I SA/Łd 904/22

I SA/Łd 904/22 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2023-02-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-12-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Agnieszka Gortych-Ratajczyk /sprawozdawca/
Joanna Grzegorczyk-Drozda /przewodniczący/
Paweł Kowalski
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1540
art. 67a par. 1 pkt 3
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda Sędziowie: Sędzia WSA Paweł Kowalski Asesor WSA Agnieszka Gortych-Ratajczyk (spr.) Protokolant: St. asystent sędziego Maciej Dębski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2023 r. sprawy ze skargi J. U. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 5 października 2022 r. nr 1001-IEW-1.4261.10.2022.15.U14.RW w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodu nieznajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2007 r. wraz z odsetkami za zwłokę oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 5 października 2022 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi, po rozpatrzeniu odwołania J.U., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego Łódź-Widzew z dnia 26 stycznia 2022 r. o odmowie umorzenia zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodu nieznajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2007 rok w kwocie 121.308,00 zł wraz odsetkami za zwłokę.
Z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika, iż pismem z dnia 7 czerwca 2019 r. podatnik wskazując na przedawnienie zobowiązania, wystąpił o umorzenie zaległości w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodu nieznajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2007 rok.
Decyzją z dnia 25 października 2019 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego Łódź-Widzew odmówił stronie umorzenia opisanych zaległości. W wyniku przeprowadzonego postępowania odwoławczego, decyzją z dnia 16 stycznia 2020 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi uchylił w całości decyzję z dnia 25 października 2019 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
W rezultacie ponownie przeprowadzonego postępowania podatkowego, decyzją z dnia 26 stycznia 2022 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego Łódź-Widzew, na podstawie art. 207, art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm.) dalej O.p., odmówił podatnikowi umorzenia zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodu nieznajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2007 rok.
W terminie prawem przewidzianym J.U. wniósł odwołanie. Pełnomocnik odwołującego zarzucił organowi naruszenie szeregu przepisów, w tym art. 120, art. 121, art. 67a § 1 pkt 3 w zw. z art. 187 § 1 i art. 191 O.p. Nadto brak uwzględnienia w trakcie procedowania sprawy, treści uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 maja 202Ir., sygn. akt I FPS 1/21, co do oceny wszczęcia postępowania karnego, w stanie prawnym przyjmowanym przez organ, na jeden miesiąc i 23 dni przed terminem przedawnienia, wyłącznie w celu zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w rozumieniu art. 70c O.p. Pełnomocnik strony wniósł o uchylenie decyzji i rozstrzygnięcie sprawy merytorycznie.
Przywołaną na wstępie decyzją z dnia 5 października 2022 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi podzielił ustalenia i wywiedzioną z nich ocenę organu I instancji, czemu dał wyraz utrzymując w mocy decyzję z dnia 26 stycznia 2022 r.
Na wstępie organ odwoławczy wyjaśnił i wyczerpująco wykazał w uzasadnieniu decyzji, iż w sprawie nie doszło do przedawnienia. Jak bowiem wynika z akt sprawy, decyzją z dnia 14 maja 2013 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej ustalił stronie wysokość zobowiązania podatkowego za 2007 rok i wprawdzie, po rozpatrzeniu odwołania, opisana decyzja została zreformowana decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 21 listopada 2014 r. to uwzględniając zapis art. 70 i art. 47 O.p. termin płatności podatku należy liczyć od daty doręczenia decyzji organu I instancji, czyli w tej sprawie od daty doręczenia decyzji z dnia 14 maja 2013 r. co miało miejsce w dniu 20 maja 2013 r. Zatem termin płatności zobowiązania, którego dotyczy sprawa upływał z dniem 3 czerwca 2013 r. Termin przedawnienia tej zaległości powinien zatem rozpocząć swój bieg od dnia 1 stycznia 2014 r. Tak się jednak nie stało, bowiem z dniem 7 listopada 2013 r. wszczęte zostało postępowanie karno-skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, zaistniała zatem okoliczność tamująca bieg terminu przedawnienia i co istotne termin przedawnienia rozpoczął swój bieg po ustaniu przesłanki zawieszającej, tj. od dnia 18 kwietnia 2019 r., zatem na chwilę obecną prognozowany termin przedawnienia zobowiązania to 18 kwietnia 2024 r.
Organ wskazał dodatkowo, iż z uwagi na wszczęcie postępowania karno-skarbowego – postanowieniem z dnia 7 listopada 2013 r., a więc przed rozpoczęciem biegu terminu przedawnienia, chybiony jest zarzut instrumentalnego wszczęcia postępowania karno-skarbowego.
Przechodząc do oceny zasadności wniosku strony, organ odwoławczy przedstawił charakterystykę instytucji opisanej w przepisie art. 67a O.p. stwierdzając, iż wnikliwa analiza zgromadzonego materiału dowodowego, w tym dokumentów przedłożonych przez stronę, jak i zgromadzonych z urzędu, w świetle całokształtu sprawy uzasadnia ocenę organu I instancji, iż w sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek. Nie kwestionując ciężkiej sytuacji zdrowotnej strony, jak i sytuacji materialnej organ ocenił, iż za uwzględnieniem wniosku strony nie przemawia ważny interes podatnika, jak i nie można w sprawie mówić o interesie publicznym, nie można bowiem pominąć, iż zaległość podatkowa strony nie powstała z przyczyn niezależnych od strony.
Organ wskazał, iż jak ustalono w toku postępowania, postępowanie egzekucyjne dotyczące zobowiązania za 2007 rok zostało umorzone, jako bezskuteczne postanowieniem organu egzekucyjnego z dnia 5 grudnia 2016 r. Zgodnie z oświadczeniami o stanie majątkowym oraz złożonymi w sprawie dodatkowymi wyjaśnieniami, podatnik prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, ale nie ponosi wydatków na swoje bieżące utrzymanie, ponieważ zamieszkuje u swojej rodziny, która pokrywa koszty związane z utrzymaniem strony. Od czerwca 2019 roku strona posiada rozdzielność majątkową z małżonką, jest w trakcie rozwodu. Podatnik pozostaje w wieku aktywności zawodowej (ur.1973 roku), lecz nie osiąga żadnych dochodów (przeprowadzona kwerenda bazy deklaracji podatkowych złożonych do Urzędu Skarbowego Łódź-Widzew ujawniła, że ostatni dochód do opodatkowania podatnik wykazał w zeznaniu PIT-36 za 2012 rok, które złożył wspólnie z małżonką w dniu 23 kwietnia 2013 r., a więc przed ustaleniem stronie zobowiązania za 2007 rok. Podatnik nie posiada żadnych wartościowych składników majątkowych, które mógłby spieniężyć w celu uregulowania swojej zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę (zgodnie z wykazem majątku, k. nr 257-258 akt adm., sporządzonym na wniosek organu egzekucyjnego w trybie art. 913 Kodeksu postępowania cywilnego posiadane nieruchomości w T. oraz G. podatnik przekazał w drodze darowizny swojej siostrze, D.U.). W związku z przebytym urazem głowy w okresie od dnia 5 stycznia 2022 r do dnia 14 stycznia 2022 r. podatnik był hospitalizowany (zgodnie z przedłożoną dokumentacją medyczną - k. nr 242-243 akt sprawy - w trakcie pobytu w szpitalu wykonano zabieg polegający na usunięciu fragmentu kości czaszki celem usunięcia krwiaka) i według stanu na dzień 18 lipca 2022 r., zgodnie z przedłożonym zaświadczeniem lekarskim podatnik oczekuje na zabieg implantowania kości czaszki. Po przeanalizowaniu istotnych okoliczności sprawy organ odwoławczy, podobnie, jak organ I instancji, doszedł do przekonania, iż w przypadku podatnika nie zostały spełnione przesłanki ważnego interesu podatnika ani obiektywnie rozumianego interesu publicznego.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik J.U. zarzucił organowi naruszenie przepisów:
- art. 67a § 1 pkt 3 O.p.;
- art. 180 § 1 i art. 187 § 1 i § 3 O.p. przez formalne, a nie merytoryczne dopuszczenie dowodów w postaci dokumentów lekarskich, i w związku z tym, przez brak wyczerpującego rozpatrzenia przez organ całego materiału dowodowego, w związku z art.67a § 1 pkt 3 O.p., w kontekście ustawowej przesłanki "ważnego interesu podatnika"; nadto, przez przyjęcie, że takie okoliczności, jak wymiar podatku dochodowego z nieujawnionych źródeł w roku 2013 za rok 2007 i istnienie nadal zaległości podatkowej, brak zatrudnienia i brak figurowania w ewidencji osób bezrobotnych, poszukujących pracy i brak zaświadczenia o niepełnosprawności, wykluczają możliwość przyjęcia przez organ występowania po stronie skarżącego "ważnego interesu podatnika";
- art. 191 i art. 67a § 1 i § 2 O.p. w związku z udowodnieniem przez stronę skarżącą okoliczności wskazujących na "ważny interes podatnika" w postaci znacznego pogorszenia się stanu zdrowia skarżącego, wykluczającego możliwość podjęcia pracy stanowiącej pierwszą część alternatywy przepisu art. 67a § 1 O.p. i bez zrealizowania przez organ skutku ustawowego przewidzianego w art.67a § 1 pkt 3 i § 2 O.p. w postaci umorzenia zaległości podatkowej;
- art. 120 O.p. nakazującego organowi prawidłowe stosowanie przepisów prawa, w tym wymienionych wyżej;
- art. 121 § 1 O.p. poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.
Pełnomocnik wniósł w imieniu strony wniósł o uchylenie decyzji organu II instancji w całości i zasądzenie w niniejszej sprawie na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania przed sądem.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.
Skarga nie jest zasadna.
Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021r., Nr 137 ze zm.), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonego aktu, a jedynie uwzględniając skargę może go uchylić, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1, skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Tytułem wstępu zaznaczyć należy, iż sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (vide. wyrok NSA z dnia 6 lutego 2008 r. sygn. akt II FSK 1665/06 – dostępny, jak i pozostałe przywołane w uzasadnieniu, w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Oceniając zatem stan faktyczny ustalony przez organy, Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej (organy podatkowe), albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej.
Uwzględniając powyższe, zdaniem Sądu z akt niniejszej sprawy wynika, że organy podatkowe zważając na wynikający z przepisu art. 122 O.p. obowiązek podejmowania niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy zgodnie z zasadą prawdy materialnej, zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły zebrany w sprawie materiał dowodowy, a oceny wyprowadzone na jego podstawie w sposób należyty wypełniają obowiązki płynące z zasady prawdy obiektywnej, jak też z zasady swobodnej oceny dowodów. W następstwie tak prowadzonych czynności, ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny, przywołany dla potrzeb niniejszego uzasadnienia w formie argumentów organu odwoławczego, stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd.
Zdaniem Sądu, w postępowaniu organu nie sposób dopatrzyć się naruszenia przepisów procedury (art. 120, art. 121, art. 180, art. 187 § 1 O.p.), na które wskazała strona w skardze. Zgromadzony materiał dowodowy jest wyczerpujący i poddany został obiektywnej ocenie, z poszanowaniem zasady swobodnej oceny dowodów. Okoliczności istotne dla przedmiotu sprawy były przedmiotem wnikliwej analizy, której rezultaty zostały szczegółowo opisane i ocenione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nie budzi wątpliwości Sądu prawidłowa analiza wystąpienia przesłanek uprawniających do podjęcia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Podobnie jak ustalenie, iż organ działał w granicach wyznaczonych obowiązującymi przepisami i na ich podstawie. Okoliczność, iż analiza ustalonego w sprawie stanu faktycznego doprowadziła stronę do odmiennych od organu wniosków, nie świadczy o błędach w procedowaniu organu, a przede wszystkim o wadliwym rozstrzygnięciu. Fakt, iż na podstawie tych samych okoliczności sprawy i po analizie tych samych dowodów, w tym dokumentacji medycznej strony, organ doszedł do odmiennych od strony konkluzji, nie świadczy, iż są one nieprawidłowe. Stanowisko wywiedzione przez organ znajduje pełne odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym, który strona mogła w toku postępowania uzupełniać dążąc do wykazania swych racji. W wyczerpującej argumentacji organ uzasadniał podjęte rozstrzygnięcie, wywiedzione oceny są spójne, a tok procedowania logiczny, przeprowadzony z poszanowaniem zasad postępowania.
Przechodząc do kontroli zaskarżonego aktu, przypomnieć należy, iż zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, który odmówił skarżącemu umorzenia zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodu nieznajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2007 rok w kwocie 121.308,00 zł wraz odsetkami za zwłokę.
Po pierwsze Sąd w pełni podziela ocenę organu odnośnie przedawnienia zobowiązania, w świetle poczynionych szczegółowych ustaleń (przytoczonych w stanie faktycznym niniejszego uzasadnienia) nie ma wątpliwości, iż zobowiązanie jest wymagalne zatem wniosek o umorzenie zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodu nieznajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2007 rok mógł być przedmiotem rozstrzygnięcia. Nie budzi również wątpliwości ocena organu, iż z uwagi na wszczęcie postępowania karno-skarbowego postanowieniem z dnia 7 listopada 2013 r., a więc przed rozpoczęciem biegu terminu przedawnienia, chybiony jest zarzut instrumentalnego wszczęcia postępowania karno-skarbowego.
Po wtóre w ocenie Sądu Dyrektor Izby Administracji Skarbowej nie naruszył zaskarżoną decyzją przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.
Podstawą prawną udzielenia podatnikowi ulgi w spłacie zaległości podatkowej jest przepis art. 67a § 1 pkt 3 O.p., który przewiduje dwie przesłanki umorzenia należności publicznoprawnych: ważny interes podatnika lub interes publiczny, przy czym spójnik "lub" użyty w treści tego przepisu wskazuje na alternatywę łączną, a tym samym konieczność wystąpienia w sprawie co najmniej jednej z przytaczanych przesłanek. I co istotne, opisana instytucja umorzenia należności ma charakter uznaniowy w sensie dopuszczalności wyboru konsekwencji prawnych sytuacji opisanych w hipotezie normy prawnej. Stąd też w przypadku stwierdzenia, że w sprawie występuje którakolwiek z przesłanek określonych w tym przepisie organ w sposób uznaniowy podejmuje decyzję o wyborze alternatywy - czy przyznać podatnikowi ulgę w spłacie zobowiązań, czy też nie.
Z uwagi na charakter rozstrzygnięć wydawanych w ramach uznania administracyjnego dodać trzeba, zakres sprawowanej przez sąd kontroli decyzji uznaniowych jest znacznie ograniczony. Sprowadza się on zasadniczo do badania, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z zachowaniem przepisów procedury. Prawidłowe zastosowanie art. 67a O.p. wiąże się bowiem z obowiązkiem ustalenia przez organ podatkowy, czy w danej sprawie mają miejsce przesłanki uzasadniające przyznanie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych. W konsekwencji organ podatkowy powinien w sposób prawidłowy przeprowadzić postępowanie dowodowe w sprawie, by na tej podstawie stwierdzić, czy występuje "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny". Jest zatem obowiązany dokładnie wyjaśnić okoliczności faktyczne sprawy (art. 122 O.p.), a w szczególności w sposób wyczerpujący zebrać materiał dowodowy (art. 187 § 1 O.p.) oraz wszechstronnie i wnikliwie rozważyć całokształt tego materiału (art. 191 O.p.). Dopiero po ustaleniu w sposób właściwy stanu faktycznego sprawy może dokonać prawidłowej oceny przesłanek warunkujących zastosowanie art. 67a O.p.
Uznaniowy charakter rozstrzygnięcia nie oznacza jednak dowolności, lecz musi być wynikiem wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, wszechstronnego zebrania oraz rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego (art. 122 i art. 187 § 1 O.p.). Ponadto oceniając zgromadzony materiał dowodowy organy podatkowe muszą kierować się regułami zapisanymi w art. 191 O.p., tj. ocenić na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Przy ocenie wiarygodności zgromadzonych dowodów organ nie jest skrępowany żadnymi regułami określającymi wartość poszczególnych rodzajów dowodów i dokonuje tej oceny w sposób swobodny.
W ocenie Sądu w niniejszej sprawie organy sprostały powyższym wymogom i nie przekroczyły granic uznania administracyjnego.
Wspomniany przepis art. 67a O.p. wskazuje na ważny interes podatnika oraz interes publiczny. Niewątpliwie ważny interes podatnika jest przesłanką związaną bezpośrednio z sytuacją określonej osoby. Musi on być na tyle istotny i wyjątkowy, aby jego pominięcie przyniosło dla tej osoby wyraźnie dostrzegalne negatywne skutki. Nie jest przy tym wystarczające samo subiektywne przeświadczenie strony, iż taki właśnie jest jej interes w uzyskaniu ulgi, jeżeli obiektywnie istniejące okoliczności faktyczne tego nie potwierdzają.
Z kolei przesłankę "interesu publicznego" należy wykładać, jako dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, korektę błędnych decyzji itp. Przy ocenie wystąpienia tej przesłanki należy również uwzględnić zasadność obciążenia państwa, a w rezultacie całego społeczeństwa, kosztami udzielonej w ten sposób pomocy.
Mając na uwadze takie rozumienie przepisu art. 67a § 1 pkt 3 O.p. organ I instancji stwierdził, a ocenę tę słusznie podzielił organ odwoławczy, iż w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z ważnym interesem podatnika, ani interesem publicznym.
Poddając analizie materiał sprawy w kontekście przesłanki ważnego interesu podatnika organ ustalił, iż skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, źródłem utrzymania jest rodzina strony, która pokrywa wszelkie bieżące wydatki skarżącego i u której mieszka. Skarżący, co najmniej od 2012 roku, kiedy to złożył ostatnią deklarację podatkową, nie osiąga żadnego dochodu. Nie posiada wartościowych składników majątkowych, które mógłby spieniężyć. Od czerwca 2019 roku posiada z małżonką rozdzielność majątkową, obecnie trwa sprawa rozwodowa.
Uwzględniając powyższe okoliczności, trafnie organ podatkowy miał na uwadze i to, iż zobowiązanie podatkowe, o którego umorzenie w pełni występuje strona nie powstało na skutek nadzwyczajnych, losowych okoliczności niezależnych od sposobu postępowania strony. Skarżący domagając się umorzenia zaległości podatkowych winien brać pod uwagę, że są one wypadkową uzyskiwania dochodów, które nie były wykazywane do ich opodatkowania. Ponadto, jak ustalił organ skarżący przed wystąpieniem z wnioskiem nie podejmował działań zmierzających do wywiązania się z obowiązku uregulowania zaległości. I trudno zgodzić się z pełnomocnikiem, iż przywołanie tych ustaleń świadczy o celowym działaniu organu zmierzającym do "przedstawienia strony w nienajlepszym świetle". Organ był obowiązany ustalić i poddać analizie całokształt okoliczności, jakie kształtują sytuację materialną, zawodową i rodzinną strony. Nie byłoby zasadne ograniczenie się przez organ wyłącznie do analizy obecnej sytuacji zdrowotnej strony, pamiętać trzeba, iż wniosek o zastosowanie ulgi złożony został pismem z dnia 7 czerwca 2019 r. a wypadkowi skarżący uległ w grudniu 2021 r. Nie ma wątpliwości, iż wypadek strony był zdarzeniem niezależnym od woli strony i trudnym do przewidzenia. Sąd podziela ocenę organu, iż sytuacja strony rzeczywiście nie należy do łatwych z uwagi na problemy zdrowotne powstałe w wyniku wspomnianego wypadku. Nie jest sporne, że strona jest ciężko chora, niemniej jak trafnie wywiódł organ, na obecnym etapie, wobec niezakończonego leczenia, nie można przewidzieć, a zatem i wykluczyć, iż w przyszłości, po operacji i odpowiedniej rehabilitacji, strona nie będzie mogła podjąć zatrudnienia, chociażby w warunkach pracy chronionej. Wbrew zarzutom skargi organ pochylił się nad analizą stanu zdrowia strony, niemniej z przedłożonej dokumentacji nie wynika, jakie są dalsze rokowani, co do stanu zdrowia podatnika, a skoro tak to nie można wykluczyć, iż strona wróci na tyle do zdrowia, iż będzie w stanie podjąć działania zmierzające do uregulowania zaległości. Uszczegółowienie wiedzy organu na temat stanu zdrowia strony, poprzez jak sugeruje pełnomocnik dogłębną lekturę przedłożonych dokumentów, ich weryfikację ze znajomym lekarzem, czy uzupełnienie wiedzy lekturą na specjalistycznych stronach internetowych nie zmieni powyższej oceny. Pełnomocnik strony również nie jest w stanie z całą pewnością przewidzieć jak kształtować się będzie sytuacja zdrowotna strony.
Sama trudna sytuacja zdrowotna nie obliguje organu podatkowego do udzielania ulg w spłacie zobowiązań podatkowych. Konstytucyjna zasada powszechności opodatkowania nie może być rozumiana w ten sposób, że ciężary podatkowe ponoszą jedynie osoby, które są cieszą się dobrym stanem zdrowia i są zadowolone ze swojej dobrej sytuacji finansowej, natomiast pozostali mogą skutecznie ubiegać się o umorzenie zaległości podatkowych. Sytuacja zdrowotna sama w sobie nie może jednak oznaczać wyłączenia powinności ponoszenia ciężarów fiskalnych. Ważna jest ogólna sytuacja finansowa, majątkowa i rodzinna osoby ubiegającej się o ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych (vide. wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 lipca 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 377/22).
W ocenie Sądu trafna jest ocena organu także w odniesieniu do wskazywanych przez stronę okoliczności stanowiących przeszkodę w podjęciu pracy zarobkowej, tj. zarzuty karne skarbowe i obiektywnie niekorzystna sytuacja na rynku pracy spowodowana pandemią koronawirusa. Zasłużenie nie dają one w ocenie organu podstaw do twierdzenia, że w sprawie zaistniał ważny interes podatnika uzasadniający umorzenie zaległości podatkowej. Zasadnie nie umknęło uwadze organu, iż brak aktywności zawodowej występuje u strony co najmniej od 2016 roku (jak wynika z wykazu majątku z kwietnia 2016 r.). Na uwzględnienie zasługuje również argumentacja organu odnośnie pogorszenia się sytuacji na rynku pracy w związku z pandemią koronawirusa. Z kolei zarzuty karne, które strona powołuje uzasadniając brak zatrudnienia nie mogły stanowić wystarczającej podstawy do umorzenia zaległości objętej wnioskiem, ponieważ zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych podstawę taką stanowić mogą jedynie okoliczności niezawinione przez stronę.
Odnosząc się z kolei do przesłanki interesu publicznego, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi także zasadnie wskazał na fakt, że zobowiązanie podatkowe wnioskodawcy nie powstało w wyniku nadzwyczajnych, losowych okoliczności niezależnych od sposobu postępowania strony. Skarżący domagając się umorzenia zaległości podatkowych winien brać pod uwagę, że są one wypadkową uzyskiwania dochodów, które nie były wykazywane do ich opodatkowania. Przedmiotowe zaległości nie zostały zatem wygenerowane np. skutkiem oczywistych przeoczeń czy błędów w rozliczeniu podatkowym. Nadto jak ustalił organ skarżący nie podejmował żadnych działań zmierzających do wywiązania się z obowiązku uregulowania zaległości, a jednocześnie wystąpił o najdalej idącą w skutkach formę ulgi. W tych okolicznościach zasadnie organy uznały, że przesłanka interesu publicznego także nie została spełniona, a przyznanie stronie skarżącej wnioskowanej ulgi podatkowej stanowiłoby naruszenie zasady sprawiedliwości społecznej i zasady równego traktowania wszystkich podatników.
Ponadto jednym z aspektów badania występowania w sprawie interesu publicznego, jest również ocena skutków fiskalnych, które w przypadku przyznania tej najbardziej radykalnej ulgi podatkowej dla budżetu oznaczają bezpowrotną rezygnację z należnych kwot. Dzięki powszechności obowiązku podatkowego zapewnione są stałe wpływy środków do budżetu, które przeznaczane są na zaspokojenie różnych potrzeb ogólnospołecznych, w tym funkcjonowanie służby zdrowia, wypłacanie świadczeń społecznych, zasiłków itp.
Mając na uwadze powyższe, Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie.
Końcowo dodać należy, że po stronie skarżącego istnieje uprawnienie do wnoszenia kolejnych wniosków o umorzenie zaległości w sytuacji zmiany jego sytuacji materialnej i osobistej.
Z tych wszystkich względów, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji. k.ż.