I SA/Łd 911/22

I SA/Łd 911/22 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2023-02-16
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-12-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Bożena Kasprzak /przewodniczący/
Ewa Cisowska-Sakrajda /sprawozdawca/
Grzegorz Potiopa
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Sygn. powiązane
II FSK 721/23 - Wyrok NSA z 2023-10-04
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1325
art. 54 § 1 pkt 3 i 7
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
Sentencja
Dnia 16 lutego 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Kasprzak, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda (spr.), Asesor WSA Grzegorz Potiopa, , po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2023 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 4 czerwca 2021 r. nr 1001-IEW-2.7010.5.2021.6.U12.BJ w przedmiocie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 i 2012 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 4 czerwca Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Łódź-Polesie z dnia 08 stycznia 2021 r. nr 1012- SER.7010.23757.2.2019 w sprawie zaliczenia wpłaty z dnia 16 sierpnia 2019 r. w kwocie 530.000,00 zł na poczet zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 rok, wynikającej z decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego Łódź-Polesie z dnia 14 lipca 2017 r. nr 1012- SPV1.4102.101.2017.MP.66346 utrzymanej w mocy decyzją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 27 czerwca 2019 r. nr 1001- IOD3.4102.111.2017.50.MF/1012, w tym na należność główną 7.683,90 zł oraz odsetki za zwłokę 5.152,00 zł; oraz za 2012 rok, wynikającej z decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego Łódź - Polesie z dnia 16 lutego 2018 r. nr 1012- SPVI.4102.102.2017.MP. 12538, utrzymanej w mocy decyzją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 27 czerwca 2019 r. nr 1001- IOD3.4102.26.2018.42/MF/l 012, w tym na należność główną 432.134,28 zł oraz odsetki za zwlokę 85.029,82 zł.
W obszernym i szczegółowym uzasadnieniu tego postanowienia Dyrektor - wskazując na podjęty w sprawie A. P. uchylający nieprawomocny wyrok WSA w Łodzi z dnia 26 listopada 2019 r., I SA/Łd 636/19 (za 2011r.) oraz uchylający nieprawomocny wyrok WSA w Łodzi z dnia 26 listopada 2019 r., I SA/Łd 637/19 (za 2012 r.), dokonanie przez skarżącego dobrowolnie w dniu 16 sierpnia 2019 r. wpłaty kwoty w wysokości 530.000,00 zł z żądaniem jej zaliczenia na poczet decyzji wymiarowych z dnia 27 czerwca 2019 r. w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 i 2012 r., postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Łódź-Polesie z dnia 20 sierpnia 2019 r. o zaliczeniu wpłaty na poczet zaległości za 2011 i 2012 r., a następnie powołując art. 70 § 1, § 6 pkt 1, art. 21 § 1, art. 51 § 1 i § 2, art. 62 § 1 i § 4 oraz 54 § 1 pkt 3, pkt 7 i § 2 o.p. - stwierdził, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w tych wyrokach uznał, iż zarzut dotyczący przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. i za 2012 r. jest nieuprawniony. Jak argumentował Dyrektor, bieg terminu przedawnienia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r., zgodnie z art. 70 § 1 o.p. upływałby z końcem 2017 r., a zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. z końcem 2018 r., gdyby nie doszło do okoliczności
powodujących wydłużenie podstawowego terminu przedawnienia, którą w tej sprawie było wszczęcie postępowania przygotowawczego w sprawie o przestępstwo skarbowe, zawiadomienie strony o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia pismem Naczelnika z dnia 22 października 2015 r. nr 1012-SW/60- 4/2015/MC/P, doręczonym stronie w dniu 27 października 2015 r., oraz zawiadomienie pełnomocnika strony pismem z dnia 30 listopada 2017 r. oraz pismem z dnia 03 października 2018 r. Czynność materialno-techniczna w postaci zaliczenia dokonanej wpłaty i wydanie stosownego postanowienia w tej sprawne nie jest - jak argumentował Dyrektor - postępowaniem, w którym organ podatkowy bada przebieg i celowość postępowania karnego skarbowego, w szczególności czy doszło do jego pozornego wszczęcia i prowadzenia. Postępowanie w sprawie zaliczenia wpłaty dokonanej przez podatnika na zaległości podatkowe zmierza jedynie do dokonania odpowiednich rozliczeń środków pieniężnych podatnika, które wpłacił do urzędu skarbowego. Postanowienie o zaliczeniu wpłaty nie kreuje nowego stanu faktycznego i prawnego, a jedynie potwierdza wykonanie czynności o charakterze rachunkowo-technicznym. W toku tych czynności nie bada się wysokości powstałych zobowiązali podatkowych, lecz zaspokaja się wierzytelności podatkowe w kształcie, jaki wnioskuje podatnik lub wyznaczają przepisy prawa podatkowego. Zaliczenie wpłaty na poczet zaległości podatkowej dokonuje się z mocy samego prawa i następuje z dniem jej dokonania, w tym przypadku z dniem 16 sierpnia 2019 r. Decydujące znaczenie dla oceny jego zgodności z prawem ma zatem ustalenie tego, czy zaległość podatkowa istniała w chwili dokonania wpłaty. Dyrektor podniósł, że podatnik - dokonując wpłaty w kwocie 530.000,00 zł w dniu 16 sierpnia 2019 r. - wskazał na przelewie jako tytuł wypłaty "Wykonanie wymagalnych decyzji DIAS z 27 czerwca 2019 r. p.d.o.f. za lata 2011 i 2012". Skoro zatem to sam podatnik wyraził wolę na poczet jakiego zobowiązania dokonuje wypłaty, to czynienie zarzutu, iż nie wiadomo z jakiego powodu wpłatę "z tytułu PIT" przeniesiono (zaliczono) na "PIT" za 2011 i 2012 r. jest nieuzasadnione.
Dyrektor wyjaśnił również, że wskazanymi wyrokami WSA w Łodzi wprawdzie uchylił decyzje wymiarowe za 2011 i 2012 r., jednakże są one nieprawomocne, a na dzień dokonania wpłaty, czyli na dzień 16 sierpnia 2019 r., istniały zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011-2012 r., co oznacza, że organ podatkowy pierwszej instancji, był zobligowany do zaliczenia wypłaty w kwocie
podkreślił, że zaliczenie wpłaty miało miejsce w czasie obowiązywania decyzji ostatecznych, a brak zaliczenia wpłaty zgodnie z dyspozycją podatnika w istocie oznaczałoby działanie wbrew woli wyrażonej w tytule wpłaty i prowadziło do sytuacji, w której strona zostałaby pozbawiona prawa do dobrowolnego wykonania swoich obowiązków podatkowych (wykonania decyzji). Decyzja przed uzyskaniem cechy i waloru ostateczności w toku administracyjnego postępowania podatkowego może być dobrowolnie wykonana przez jej adresata.
Dyrektor podniósł, że podejmowanie działań przez organ czy to z własnej inicjatywy, czy też w związku z wystąpieniem strony, jeśli jest ono zgodne z przepisami postępowania podatkowego, czy odwoławczego nie może być traktowane jako niezałatwienie sprawy z przyczyn leżących po stronie organu. Również korzystanie przez stronę z uprawnień procesowych, w sposób niewskazujący na ich nadużywanie, nie może być poczytywane jako przyczynienie się do opóźnienia w załatwieniu sprawy. W tym zakresie Dyrektor podkreślił, że podejmowane przez organ pierwszej instancji czynności udokumentowane są w aktach sprawy przekazanych do organu drugiej instancji, których sam spis składa się z 8 kart i 452 pozycji i ponad 2700 stron zgromadzonych akt sprawy. Zakres prowadzonego postępowania objął dwa zasadnicze zagadnienia: weryfikację dokonanych przez stronę odliczeń darowizn na cele kultu religijnego przekazanych na rzecz Rzymskokatolickiej Parafii Św. [...] w P.; oraz ustalenia prawidłowości opodatkowania dochodów uzyskanych z tytułu uczestnictwa Pana A. P. w Radzie Jakości Kształcenia powołanej przez spółkę C."[...]". Strona tylko w 2011 r. zawarła z tą Parafią umowy darowizny na łączną kwotę 300,000,00 zł na cele kultu religijnego, co wymagało przesłuchania wielu świadków, zaś Parafia nie dysponowała dowodami wydatkowania darowizny na cele kultu religijnego. W wielu przypadkach świadka nie można było przesłuchać w danym dniu z uwagi na nieobecność strony w kraju lub pobyt na urlopie. Przesłuchania świadka były wielokrotnie odwoływane, przekładane oraz skracane, łącznie przesłuchano wielu świadków. W toku prowadzonego postępowania, w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy i zweryfikowania zeznań złożonych przez świadków, organ podatkowy zwrócił się z pisemnymi zapytaniami do podmiotów świadczących usługi oraz dokonujących sprzedaży usług na rzecz Parafii św. [...] w P. oraz do podmiotów udzielających Parafii pomocy,
530.000,00 zł na poczet zaległości. Postanowienie w sprawie zaliczenia ma charakter aktu formalnego, stwierdza bowiem czynność materialno-techniczną polegającą na rozliczeniu dokonanej wpłaty, jest zatem ono kwestia wtórną do samego zaliczenia i pełni tylko funkcję informacyjną. Zaliczenie wpłaty podatku następuje z mocy prawa, zatem dokonuje się ono nie w dacie wydania zaskarżonego postanowienia organu pierwszej instancji, ale z dniem dokonania wpłaty do urzędu skarbowego, tj. z. dniem 16 sierpnia 2019 r., a zatem - co Dyrektor podkreślił - przed datą wydania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyroków uchylających decyzje będące podstawą przypisania zaległości. Co ważne, pomimo podjęcia tych nieprawomocnych wyroków w obrocie prawnym nadal pozostają zarówno decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego Łódź-Polesie określające wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011-2012 rok. Zaliczenia dobrowolnie dokonanej wpłaty, zgodnie z dyspozycją strony widniejącą na przelewie, w żaden sposób nie można zakwalifikować jako władcze działanie organu. W takich okolicznościach - wbrew art. 152 p.p.s.a. - została wykonana decyzja, ponieważ do zaliczenia doszło przed datą jej uchylenia, i co istotne - dobrowolnie, a nie wskutek przymusu administracyjnego. Wskazania w zapadłych w dniu 26 listopada 2019 r. wyrokach przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi dotyczyły określenia w prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011-2012 rok, a nie zaliczenia wpłat dobrowolnie dokonanych przez stronę w chwili, gdy jak sam podatnik wskazuje na dowodzie wpłaty, posiada wymagalne zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011-2012 rok. Zaliczenie dobrowolnie dokonanej wpłaty zgodnie ze wskazaniem podatnika i późniejsze wydanie postanowienia o jej zaliczeniu, nie było działaniem podlegającym ocenie prawnej i wskazaniami wyrażonymi w tych orzeczeniach, gdyż co do zasady orzeczenia te dotyczą oceny faktycznej i prawnej ustaleń dokonanych w zakresie prawidłowego określenia wysokości zobowiązań podatkowych. W tej sprawie wstrzymanie wykonania decyzji ostatecznej nie nastąpiło, gdyż zarówno organ podatkowy, jak też sąd administracyjny nie wydał postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji. Okoliczność toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie decyzji, z której wynikają przedmiotowe zaległości, pozostaje zatem na ten moment bez wpływu na wydane postanowienie o zaliczeniu wpłaty, ponieważ wyroki te nie są prawomocne. Dyrektor
postępowania podatkowe w zakresie rozliczeń z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 2010-2013. Okoliczności te dają, w ocenie Dyrektora, podstawę do przyjęcia, że czynności dowodowych podejmowanych przez organ pierwszej instancji realizowane były sukcesywnie, bez zbędnej zwłoki, a dokonywanie ich uzależnione było od udzielonych odpowiedzi i wyjaśnień, ich kompletności. Konieczność przeprowadzenia dalszych czynności podyktowana była wyczerpującym wyjaśnieniem okoliczności sprawy i zebraniem kompletnego materiału dowodowego. Wszystkie działania były podejmowane bez opieszałości oraz miały na celu doprowadzić do prawidłowego określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowymi od osób fizycznych za 2011 r. W tej sprawie konieczność przedłużenia postępowania podatkowego spowodowana została zatem ilością i rodzajem przeprowadzonych czynności związanych z zebraniem dowodów niezbędnych do prawidłowego zakończenia sprawy, czasem koniecznym do dokonania tych czynności przy zachowaniu zasady respektowania uprawnień strony, a czas oczekiwania na rezultaty podjętej przez organ czynności procesowej (np. wystosowanie wezwań, przesłuchania świadków) nie stanowi opóźnienia z przyczyn zależnych od organów. Skoro korzystanie przez stronę postępowania z przysługujących jej praw procesowych nie może być traktowane jako przyczynienie się strony do opóźnienia w wydaniu decyzji, to tak samo wypełnianie przez organ obowiązków procesowych, nierzadko skorelowanych z uprawnieniami strony, nie może być traktowane jako opóźnienie w wydaniu decyzji z przyczyn zależnych od organu. Przekroczenie terminu wskazanego w art. 54 § 1 pkt 7 o.p. nastąpiło zatem z przyczyn niezależnych od organu pierwszej instancji.
Dyrektor podniósł, że przez okres trwania postępowania przesłuchano 21 świadków, co daje średnią przesłuchania świadka co 70 dni. Jednakże na czas trwania postępowania miał wpływ fakt, że strona ostatecznie stawiała się na przesłuchanie dopiero po kilkukrotnie wystosowanych wezwaniach i wyznaczaniu za każdym razem nowych terminów stawienia się w organie. Przesłuchania świadka nie mogły się bowiem odbyć w wyznaczonych dniach, gdyż wskazywano na nieobecność strony w kraju lub pobyt na urlopie. Na czas przeprowadzenia poszczególnych czynności nie składał się wyłącznie dzień wystosowania konkretnego pisma, a również czas niezbędny do zachowania terminów procesowych przewidzianych dla takich czynności, czas do wpływu dokumentów, pozyskania żądanych informacji oraz
w szczególności ulg w spłacie zobowiązań; a ponadto dokonał analizy wydatków Parafii na podstawie Komunikatów Duszpasterskich i corocznych przesyłanych z okazji kolędy Listów do Parafian (łącznie 144 strony) oraz dwóch książek wydanych z okazji jubileuszu 25 i 30 — lecia Parafii pod wezwaniem [...] w P. oraz wyjaśnień P. Sp. z o.o. O.S.A. i T. S. A., które wynajmowały od Parafii powierzchnię na wieży kościoła. W wielu przypadkach podejmowanie kolejnych czynności dowodowych następowało na skutek analizy wcześniej zebranego materiału. Na każdym etapie postępowania prowadzono analizę materiału dowodowego pod kątem jego kompletności dla ustalenia stanu faktycznego i oceny prawno-podatkowej badanych zagadnień, poszukiwano dodatkowych źródeł dowodowych, ustalano dane i adresy świadków. W toku postępowania przedłożonych zostało 328 umów - zleceń 1512 rachunków wystawionych przez podatnika z tytułu wykonanych, usług - wszystkie dotyczyły roku 2011. Okazane dokumenty wymagały od organu podatkowego szczegółowej analiz. Na okoliczność wyjaśnienia celów powołania Rady Jakości Kształcenia działającej przy C. "[...]", jej zadań oraz faktycznego sposobu działania, wtoku postępowania przesłuchano m.in. jej członków – A. P. i S. J. oraz prezesa zarządu C. "[...]" – W. D., a także próbowano doprowadzić do przesłuchania E. P.. Do przesłuchania świadków doszło dopiero w wyniku przełożenia pierwotnie wyznaczonych terminów przesłuchań. Pomimo trzykrotnych prób przesłuchania E. P., do przesłuchania nie doszło ze względu na przeszkody w jej stawiennictwie w wyznaczonych przez urząd terminach. Dyrektor dodał, że obszerny materiał dowodowy, pozwalający ustalić przebieg postępowania podatkowego, nie ograniczał się jedynie do "skopiowania metryki i listy dokumentów". Treść informacji w nich zawartych została potwierdzona szeregiem dokumentów zebranych w sprawie, a następnie zweryfikowanych przed wydaniem zaskarżonego postanowienia.
Analiza przekazanych akt sprawy wskazuje, że z uwagi na stwierdzoną nierzetelność składanych rozliczeń m.in. za 2011 r., organ pierwszej instancji obowiązany był do wyjaśnienia wszelkich okoliczności sprawy w stopniu koniecznym dla jej rozstrzygnięcia i zebrania niezbędnych dowodów. Również odpowiedzi na wezwania organu nie były kompletne, co wymagało wysłania kolejnych wezwań. Z uwagi na charakter stwierdzonych nieprawidłowości prowadzono też jednocześnie
czas wpływu zwrotnych potwierdzeń odbioru wezwań i zawiadomień, co ma również związek z koniecznością respektowania uprawnień strony postępowania. Wyznaczone ustawą terminy do zrealizowania danej czynności, czy problemy związane z doręczeniem korespondencji czy odpowiedziami na nie, wydłużą w sposób usprawiedliwiony czas prowadzonego postępowania. Biorąc pod uwagę zakres prowadzonego postępowania podatkowego, złożoność sprawy oraz ilość dokumentów, która znajduje odzwierciedlenie w zgromadzonych aktach postępowania i które należało zweryfikować, nie można przypisać organowi pierwszej instancji przewlekłości, opieszałości lub zaniechania. Nie wszystkie bowiem czynności dokonywane przez organ znajdują bezpośrednie odzwierciedlenie w aktach administracyjnych. Organ nie tylko gromadzi dowody i wydaje rozstrzygnięcia, ale również dokonuje analizy zgromadzonego materiału sprawy zarówno z punktu widzenia prawa materialnego, jak i zasad logicznego rozumowania. Na czynności te musi mieć zagwarantowaną odpowiednią do stopnia skomplikowania sprawy ilość czasu. Rzutują one bowiem na jakość wydawanych rozstrzygnięć.
Dyrektor wskazał również, że w aktach tej sprawy znajduje się pełnomocnictwo szczególne druk PPS-1 (przekazane do organu w dniu 14 listopada 2019 r.), na podstawie którego upoważniono adwokata W. O. do reprezentowania strony w postępowaniu przed tutejszym organem w tej sprawie. Nie bez znaczenia pozostaje fakt, iż w tym umocowaniu wskazano adres elektronicznej skrzynki podawczej na platformie ePUAP (identyfikator użytkownika i skrytkę). Zasadą pozostaje zaś doręczanie korespondencji profesjonalnemu pełnomocnikowi za pomocą środków komunikacji elektronicznej na wskazany przez niego adres elektroniczny. Doręczanie korespondencji na tradycyjny adres pocztowy jest natomiast możliwe wyłącznie w przypadku wystąpienia problemów technicznych uniemożliwiających organowi podatkowemu doręczenie pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej.
W skardze na to postanowienie A. P., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucił naruszenie:
art. 152 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 62 § 1 i 4 o.p. poprzez zaliczenie wpłaty na poczet zobowiązań podatkowych, które nie były wymagalne, gdyż ostateczna decyzja DIAS w Łodzi, w oparciu o którą ustalono zobowiązanie podatkowe w PIT za 2011 i 2012 r.
została uchylona na mocy wyroku WSA w Łodzi z dnia 27 czerwca 2019 r., I SA/Łd 637/19 (PIT 2012 r.) i 636/19 (PIT 2011 r.). A biorąc pod uwagę, że zgodnie z art.
§ 1 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi na akt lub czynność, nie wywołują one skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku, chyba że sąd postanowi inaczej, podkreślić należy że:
w dniu 16 sierpnia 2019 r. A. P. dokonał wpłaty kwoty 530.000,00 zł na poczet bieżących zobowiązań podatkowych,
w dniu 26 listopada 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wydał wyrok w sprawie o sygn. I SA/Łd 636/19, którym uchylił w całości decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 27 czerwca 2019 r. nr 1001- IOD3.4102.111.2017.50/MF/1012 (PIT 2011 r.), a także wyrok o sygn. I SA/Łd 637/19, którym uchylił w całości decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 27 czerwca 2019 r. nr 1001- IOD3.4102.26.2018.42/MF/1012 (PIT 2012 r-).
w dniu 22 stycznia 2020 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi wniósł od tego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego,
w dniu 24 stycznia 2020 r. A. P. wniósł od tego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego,
w dniu 08 stycznia 2021 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego Łódź-Polesie, po uchyleniu jego wcześniejszego postanowienia przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi, wydał postanowienie nr 1012- SER.7010.23757.2.2019,
w dniu 28 stycznia 2021 r. A. P. wniósł od powyższego postanowienia zażalenie,
9) w dniu 4 czerwca 2021 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi postanowieniem nr 1001-iew-2.7010.5.2021.6.U12.bj utrzymał powyższe postanowienie w mocy.
Mając na uwadze powyższe skarżący podkreślił, że Naczelnik Urzędu Skarbowego Łódź-Polesie oraz Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi nie zastosowali się do brzmienia art. 152 p.p.s.a., przez co naruszyli ten przepis. W sytuacji uchylenia decyzji wymiarowej przez Sąd organ nie jest bowiem władny wydawać tego typu postanowień. Ponadto, organ naruszył także w konsekwencji art.
p.p.s.a zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których
działanie (...) było przedmiotem zaskarżenia (...). Biorąc pod uwagę, że uchylenie decyzji wymiarowej wywołało skutek jak w przypadku art. 61 § 3 p.p.s.a., to skarżący podkreślił, że organ nie powinien podejmować takich czynności, które sprzeczne są ze wskazaniami Sądu wyrażonymi w wyroku i na dodatek uzasadnieniu. Wydając postanowienia, jak powyżej organ, nie zastosował się do przepisów prawa, a tym samym za nic miał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który winien respektować.
Skarżący podkreślił, że organ w zakresie zaliczenia wpłaty nie dokonuje wyłącznie czynności materialno-technicznej, do której wydania miałby być zmuszony z mocy prawa, lecz wydaje postanowienie, co do którego wydania winien się wstrzymać m.in. w sytuacji takiej jaka występuje na kanwie niniejszej sprawy.
art. 239a o.p. (w zw. z art. 152 p.p.s.a.) z uwagi na okoliczność, że po uchyleniu w całości decyzji Dyrektora Izby Administracji w Łodzi z dnia 27 czerwca 2019 r. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi brak jest obecnie w obrocie prawnym ostatecznej decyzji, która pozwalałaby na zaliczanie na poczet nieostatecznego zobowiązania podatkowego nadpłat lub zwrotów. W wyniku uchylenia decyzji powstał w sprawie stan zawieszenia, który w tej konfiguracji procesowej nie pozwala organom na wydawanie postanowień w zakresie zaliczania wpłat na poczet nieostatecznego zobowiązania podatkowego.
art. 54 § 1 pkt 7 oraz pkt 3 w zw. z art, 217 § 1 pkt 5 i § 2 o.p. poprzez jego niezastosowanie i naliczenie odsetek także za okres, za który odsetki nie powinny być naliczane.
Biorąc pod uwagę, że decyzja organu I instancji została doręczona stronie po upływie dłuższego okresu niż 3 miesiące oraz że decyzja organu II instancji nie została wydana w terminie, o którym mowa w art. 139 § 3 o.p., tj. w terminie 2 miesięcy od dnia otrzymania odwołania przez tenże organ, nie ulega wątpliwości, że organ winien zaniechać naliczania odsetek oraz w tym zakresie zmienić swoje rozstrzygnięcia.
art. 187 § 1, w zw. z art. 122, w zw. z art. 121 § 1, w zw. z art. 54 § 1 pkt 7 i 3, w zw. z art. 125 § 1 o.p., poprzez niepoczynienie przez organ ustaleń w zakresie czasokresu trwania postępowania, z wydzieleniem tego okresu, za którego długość trwania winę ponosi wyłącznie organ. Podkreślić bowiem należy, że w świetle art. 54 o.p. odsetek winno się nie naliczać gdy na przedłużenie się postępowania wpływ
miało zawinione bezczynne lub przewlekłe działanie organu. A ponieważ postępowanie w każdej instancji trwało o wiele dłużej, to w ocenie podatnika, z art. 54 o.p. wypływa zasada i domniemanie zawinionego wpływu działania organu na powstanie odsetek, gdy czas trwania postępowania przekroczy wskazane w § 1 pkt 7 i 3 okresy. Jeżeli więc organ nie czyni w tym zakresie żadnych szczegółowych ustaleń, to trzeba domniemać, że ponosi pełną winę za przewlekłość postępowania. Skarżący podkreślił, że o ile organ zawarł w tabelkach wykaz dokonanych czynności, co miało sprawić pozór bardzo dokładnego zbadania sprawy pod kątem naliczania odsetek, to organ winien także wykazać, że przeprowadzone w sprawie czynności były uzasadnione, tj. że miały wykazać istotne okoliczności, czego nie uczynił. W ocenie podatnika organ podjął szereg czynności, które w ogóle nie wpłynęły - z obiektywnego punktu widzenia - na ustalenia organu poczynione w decyzji. To wskazuje, że o ile organ rzeczywiście dokonał wskazanych przez niego czynności, to większość pozostała bez wpływu na wydaną decyzję. To wskazuje więc, że bezpodstawne działania organu wpłynęły na czasokres trwania postępowania i powstanie okresów odsetkowych, które nie powinny obciążać podatnika.
art. 70 § 1 o.p. oraz 70 § 6 o.p., poprzez zaliczenie z urzędu wpłaty podatnika na poczet przedawnionego zobowiązania podatkowego, w wyniku błędnego uznania, że pozorne wszczęcie i prowadzenie postępowania karnoskarbowego mogło zawiesić bieg terminu przedawnienia, podczas gdy z samego tylko instrumentalnego wszczęcia postępowania, nie można wywieść jakoby wolą organu było jego prowadzenie. O ile bowiem organ wydał postanowienie o wszczęciu postępowania karnoskarbowego (corpus) o tyle jego działania wskazują, że nie miał rzeczywistej woli jego prowadzenia (animus). W świetle tego zarzutu skarżący podkreślił, że teoretycznie rzecz biorąc postępowanie karnoskarbowe toczy się od 7 września 2015 r., a więc przez ponad 5 lat. W przypadku rzeczywistej woli prowadzenia tego postępowania akta sprawy składałyby się ze znacznej ilości kart, wskazującej, że organ w sposób rzeczywisty prowadzi to postępowanie. Z analizy akt postępowania karnoskarbowego wynika jednak, że organ w czasie 5 lat nie przeprowadził niemalże żadnej czynności. To wskazuje na pozorność wszczęcia postępowania karnoskarbowego i nie sposób jest uznać, że termin przedawnienia uległ zawieszeniu.
art. 188 o.p. w zw. z art. 181 o.p. w zw. z art. 187 § 1 o.p. w zw. z art. 122 o.p. w zw. z art. 121 § 1 o.p., poprzez nieprzeprowadzenie dowodu wnioskowanego przez stronę w odwołaniu i jego pominięcie, tj. wniosku o załączenie do akt niniejszego postępowania kserokopii akt postępowania karnoskarbowego na okoliczność weryfikacji jakie samodzielne ustalenia poczynił przez 5 lat organ w sprawie karnoskarbowej, a tym samym na okoliczność instrumentalnego i pozornego wszczęcia postępowania karnoskarbowego. W konsekwencji na okoliczność przedawnienia zobowiązania podatkowego, co w kontekście uchwały 7 sędziów NSA z dnia 24 maja 2021 r. winno mieć istotne znaczenie.
art. 187 § 1 o.p. w zw. z art. 122 o.p. w zw. z art. 121 § 1 o.p., poprzez błędne i dowolne uznanie, że A. P., dokonując w dniu 16 sierpnia 2019 r. wpłaty na poczet bieżących zobowiązań podatkowych, dążył do wygaszenia zobowiązania za 2011 r., podczas gdy kwestionował on decyzje wymiarowe, także w czasie wpłaty kwoty 530.000 zł do US i w żadnym zakresie nie wyrażał woli wygaszenia przez zapłatę zobowiązania podatkowego za 2011 r.
W związku z powyższym, skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego Łódź-Polesie z dnia 8 stycznia 2021 r. nr 1012-SER.7010.23757.2.2019 i umorzenie postępowania lub ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych w kwocie 5.400 zł.
W odpowiedzi na tę skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
W tej sprawie wyrokiem z dnia 4 listopada 2021 r., I SA/Łd 563/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił zaskarżone postanowienie, natomiast Naczelny Sąd Administracyjny - po rozpoznaniu skarg kasacyjnych - wyrokiem z dnia 27 września 2022 r., II FSK 61/22, uchylił zaskarżony tą skargą wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpoznania.
Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu tego wyroku wskazał, że zaliczenie wpłaty w formie postanowienia ma charakter deklaratoryjny, nie kreuje nowego stanu faktycznego ani prawnego a jedynie potwierdza dokonanie czynności o charakterze rachunkowo-technicznym. Zaliczenie wpłaty następuje z chwilą jej
dokonania a nie doręczenia podatnikowi postanowienia o je zaliczeniu. W sprawie wymiaru podatku uchylono jedynie decyzję organu odwoławczego, a nie decyzję organu I instancji, która funkcjonowała w obrocie prawnym nie mając jedynie przymiotu decyzji ostatecznej. Nie oznaczało to definitywnego unicestwienia określonego tą decyzją zobowiązania podatkowego, zaś uchylenie decyzji organu odwoławczego powoduje jedynie to, że od tego momentu nie wywołuje ona skutków procesowych i materialnych. Dodatkowe NSA wskazał, że wyrok sądu I instancji uchylający ostateczną decyzję wymiarową nie zyskał waloru prawomocności i został uchylony wyrokiem NSA z dnia 20 kwietnia 2020 r., II FSK 708/20 i 709/20, którym oddalono skargę skarżącej na decyzję w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2011 i 2012. Wobec tego zadaniem Sądu I instancji w toku ponowionego postępowania sądowoadministracyjnego winno być ponowne rozpoznanie skargi skarżącej z uwzględnieniem dokonanej przez sąd odwoławczy oceny prawnej, a także dokonania oceny zasadności zarzutów odnoszących się do ustalenia okresów, za które nie są obliczane odsetki za zwłokę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje:
Zgodnie z art. 119 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2022r. poz. 329), zwanej p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli: 1) decyzja lub postanowienie są dotknięte wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach albo wydane zostały z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania; 2) strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy; 3) przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania; 5) decyzja została wydana w postępowaniu uproszczonym, o którym mowa w dziale II w rozdziale 14 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Na mocy art. 120
p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Stosownie zaś do art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.
Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).
Rozpoznając ponownie, w trybie uproszczonym, w tak zakreślonej kognicji skargę - Sąd stwierdził, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, organ odwoławczy nie naruszył bowiem przepisów prawa w sposób skutkujący uchyleniem zaskarżonego postanowienia.
Istota sporu w tej sprawie, a wyrażona licznie i obszernie sformułowanymi zarzutami, sprowadza się do dwóch kwestii, po pierwsze, dopuszczalności zaliczenia wpłaty w kwocie 530.000,00 zł na poczet zobowiązania w podatku dochodowym za 2011 i 2012 r. w sytuacji uchylenia przez WSA wyrokami z dnia 27 czerwca 2019 r., I SA/Łd 636/19, i I SA/Łd 637/19, decyzji odwoławczych w wymiarze zobowiązania, co oznacza, że w obrocie brak jest ostatecznych i wykonalnych
decyzji; oraz po drugie, wadliwego naliczenia odsetek z tytułu zwłoki wobec przekroczenia przez organ pierwszej instancji terminu rozpoznania spraw oraz zaliczenie wpłaty na poczet przedawnionego zobowiązania podatkowego przy nie ustalonych okolicznościach zawieszenia biegu terminu przedawnienia.
Rozpoznając pierwszą grupę zarzutów - Sąd stwierdza, że kwestia dopuszczalności zaliczenia dobrowolnie dokonanej przez skarżącego wpłaty na poczet zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2021 i 2012 r. została w sposób wiążący przesądzona w wyroku NSA z dnia 27 września 2022 r., II FSK 61/22, którym to wyrokiem uchylono poprzednio podjęty w tej sprawie przez WSA w Łodzi wyrok z dnia 4 listopada 2021 r., I SA/Łd 563/21. Ocena ta wiąże WSA w Łodzi, któremu sprawę przekazano do ponownego rozpoznania na mocy art. 190 p.p.s.a. Związanie to oznacza bowiem, że sąd ponownie rozpoznający sprawę nie może dokonywać ocen odmiennych od dokonanej w wyroku NSA. Wobec tego zważywszy na treść uzasadnienia tegoż wyroku NSA w zakresie tej kwestii wystarczy ograniczyć się do stwierdzenia, że zarzuty skargi są bezzasadne, bowiem - jak wskazał NSA w tym wyroku - zaliczenie wpłaty następuje z chwilą jej dokonania, a uchylenie wyrokiem wojewódzkiego sądu administracyjnego jedynie decyzji odwoławczej, nie zaś decyzji pierwszoinstancyjnej, która nadal pozostaje w obrocie prawnym, choć nie ma już charakteru decyzji ostatecznej, nie oznacza definitywnego unicestwienia określonego tą decyzją zobowiązania podatkowego. Uchylenie decyzji powoduje jedynie, że od tego momentu nie wywołuje ona skutków procesowych i materialnych, a w tej sprawie wpłata została dokonana dobrowolnie i skarżący nie składał żadnych dyspozycji co do innego jej rozdysponowania. Organ obowiązany był zatem zaliczyć tę kwotę zgodnie z dyspozycją skarżącego. Na marginesie uzupełniająco Sąd dodaje, iż NSA wyrokami z dnia 20 kwietnia 2022 r., I II FSK 708, i II FSK 709/20, uchylił wyroki WSA w Łodzi z dnia 26 listopada 2019 r., I SA/Łd 636/19, i I SA/Łd 637/19, i oddalił skargi na decyzje wymiarowe. Ta zaś okoliczność oznacza, iż decyzje wymiarowe są już ostateczne i prawomocne, co tym bardziej czyni tę grupę zarzutów skargi niezasadnymi, niezalenie od wcześniejszej argumentacji.
W zakresie drugiej grupy zarzutów - Sąd zauważa natomiast, że we wskazanym wyroku NSA wskazał na konieczność w toku ponownego rozpoznawania sprawy zbadania zarzutów skargi odnoszących się do ustalenia okresów, za które nie
są obliczane odsetki za zwłokę, a które to zarzuty pierwotnie nie były przez WSA w Łodzi rozpoznawane jako przedwczesne i bezprzedmiotowe.
A zatem ponownie rozpoznając sprawę w tym zakresie Sąd stwierdza, że podstawą wszelkich ocen dotyczących legalności naliczania odsetek w okresach objętych dyspozycją art. 54 § 1 pkt 3 i 7 o.p. winno stać się stwierdzenie, czy czynności podjęte przez organy podatkowe spełniają warunki enumeratywnie wymienione w wyroku NSA z dnia 13 listopada 2009 r., II FSK 907/09. W wyroku tym stwierdzono, że "oceniając, czy przedłużenie postępowania nastąpiło z przyczyn niezależnych od organu w rozumieniu art. 54 § 2 o.p., należy mieć na względzie złożoność sprawy, ilość i rodzaj przeprowadzanych dowodów, a także terminowość i celowość czynności podejmowanych przez organ w toku postępowania, prawidłowe zorganizowanie postępowania, czas niezbędny do dokonania czynności organizacyjnych (np. wezwania świadków czy pozyskania informacji od innych organów). Jeżeli czynności te zajmowały odpowiednią ilość czasu i uzasadnione były z uwagi na zawiłość sprawy i jej etap oraz z uwagi na konieczność respektowania uprawnień stron postępowania, to uznać należy, że przedłużenie postępowania nastąpiło z przyczyn niezależnych od organu".
Wobec tego Sąd rozpoznający tą sprawę stwierdza, że złożoność sprawy dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2011 i 2012 nie jest kwestionowana przez żadną ze stron procesu. O stopniu jej trudności najlepiej świadczy okoliczność, że sądy administracyjne wyraziły odmienne poglądy prawne dotyczące zobowiązania skarżącej w wymienionym podatku. Wyrok WSA w Łodzi z dnia 26 listopada 2019 r., I SA/Łd 636/19, i I SA/Łd 637/19, uwzględniający skargę został uchylony wyrokiem NSA z dnia 20 kwietnia 2022 r., II FSK 708/20, i II FSK 709/22, który uwzględnił skargę kasacyjną organu i oddalił skargę na decyzję w przedmiocie określenia skarżącej wysokości zobowiązania w omawianym podatku.
Ilość i rodzaj przeprowadzonych dowodów w sprawie wymiarowej jedynie potwierdza jej złożoność. Wzięcie pod uwagę okoliczności, że postępowanie obejmowało weryfikację dokonanych przez skarżącego odliczeń darowizn na cele kultu religijnego przekazanych na rzecz Parafii Rzymskokatolickiej św. [...] w P. oraz prawidłowość opodatkowania dochodów z tytułu uczestnictwa skarżącego w Radzie Jakości Kształcenia powołanej w spółce C. Ż. przekonuje, że ustalenie faktów istotnych w sprawie wymagało
zgromadzenia obszernego materiału dowodowego. Należy zauważyć, że wobec braku udokumentowania przez wymienioną Parafię wydatków poczynionych ze środków pochodzących z darowizn na cele uzasadniające przyznanie ulgi podatkowej ciężar dowodu w tym zakresie wziął na siebie organ podatkowy. W ramach tego elementu podatkowoprawnego stanu faktycznego organ ustalił rzeczywiste przeznaczenie wydatków, skompletował stosowną dokumentację, wystąpił do wielu instytucji, w tym także kościelnych, przesłuchał kilkunastu świadków, w tym czterokrotnie proboszcza wymienionej Parafii.
Z kolei dochody skarżącego z drugiego z wymienionych źródeł były weryfikowane w toku postępowania wymiarowego na podstawie analizy dokumentacji spółki Z.. W ramach tej dokumentacji przeanalizowano ok. 328 umów zleceń i 1.512 rachunków wystawionych przez skarżącego z tytułu wykonywanych usług za 2011 r. Przesłuchano także kilkunastu świadków. Trzykrotnie próbowano też przesłuchać E. P., lecz z powodu przeszkód leżących po jej stronie próby te okazały się bezskuteczne.
Pamiętać trzeba i o tym, że organ zachowywał wymagane prawem terminy zawiadomień strony o kolejnych czynnościach.
Jak wskazał organ zgromadzony materiał dowodowy składa się z 12 tomów akt zawierających 2.700 kart. W ocenie Sądu uzasadnione jest stanowisko organu, że złożony i wielowątkowy charakter sprawy oraz obszerność materiału dowodowego wymagały czasochłonnej analizy. Nie bez znaczenia dla oceny prawidłowości i terminowości działań organu pozostaje i to, że strona skarżąca wykazywała w toku postępowania podatkowego znaczną aktywność składając obszerne wnioski dowodowe wymagające analizy i stosownej reakcji ze strony organu.
Celowość przeprowadzania określonych dowodów, jak Sądowi wiadomo z urzędu, zawsze może wzbudzać wątpliwości w zależności od taktyki przyjętej przez stronę i sposobu prezentowania swego stanowiska w kontekście oczekiwanego rozstrzygnięcia. Jednak zadaniem organu w toku postępowania jest zebranie spośród wszystkich faktów dotyczących danej sprawy podatkowej faktów istotnych, to jest tych, które nie pozostają obojętne dla rozstrzygnięcia. Dlatego organ ma obowiązek zbadać wszelkie okoliczności związane ze sprawą, co nie znaczy, że na wszystkie winien się powoływać w decyzji kończącej postępowanie podatkowe. Stąd
też nie można uznać za zasadnej argumentacji skargi co do tego, że dużej ilości zgromadzonej dokumentacji organ nie brał pod uwagę przy rozpoznawaniu sprawy.
Jedynie na marginesie Sąd zauważa, że w skardze strona skarżąca nie podważa zasadności przeprowadzania określonych dowodów, lecz skupia swą uwagę na znacznym przekroczeniu czasu trwania postępowania, co zresztą przyznaje sam organ. Niezależnie bowiem od tego, która ze stron ma rację obliczając długość trwania przedmiotowego postępowania to przekroczenie to uznać należy za znaczne. Jednak w ocenie Sądu sama długość opóźnienia nie ma decydującego znaczenia w obliczu wagi i wielkości materiału dowodowego, z którym mierzy się organ.
Błędne jest też stanowisko strony skarżącej sprowadzające się do twierdzenia, że organ winien powołać okoliczności wskazujące, że strona skarżąca przyczyniła się do przedłużenia postępowania. Stanowisko to jest niezasadne, gdyż organ bynajmniej nie powoływał się na przyczynienie strony do przedłużenia postępowania, lecz na to, że opóźnienie powstało z przyczyn niezależnych od organu. Zdaniem Sądu rozpoznającego tą sprawę powyższe wywody wskazują na zasadność tak przedstawionego stanowiska organu.
Nie jest przy tym tak, jak zdaje się widzieć to strona skarżąca, a mianowicie, że zasada szybkości postępowania musi determinować poczynania organów podatkowych. W ocenie Sądu prymat w postępowaniu podatkowym, podobnie jak w każdym postępowaniu toczącym się na podstawie ustawy w demokratycznym państwie prawa, winny mieć zasada legalizmu i zasada dążenia do ustalenia rzeczywistego stanu faktów, które to zasady w postępowaniu podatkowym są wyrażone w art. 120 i art. 122 o.p. Postępowanie prowadzone przez organy podatkowe w tej sprawie spełnia - co Sąd podkreśla - powyższy warunek, o czym świadczy powołany wyżej wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2022r., sygn. akt II FSK 708/20 i II FSK 709/20.
Nie ma też racji strona skarżąca powołując się na uchwałę NSA z dnia 26 października 2015 r., I FPS 2/15. Strona skarżąca zapomina lub nie chce pamiętać o tym, że uchwała ta nie ma zastosowania w rozpoznawanej sprawie, gdyż dotyczy sytuacji, w której decyzja wymiarowa zostaje uchylona w toku instancji administracyjnej. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie decyzja wymiarowa organu I
instancji nie dosyć, że nie została uchylona w toku instancji podatkowej, to zyskała status prawomocnej na podstawie wskazanych wyżej wyroków NSA.
Za nieuprawniony uznać należy zarzut skargi, iż o opieszałości organu świadczy fakt, że w toku postępowania przesłuchano 21 świadków, co oznacza, że średnio słuchano świadka co 70 dni. Przyjęta przez stronę skarżącą formuła mogłaby odnieść zamierzony skutek jedynie w sytuacji, gdyby całe postępowanie podatkowe polegało wyłącznie na przesłuchiwaniu świadków. Jednak jak wiadomo tak nie jest. Zgodnie z art. 180 § 1 o.p. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Przepis ten bynajmniej nie ustanawia prymatu osobowych źródeł dowodowych nad innymi dowodami w postępowaniu podatkowym. Stawia za to znak równości między wszelkimi dowodami z wyjątkiem dokumentów urzędowych, których moc i wiarygodność jest wzmocniona (art. 193 § 1 - § 3 o.p.), wobec czego argumentowanie o znacznych odstępach czasu między kolejnymi przesłuchaniami świadków w toku postępowania jest pozbawione podstaw.
Zarzuty odnoszące się do przedawnienia przedmiotowego zobowiązania nie mogły w rozpoznawanej sprawie przynieść zamierzonego rezultatu, gdyż w tym zakresie wypowiedziały się sądy obu instancji to jest WSA w Łodzi w cytowanych wyżej wyrokach z dnia 26 listopada 2019r" I SA/Łd 636/19, i I SA/Łd 637/19, oraz NSA w również przywoływanych wyrokach z dnia 20 kwietnia 2022 r., II FSK 708/20, i II FSK 709/20, oddalając skargi na decyzje wymiarowe.
Wreszcie nie są także zasadne zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego. Teza strony skarżącej o pozornym zbadaniu sprawy przez organ odwoławczy jawi się jako gołosłowna polemika z ustaleniami postępowania nie będąc popartą żadnym dowodem. Trudno winić organ, jak chce tego strona skarżąca, za niewyodrębnienie okresu, za którego długość winę ponosi wyłącznie tenże organ, skoro organ nie widzi swej winy w długości czasu trwania postępowania, co zresztą w pełni akceptuje Sąd rozpoznający te sprawę.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
Ake.
-----------------------
Sygn. akt I SA/Łd 911/22
Sygn. akt I SA/Łd 911/22
2
#
Sygn. akt I SA/Łd 911/22
Sygn. akt I SA/Łd 911/22
Sygn. akt I SA/Łd 911/22
5
6
Sygn. akt I SA/Łd 911/22
Sygn. akt I SA/Łd 911/22
10
9
Sygn. akt I SA/Łd 911/22
Sygn. akt I SA/Łd 911/22
18
17
Sygn. akt I SA/Łd 911/22
11