I SA/Łd 914/23

I SA/Łd 914/23 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2024-05-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-12-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Agnieszka Krawczyk
Grzegorz Potiopa
Wiktor Jarzębowski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 70
art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 2 ust. 1 i ust. 2, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 9 pkt 1
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 2651
art. 21 par. 1 pkt 1 i par. 3, art. 53 par. 3 i par. 4, art. 55 par. 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r.  Ordynacja podatkowa (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, Asesor WSA Grzegorz Potiopa, Protokolant : Asystent sędziego Katarzyna Nadolska-Góra, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2024 r. sprawy ze skargi J Sp. z o.o. z siedzibą w O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 11 października 2023 r. nr KO.400.463.2023 w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2020 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 11 października 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim, dalej: "SKO", utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Rzeczyca z 27 czerwca 2023 r., którą określono A Sp. z o.o. z siedzibą w O. (dalej: "Podatnikowi" albo "Spółce") wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2020 r. w wysokości 84.337 zł.
Z przedstawionego przez SKO stanu faktycznego wynika, że w dniach 3-18 września 2019 r. przeprowadzono w siedzibie Spółki kontrolę podatkową dotyczącą podatku od nieruchomości a w dniu 7 lipca 2021 r. przeprowadzono oględziny nieruchomości Spółki w zakresie ustalenia powierzchni gruntów zajętej na prowadzenie działalności gospodarczej.
Wobec wyników kontroli, pismem z 1 marca 2022 r. Wójt Gminy Rzeczyca wezwał Spółkę do złożenia korekty deklaracji na podatek od nieruchomości za 2020 r., jednak Spółka poinformowała, że nie znajduje podstaw do złożenia korekty.
Postanowieniem z 19 października 2022 r. organ wszczął postępowanie w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2020 r. i pismem z 4 listopada 2022 r. wezwał Spółkę do określenia wartości posiadanych budowli. W odpowiedzi Spółka podtrzymała jednak wartość budowli podaną w deklaracji, która według stanu na 2020 r. wynosiła 157.661 zł.
Postanowieniem z 11 stycznia 2023 r. organ powołał biegłego rzeczoznawcę majątkowego celem określenia wartości budowli Spółki. Podczas oględzin nieruchomości Spółki z udziałem rzeczoznawcy majątkowego przeprowadzonych w dniu 2 marca 2023 r. ustalono istnienie nowego naniesienia budowlanego, suszarni do drewna (9x9 m2), która według organu podlega opodatkowania od roku 2021. Podatnik oświadczył jednak w protokole oględzin, że suszarnia nie jest przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości.
W dniu 9 marca 2023 r. Spółka złożyła zastrzeżenia do opinii biegłego rzeczoznawcy. Zdaniem Spółki, suszarnia to "instalacja", nie będąca przedmiotem opodatkowania. Z kolei obiekt kontenerowy jest niezwiązany z gruntem, nie jest więc budynkiem, bo nie jest trwale połączony z gruntem. Jako "mobilny obiekt kontenerowy" nie może być także uznany za budynek.
Postanowieniem z 16 maja 2023 r. organ I instancji włączył do akt sprawy: wyniki kontroli podatkowej przeprowadzonej w dniach 3-18 września 2019 r., opinię biegłego rzeczoznawcy określającą wartość budowli usytuowanych na terenie firmy, opinię geodezyjną geodety uprawnionego (odpis), protokół oględzin z dnia 7 lipca 2021 r. oraz wypis z rejestru gruntów prowadzony przez Starostę Powiatu Tomaszowskiego dla działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [....], [...], [...], [...],[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...].
Organ podatkowy ustalił, że Spółka prowadzi działalność gospodarczą na gruntach o łącznej powierzchni 21.347 m2 z czego:
- 15 145 m2 stanowią grunty oznaczone w ewidencji gruntów symbolem Ba - tereny przemysłowe, działki o nr: [...], [...], [...], [...], [...], [....], [...], [...], [...],[...], [...], [...], [...], [...], (346 m2);
- 2 164 m2 stanowią grunty oznaczone w ewidencji gruntów symbolem Ti - inne tereny komunikacyjne, działka o nr [...].
Pod działalność gospodarczą wykorzystywane jest 4.038 m2 powierzchni działek, oznaczonych w ewidencji jako działki Nr [...], [...], [...], tj. grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów jako grunty rolne (R), grunty pod stawami (Wsr) oraz nieużytki (N).
Decyzją z 27 czerwca 2023 r., wydaną na podstawie m.in. art. 21 § 1 pkt 1, § 3, art. 53 § 3 i § 4, art. 55 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2651 ze zm.), dalej: "O.p.", w związku z art. 1a ust. 1 pkt 3, ust. 2a, art. 2 ust. 1 i ust. 2, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 9 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 70), dalej: "u.p.o.l." oraz § 1 Uchwały Rady Gminy Rzeczyca Nr XIII/88/2019 z dnia 27 listopada 2019 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na obszarze Gminy Rzeczyca na 2020 r. (Dziennik Urzędowy Województwa Łódzkiego Poz. 6997 z dnia 14 grudnia 2019 r.), Wójt Gminy Rzeczyca określił Spółce wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2020 r. w kwocie 84.337 zł.
Wobec ustaleń poczynionych w postępowaniu organ opodatkował:
1) budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni użytkowej 2.363,413 m2, opodatkowane wg stawki 20,50 zł/m2, podatek w kwocie 48.449,97 zł,
2) grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 21.347 m2, opodatkowane wg stawki 0,85 zł /m2, podatek w kwocie 18.144,95 zł,
3) budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o wartości 887.125 zł, opodatkowane 2% stawką podatku, podatek w kwocie 17.742,50 zł,
4) nieużytki o powierzchni 6.659 m2 (pomniejszone o 67 m2) - grunty niezajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, zwolnione na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l.
W uzasadnieniu wskazano, że podczas przeprowadzonej kontroli podatkowej dokonano pomiaru powierzchni użytkowej budynków, która wynosi 2.363,413 m2. Składa się na nią powierzchnia budynku socjalnego – 176,463 m2 oraz powierzchnia hali produkcyjnej - 2.186,95 m2. W toku oględzin biuro Spółki uznano za budowlę a jej wartość ustalił biegły rzeczoznawca.
Organ wyjaśnił, że wypisu z rejestru gruntów wynika, że Spółka jest właścicielem gruntów sklasyfikowanych jako grunty rolne oznaczone symbolami Lzr-RIVa - 0,3983 ha, RIVa - 0,0918 ha, RIVb - 0,1550 ha (pomniejszone o 3.767 m2), Wsr - RIVb - 4,6463 ha (pomniejszone o 204 m2). Grunty te podlegają wyłączeniu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości, z wyjątkiem tych zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Organ wskazał, że pod działalność gospodarczą wykorzystywane jest 4 038 m2 pow. działek oznaczonych w ewidencji gruntów jako działki nr [...], nr [...] oraz nr [...], sklasyfikowanych w ewidencji gruntów jako grunty rolne (R), grunty pod stawami (Wsr) oraz nieużytki (N), lecz stosownie do art. 2 ust. 2 u.p.o.l., o ich wykorzystywaniu do prowadzenia działalności gospodarczej Spółki przesądza wykonywanie na nich czynności składających się na prowadzoną działalność, czyli magazynowanie surowca drzewnego.
Na podstawie opinii biegłego rzeczoznawcy majątkowego organ podatkowy ustalił, iż wartość budowli tj. obiektu kontenerowego (stanowiącego biuro Spółki), utwardzonego wylewką betonową placu wokół budynków Spółki oraz drogi dojazdowej utwardzonej nawierzchnią asfaltobetonową wynosi 897.125 zł.
Organ wyjaśnił, że w sprawie nie było konieczne przeprowadzenie dowodów wnioskowanych w postępowaniu przez Podatnika, ponieważ organ skorzystał z opinii biegłego rzeczoznawcy majątkowego.
W odwołaniu Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, ewentualnie o uchylenie tej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W treści odwołania zarzucono wydanemu rozstrzygnięciu naruszenie:
1) art. 122, art. 187 § 1 w zw. z art. 191 i art. 197 O.p. poprzez dowolną ocenę dowodów, naruszenie zasad postępowania dowodowego, brak zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego i dokonanie arbitralnych ustaleń stanu faktycznego będącego podstawą wydania decyzji wymiarowej, które polegało na:
a) przeprowadzeniu oględzin z udziałem biegłego rzeczoznawcy majątkowego po upływie 3 lat od zakończenia okresu, którego dotyczy postępowanie, tj. 2 marca 2023 r. i przyjęciu jako wyników postępowania w sprawie podatku od nieruchomości za 2020 r. oględzin aktualnego stanu faktycznego, który jest istotnie zmieniony w stosunku do stanu z roku 2020,
b) sprzeczności pomiędzy powierzchnią budynków wykorzystywanych przez Spółkę w działalności gospodarczej w 2020 r. wynikającą z protokołów kontroli przeprowadzonej w dniach 3-18 września 2019 r., włączonych do akt sprawy, zmierzoną przez pracowników Gminy Rzeczyca (wynoszącą maksymalnie 1.458,179 m2), a powierzchnią wskazaną ostatecznie w zaskarżonej decyzji, stanowiącą podstawę obliczenia podatku od nieruchomości,
c) sprzeczności pomiędzy powierzchnią gruntów faktycznie wykorzystywanych przez Spółkę w działalności gospodarczej w 2020 r., wynikającą z deklaracji na podatek od nieruchomości, a powierzchnią wskazaną ostatecznie w zaskarżonej decyzji, stanowiącą podstawę obliczenia podatku od nieruchomości (21.347 m2),
d) nieprzyjęciu wyjaśnień Spółki co do faktu składowania na nieruchomościach rolnych (część działki nr 871/17) drewna zajętego na potrzeby postępowań sądowych toczących się przed Sądem Rejonowym w T. I Wydział Cywilny w sprawach o zabezpieczenie dowodu (sygn. akt m.in.[...], [...], [...], [...]) oraz wywodzenie z tego faktu błędnego wniosku o prowadzeniu przez Spółkę działalności gospodarczej na obszarze składowania drewna, stanowiącego dowód w postępowaniu sądowym, zabezpieczony przez Sąd,
e) pominięciu wniosków dowodowych zgłoszonych przez Spółkę w piśmie z 5 czerwca 2023 r., pomimo niewyjaśnionych wątpliwości co do okoliczności mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, w szczególności poprzez brak umożliwienia wypowiedzenia się co do wysokości stawek amortyzacyjnych od naniesień dokonanych przez Spółkę i jej poprzednika prawnego, niedopuszczenie dowodu z zeznań świadka B.K. co do faktu istnienia oraz stanu zabudowy i pozostałych naniesień w chwili nabycia nieruchomości, nieprzyjęcie w poczet materiału dowodowego umowy przeniesienia własności z dnia 25 listopada 2015 r. (akt notarialny rep. A Nr [...]), co do faktów związanych z wartością znajdujących się na gruntach naniesień w 2015 r., oszacowaną przez Spółkę na kwotę 68.256 zł, przy uwzględnieniu, że były to wszystkie naniesienia, które obecnie znajdują się na nieruchomości, za wyjątkiem docieplenia budynku biurowego oraz utwardzenia części placu, pominięcie dowodów w postaci faktur dokumentujących koszt utwardzenia części placu,
f) oparciu rozstrzygnięcia organu w zakresie wartości budowli na opinii biegłego rzeczoznawcy majątkowego, która zawiera szereg błędów oraz została sporządzona w sposób nieadekwatny do celów postępowania podatkowego;
2) art. 123 O.p., poprzez niedoręczenie Spółce opinii biegłych: rzeczoznawcy majątkowego i geodety uprawnionego oraz uniemożliwienie wystąpienia do biegłych z pytaniami i zastrzeżeniami;
3) art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że posiadanie budynku lub gruntu przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą jest dostateczną przesłanką dla jego zakwalifikowania do kategorii gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, co skutkowało przyjęciem stawki przewidzianej dla nieruchomości wykorzystywanych do celów prowadzenia działalności gospodarczej w odniesieniu do nieruchomości, które w 2020 r. nie były i nie mogły być w tym celu wykorzystywane;
4) art. 4 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 4 ust. 5 u.p.o.l., poprzez jego błędną wykładnię i nieprzyjęcie jako podstawy opodatkowania dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej Spółki w postaci utwardzonego placu (środek trwały w postaci "Utwardzenia zakładu") jego wartości, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalonej na dzień 1 stycznia 2020 r., stanowiącej podstawę obliczenia amortyzacji w tym roku, niepomniejszonej o odpisy amortyzacyjne oraz poprzez bezzasadne ustalenie jego wartości rynkowej w drodze opinii biegłego rzeczoznawcy majątkowego, które jest możliwe tylko w przypadku budowli, od których nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych.
Po rozpoznaniu odwołania, opisaną na wstępie decyzją SKO w Piotrkowie Trybunalskim utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji.
Organ odwoławczy podtrzymał ustalenia faktyczne, wnioski i argumentację prezentowaną przez organ I instancji. Zdaniem SKO, zarzuty naruszenia art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 197 O.p. za niezasadne, gdyż w sprawie nie doszło do uchybienia zasadom prawdy obiektywnej (art. 122 O.p.) i zupełności postępowania podatkowego (art. 187 O.p.), materiał dowodowy został należycie zebrany, a w decyzji wyjaśniono zasadność przesłanek, którymi kierowano się przy załatwianiu sprawy. W opinii Kolegium, w sprawie nie naruszono także zasady swobodnej oceny dowodów (art. 191 O.p.), gdyż stanowisko organu I instancji zostało wystarczająco uzasadnione w oparciu o zgromadzone dowody.
Zdaniem organu odwoławczego, opodatkowanie budynków Spółki jest prawidłowe, co dokumentuje protokół kontroli przeprowadzonej w Spółce w dniach 3-18 września 2019 r.
W opinii organu, prawidłowo i w zgodzie z obowiązującymi przepisami została również ustalona wartość budowli Spółki, przyjętych do opodatkowania podatkiem od nieruchomości, tj. obiektu kontenerowego (stanowiącego biuro Spółki), utwardzonego wylewką betonową placu wokół budynków Spółki oraz drogi dojazdowej utwardzonej nawierzchnią asfaltobetonową. Organ podkreślił, że Spółka kwestionuje ustaloną przez organy podatkowe wartości budowli, jednak bez wskazania, jaką w jej ocenie wartość należałoby przyjąć, jak ją ustalić i na podstawie jakich posiadanych przez nią dowodów.
Organ odwoławczy nie zgodził się także z zarzutem, że samo posiadanie gruntów przez Spółkę (podmiot prowadzący działalność gospodarczą) było dla organu I instancji przesłanką dla ich zakwalifikowania do kategorii gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, wskazując, że w rzeczywistości było nią faktyczne wykonywanie na nich konkretnych czynności, związanych z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą. Organ odwoławczy wyjaśnił, że opodatkowując te grunty podatkiem od nieruchomości według stawki przewidzianej dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą, organ podatkowy zbadał na wstępie, czy istnieje związek tych gruntów z istotą działalności Spółki. Organ odwoławczy podkreślił, że Spółka kwestionuje fakt opodatkowania gruntów stawką właściwą dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, jednak nie wskazuje powierzchni gruntów, która w jej ocenie winna podlegać opodatkowaniu i nie uzasadnienia swojego stanowiska.
Zdaniem organu odwoławczego, przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka Pani B. K. co do faktu istnienia oraz stanu naniesień na nieruchomości w chwili jej sprzedaży Spółce przez poprzedniego jej właściciela nie było niezbędne, gdyż Wójt Gminy Rzeczyca z udziałem biegłego rzeczoznawcy majątkowego i geodety uprawnionego dokonał kilkukrotnie oględzin nieruchomości, podczas których ustalił istnienie oraz stan naniesień budowlanych Spółki. W sytuacji, kiedy organ dysponował wiadomościami specjalnymi, przeprowadzenie tego rodzaju dowodu przeczyłoby zasadom ekonomiki i szybkości postępowania podatkowego. Opinie biegłych (rzeczoznawcy majątkowego i geodety uprawnionego) były dostępne dla Spółki, a jej ówczesny pełnomocnik miał możliwość zapoznania się z nimi na każdym etapie postępowania, w tym przed wydaniem decyzji przez organ podatkowy I instancji. Ponadto Spółka na etapie postępowania przed organem podatkowym I instancji nie występowała o doręczenie odpisu tych opinii.
Na powyższą decyzję Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Łodzi. W treści skargi zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w tym:
• art. 78 § 1 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez pominięcie dowodu z przesłuchania świadka B. K., w sytuacji gdy posiadała ona wiedzę co do faktu oraz istnienia stanu zabudowy i pozostałych naniesień w chwili nabycia nieruchomości, a także brak przeprowadzenia dowodu z dokumentu, tj. umowy przeniesienia własności z dnia 25 listopada 2015 r. akt notarialny Rep. A nr [...], co do faktów związanych z wartością znajdujących się na gruntach naniesień w 2015 r., oszacowaną przez strony umowy na kwotę 68.265,00 zł,
• art. 79 ust. 2 w zw. z art. 10 ust. 1 k.p.a., poprzez niedoręczenie Spółce opinii biegłego w celu umożliwienia ustosunkowania się do treści opinii i złożenia ewentualnych zarzutów, podczas gdy organ musi umożliwić stronom wypowiedzenie się co do opinii biegłego, ponieważ zgodnie z przepisem art. 81 k.p.a., zasadą jest, że okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną tylko, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów,
• art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez wydanie decyzji na podstawie nie w pełni zebranego materiału dowodowego, co doprowadziło do:
• błędnego ustalenia faktycznego - poprzez błędne ustalenie, iż powierzchnia budynków wykorzystywanych przez Spółkę do prowadzenia działalności gospodarczej, stanowiąca podstawę obliczania podatku od nieruchomości, wynosi 2.446,413 m2 (przyp. Autora), podczas gdy w protokołach kontroli znajdujących się w aktach sprawy, wskazane zostały pomieszczenia niewykorzystywane przez Spółkę pod działalność gospodarczą, a to na nich organ I instancji, a następnie Kolegium, w dużej mierze oparł swoje rozstrzygnięcie,
• błędnego ustalenia faktycznego - poprzez nieprawidłowe przyjęcie, iż powierzchnia gruntów wykorzystywanych przez Spółkę do prowadzenia działalności gospodarczej, stanowiąca podstawę obliczania podatku od nieruchomości, wynosi 21.347 m2, podczas gdy Kolegium nie wzięło pod uwagę przede wszystkim okoliczności wielokrotnie podnoszonej przez Spółkę, a mianowicie tego, iż sam fakt posiadania przez przedsiębiorstwo nieruchomości, nie stanowi automatycznie o tym, że jest ona wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej, co finalnie doprowadziło do błędnego obmiaru nieruchomości, co jest kluczowe dla ustalenia wysokości opodatkowania od konkretnego rodzaju nieruchomości.
Z uwagi na powyższe pełnomocnik Spółki wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie decyzji w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi administracyjnemu.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w treści zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.
Skarga nie jest uzasadniona, bowiem organy podatkowe nie naruszyły ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów procesowych w stopniu mającym lub mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a w szczególności nie naruszyły przepisów wskazanych w zarzutach skargi.
Na wstępie należy zauważyć, że w skardze zarzucono naruszenie szeregu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego o charakterze procesowym, choć przepisy tego aktu prawnego nie były stosowane przez organy podatkowe w tej sprawie. Zgodnie bowiem z art. 1 pkt 1 i 3 oraz art. 2 §1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn. z 2023 r. poz. 2383), w skrócie O.p., to właśnie przepisy Ordynacji podatkowej mają zastosowanie do ustalania i określania zobowiązań podatkowych i regulują tok postępowania podatkowego i przepisy tej ustawy zostały zastosowane przez organy podatkowe w rozpatrywanej sprawie. Pomijając jednak ten aspekt sprawy, to rozpatrując analogiczne do powołanych w zarzutach skargi przepisy O.p. (art. 122, 187, 191, 197) skarga nie jest uzasadniona, bowiem organy podatkowe wyjaśniły sprawę w sposób dostateczny, przeprowadziły w sposób prawidłowy konieczne dowody, właściwie oceniły zebrany materiał dowodowy, prawidłowo ustaliły stan faktyczny w sprawie i dokonały prawidłowej subsumpcji tego stanu faktycznego pod obowiązujące przepisy prawa podatkowego.
Jak wynika z treści skargi, strona skarżąca zarzuca, że w obu decyzjach podatkowych przyjęto do obliczenia zobowiązania podatkowego zawyżone powierzchnie zarówno gruntów, jak i budynków i że bezpodstawnie odmówiono przeprowadzenia dowodów z zeznań świadka B. K. i z treści aktu notarialnego z 2015 r. – umowy przeniesienia własności nieruchomości, które to dowody pozwoliłyby na dokładne ustalenie stanu zabudowy i pozostałych naniesień w chwili nabycia nieruchomości oraz wartości naniesień przyjętych przez strony umowy nabycia w chwili jej zawierania. W uzasadnieniu skargi i to tylko jednym zdaniem i bardzo ogólnie zarzucono, że organy, poza naruszeniem przepisów proceduralnych, naruszyły też przepisy prawa materialnego, jednakże Skarżąca nie wskazała ani tych przepisów prawa materialnego, ani nie określiła na czym miałoby polegać ich naruszenie, co istotnie utrudnia odniesienie się do tak ogólnego zarzutu.
Organy prawidłowo ustaliły istniejący w 2020 r. stan naniesień na gruncie, czyli rodzaj i wielkość budynków i budowli, a więc przedmiotów opodatkowania. Nie było potrzeby przesłuchiwania na te okoliczności w charakterze świadka B. K., skoro Wójt Gminy Rzeczyca dokonał, i to nie raz, oględzin i pomiarów przedmiotowej nieruchomości. Skoro zaś przedmiotowa decyzja dotyczy podatku za 2020 r., to istotne było ustalenie stanu przedmiotu opodatkowania na ten rok, a nie na wcześniejszy moment zakupu. Ponadto należy mieć na uwadze, że zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. z 2019 r. poz. 1170), w skrócie p.o.l., podstawę opodatkowania stanowi dla gruntów – powierzchnia, a dla budynków lub ich części – powierzchnia użytkowa, a zatem te wielkości były istotne dla obliczenia zobowiązania podatkowego, a nie wartości przyjęte przez strony umowy kupna – sprzedaży w chwili zawierania takiej umowy.
Powierzchnia użytkowa budynków została ustalona – zmierzona w czasie oględzin. Do pomiaru takiego nie jest wymagana specjalistyczna wiedza i mogli tego dokonać pracownicy urzędu gminy. Skarżąca zarzucając, że pomiarów dokonywały osoby nie mające w tym zakresie kwalifikacji ani merytorycznej wiedzy nie wskazała ani żadnego przepisu, z którego miałby wynikać wymóg posiadania specjalnych kwalifikacji w tym zakresie, ani nie wskazała na czym miałaby polegać wadliwość dokonanych pomiarów i jaka powinna być przyjęta prawidłowa powierzchnia użytkowa budynków. Z treści skargi wynika natomiast, że zawyżenie powierzchni użytkowej budynków Skarżąca upatruje w zaliczeniu do tej powierzchni ponad 750 m. kw. hali produkcyjnej, które nie były w 2020 r. wykorzystywane przez Spółkę w jej działalności produkcyjnej. Ten argument jednak nie ma znaczenia. Opodatkowaniu podlegały, i to według podwyższonych stawek, wszystkie budynki na przedmiotowej nieruchomości związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 p.o.l., czyli budynek socjalny i hale produkcyjne niezależnie od tego, że jakaś część hali mogła w tym czasie nie być przez Spółkę faktycznie wykorzystywana. Wynika to z art. 1a ust. 1 pkt 3 p.o.l. Wyłączenie części hali produkcyjnej z opodatkowania mogłoby zachodzić w razie spełnienia warunków określonych w ust. 2a tego przepisu, ale taki warunek nie zaistniał, na co nawet nie wskazuje Skarżąca. Podkreślić należy, że skarżąca Spółka jest podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą i cała przedmiotowa nieruchomość, a w tym budynki, jest związana z działalnością gospodarcza Spółki niezależnie od tego, czy w danym okresie Spółka faktycznie korzysta z wszystkich budynków, czy też nie. Przedmiotowe budynki mają przecież przeznaczenie gospodarcze (hala produkcyjne i budynek socjalny).
Nie są też uzasadnione zarzuty dotyczące zawyżenia podstawy opodatkowania w zakresie przyjętej powierzchni gruntów. Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2023 r., poz. 1752 ze zm.), podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Powierzchnia opodatkowanych gruntów została ustalona na podstawie zapisów w ewidencji gruntów. To nie jest sporne. Przedmiotem sporu, jak wynika z treści skargi, jest natomiast opodatkowanie części gruntów sklasyfikowanych w ewidencji gruntów jako grunty rolne.
Zgodnie z art. 2 ust. 2 p.o.l. podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne lub lasy (bo podlegają opodatkowaniu podatkiem rolnym lub leśnym). Jednakże użytki rolne zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. I w takim właśnie zakresie, ale nie w całości, organ opodatkował Spółce tę część gruntu, która była zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej. Spółka prowadzi działalność gospodarczą, to jest działalność tartaczną i składowanie surowca drzewnego mieści się w zakresie tej działalności. Dla takiej oceny nie ma znaczenia fakt, że składowany surowiec tartaczny w ramach jakiejś innej sprawy (sporu cywilnoprawnego) został zajęty czy też zabezpieczony.
Za uchyleniem zaskarżonej decyzji nie przemawia także to, że nie doręczono Spółce opinii biegłego. Akta sprawy były bowiem dla Spółki dostępne i jej ówczesny pełnomocnik się z nimi zapoznawał. Uchybienie proceduralne nie miało zatem wpływu na wynik sprawy. Ponadto Spółka nie występowała wcześniej o doręczenie odpisu opinii. W tej sytuacji trudno dopatrzyć się naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym.
W skardze nie ma zarzutów w zakresie ustalenia ilości i wartości budowli będących przedmiotem opodatkowania (kontenera wykorzystywanego na biuro, utwardzenia placu wokół budynku i utwardzonej drogi dojazdowej), a zatem ten aspekt sprawy nie wymaga wnikliwej oceny Sądu. Wskazać tylko można, że organy uzasadniły dlaczego i na jakiej podstawie wartość budowli w postaci utwardzenia placu została określona przez biegłego.
Z uwagi na powyższe skargę należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2003 r., poz. 1634).
A.M.