze II zajęcia stacjonarne w porównaniu do całości zajęć z października wynosiły 42,55% (20 godz./47 godz. i na semestrze IV - 75% (12 godz./16 godz.) - czyli okres, o którym mowa w § 10 ust. 9 rozporządzenia MEN nie był krótszy niż 40%. Na semestrze I na kierunku technik usług kosmetycznych (podobnie jak na semestrze I na kierunku technik administracji) wystąpiło zwolnienie słuchaczy z zajęć przedsiębiorczości, dlatego też okres, w którym danych uczniów nie obejmowało ograniczenie funkcjonowania szkoły w miesiącu październiku był krótszy niż 40%. Wykazy osób zwolnionych z obowiązku realizacji zajęć edukacyjnych - podstawy przedsiębiorczości (na podstawie § 25 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 22 lutego 2019 r. w sprawie oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów i słuchaczy w szkołach publicznych), dotyczące kierunku technik administracji semestr I oraz kierunku technik usług kosmetycznych semestr I znajdują się w materiale dowodowym, otrzymanym od dyrektora szkoły razem z listami obecności i wyciągiem z elektronicznej księgi uczniów. W ocenie Kolegium, skoro w miesiącu październiku 2020 r. wystąpiło ograniczenie funkcjonowania szkoły, zastosowanie znalazły przepisy § 10 rozporządzenia MEN. Ponieważ okres, w którym danego ucznia nie obejmowało ograniczenie funkcjonowania szkoły w miesiącu październiku jest krótszy niż 40% czasu przeznaczonego na obowiązkowe zajęcia edukacyjne, dlatego spełnienie warunku 50% frekwencji należało przyjąć w odniesieniu do ostatniego okresu, w którym danego ucznia nie obejmowało ograniczenie funkcjonowania szkoły - czyli do miesiąca września. Dlatego też dla słuchaczy kontynuujących w miesiącu październiku naukę na kierunku technik administracji, jak również na pozostałych kierunkach, na wszystkich semestrach przyjęto frekwencję z miesiąca września (poza semestrem III na kierunku technik ochrony fizycznej osób i mienia oraz semestrem II i IV na kierunku technik usług kosmetycznych - gdzie okres, o którym mowa w § 10 ust. 9 rozporządzenia MEN, nie był krótszy niż 40%. i gdzie przyjęto październikową frekwencję danych słuchaczy).
Kolegium uwzględniło również dotację na nowych słuchaczy, przyjmując założenie, że organizacja zajęć w I semestrach wskazanych kierunków umożliwiała spełnienie warunku, o którym mowa w art. 44w ust. 2 u.s.o., i uwzględniając brzmienie § 10 ust. 12 rozporządzenia MEN. W listopadzie i grudniu 2020 r. nadal obowiązywało ograniczenie funkcjonowania szkoły, a ponieważ obejmowało ono cały listopad i cały grudzień, zgodnie z § 10 rozporządzenia MEN, Kolegium uznało, iż dotacja w miesiącu listopadzie i grudniu przysługiwała na tych samych słuchaczy, na których przysługiwała w miesiącu październiku. Dodatkowo, do frekwencji w listopadzie i grudniu ujęte zostały osoby widoczne w elektronicznej księdze słuchaczy, przyjęte do szkoły w listopadzie 2020 roku: na kierunku florysta 2 osoby (P. E., P. M.), na kierunku technik usług kosmetycznych 1 osoba (G. D.).
Zdaniem Kolegium, złożone listy obecności z 2020 roku dotyczą wszystkich kierunków, we wszystkich miesiącach, w których odbywały się zajęcia stacjonarne (styczeń, luty, wrzesień i październik 2020 r.), podczas gdy braki list obecności dotyczyły tylko miesiąca stycznia i wystąpiły na kierunkach: technik bhp, florysta, technik rachunkowości, technik administracji, technik usług kosmetycznych oraz technik informatyk (na kierunku technik informatyk braki dotyczyły dodatkowo miesiąca lutego - brak list z dnia 2, 3 i 4 lutego). Nie było natomiast braków list na kierunku technik ochrony fizycznej osób i mienia. W złożonych listach obecności za 2020 rok z kierunku technik bhp, florysta, technik rachunkowości, technik administracji, technik usług kosmetycznych oraz technik informatyk znajdują się brakujące listy, jednakże prawie wszystkie są puste (brak podpisów słuchaczy). Poza tym nadal brakuje list z dnia 2, 3 i 4 lutego 2020 r. na kierunku technik informatyk, semestr II oraz z dnia 26 stycznia 2020 r. na kierunku technik usług kosmetycznych, semestr III. Jedynymi brakującymi listami obecności, zawierającymi podpisy słuchaczy, są dwie listy z dnia 15 i 16 stycznia 2020 r. (gdzie lista z 16 stycznia jest częściowa - zawiera tylko 21 osób) z kierunku technik informatyk, które to listy spowodowały wzrost liczby słuchaczy z frekwencją co najmniej 50% w miesiącu styczniu 2020 r. o 11 osób (wyliczenie frekwencji dotyczy następujących słuchaczy: B. A., G. H., K. T., K. A., K. W., K. T., K. A., M. W., P. E., R. T., S. M.), a tym samym zmniejszyły kwotę do zwrotu za 2020 r. o 3.188,46 zł (11 osób x stawka 289,86 zł).
Kolegium podało, że termin, od którego naliczane winny być odsetki od niezwróconych kwot dotacji pobranych w nadmiernej wysokości w 2019 r. i w 2020 r, to 16 sierpnia 2023 r., tj. po 15 dniu od dnia stwierdzenia nieprawidłowości, który to fakt powiązany został z datą podpisania protokołu kontroli, co nastąpiło w dniu 31 lipca 2023 r.
W skardze na tą decyzję C.sp. z o.o. zarzuciła naruszenie:
I. prawa procesowego, tj.:
1. art. 39 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 110 § 1 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez brak weryfikacji wejścia do obrotu prawnego decyzji organu I instancji, w związku z doręczeniem decyzji Starosty T. z dnia 5 września 2024 r. za pomocą operatora pocztowego, pominąwszy wskazany przez pełnomocnika skarżącej adres do doręczeń elektronicznych, co skutkuje koniecznością stwierdzenia, iż przedmiotowa decyzja nie została skutecznie doręczona, a zatem nie funkcjonuje w obrocie prawnym;
2. art. 7 w zw. z art. 77 §1 w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 10 k.p.a. poprzez brak wszechstronnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie a nadto dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów i przyjęcie, iż niepodjęcie działań zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego przedmiotowej sprawy przez organ I instancji, a nadto brak wezwania strony do przedłożenia jakichkolwiek wyjaśnień i dowodów oraz ograniczenie się wyłącznie do zawiadomienia strony o zgromadzeniu materiału dowodowego w sprawie oraz możliwości zgłoszenia uwag i wniosków w piśmie z dnia 23 lipca 2024 r., co w konsekwencji skutkowało zdaniem organów I jak i II instancji przyjęciem, że dotacja oświatowa została pobrana w nadmiernej wysokości i powinna być zwrócona do budżetu Powiatu T.;
3. art. 10 §1 k.p.a. w zw. z art. 81 k.p.a. poprzez brak uwzględnienia jedynie pozornego wypełnienia obowiązku zapewnienia stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz brak udzielenia stronie odpowiedzi, czy w ocenie organu zachodzi konieczność przedłożenia dodatkowych dokumentów pomimo inicjatywy wykazanej przez stronę w piśmie z dnia 18 Iipca 2024 r., co w konsekwencji uniemożliwiło stronie czynny udział w postępowaniu, i spowodowało nieprawidłowe uznanie przez organ, że dotacja pobrana została w nadmiernej wysokości, gdyż strona nie przedłożyła list obecności, a zatem nie można wyciągać negatywnych konsekwencji dla strony, gdyż organ nie wypełnił swojego ustawowego obowiązku;
II. prawa materialnego, tj:
1) art. 26 u.f.z.o. zw. z § 10 ust. 9-12 rozporządzenia MEN w brzmieniu obowiązującym w okresie od 20 marca do 30 czerwca 2020 r. poprzez jego nieprawidłową interpretację i przyjęcie, że skarżącą wykazała do dotacji w okresie wrzesień-grudzień 2020 r. nieprawidłową liczbę słuchaczy, za których dotacja oświatowa winna być wypłacona w sytuacji, gdy na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i według tych przepisów rozporządzenia MEN odwołująca ustaliła prawidłową liczbę słuchaczy, za których należna była dotacja oświatowa;
2) art. 252 ust. 1 pkt. 2 i ust. 5 i ust. 6 u.f.p. w zw. z art. 26 ust. 2 u.f.z.o. poprzez bezpodstawne uznanie, iż dotacja przyznana szkole została pobrana w nadmiernej wysokości pomimo spełnienia przez szkołę ustawowych wymogów oraz wskazanie nieprawidłowej daty zwrotu dotacji oraz nieprawidłowego sposobu naliczania odsetek od dotacji podlegających zwrotowi, tj. od dnia następującego po upływie 15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności pobrania dotacji w nadmiernej wysokości, który organ określił na 31 lipca 2023 r. podczas gdy odsetki winny być naliczane od dnia następującego po upływie 15 dni od stwierdzenia okoliczności pobrania dotacji w nadmiernej wysokości, co powinno być równoznaczne z terminem 15 dni od daty doręczenia decyzji, bowiem to postępowanie administracyjne prowadzone przez organ i wydanie decyzji w zakresie zwrotu dotacji oświatowej stanowi stwierdzenie okoliczności pobrania dotacji w nadmiernej wysokości.
W konsekwencji strona skarżąca wniosła o:
1) uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 13 grudnia 2024 r. w zaskarżonej części, to jest w zakresie jej punktów 2 i 3
alternatywnie:
2) stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 13 grudnia 2024 r. z uwagi na wydanie jej przy zajściu przesłanek opisanych w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., to jest z rażącym naruszeniem prawa, poprzez wydanie jej przy braku funkcjonowania w obrocie prawnym decyzji organu I instancji.
Ponadto wniosła o doręczanie pism przez Sąd za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej przez platformę ePUAP na adres pełnomocnika strony.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), zwanej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.
Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).
Rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji, Sąd stwierdził, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, organ odwoławczy nie naruszył prawa w sposób prowadzący do uchylenia zaskarżonego aktu.
Istota sporu, wyrażona zarzutami skargi, sprowadza się do dwu grup zarzutów. Po pierwsze, wadliwego doręczenia decyzji pierwszoinstancyjnej, tj. jej doręczenie za pośrednictwem operatora pocztowego zamiast na wskazany przez pełnomocnika adres elektroniczny. Po drugie, pozostających w związku funkcjonalnym zarzutów prawa procesowego i prawa materialnego, tj. zarzutów wadliwego przyjęcia, że spółka wykazała w dotacji za 2019 r. i 2020 r., zwłaszcza zaś za okres wrzesień – grudzień 2020 r., nieprawidłową liczbę słuchaczy, tj. zawyżyła tę liczbę, w konsekwencji wypłacono jej dotację w wyższej wysokości – co jest zdaniem skarżącej - konsekwencją wadliwie poczynionych ustaleń faktycznych z pominięciem czynnego udziału skarżącej, a następnie wadliwego zastosowania prawa materialnego, potraktowanym w zarzucie skargi jako zarzut wadliwej jego interpretacji.
Rozpoznając tak sformułowane zarzuty, Sąd w pierwszej kolejności zauważa, że w przypadku zarzutów prawa procesowego nie jest wystarczające samo wskazanie na nie, ale konieczne jest ponadto wykazanie związku przyczynowego między zarzucanym naruszeniem a treścią zaskarżonej decyzji. Należy wobec tego stosowną argumentacją wykazać, że gdyby nie doszło do zarzucanego naruszenia prawdopodobnie treść decyzji byłaby inna. Takiej argumentacji skarga nie zawiera, ograniczając się wyłącznie do wskazania na naruszenie wymienionych w niej przepisów prawa procesowego. Również Sąd z urzędu, badając sprawę, nie dostrzega takiego związku przyczynowego. Oznacza to, iż żadnym zarzutem naruszenia prawa procesowego skarżąca nie podważyła ani okoliczności prawidłowego doręczenia decyzji pełnomocnikowi pocztą nie zaś na adres elektroniczny, ani poczynionych przez organy obu instancji ustaleń faktycznych oraz ich oceny.
W zakresie najdalej idącego zarzutu, tj. zarzutu wadliwego doręczenia zaskarżonej decyzji, Sąd stwierdza, po pierwsze, że pomimo kwestionowania prawidłowości doręczenia decyzji pierwszoinstancyjnej strona nie doznała żadnej szkody – od decyzji pierwszoinstancyjnej wniosła skutecznie odwołanie, od decyzji tej wniosła skutecznie skargę do sądu administracyjnego. Prowadzi to do wniosku, że – pomimo kwestionowania skuteczności doręczenia – skarżąca i jej pełnomocnik otrzymali decyzje obu instancji, zapoznali się z ich treścią i byli w stanie skutecznie je zaskarżyć. Niezależnie od oceny okoliczności sposobu doręczenia decyzji doręczenia tego dokonano z zachowaniem zasady oficjalności. Natomiast dokonany przez organy obu instancji pierwszoinstancyjnej sposób doręczenia, zwłaszcza objętej zarzutem skargi decyzji pierwszoinstancyjnej, ma drugorzędne znaczenie, bowiem w istocie decyzja dotarła do adresata, ten ją odebrał. Co nie bez znaczenia pełnomocnik skarżącej nie wnosił o ponowne doręczenie decyzji pierwszoinstancyjnej jako doręczonej w sposób nieprawidłowy. Ponadto stanowisko skargi jest w tym zakresie wewnętrznie sprzeczne – skoro bowiem nie doszło do doręczenia decyzji i nie została ona wprowadzona do obrotu prawnego, to również odwołanie na nią jako złożone przedwcześnie byłaby niedopuszczalne. Nie jest bowiem możliwe skuteczne wniesienie odwołania na akt przed jego doręczeniem stronie. Tymczasem pomimo obecnego twierdzenia niedoręczenia decyzji na adres elektroniczny, co wiąże się z nieskutecznością doręczenia, pełnomocnik zarazem wniósł o uzupełnienie rzekomo niedoręczonej decyzji pierwszoinstancyjnej. Argumentacji skargi nie sposób zatem z zachowaniem logiki oprzeć na wadliwym – nieskutecznym doręczeniu aktu administracyjnego. Sąd zauważa nadto, iż pełnomocnik zgłaszając swój udział w sprawie w charakterze pełnomocnika nie wskazał jednoznacznie na sposób doręczenia – pismo to zawiera dwa sposoby doręczania korespondencji "na adres Kancelarii" wskazany w piśmie i "za pomocą środków komunikacji elektronicznej. A przecież organ z urzędu wszczął postępowanie administracyjne i zawiadomienie o jego wszczęciu doręczył za pośrednictwem operatora pocztowego. Ta ostatnia okoliczność trybu wszczęcia postępowania ma kluczowe znaczenie, gdyż determinowało to sposób prowadzenia postępowania i akt sprawy w formie papierowej. Pełnomocnik nie kwestionował dokonywanych przez organ dalszych doręczeń korespondencji za pośrednictwem operatora pocztowego – jak pisma organu z 26 października 2023 r. stanowiącego odpowiedź na wniosek pełnomocnika w sprawie materiału dowodowego, zawiadomienia z 2 listopada 2023r. w sprawie terminu rozpoznania sprawy czy pisma organu pierwszej instancji z 7 lutego 2024 r. przesyłającego odwołanie wraz z aktami do SKO. Analiza akt pozwala natomiast na wniosek, że pełnomocnik skarżącej "żągluje" sposobami doręczenia korespondencji urzędowej, jak i drogą doręczania organowi własnej korespondencji. Raz wnosi pisma do organu wyłącznie drogą elektroniczna, raz wyłącznie drogą pocztową, a nawet w sposób hybrydowy – i elektronicznie i tradycyjnie. Czasami wskazuje oba adresy – stacjonarny i elektroniczny, czasami wskazuje na doręczenie elektroniczne. Przykładowo pismo pełnomocnika z 31 października 2023 r., będące wnioskiem o wyznaczenie dodatkowego terminu na wypowiedzenie się w sprawie, wniósł i za pośrednictwem operatora pocztowego i drogą elektroniczną, odwołanie z 18 października 2024 r. wniósł w formie papierowej, za pośrednictwem poczty polskiej, ale już jego uzupełnienie z 18 grudnia 2024 r. wniósł elektronicznie, pismo z 14 marca 202 4r. pełnomocnik złożył tradycyjnie – pocztą polską, pismo z 26 listopada 2024 r. uzupełniające braki formalne złożył za pośrednictwem poczty polskiej, substytucję dla adwokata P. Ż. z 18 października 2024 r. złożył w formie papierowej za pośrednictwem poczty polskiej, wniosek o uzupełnienie decyzji z 11 września 2024 r. złożył równolegle tradycyjnie i elektronicznie. Organ, konsekwentnie przyjmując doręczanie korespondencji za pośrednictwem operatora pocztowego, ale zarazem wychodząc naprzeciw oczekiwaniom pełnomocnika dostosowywał sposób doręczenia do sposobu wskazanego w piśmie, na które udzielał pełnomocnikowi odpowiedzi lub w wyniku którego kierował akt administracyjny, przykładowo postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji z 1 października 2024 r., doręczył i tradycyjnie za pośrednictwem operatora pocztowego i elektronicznie. Nie inaczej postąpił z odpowiedzią na wniesione za pośrednictwem poczty polskiej odwołanie – decyzją odwoławczą. Tę doręczył stosownie z wybranym wówczas przez pełnomocnika sposobem doręczenia – za pośrednictwem poczty polskiej. Na tle tych okoliczności doręczania korespondencji pełnomocnikowi, Sąd stwierdza, że strona ma prawo do zmiany sposobu przesyłania korespondencji między sobą a organem. Niemniej jednak nieustanna zmiana tego sposobu, niemalże za każdym razem, za każdym kierowanym do organu pismem musi rodzić uzasadnione podejrzenie co do rzeczywistej intencji takiego działania. Działanie pełnomocnika w tym zakresie posiada cechy nadużycia jednego z najważniejszych praw procesowych strony – prawa do wyboru sposobu doręczenia korespondencji urzędowej, które to prawo stanowi gwarancję czynnego udziału strony w postępowaniu i obrony własnych interesów. Doręczenie stanowi fundamentalną instytucję procesową, dzięki której sprawa nie jest rozpoznawana bez wiedzy i udziału strony postępowania. Taka wielokrotna, za każdym kolejnym pismem, zmiana sposobu doręczenia korespondencji urzędowej przez stronę nie może być uznana za wypełniająca cel wskazania adresu do doręczeń i funkcji instytucji doręczenia. Tym bardziej powołane w skardze jako argument wadliwego doręczenia zaskarżonej decyzji postanowienie NSA z 8 maja 2024 r., I GSK 519/24, nie mogło odnieść skutku w postaci uchylenia zaskarżonej decyzji wobec niedoręczenia decyzji pierwszoinstancyjnej. Przede wszystkim dlatego, czego nie dostrzega profesjonalny pełnomocnik, że zapadło ono w zupełnie innych okolicznościach faktycznych niż mające miejsce w tej sprawie. Ponadto orzeczenie to nie stanowi prejudykatu w tej sprawie i nie jest wiążące dla Sądu rozpoznającego tą sprawę. Wreszcie orzeczenie to zostało podjęte z całkowitym pominięciem wskazanej już ustawowej konstrukcji zarzutu naruszenia prawa procesowego, opartej na związku przyczynowo-skutkowym i wyłączaniu automatyzmu stwierdzenia naruszenia przepisów o doręczeniach.
W zakresie postępowania dowodowego i wyjaśniającego organy z zachowaniem reguł określonych w k.p.a. poczyniły, w ocenie Sądu, wszechstronne ustalenia faktyczne, wszelkie obiektywnie możliwe do pozyskania dowody, w tym z udziałem skarżącej, która jednak zachowała w sprawie zwłaszcza przed organem pierwszej instancji raczej postawę pasywną, powściągliwą, nie była skora do pełnej współpracy z organem, a współpraca ta miała charakter pozorny. Z uwagi na okoliczności tej sprawy, w których najistotniejsze dla rozstrzygnięcia sprawy było przedłożenie list obecności słuchaczy i ustalenie prawidłowej ich liczby w celu ustalenia właściwej wysokości dotacji oświatowej, to jedynie skarżąca, jako dysponent tych list, mogła i wręcz we własnym interesie powinna przedstawić wszystkie i kompletne listy obecności. Oznacza to, iż jedynie przy jej aktywnym udziale możliwe było ustalenie rzeczywistej liczby słuchaczy spełniających warunki do przyznania dotacji oświatowej. To ona powinna przedstawić wszystkie listy obecności i do tego listy zawierające wszystkie podpisy słuchaczy. Tego jednakże spółka nie uczyniła na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego. A w trakcie kontroli twierdziła wręcz, że listy obecności zaginęły, ale zaskakująco znalazły się na etapie postępowania odwoławczego. Korzystając z dotacji oświatowej miała też świadomość, że musi udokumentować prawidłowość jej wydatkowania, z czym wiąże się zabezpieczenie dokumentów potwierdzających m.in. frekwencję uczniów. Ale nawet wówczas gdy na etapie postępowania odwoławczego przedłożyła szczątkowe i do tego nie kompletne listy obecności, bo puste, bez podpisów słuchaczy, to okazało się, że nie wszystkie one mogły zostać uwzględnione i wobec tego nie pozwalały one Kolegium na zmianę w całości, lecz tylko częściowo, dotychczasowych ustaleń faktycznych. Znamiennym jest przy tym, że sama spółka nie wskazała imion i nazwisk słuchaczy, którzy zwłaszcza w eksponowanym w skardze okresie wrzesień – grudzień 2020 r. powinni - jej zdaniem - zostać uwzględnieni przy ustalaniu wysokości dotacji, a zostali pominięci przez Kolegium, ale organom czyniła taki zarzut, pomimo tego, że to ona posiadać powinna dowody potwierdzające frekwencję słuchaczy w tym okresie. Tym samym ustalenia organów co do ilości słuchaczy nie spełniających warunków przyznania na nich dotacji oświatowej w okresie wrzesień – grudzień 2020 r. są jak najbardziej prawidłowe. Zwrócić w tym zakresie należy uwagę na podniesiony przez Kolegium a wynikający z akt sprawy fakt, iż w złożonych listach obecności za 2020 rok z kierunku technik bhp, florysta, technik rachunkowości, technik administracji, technik usług kosmetycznych oraz technik informatyk znajdują się wprawdzie brakujące listy, jednakże prawie wszystkie one są puste (brak podpisów słuchaczy). Nadal też brakuje list z dnia 2, 3 i 4 lutego 2020 r. na kierunku technik informatyk, semestr II oraz z dnia 26 stycznia 2020 r. na kierunku technik usług kosmetycznych, semestr III. Jedynymi brakującymi listami obecności, zawierającymi podpisy słuchaczy, są dwie listy z dnia 15 i 16 stycznia 2020 r. (gdzie lista z 16 stycznia jest częściowa - zawiera tylko 21 osób) z kierunku technik informatyk, które to listy spowodowały wzrost liczby słuchaczy z frekwencją co najmniej 50% w miesiącu styczniu 2020 r. o 11 wymienionych z imienia i nazwiska w decyzji osób, a tym samym zmniejszyły kwotę do zwrotu za 2020 r. o 3.188,46 zł (11 osób x stawka 289,86 zł). Podobnie za okres 2019 r. Kolegium w oparciu o przedłożone na etapie postępowania odwoławczego listy obecności Kolegium stwierdziło, że złożone listy obecności z 2019 roku dotyczą wszystkich kierunków, podczas gdy na kierunkach technik administracji oraz technik ochrony fizycznej osób i mienia nie wystąpiło zawyżenie liczby uczniów uprawnionych do otrzymania dotacji, natomiast na kierunkach technik rachunkowości oraz technik bhp nie stwierdzono braków list obecności. Braki list obecności wystąpiły na kierunkach technik informatyk (tu zawyżona liczba uczniów uprawnionych do otrzymania dotacji wykazana w decyzji dotyczyła semestru I i II), technik usług kosmetycznych oraz florysta. W złożonych listach obecności za 2019 rok z kierunku technik usług kosmetycznych, florysta oraz technik informatyk nadal brak jest części list, poza czterema listami obecności z dnia 13, 14, 28 i 29 kwietnia 2019 r. z kierunku technik informatyk, semestr II, podgrupa I. Listy z kwietnia spowodowały wzrost liczby słuchaczy z frekwencją co najmniej 50% w miesiącu kwietniu 2019 r. o 6 wymienionych w decyzji z imienia i nazwiska osób, a tym samym zmniejszyły kwotę do zwrotu za 2019 r. o 1.640,82 zł (6 osób x stawka 273,47 zł). Poza tymi korektami – odpowiednio za 2020 i 2019 r., dokonanymi przez Kolegium, w związku z nadesłaniem dodatkowych list - pozostałe ustalenia organu pierwszej instancji pozostają w mocy, bowiem brak jest dowodów na to, iż frekwencja zakwestionowanych uczniów szczegółowo wymienionych w obu decyzjach jest inna niż przyjęły organy obu instancji, tj. wynosiła odpowiednio co najmniej 40% i 50% czasu wymaganego na obowiązkowe zajęcia dydaktyczne.
W konsekwencji tych ustaleń prawidłowa jest również ocena dowodów tej sprawy – przede wszystkim znajduje ona oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym, a ponadto jest logiczna, zgodna z wiedzą i doświadczeniem życiowym. Argumentacja organów jest spójna i konsekwentna, nawet wtedy, gdy Kolegium dokonuje rozstrzygnięcia reformacyjnego – na korzyść spółki. Sąd – uprawniony do rozpoznawania sprawy wyłącznie o załączone akta administracyjne i według stanu na datę wydawania zaskarżonej decyzji – nie może prowadzić, poza uzupełniającym postępowaniem dowodowym własnego postępowania dowodowego, a tym bardziej zmieniać treść zaskarżonego rozstrzygnięcia i to w sytuacji, gdy strona w postępowaniu administracyjnym nie zaoferowała w odpowiednim czasie organowi dowodów, które powinna była posiadać aż do upływu okresu przedawnienia. A obiektywne możliwości dowodowe organu wyczerpały się. Wówczas Sąd nie realizowałby swojej ustawowej funkcji – kontroli administracji publicznej, lecz wbrew własnej kompetencji zastępowałby ją w administrowaniu danym obszarem prawa administracyjnego. Można przypuszczać, że swoiste "dawkowanie" dowodów stanowi świadome działanie zmierzające, podobnie jak i "żąglowanie" sposobami doręczania korespondencji, do przedawnienia zwrotu dotacji oświatowej. Proceder zawyżania dotacji oświatowej przez spółkę nie jest też incydentalny. Sądowi z urzędu wiadomym są też, z innych rozpoznawanych spraw, analogiczne okoliczności niedysponowania przez skarżącą dokumentami potwierdzającymi spełnienie warunku frekwencji słuchaczy.
Poczynione przez organ ustalenia i ich ocena w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jako nie podważone żadnym zarzutem skargi są zatem wiążące w procesie stosowania prawa materialnego – art. 26 ust. 2 i ust. 3, art. 35 u.f.z.o. oraz w okresach ograniczenia funkcjonowania dotowanej szkoły w związku z epidemią covid-19 – przepisów § 10 rozporządzenia MEN, które regulowały odmiennie kwestie wypłaty dotacji oświatowej (nie tylko w miesiącu marcu 2020 r., ale i w pozostałych miesiącach 2020 r.). Z tej regulacji wynika, że po pierwsze otrzymanie dotacji na ucznia uwarunkowane jest – jak słusznie argumentuje Kolegium - jego uczestnictwem w co najmniej 50% obowiązkowych zajęć edukacyjnych, a w okresie ograniczenia funkcjonowania szkoły w co najmniej 40% tych zajęć. O tym, czy danej szkole przysługuje dotacja przesądza więc okoliczność, czy dana osoba jest uczniem i czy spełnia w danym miesiącu warunek w postaci uczestnictwa odpowiednio w co najmniej 50% i 40% obowiązkowych zajęć edukacyjnych - które to uczestnictwo w zajęciach winno być potwierdzone własnoręcznymi, czytelnymi podpisami uczniów/słuchaczy na listach obecności. A po drugie, nie wynika z tych przepisów, aby taki uczeń (słuchacz) musiał posiadać status ucznia na pierwszy dzień danego miesiąca, zatem dotacja oświatowa, o jakiej mowa w art. 26 ust. 2 u.fz.o., przysługuje organowi prowadzącemu szkołę na ucznia (słuchacza), który został do niej zapisany także po pierwszym dniu danego miesiąca, pod warunkiem, że uczeń uczestniczył odpowiednio w co najmniej 50% i 40% obowiązkowych edukacyjnych zajęć w tym miesiącu. Zauważyć też trzeba, że przepisy rozporządzenie MEN, z uwagi na okres epidemii, odmiennie regulują zasady wykazywania osób uprawnionych do dotacji. W okresach czasowego zawieszenia funkcjonowania szkół lub ograniczenia ich funkcjonowania rozporządzenie to przyjęło zasadę, że do ustalania dotacji za okres od dnia 1 marca 2020 r. do końca miesiąca, w którym zakończy się czasowe ograniczenie funkcjonowania szkoły (co w tej sprawie miało miejsce do końca sierpnia 2020 r., bowiem w miesiącu wrześniu 2020 r. nie było nauczania zdalnego), nie stosuje się przepisów art. 26 ust. 2 i art. 41 ust. 2 u.f.z.o., w zakresie dotyczącym uzależnienia otrzymania dotacji na ucznia od jego uczestnictwa w co najmniej 50% obowiązkowych zajęć edukacyjnych, oraz art. 26 ust. 3 i art. 41 ust. 4 u.fz.o. (§ 10 ust. 1 rozporządzenia MEN). W myśl zaś § 10 ust. 1a rozporządzenia MEN, dotacja, o której mowa w ust. 1, przysługuje na każdego ucznia, który w lutym 2020 r. spełnił warunek, o którym mowa odpowiednio w art. 26 ust. 2 lub art. 41 ust. 2 u.f.z.o. Dodatkowo przyjęto w § 10 ust. 2 rozporządzenia MEN, że w okresie od dnia 1 kwietnia 2020 r. do końca miesiąca następującego po miesiącu, w którym zakończy się czasowe ograniczenie funkcjonowania szkoły, nie stosuje się przepisu art. 34 ust. 3 u.f.z.o. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli faktyczna liczba uczniów szkoły, o której mowa w art. 26 ust. 2, spełniających warunek uczestnictwa w co najmniej 50% obowiązkowych zajęć edukacyjnych w danym miesiącu jest inna niż liczba uczniów, na których zgodnie z ust. 2 przekazano część dotacji na dany miesiąc, część dotacji na następny miesiąc jest przekazywana na liczbę uczniów skorygowaną o różnicę między liczbą uczniów, na których zgodnie z ust. 2 przekazano część dotacji na dany miesiąc, a faktyczną liczbą uczniów szkoły, o której mowa w art. 26 ust. 2, spełniających warunek uczestniczenia w co najmniej 50% obowiązkowych zajęć edukacyjnych w danym miesiącu, z których uczeń nie został zwolniony na podstawie przepisów wydanych na podstawie art. 44zb u.s.o. Na tle tych przepisów słusznie Kolegium przyjęło, że ustawodawca w odniesieniu do kwot dotacji oświatowych przyjął swoistą fikcję prawną, wyrażającą się w odejściu od stosowania dotychczasowego modelu obliczenia dotacji, który odwoływał się do danych dotyczących frekwencji uczniów w danym miesiącu oraz uwzględniał mechanizm korekty faktycznej liczby uczniów spełniających warunek uczestniczenia w co najmniej 50% obowiązkowych zajęć edukacyjnych, w stosunku do uczniów, na których została przekazana dotacja. Doszło niejako do "zamrożenia stanu liczby uczniów", na których przysługuje dotacja oświatowa i przy wypłacie dotacji w okresie czasowego zawieszenia zajęć szkolnych na podstawie powołanego rozporządzenia MEN, punktem odniesienia jest w każdym miesiącu luty 2020 r.
Zważywszy na tę regulację prawną oraz ustalenia faktyczne - Sąd stwierdza, że w 2019 r. oraz w 2020 r. w okresach kiedy nie było ograniczeń w funkcjonowaniu szkoły ustalanie warunków do dotacji oświatowej, ich zastosowanie w okolicznościach faktycznych nie budzi wątpliwości i nie stanowi też źródła sporu między stronami. Natomiast w 2020r. w okresach ograniczeń w funkcjonowaniu szkoły w związku z epidemia covid-19, tj. w okresie wrzesień – grudzień stanowi oś sporu w tej sprawie w kontekście zastosowania szczególnych reguł określonych w § 10 rozporządzenia MEN, a konkretnie przyjęcia stanu na wrzesień 2020 r. podczas gdy pewne osoby mogły nie zostać zgłoszone do dotacji za wrzesień, gdyż zaczęły edukację (zapisały się do szkoły) w październiku 2020 r. Wobec tego spółka oczekuje, że punktem odniesienia dla frekwencji powinien być albo wrzesień kiedy uczeń już był uczniem, albo październik, kiedy dopiero od tego miesiąca rozpoczął edukację. I w tym spółka upatruje wadliwej interpretacji przepisów tego rozporządzenia. Jednakże zastosowanie innej jednostki redakcyjnej z tego rozporządzenia niż oczekuje spółka nie dowodzi wadliwej wykładni prawa materialnego, lecz ewentualnie mogłoby być analizowane w kontekście wadliwego zastosowania przepisów § 10 rozporządzenia MEN. Niemiej jednak wobec nie podważenia ustaleń faktycznych trudno podzielić stanowisko wadliwego zastosowania przepisów tego rozporządzenia. Zauważyć bowiem trzeba, że argumentacja skargi w tym zakresie, jak wskazuje jej redakcja, ma charakter hipotetyczny, teoretyczny. Spółka tej argumentacji nie relatywizuje do konkretnego przypadku słuchacza, ucznia, w stosunku do którego organ wadliwie ustalił jego frekwencję i nie przyznał dotacji. Nie sposób zatem ocenić zarzucanej wadliwości teoretycznego zastosowania przepisów § 10 rozporządzenia MEN. Niemniej jednak, co pomija skarga, organy uwzględniły dotację na nowych uczniów, tj. uczniów rozpoczynających edukację od października 2020r., zarówno w październiku, jak i listopadzie i grudniu 2020 r. kiedy nadal obowiązywało ograniczenie funkcjonowania szkoły.
Sąd nie podziela również zarzutu wadliwego określenia terminu naliczania odsetek. Nieprawidłowo skarżąca wiąże bieg terminu naliczania odsetek z upływem 15 dni od dnia doręczenia decyzji. Tymczasem zgodnie z art. 252 ust.1 u.f.p. dotacje wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem lub pobrane w nadmiernej wysokości podlegają zwrotowi w ciągu 15 dni od daty stwierdzenia powyższych okoliczności, to jest nieprawidłowego pobrania lub wykorzystania oraz w art. 252 ust. 6 pkt 2 w myśl którego, odsetki nalicza się od dnia następującego po upływie terminu określonego w ust.1 w odniesieniu do dotacji pobranej w nadmiernej wysokości. W ocenie Sądu prawidłowe jest stanowisko organów sytuujących tę datę na dzień 16 sierpnia 2023 r., to jest po upływie 15 dni od daty podpisania protokołu kontroli, a więc daty stwierdzenia nieprawidłowości w postaci pobrania dotacji w nadmiernej wysokości. Powyższy wniosek znajduje potwierdzenie w jednolitym stanowisku orzeczniczym – przykładowo w wyroku WSA w Lublinie z dnia 9 marca 2016r., I SA/Lu 955/15, wyroku WSA w Łodzi z dnia 11 lutego 2023 r., I SA/Łd 794/19, wyroku NSA z dnia 28 lutego 2024 r., I GSK 944/20.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.
Ake.