I SA/Łd 926/05

I SA/Łd 926/05 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2005-10-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-08-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Arkadiusz Cudak /sprawozdawca/
Bogusław Klimowicz
Piotr Kiss /przewodniczący/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA P. Kiss, Sędziowie NSA Cudak (spr.), Klimowicz, Protokolant A. Ratajczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2005roku sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Handlowego A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiąc wrzesień 1999 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Urząd Skarbowy Ł.-P. określił Przedsiębiorstwu Usług Komunalnych B spółce z o.o. w Ł. (obecnie A sp. z o.o.) zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc wrzesień w wysokości 9.396,00 zł., zaległość podatkową za ten miesiąc w wysokości 5.838 zł. oraz dodatkowe zobowiązanie podatkowe odpowiadające 30 % zaniżenia zobowiązania w wysokości 1.751 zł.
W trakcie postępowania kontrolnego ustalono m. in., że w deklaracji VAT 7 za miesiąc wrzesień 1999 r. skarżąca spółka zadeklarowała sprzedaż dwóch pawilonów C typu KAP 9,5 i KAP 15,5. Przedmiotowe kioski zostały zakupione przez spółkę B w roku 1992 od przedsiębiorstwa PPUH C i sprzedane przez nią we wrześniu 1999 r. Skarżąca spółka dokonując sprzedaży zastosowała stawkę 7%.
Na podstawie opinii klasyfikacyjnej Urzędu Statystycznego wyrażonej w piśmie z dnia [...], organ pierwszej instancji stwierdził, że kioski z tworzywa sztucznego typu C klasyfikowane są w grupowaniu statystycznym SWW 1365-81 jako "kioski handlowo - usługowe przenośne z tworzywa sztucznego". Organ podatkowy nie znalazł uzasadnienia dla zastosowania przez spółkę stawki 7%, bowiem zgodnie z załącznikiem nr 5 poz. 50 do ustawy o podatku od towarów i usług z opodatkowania stawką 7% materiałów i usług, wyłączono towary należące do SWW 1365-8. Zdaniem Urzędu Skarbowego prawidłowa stawka podatku VAT dla sprzedaży przedmiotowych kiosków wynosi zatem 22 %.
Spółka wniosła odwołanie od decyzji Urzędu Skarbowego wnosząc o jej uchylenie w części dotyczącej ustalenia stawki podatku VAT 22% od sprzedaży pawilonów C. Decyzji zarzucono naruszenie prawa materialnego, w szczególności przepisów art. 18 oraz 51 obowiązującej wówczas ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. z 1993 roku, nr 11, poz. 50).
Wskazano, że dokonując sprzedaży przedmiotowych pawilonów spółka B nie skorzystała z możliwości ich sprzedaży jako towaru używanego, ponieważ w momencie sprzedaży nie była bezpośrednim użytkownikiem tych pawilonów, a jedynie wydzierżawiającym, natomiast stawkę podatkową VAT 7 % spółka zastosowała, gdyż posiłkowała się opinią klasyfikacyjną Głównego Urzędu Statystycznego wydaną na żądanie PPHU C - producenta i sprzedawcy pawilonów. Opinia ta została wydana w dniu [...] i stanowiła, że kioski i pawilony wielofunkcyjne, stałe z tworzyw sztucznych, których producentem była firma C zostały sklasyfikowane do grupowania SWW 1365-91 jako "wyroby z tworzyw sztucznych dla budownictwa pozostałe". Zdaniem spółki, mimo że opinia nie została wydana na jej wniosek, to pawilony były opodatkowane wg stawki 7%, gdyż znajdowały się w pozycji 50 załącznika nr 5 do ustawy o podatku od towarów i usług. Wskazano ponadto, że dokonując sprzedaży we wrześniu 1999 r. spółka B nie mogła znać opinii Urzędu Statystycznego z dnia [...], na którą powołuje się Urząd Skarbowy.
Izba Skarbowa w Ł. decyzją z dnia [...] utrzymała w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Co do kwalifikacji sprzedanych pawilonów handlowych, organ odwoławczy wskazał, że spółka nie okazała źródłowego pisma, które zawierałoby zapytanie producenta kiosków handlowych KAP- 9,5 i KAP 15,5. Opinia, na która spółka się powołuje została wydana dla innego podmiotu gospodarczego i nie dotyczy spółki B. Ponadto Izba Skarbowa podniosła, że z uwagi na rozbieżności, co do sklasyfikowania przedmiotowych pawilonów, zwróciła się do organu statystycznego, celem ustalenia właściwej klasyfikacji. Urząd Statystyczny w Ł. pismem z dnia [...] sklasyfikował pawilony jako "kioski handlowo – usługowe z tworzyw sztucznych – symbol SWW 1365-81".
Zdaniem organu odwoławczego, nie zasługuje na uwzględnienie argument, że spółka zastosowała taką samą stawkę, jaką stosował producent, gdyż przeprowadzone postępowanie wykazało, że właściwą stawką jest 22%, z uwagi na to, że przedmiotowe pawilony należy klasyfikować wg SSW 1365-81. Organ odwoławczy wskazał, że w przypadku, gdy w ocenie podatnika, co do właściwej klasyfikacji towaru pojawiają się wątpliwości, ma on prawo wystąpić do Urzędu Statystycznego w zapytaniem, przedstawiając stan faktyczny. Takie prawo przysługiwało także spółce B. Skoro nie skorzystała z tej możliwości, a obowiązek prawidłowego zakwalifikowania sprzedanego towaru spoczywa również na sprzedawcy, to nie może przerzucać na organy podatkowe własnych błędów.
W skardze z dnia 19 maja 2003 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi, spółka B wnosząc o uchylenie decyzji Izby Skarbowej zarzuciła jej naruszenie prawa materialnego i procesowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 26 maja 2004 roku, sygn. akt I SA/Łd 746/03, uchylił zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż nie można odmówić słuszności argumentom skarżącej spółki w zakresie zarzutu niepełnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz nie zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego.
Sąd podniósł, że na organach podatkowych ciąży obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego do wydania decyzji o przekonywującej treści (art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacji podatkowej – tj. Dz. U. z 2005 roku, nr 8, poz. 60). W związku z powyższym niezbędnym wydaje się uzyskanie pisma PPHU C, w odpowiedzi, na które została wydana opinia z dnia [...]. Organy podatkowe miały możliwość jego uzyskania, a jednak tego nie zrobiły uznając, że jest to obowiązek podatnika. Sąd zgodził się ze stanowiskiem skarżącej spółki, że z uwagi na konieczność zgromadzenia pełnego materiału dowodowego organ winien był zwrócić się do Urzędu Statystycznego o przedstawienie pisma zawierającego zapytanie PPHU C oraz o ponowną ocenę zaistniałego w sprawie stanu faktycznego z punktu widzenia statystycznej klasyfikacji usług. W konsekwencji Sąd stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy nie został zgromadzony w sposób wyczerpujący, a zatem że organy wyprowadziły swoje wnioski z nieustalonego stanu faktycznego.
W związku z powyższym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, decyzją z dnia [...], nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. uchylił zaskarżoną przez spółkę decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.
W ramach prowadzonego postępowania uzupełniającego, Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-P., zwrócił się do Ośrodka Interpretacji Standardów Klasyfikacyjnych Urzędu Statystycznego w Ł., z prośbą o zajęcie stanowiska w sprawie rozbieżności pomiędzy opiniami wydanymi przez urzędy statystyczne. W odpowiedzi Urząd Statystyczny w Ł. pismem z dnia [...] poinformował, iż w oparciu o opinię Departamentu Koordynacji Organizacji Badań Głównego Urzędu Statystycznego - zgodnie z zasadami metodologicznymi Systematycznego Wykazu Wyrobów (SWW) - opinia klasyfikacyjna Urzędu Statystycznego w Ł. z dnia [...] stwierdzająca, że kioski i pawilony handlowo - usługowe typu C wykonane z tworzywa sztucznego mieszczą się w grupowaniu SWW - 1365-81, tj. "Kioski handlowo - usługowe, przenośne z tworzyw sztucznych" jest prawidłowa. Jednocześnie we wspomnianym piśmie stwierdzono, iż opinia wydana przez Ośrodek Badawczo - Rozwojowy Statystyki GUS z dnia [...] jest błędna.
Dokonując ponownej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie, Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-P. decyzją z dnia [...], przyjmując za wiarygodne informacje zawarte w piśmie Ośrodka Interpretacji Standardów Klasyfikacyjnych Urzędu Statystycznego w Ł. z dnia [...] - określił w zakresie podatku od towarów i usług za miesiąc wrzesień 1999 r. zobowiązanie podatkowe w kwocie 9.396,00 zł. oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie w tym podatku w kwocie 1.751,00 zł.
Nie zgadzając się z decyzją organu pierwszej instancji, pełnomocnik strony wniósł odwołanie w zakresie ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego, żądając uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w tej części. W zakresie określenia zobowiązania w podatku VAT pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o wydanie postanowienia, o którym mowa w art. 70b ustawy Ordynacja podatkowa.
Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., decyzją z dnia [...], nr [...] uchylił, zaskarżoną decyzję w części dotyczącej ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego i w tym zakresie umorzył postępowanie w sprawie, a w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W dniu 12 sierpnia 2005 roku na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga A Sp. z o.o. (dawna B Sp. z o.o.). W skardze złożonej do WSA w Łodzi pełnomocnik Spółki A wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając jej naruszenie art. 121 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa - poprzez oparcie rozstrzygnięcia na opinii klasyfikacyjnej GUS, którą w przedmiotowym okresie rozliczeniowym nie dysponował ani organ podatkowy, ani też podatnik, działający w zaufaniu do innej, wcześniejszej opinii klasyfikacyjnej GUS. Ponadto pełnomocnik strony skarżącej podniósł naruszenie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 roku, nr 153, poz. 1270) - poprzez rozstrzygnięcie sprawy w sposób sprzeczny ze wskazaniem zawartym w wyroku WSA z dnia 26 maja 2004 r. oraz naruszenie prawa materialnego - poprzez nieprawidłowe opodatkowanie sprzedanych przez Spółkę kiosków ze stawką 22%, podczas gdy w rozpatrywanym przypadku należało przyjąć stawkę 7%.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie jest uzasadniona. Badając bowiem legalność zaskarżonej decyzji (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. Nr 153, poz. 1269), Sąd uznał, że organ podatkowy nie naruszył przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania w zakresie uzasadniającym uwzględnienie skargi.
Spór w niniejszej sprawie odnosi się do klasyfikacji towaru, będącego przedmiotem sprzedaży dokonanej przez podatnika. Zdaniem skarżącego, pawilon C typu KAP 9,5 i KAP 15,5 należy zaklasyfikować do grupowania o symbolu SWW 1365-91 jako "wyroby z tworzyw sztucznych dla budownictwa pozostałe". Dlatego też stawka podatku powinna wynosić 7 %. Z kolei Dyrektor Izby Skarbowej uważa, że sprzedany przez spółkę towar nie może być w powyższy sposób klasyfikowany. Zdaniem organu odwoławczego przedmiotowe kioski powinny być klasyfikowane w zakresie grupowania SWW 1365-81, jako "kioski handlowo-usługowe przenośne z tworzywa sztucznego" (PKWiU 25.2320.00.10). Dlatego też przy ich sprzedaży stosowanie stawki podatku VAT w wysokości 7 % było bezpodstawne, albowiem prawidłową stawką jest stawka podstawowa 22 %.
Zatem zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia powyższego sporu ma prawidłowość klasyfikacji towaru, będącego przedmiotem sprzedaży. Ustalenia w tym zakresie powinny zostać dokonane w toku postępowania podatkowego, według reguł i zasad określonych w Ordynacji podatkowej. W szczególności, wobec obowiązującej w tym postępowaniu zasady prawdy materialnej, określonej w art. 122 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy ma obowiązek podjąć wszelkie działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Realizację powyższej zasady prawdy materialnej gwarantują przepisy dotyczące postępowania dowodowego. Zatem stosownie do treści art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy obowiązany jest zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Przy czym, zgodnie z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej dowodem jest wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Po przeprowadzeniu wszystkich dowodów zaprezentowanych przez stronę, jak i dopuszczonych z urzędu, organ podatkowy, kierując się regułami zasady swobodnej oceny dowodów, uregulowanej w art. 191 Ordynacji podatkowej, powinien dokonać oceny zebranego materiału dowodowego. Przy czym ta ocena powinna być wszechstronna, a więc uwzględniająca wszystkie dowody i twierdzenia strony oraz zgodna z regułami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego.
Zgodnie z art. 40 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz. U. Nr 88, poz. 439 z późn. zm.) Prezes Głównego Urzędu Statystycznego, w porozumieniu z właściwymi naczelnymi organami administracji państwowej, opracowuje podstawowe do określenia przebiegu i opisu procesów gospodarczych i społecznych standardowe klasyfikacje i nomenklatury, wzajemne relacje między nimi oraz ich interpretacje. Stosownie do treści art. 25 ust. 1 pkt 6 powyższej ustawy do zadań Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego należy między innymi interpretacja standardowych klasyfikacji, nomenklatur i definicji podstawowych kategorii, ustalanie wzajemnych relacji między nimi. Zadania w zakresie interpretacji wykonują urzędy statystyczne. Pomimo tego w judykaturze przyjmuje się, w zasadzie jednolicie, że tzw. opinie klasyfikacyjne organów statystycznych nie są wiążące zarówno dla organu podatkowego, jak i dla podatnika. Stanowią one dowód w postępowaniu dotyczącym ewentualnego wymiaru podatku od towarów i usług, i jak każdy inny dowód podlegają swobodnej ocenie organu podatkowego, a w razie skargi - ocenie sądu administracyjnego (zob. wyrok SN z 26 stycznia 2000 r., III RN 121/99, OSNAP 2000 nr 21, poz. 777; wyrok NSA z dnia 8 września 1997 r., I SA/Ka 780/97; wyrok NSA z dnia 10 lutego 1998 r., I SA/Łd 1147/96; wyrok NSA z dnia 2 października 2000 r., I SA/Lu 599/99; wyrok NSA z dnia 20 marca 2002 r., I SA/Gd 1810/99; wyrok NSA z dnia 8 maja 2002 r., SA/Sz 2279/00; postanowienie NSA z dnia 29 maja 2003 r., II SA 2968/02, Wokanda 2003, nr 10, s. 38).
W toku postępowania podatkowego organ uzyskał opinię klasyfikacyjną Urzędu Statystycznego w Ł. Ośrodek Interpretacji Standardów Klasyfikacyjnych z dnia [...], zgodnie, z którą pawilony handlowo-usługowe wykonane z tworzyw sztucznych, wyprodukowane przez PPHU C, będące obiektami przenośnymi, należy klasyfikować: SWW 1365-81 "kioski handlowo-usługowe przenośne z tworzyw sztucznych"; PKWiU 25.23.20-00-00.10. Opinia ta potwierdza wcześniejszą opinię organu statystycznego z dnia [...]. Z kolei podatnik powołuje się na treść opinii Głównego Urzędu Statystycznego z dnia [...]. W treści tej opinii stwierdzono, że kioski i pawilony wielofunkcyjne, stałe z tworzyw sztucznych należy zaklasyfikować do grupowania SWW – 1365-91 "wyroby z tworzyw sztucznych dla budownictwa pozostałe". Realizując zalecenia, zawarte w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 26 maja 2004 r., sygn. akt I SA/Łd 746/03, organ podatkowy dopuścił dowód z pisma PPHU C, zawierającego pytanie, na które odpowiedział organ statystyczny w powyższej opinii. Jak wynika z pisma z dnia 5 lipca 1994 r. producent tych kiosków zwrócił się o klasyfikację kiosków i pawilonów nieprzenośnych o stałym charakterze zabudowy. Zaproponowano symbol SWW 1365-91. Jednocześnie w uzasadnieniu wskazano, że przedmiotowe obiekty noszą cechy obiektów stałych. Ponadto dodano, że poprzedzające symbole nie zawierają obiektów z tworzyw sztucznych dla budownictwa o nieprzenośnym (stałym) charakterze ich lokalizacji.
Oczywistą kwestią jest to, że pytanie determinuje odpowiedź. Skoro więc producent zwrócił się do organu statystycznego o klasyfikację kiosków o charakterze stałym to uzyskał opinię klasyfikacyjną dotyczącą kiosków stałych. Okolicznością w istocie bezsporną jest to, że przedmiotowe kioski mają charakter przenośny. Wynika to z dokumentacji tych obiektów, znajdującej się w aktach podatkowych. Okoliczności tej nie kwestionował zresztą podatnik w toku postępowania podatkowego. Strona skarżąca zaś znała treść pism sporządzanych przez organ podatkowy, a kierowanych do organów statystycznych. Nigdy spółka nie kwestionowała treści tych pytań, ani nie zgłaszała wątpliwości w zakresie właściwości przedmiotu klasyfikacji. Stąd też należy uznać, że organ podatkowy w zaskarżonej decyzji w sposób prawidłowy zebrał w sprawie materiał dowodowy, zgodnie z wynikającą z art. 122 w związku z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej zasadą prawdy materialnej. Ocena zaś zebranego w sprawie materiału dowodowego została dokonana zgodnie z wyrażoną w art. 191 Ordynacji podatkowej zasadą swobodnej oceny dowodów.
Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że nie jest zasadny zarzut naruszenia przepisu art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tą normą prawną postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Jak już wyżej wskazano, opinia klasyfikacyjna z 1994 r., na którą powołuje się w skardze podatnik, została wydana w oparciu o niepełne dane zgłoszone przez producenta. Zatem wadliwa klasyfikacja nie jest konsekwencją błędu organu statystycznego, lecz producenta towaru, który wnosił o zakwalifikowanie kiosków stałych. W związku z tym opinia ta nie może być wiążąca dla organu podatkowego.
Nie jest również zasadny zarzut naruszenia przepisu art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Skarżąca spółka twierdzi w swojej skardze, że organ podatkowy rozstrzygnął sprawę w sposób sprzeczny ze wskazaniami zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 26 maja 2005 r., sygn. akt I SA/Łd 746/03.
Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Powyższe unormowanie oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. Ocena prawna wynika z uzasadnienia wyroku sądu i dotyczy wykładni przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym przypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Ewentualne naruszenie przez organy administracyjne postanowień art. 153 powodowałoby konieczność, w razie złożenia skargi, uchylenia zaskarżonej decyzji (bądź innego aktu czy czynności). Stanowi to gwarancję przestrzegania przez organy administracji publicznej związania orzeczeniem Sądu. Z kolei związanie samego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w rozumieniu art. 153 powołanej ustawy oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego wyroku ( zob. wyrok NSA z dnia 22 marca 1999 r., IV SA 527/97).
W judykaturze powszechnie przyjmuje się, że ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Sądu wiąże w sprawie tak długo, jak wyrok Sądu nie zostanie uchylony w prawem określonym trybie, bądź też nie ulegnie zmianie stan prawny, będący podstawą orzekania (zob. wyrok NSA z dnia 16 października 1997 r., I SA/Po 263/97; wyrok SN z dnia 25 lutego 1998 r., III RN 130/, 1999, nr 1, poz. 2; wyrok NSA z dnia 29 lipca 1999 r., IV SA 1177/97; wyrok NSA z dnia 6 września 2001 r., III SA 3377/00; wyrok NSA z dnia 1 października 2001 r., SA/Rz 434/00, Palestra 2002, nr 9-10, s. 199). Również w judykaturze powszechnie przyjmuje się stanowisko, że nie aktualność, a co za tym idzie, ustanie mocy wiążącej oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu orzeczenia Sądu administracyjnego powstaje w przypadku istotnej zmiany stanu faktycznego sprawy ( zob. wyrok NSA z dnia 29 lipca 1999 r., IV SA 1177/97; wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2000 r., I SA/Ka 2408/98).
Lektura pisemnych motywów wyroku z dnia 26 maja 2004 r., sygn. akt I SA/Łd 746/03, doprowadza do wniosku, że organ podatkowy nie naruszył przepisu art. 153 p.p.s.a. Sąd wydając powyższe orzeczenie wskazał, że organ podatkowy w zaskarżonej decyzji nie uzasadnił przyczyn kwestionowania przedłożonej przez spółkę opinii klasyfikacyjnej. Sąd podkreślił, że w przypadku dysponowania odmiennymi opiniami klasyfikacyjnymi niezbędne jest ustalenie przyczyn rozbieżności. Dodatkowo wskazano, że niezbędnym jest ustalenie treści pisma PPHU C, w odpowiedzi, na które została wydana opinia z dnia [...]. Postępowanie organów podatkowych, rozpoznających ponownie sprawę, było wierną realizacją powyższych zaleceń. Uzyskano wspomniane pismo producenta przedmiotowych kiosków. W zaskarżonej decyzji dokonano oceny złożonych do akt opinii klasyfikacyjnych. Ocena tego materiału dowodowego, dokonana przez organ podatkowy, nie może w żaden sposób naruszyć dyspozycji przepisu art. 153 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny wydając wyrok z dnia 26 maja 2004 r., nie zawarł w swym uzasadnieniu oceny prawnej dotyczącej klasyfikacji spornego towaru.
Uwzględniając powyższe uwagi, wbrew twierdzeniom autora skargi, organ podatkowy prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego, uznając, że sprzedane kioski podlegają opodatkowaniu stawką podstawową.
Z tych też względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.