I SA/Łd 93/16

I SA/Łd 93/16 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2016-04-28
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2016-01-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Bożena Kasprzak /sprawozdawca/
Paweł Janicki /przewodniczący/
Wiktor Jarzębowski
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Sygn. powiązane
II FSK 3185/16 - Wyrok NSA z 2018-11-23
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2006 nr 121 poz 844
art. 2 ust. 1 pkt 3 art. 1a ust. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Janicki Sędziowie: Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski Sędzia WSA Bożena Kasprzak (spr.) Protokolant: St. sekretarz sądowy Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi A Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz strony skarżącej kwotę 1617 (jeden tysiąc sześćset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
I SA/Łd 93/16
UZASADNIENIE
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy B. z dnia [...] roku określającą A S.A. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 rok w kwocie 10.393,93 zł.
W uzasadnieniu powyższej decyzji przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania.
B Spółka akcyjna z siedzibą w W. złożyła deklarację na podatek od nieruchomości DN-1 na rok 2010 w dniu 18 stycznia 2010 roku na kwotę 15,00 zł, w której zadeklarowała do opodatkowania:
– 0,50 m2 powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej,
– 0,25 m2 powierzchni użytkowej budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz
– budowle o wartości 504,00 zł.
Postanowieniem z dnia 7 lipca 2014 roku organ podatkowy pierwszej instancji, tj. Wójt Gminy B., wszczął z urzędu postępowanie w przedmiocie określenia A S.A. wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 rok.
Wójt Gminy B. decyzją z dnia [...] roku określił A S.A. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 rok w kwocie 10.393,93 zł, opodatkowując: 0,50 m2 gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, 0,25 m2 powierzchni użytkowej budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budowle o wartości 504,00 zł za 2010 rok oraz od stycznia do lipca 2010 roku budowle wartości 889.634,97 zł.
Od decyzji organu I instancji Spółka wniosła odwołanie.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, oceniło, że wiarygodne są dowody w postaci: Wyniku kontroli Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia 31 marca 2014 roku i pisma B S.A. z dnia 24 października 2011 roku w zakresie nieobjęcia zbyciem w dniu 31 stycznia 2009 roku kabli umieszczonych w kanalizacji kablowej (w tym także na terenie Gminy P.), a dowody te są ze sobą spójne i wynika z nich okoliczność, iż przedmiotem umowy sprzedaży i leasingu zwrotnego z D Sp. z o.o. z dnia 31 stycznia 2009 roku były kable umieszczone bezpośrednio w ziemi, a tą transakcją nie objęto kabli umieszczonych w kanalizacji kablowej. W związku z tym za niewiarygodny w zakresie podania wartości wszystkich budowli w przedmiotowym 2010 roku, jak i w poprzedzającym 2009 roku, Kolegium oceniło dowód ze złożonej w dniu 18 stycznia 2010 roku deklaracji Spółki na podatek od nieruchomości za 2010 rok z dnia 11 stycznia 2010 roku i dowód ze złożonej w dniu 16 lutego 2009 roku korekty deklaracji Spółki na podatek od nieruchomości za 2009 rok z dnia 3 lutego 2009 roku (w którym wskazała, że różnica w wartości budowli stanowiącej podstawę opodatkowania pomiędzy styczniem 2009 roku, a lutym-grudniem 2009 roku wynika ze sprzedaży przez B S.A. wszystkich budowli podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na rzecz D Sp. z o.o.), a także ze złożonej w dniu 16 stycznia 2009 roku deklaracji Spółki na podatek od nieruchomości za 2009 rok z dnia 9 stycznia 2009 roku - gdzie nie uwzględniono w wartości budowli linii kablowych w kanalizacji kablowej. Za niewiarygodny w zakresie podania wartości budowli Spółki w 2010 roku Kolegium oceniło dowód z załączonej płyty CD przesłanej przez Spółkę zawierającej wyciąg ze środków trwałych, ponieważ z dowodu tego nie wynika wcale jaka była wartość budowli Spółki na dzień 1 stycznia 2010 roku z uwzględnieniem linii kablowych w kanalizacji kablowej, a Spółka znając wartość wszystkich swoich obiektów (niezależnie od różnicy w ich kwalifikacji jako budowli) nie przedstawiła ich wartości na terenie Gminy B. wg stanu na dzień 1stycznia 2010 roku, pomimo wezwania ze strony organu pierwszej instancji z dnia 28 lipca 2014 roku i wcześniej z dnia 6 czerwca 2014 roku, ani nie przedstawiła ich w toku postępowania odwoławczego.
Jednocześnie w 2008 roku Spółka zgłosiła do opodatkowania budowle o wartości 2.434.524,00 zł (deklaracja Spółki z dnia 14 stycznia 2008 roku, która wpłynęła do organu w dniu 14 stycznia 2008 roku), a Spółka nie deklarowała żadnych zmian w zakresie ich wartości w stosunku do 2007 roku, tj. w stosunku do zgłoszonej wartości 4.778.870,00 zł (ostatnia korekta deklaracji za 2007 rok z dnia 25 września 2007 roku, która wpłynęła do organu w dniu 5 października 2007 roku), a tym samym różnica pomiędzy tymi kwotami stanowi wartość budowli tylko w zakresie linii kablowych i wynosi 2.344.346,00 zł (4.778.870,00 zł minus 2.434.524,00 zł), biorąc pod uwagę stanowisko Spółki, która przestała je deklarować jako budowle nie tylko w tej sprawie, ale w innych sprawach dotyczących jej opodatkowania podatkiem od nieruchomości na terenie gmin znajdujących się we właściwości Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł.. Za niewiarygodny w zakresie podania powierzchni użytkowej budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (w 2010 roku - o pow. 0,25 m2, a w 2009 roku - o pow. 0,25 m2) - Kolegium oceniło dowód ze złożonej w dniu 18 stycznia 2010 roku deklaracji Spółki z dnia 11 stycznia 2010 roku na podatek od nieruchomości za 2010 rok, a wcześniej ze złożonej w dniu 16 lutego 2009 roku korekty deklaracji Spółki z dnia 3 lutego 2009 roku na podatek od nieruchomości za 2009 rok, a także ze złożonej w dniu 16 stycznia 2009 roku deklaracji z dnia 9 stycznia 2009 roku na podatek od nieruchomości za 2009 rok, ponieważ z załączników do w/w deklaracji wynika, że Spółka zgłosiła kabiny/półkabiny do opodatkowania podatkiem od nieruchomości jako budynki, a te obiekty budynkami nie są, o czym Spółka wiedziała, jak wynika z jej stanowiska w innych sprawach znanych Kolegium z urzędu. Poza tym za niewiarygodny w zakresie podania powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (w 2010 roku - o pow. 0,50 m2, a w 2009 roku - o pow. 0,50 m2) - Kolegium oceniło dowód ze złożonej w dniu 18 stycznia 2010 roku deklaracji Spółki z dnia 11 stycznia 2010 roku na podatek od nieruchomości za 2010 rok, a wcześniej ze złożonej w dniu 16 lutego 2009 roku korekty deklaracji Spółki z dnia 3 lutego 2009 roku na podatek od nieruchomości za 2009 rok, a także ze złożonej w dniu 16 stycznia 2009 roku deklaracji z dnia 9 stycznia 2009 roku, ponieważ z załączników do w/w deklaracji wynika, że Spółka zgłosiła grunt zajęty na kabiny/półkabiny do opodatkowania podatkiem od nieruchomości, a z żadnych dowodów znajdujących się w aktach sprawy nie wynika, żeby grunt ten stanowił własność Spółki czy to Skarbu Państwa czy też jednostki samorządu terytorialnego, o czym Spółka wiedziała, jak wynika z jej stanowiska w innych sprawach znanych Kolegium z urzędu.
Oceniając zebrany w sprawie przez organ pierwszej instancji materiał dowodowy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. doszło do wniosku, że zasadne było określenie A S.A. wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 rok w łącznej kwocie 27.361,00 zł (po zaokrągleniu z 27.360,78 zł) opodatkowując:
– grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 0 m2 x stawką 0,66 zł za m2 styczeń-grudzień 2010 roku = 0 zł, ponieważ grunty wykazane w deklaracji podatkowej Spółki w podatku od nieruchomości za 2010 r., choć były zajęte pod kabiny i półkabiny, to w stosunku do nich nie został ustalony właściciel, a nie można było domniemywać, że tym właścicielem była Spółka czy Skarb Państwa czy też jednostka samorządu terytorialnego (za ten okres obliczenie powierzchni gruntów w decyzji organu pierwszej instancji uznano za nieprawidłowe),
– budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni użytkowej 0 m2 x stawka 17,80 zł za m2 styczeń-grudzień 2010 roku = 0 zł, ponieważ budynki wykazane w deklaracji podatkowej Spółki w podatku od nieruchomości za 2010 obiektów to są kabiny (budki telefoniczne) i półkabiny, które budynkami nie są (za ten okres obliczenie powierzchni użytkowej budynków w decyzji organu pierwszej instancji uznano za nieprawidłowe),
– budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej:
a) za styczeń-lipiec 2010 roku o wartości 2.344.850,00 zł x stawka 2% - 27.356,58 zł, na którą składa się: kwota 2.344.346,00 zł odpowiadająca niezmienionej wartości części budowli za 2009 rok i wcześniej za 2008 rok, tj. linii kablowych, zgodnie z powyższymi ustaleniami faktycznymi plus zadeklarowane przez Spółkę w 2010 roku budowle o wartości 504,00 zł (za ten okres obliczenie wartości w/w budowli w decyzji organu pierwszej instancji uznano za nieprawidłowe),
b) sierpień-grudzień 2010 roku o wartości 504,00 zł x stawka 2% = 4,20 zł, na którą składa się: kwota 504,00 zł budowli zadeklarowana przez Spółkę w 2010 roku (za ten okres obliczenie wartości w/w budowli w decyzji organu pierwszej instancji uznano za jest prawidłowe).
Podkreślono, że wskazywane obniżenie wartości budowli już od 2008 roku miało związek z tym, że Spółka wyłączyła z opodatkowania z wartości budowli - wartość linii kablowych (kabli) umieszczonych w kanalizacji kablowej należącej do Spółki z uwagi na to, że zmieniła w tym zakresie swoje wcześniejsze stanowisko.
Wobec tego zmiana wartości budowli zadeklarowanej w 2010 roku, jak i wcześniej w 2009 i w 2008 roku w stosunku do wartości budowli zadeklarowanej na rok 2007 wynika z faktu, iż w 2010 roku (jak i wcześniej w 2009 i 2008 roku) wyłączone zostały z podstawy opodatkowania kable w kanalizacji kablowej, a z Wyniku kontroli Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia 31 marca 2014 roku i z pisma B S.A. z dnia 24 października 2011 roku adresowanego do U.K.S. w W. wynika, że od miesiąca lutego 2009 roku także w 2010 roku kable w kanalizacji kablowej (które pozostały w Spółce) nie zostały też uwzględnione w złożonej deklaracji Spółki na podatek od nieruchomości za 2010 rok.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wyjaśniło, że przymiot bycia podatnikiem podatku od nieruchomości, a także powstanie obowiązku podatkowego, ustawa o podatkach i opłatach lokalnych uzależnia od nabycia i posiadania przez osobę określonych praw rzeczowych lub obligacyjnych, odnoszących się do gruntów, budynków i budowli.
Wskazano, że organ podatkowy odwoławczy określając w/w Spółce prawidłową wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości w zakresie budowli oparł się nie na zadeklarowanej na rok 2010 kwocie, a na kwocie wskazanej w ostatniej korekcie deklaracji za rok 2007 uwzględniającej w wartości budowli - wartość linii kablowych znajdujących się w kanalizacji kablowej. Z wiarygodnych dowodów w sprawie wynika bowiem, że zmiana wartości budowli wynika z faktu, że wyłączone zostały z podstawy opodatkowania obiekty nie będące w ocenie Spółki budowlami tzn. linie kablowe ułożone w kanalizacji kablowej. Natomiast złożona przez Spółkę deklaracja za 2007 rok, poza znaczeniem, jaki jej nadaje przepis art. 21 § 2 Ordynacji podatkowej, ma niewątpliwie wartość dowodową.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. odnosząc się do zarzutu odwołania podniosło, że zasadność opodatkowania kabli, tj. linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej jako części budowli, niezależnie od tego, że zmienił się właściciel kanalizacji kablowej ze Spółki na D Sp. z o.o., wynika z treści przepisu art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zgodnie z którym opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają zarówno całe budowle jak i tylko ich części, o ile są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W tym przypadku oczywiście związek z prowadzeniem działalności gospodarczej istniał, a zatem uprawnione było opodatkowanie Spółki jako właściciela części budowli w postaci linii kablowych. Nie przeczy temu nawet treść uzasadnienia przywoływanego przez Spółkę wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 27 maja 2014 roku o sygn. akt II FSK 1498/12.
Sprzedaż na podstawie umowy z 31 stycznia 2009 r. kanalizacji kablowej D Sp. z o.o. z jednoczesnym pozostawieniem linii kablowych w rękach skarżącej spółki, nie oznacza, że przestała istnieć całość techniczno-użytkowa pomiędzy tymi liniami kablowymi a kanalizacją kablową, w której zostały umieszczone. Czynność ta nie prowadzi do wyłączenia od opodatkowania części budowli tylko dlatego, że wspomniana budowla nie jest już własnością jednego podmiotu. Organy podatkowe zasadnie zatem, na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., opodatkowały podatkiem od nieruchomości tę część budowli, która stanowi własność skarżącej spółki.
Podniesiono, że z decyzji organu I instancji oraz przeprowadzonego postępowania dowodowego w sposób nie budzący wątpliwości wynika, iż wysokość rzeczywistego zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji podatkowej złożonej przez stronę, co wypełnia normę ze wskazanego przepisu art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej. Wobec powyższego Kolegium wskazało, iż zostały wyczerpane w przedmiotowej sprawie reguły postępowania dowodowego z art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej. Ponadto podniesiono, że przy ustalaniu podstawy opodatkowania organ pierwszej instancji dokonał błędnych ustaleń faktycznych zarówno w zakresie opodatkowania gruntu, budynków i budowli, co zostało wykazane w decyzji, a wynikało z ponownej oceny dowodów zebranych w postępowaniu dowodowym przed organem pierwszej instancji. Powstała różnica (zaniżenie) w wysokości zobowiązania podatkowego w kwocie 16.967,07 zł w stosunku do tej ustalonej w rozstrzygnięciu przez organ pierwszej instancji (10.393,93 zł) jest uzasadniona ustaleniami faktycznymi poczynionymi w postępowaniu odwoławczym, które są częściowo niezgodne z danymi wynikającymi z uzasadnienia decyzji I instancji (zarówno w zakresie opodatkowania gruntów i budynków, jak i w zakresie opodatkowania budowli, przez co źle obliczono wysokość zobowiązania podatkowego za przedmiotowy rok). Natomiast wszystkie zarzuty odwołania zostały uznane za niezasadne, co wynika z powyższego uzasadnienia w stosunku do zastosowanych w sprawie poszczególnych przepisów prawa. Jednakże z uwagi na treść przepisu art. 234 Ordynacji podatkowej, organ odwoławczy nie mógł podwyższyć wysokości zobowiązania podatkowego za przedmiotowy rok o wskazaną różnicę, ponieważ w podanym zakresie zaskarżona decyzja nie narusza rażąco prawa ani interesu publicznego, a sprawa nie wymagała przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części (w świetle przepisu art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej). W związku z powyższym Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. zobligowane było zastosować normę z przepisu art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej tzn. utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji, ponieważ zaskarżona decyzja podatkowa pomimo częściowo błędnego rozstrzygnięcia i uzasadnienia odpowiada jednak prawu, a przedstawione zarzuty odwołania okazały się nietrafne.
Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r., Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy B. z dnia [...] r. oraz zwrot kosztów postępowania, w tym zwrot kosztów zastępstwa procesowego.
Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 oraz w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (dalej: "u.p.o.l."), gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo iż od lutego 2009 r. (a więc również w roku 2010, którego dotyczy zaskarżona decyzja) własność kanalizacji i własność położonych w niej linii kablowych nie pokrywa się - nie stanowią one dla skarżącej budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że przedstawiona przez organ argumentacja, wskazująca na podleganie linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej podatkowi od nieruchomości, nie jest adekwatna w stanie faktycznym, który w przedmiotowej sprawie wystąpił w 2010 r., tj. w sytuacji, w której z dniem 31 stycznia 2009 r. Spółka przestała być właścicielem kanalizacji kablowej, zaś pozostała właścicielem przebiegających przez tę kanalizację linii kablowych. W sytuacji bowiem, w której właścicielem kanalizacji, przez którą przebiegają linie kablowe, jest inny podmiot niż właściciel linii kablowych, linie te nie mogą zostać uznane za budowle podlegające podatkowi od nieruchomości.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie wskazując na argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – p.p.s.a. (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej w aspekcie zgodności z prawem. Zatem sąd sprawując kontrolę zaskarżonego aktu bada jedynie jego legalność.
Kontrola zaskarżonej decyzji dokonywana jest poprzez ustalenie, czy nie narusza ona przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania.
Mając tak zakreśloną kognicję sądu administracyjnego stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
Istotne okoliczności faktyczne nie są sporne w rozpoznawanej sprawie.
W szczególności jest poza sporem, że w 2010 r. właścicielem kanalizacji kablowej była D spółka z o.o., natomiast strona skarżąca pozostawała właścicielem linii kablowych ułożonych w tej kanalizacji.
Zasadniczy spór sprowadza się do oceny, czy w tej sytuacji linie kablowe podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako część budowli (sieci technicznej) w okresie styczeń-lipiec 2010 r.
Zgodnie z art. 2 ust. 1 punkt 3 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Do budowli w rozumieniu przepisów prawa budowlanego w spornym okresie należały również sieci techniczne (art. 1a ust. 1 punkt 2 u.p.o.l. w związku z art. 3 punkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.– Prawo budowlane ).
Z kolei, w myśl art. 3 ust.1 punkt 1 i 2 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są właściciele i samoistni posiadacze nieruchomości.
Odnosząc powyższe przepisy do stanu faktycznego sprawy stwierdzić należy, że spółka skarżąca od 31 stycznia 2009 r., to jest od daty zawarcia umowy sprzedaży na rzecz D Sp. z o.o., nie była ani właścicielem ani samoistnym posiadaczem kanalizacji kablowej, w której położone były należące do niej linie kablowe.
Nie budzi przy tym wątpliwości, że całość techniczno- użytkową mogą tworzyć zarówno kable wraz z urządzeniami wzmacniającymi i rozdzielczymi, jak i kanalizacja kablowa. Jeżeli jednak kable nie są położone bezpośrednio w ziemi, ale w kanalizacji kablowej, to wówczas obie te budowle tworzą całość techniczno-użytkową, a tym samym stanowią jedną budowlę. Sama kanalizacja kablowa, bez wypełnienia jej kablami, nie mogłaby służyć celowi świadczenia usług telekomunikacyjnych. Ta złożona z kanalizacji kablowej i kabli wraz z urządzeniami i instalacjami jako jedna budowla stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jeżeli jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej. Pogląd taki można już uznać za ugruntowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki : z dnia 25 lutego 2011r., II FSK 1951/09; z dnia 29 października 2010r., II FSK 1468/09; z dnia 27 października 2011r., II FSK 484/10; dostępne http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Pogląd ten podzielany jest również przez część piśmiennictwa (por. L.Etel, B.Pahl, Opodatkowanie linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej, Prawo i Podatki z 2009r., nr 4,s.34, R.Dowgier, Sieć techniczna jako przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, Finanse Komunalne z 2004r., nr 12,s.26).
Rozważenia wymaga zatem to, czy położone w kanalizacji kablowej same kable można w stanie prawnym obowiązującym w kontrolowanym roku uznać za budowlę w rozumieniu ustawy podatkowej, czyli obiekt budowlany stanowiący całość techniczno-użytkową.
Przydatnym i niezwykle trafnym dla rozstrzygnięcia tego zagadnienia są poglądy prawne wyrażone w wyroku NSA z 27 maja 2014 r. sygn. akt II FSK 1498/12 podzielane przez Sąd rozpoznający niniejszą sprawę. W wyroku tym, w zbliżonym stanie faktycznym, NSA przyjął, że: "Podatnikiem podatku od nieruchomości może być właściciel bądź posiadacz samoistny budowli związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 3 ust.1 pkt 1 i 2 u.p.o.l.). Spółka nie jest ani właścicielem, ani posiadaczem samoistnym budowli, jaką stanowią kanalizacja kablowa wraz z kablami. Kanalizacja kablowa jest jej udostępniona przez jej właściciela, którym nie jest żaden z podmiotów wymienionych w art. 3 ust.1 pkt 4 u.p.o.l., na podstawie umowy najmu. Tym samym brak jest podstaw do uznania, że skarżąca jest podatnikiem podatku od nieruchomości z tytułu budowli w postaci kabli światłowodowych i współosiowych, skoro nie stanowią one samodzielnej budowli w rozumieniu art. 1a pkt 2 u.p.o.l."
Pogląd taki wyrażony został także w prawomocnym wyroku WSA w Olsztynie z 27 listopada 2014 r. sygn. akt I SA/Ol 674/14 oraz w powołanych w nim wyrokach sądów administracyjnych ( m.in. II FSK 777/06 czy II FSK 514/06 ). W myśl ww. wyroku WSA w Olsztynie cyt. : "Jeżeli kable nie są położone bezpośrednio w ziemi, ale w kanalizacji kablowej, to wówczas tworzą całość techniczno-użytkową, a tym samym stanowią jedną budowlę. Złożona z kanalizacji kablowej i kabli, jedna budowla, stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jeżeli jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej. Kable te nie stanowią wówczas samodzielnej budowli, a są tylko jednym z elementów budowli, na którą składa się kanalizacja kablowa (techniczna) wraz z kablami. Podatnikiem podatku od nieruchomości może być właściciel bądź posiadacz samoistny budowli związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 3 ust.1 punkt 1 i 2 u.p.o.l.). Spółka wskazuje, że nie jest ani właścicielem, ani posiadaczem samoistnym budowli, jaką stanowią kanalizacja kablowa wraz z kablami. W takim stanie faktycznym brak jest podstaw do uznania, że skarżąca jest podatnikiem podatku od nieruchomości z tytułu budowli w postaci kabli, skoro nie stanowią one samodzielnej budowli w rozumieniu art. 1a ust.1 punkt 2 u.p.o.l. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 kwietnia 2007 r., w sprawie o sygn. akt II FSK 777/06 i II FSK 514/06, z dnia 27 maja 2014 r., w sprawie o sygn. akt II FSK 1498/12, dostępne CBOIS)".
WSA w Łodzi akceptuje powyższą argumentację prawną i wniosek o braku podstaw prawnych do przyjęcia, że strona skarżąca jest podatnikiem podatku od nieruchomości w zakresie części budowli w postaci kabli telekomunikacyjnych.
Przewody telekomunikacyjne ułożone w kanalizacji kablowej tworzą z nią całość techniczno-użytkową, będącą budowlą, natomiast za budowlę lub jej część nie mogą być uznane wyłącznie kable ułożone w kanalizacji kablowej należącej do innego podmiotu. Kanalizacja kablowa wraz z liniami kablowymi będąca przedmiotem rozpoznawanej sprawy stanowi część budowli (sieci telekomunikacyjnej), nie są nią natomiast tylko kable telekomunikacyjne umieszczone w kanalizacji kablowej należącej do DSp. z o.o.
W tym stanie rzeczy, skoro skarżąca Spółka jest właścicielem jedynie linii kablowych, które są ułożone w kanalizacji należącej do innego podmiotu, korzystając z niej na podstawie stosownej umowy, to nie sposób przyjąć, że ciąży na niej zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości w zakresie budowli, którą odrębnie kable nie są, o czym wcześniej. Możliwość ich opodatkowania wystąpi tylko wówczas, gdy właścicielem lub samoistnym posiadaczem budowli, na którą składa się kanalizacja kablowa i ułożone w niej linie kablowe tworząc całość techniczno-użytkową, byłby jeden podmiot .
W tych warunkach stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja wymierzająca skarżącej Spółce podatek od nieruchomości od przedmiotów, które nie są budowlą w rozumieniu art. 1a ust 1 pkt 2 u.p.o.l., narusza także art. 3 ust 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. nakładając ciężar podatkowy na podmiot nie będący podatnikiem, co wynika z poczynionych dotychczas ustaleń faktycznych.
Tym samym WSA w Łodzi w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę nie podziela poglądu wyrażonego w innych wyrokach tego sądu przywołanych w zaskarżonej decyzji, w których opowiedziano się za możliwością opodatkowania linii kablowej jako części budowli, na którą składa się kanalizacja kablowa i ułożone w niej telekomunikacyjne linie kablowe.
Zdaniem Sądu, rację ma również strona skarżąca wywodząc w skardze, że art. 3 ust. 1 punkt 1 u.p.o.l. wskazując podatników podatku od nieruchomości nie uznaje za nich właścicieli części nieruchomości lub obiektów budowlanych. Z kolei art. 2 ust.1 punkt 3 u.p.o.l. definiujący przedmiot opodatkowania posługuje się wprawdzie znamieniem "części budowli", lecz nie odnosi jej do części składowych budowli, a jedynie do wydzielonej części funkcjonującej w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą.
Zatem i z tego powodu nie ma podstaw prawnych do opodatkowania podatkiem od nieruchomości linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej należącej do innego podmiotu.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. uwzględni wykładnię przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przedstawioną w niniejszym wyroku.
Z powyższych przyczyn, wobec naruszenia wskazanych przepisów prawa materialnego na podstawie art. 145 § 1 punkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej "p.p.s.a.") należało orzec jak w sentencji wyroku.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a) i § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).
P.C.