I SA/Łd 895/23

I SA/Łd 895/23 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2024-02-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-12-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Agnieszka Gortych-Ratajczyk
Ewa Cisowska-Sakrajda /sprawozdawca/
Paweł Kowalski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2651
art. 17 par. 1, art. 239b par. 1 pkt 2, art. 239b par. 2
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r.  Ordynacja podatkowa (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 813
art. 83 ust. 4
Ustawa z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kowalski, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda (spr.), Asesor WSA Agnieszka Gortych-Ratajczyk, po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 12 października 2023 r. nr 1001-IEW-2.4253.25.2023.14.U16.ES w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej dotyczącej podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2020 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 12 października 2023 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Pabianicach z dnia 28 marca 2023 r. w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej Naczelnika Podlaskiego Urzędu Celno- Skarbowego w Białymstoku z dnia 15 marca 2023 r., określającej A sp. z o.o. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za styczeń 2020 r. do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy oraz określił zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2020 r.
W uzasadnieniu tego postanowienia Dyrektor wskazał, że decyzją z dnia 15 marca 2023 r. Naczelnik Podlaskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białymstoku nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za styczeń 2020 r. do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy oraz określił zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2020 r. Postanowieniem z dnia 8 marca 2023 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Pabianicach nadał tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.
Po przytoczeniu przepisu art. 239b § 1 i § 2 o.p. – Dyrektor wyjaśnił, że przed wydaniem postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w Pabianicach z dnia 28 marca 2023 r. w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej Naczelnika Podlaskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białymstoku z dnia 15 marca 2023 r. - na podstawie zarządzeń zabezpieczenia z dnia 26 października 2021 r. m.in. o nr od 1016-SEW.4253.25.2021.TW/1DZ do 1016 SEW.4253.25.2021.TW/12, prowadzone było wobec spółki postępowanie zabezpieczające dotyczące m.in. zobowiązania w podatku od towarów i usług za okres od 2/2020 r. do 12/2020 r. W toku tego postępowania zabezpieczono na rachunku depozytowym Urzędu Skarbowego w Pabianicach - na poczet m.in. dodatkowego zobowiązania - środki finansowe w łącznej kwocie 1.027.799,07 zł od dłużników zajętej wierzytelności – banków. Na podstawie zaskarżonego postanowienia zaś wystawione zostały tytuły wykonawcze obejmujące sporne zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług objęte decyzją nieostateczną Naczelnika Podlaskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białymstoku z dnia 15 marca 2023 r. W związku z tym zajęcie zabezpieczające przekształciło się w zajęcie egzekucyjne. Jak stanowi bowiem art. 154 § 4 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j.: Dz.U z 2022 r. poz. 479) - zajęcie zabezpieczające przekształca się w zajęcie egzekucyjne z dniem wystawienia tytułu wykonawczego, pod warunkiem, że nastąpiło nie później niż przed upływem 2 miesięcy od dnia doręczenia ostatecznej decyzji lub innego orzeczenia podlegającego wykonaniu w sprawie, w której dokonano zabezpieczenia, bądź doręczenia postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności. Postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności zostało doręczone 28 marca 2023 r. Zawiadomieniem z dnia 30 marca 2023 r. została spółka poinformowana o przekształceniu postępowania zabezpieczającego w postępowanie egzekucyjne. Odpisy tytułów wykonawczych z dnia 29 marca 2023 r. zostały doręczenie spółce 4 kwietnia 2023 r., a pełnomocnikowi spółki – 5 kwietnia 2023 r. W postępowaniu egzekucyjnym nie zostały zrealizowane wobec spółki żadne czynności egzekucyjne, ponieważ spółka nie posiadała już rachunku bankowego, ponadto nie ustalono jakiegokolwiek majątku spółki ani też kontrahentów, do których można by skierować zawiadomienia o zajęciu wierzytelności. Na dzień wydania postanowienia w sprawie rygoru natychmiastowej wykonalności, czyli na 28 marca 2023 r., prowadzone było wobec spółki postępowanie egzekucyjne w związku z zaległością wobec Naczelnika Urzędu Skarbowego w Pabianicach, objętą tytułem wykonawczym z dnia 9 marca 2023 r. Zaległość ta dotyczyła podatku dochodowego od osób fizycznych, należnego od płatnika za 1-3/2022 r. i wynosiła w łącznej kwocie należności głównej 1.374,30 zł wraz z odsetkami za zwłokę na dzień wystawienia tytułu wykonawczego w łącznej wysokości 203 zł. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego, organ egzekucyjny podjął próbę zajęcia rachunku bankowego w I. S.A., jednakże okazała się ona bezskuteczna ze względu na brak posiadania przez spółkę rachunku bankowego w tym banku i postępowanie egzekucyjne na dzień wydania postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w Pabianicach z dnia 28 marca 2023 r. w toku. Spółka w ewidencji nie figuruje jako właściciel nieruchomości. Nie jest właścicielem majątku ruchomego w postaci pojazdów. Nie posiada innego majątku, na którym można byłoby ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia.
W tej sprawie uprawdopodobnienie niewykonania dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące styczeń - grudzień 2020 r. - w odniesieniu do przesłanki określonej w art. 239b § 1 pkt 1 o.p. – wynika, jak argumentował Dyrektor, m.in. z faktem, że na dzień wydania postanowienia rygorowego, wobec spółki toczyło się postępowanie egzekucyjne zmierzające do uregulowania innego zobowiązania publicznoprawnego, a ponadto w systemie widniały trzy zawiadomienia Dyrektora II Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Łodzi o zajęciu wierzytelności na łączną kwotę zajęcia w wysokości 3.446,33 zł.
Dokonując analizy sytuacji finansowej spółki – Dyrektor zauważył, że za rok 2020 spółka wykazała przychody na poziomie 3.867.408 zł, koszty w wysokości 3.679.431,27 zł oraz dochód na poziomie 197.976,73 zł; za rok 2021 wykazała przychody na poziomie 10.096.105,51 zł, koszty w wysokości 10.417.804,98 zł oraz stratę w wysokości 321.699,47 zł. Z pewnym wyjątkiem we wszystkich złożonych deklaracjach VAT-7 za 2022 r. oraz za styczeń-luty 2023 r., spółka nie wykazała dostaw towarów i usług, co wskazuje na brak prowadzenia działalności gospodarczej, a co za tym idzie - brak osiąganych dochodów. Potwierdzeniem tego jest zeznanie CIT-8 za 2022 r. złożone do Urzędu Skarbowego w Pabianicach 30 czerwca 2023 r. Na spółce ciąży wynikające z decyzji: dodatkowe zobowiązanie podatkowe za okres od stycznia do kwietnia 2021 r. w kwocie 342.261 zł, zobowiązanie podatkowe za okres styczeń – kwiecień 2021 r. w kwocie 1.019.620 zł
W skardze na to postanowienie spółka zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, tj.:
1) przepisów postępowania, które miało istotna wpływ na warnik sprawy, tj. art. 239b § 1 i § 2 o.p., poprzez ich niewłaściwe i nieuzasadnione zastosowanie w okolicznościach niniejszej sprawy;
2) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 187 o.p., poprzez brak wyczerpującego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego zebranego w sprawie, co doprowadziło do błędnego ustalenia, iż zaistniały przesłania uzasadniające nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej.
Mając na uwadze powyższe zarzuty spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz uchylenie poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji, oraz o zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw na podstawie art. 200 oraz art 205 § 2 p.p.s.a.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje:
Zgodnie z art. 119 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2022 r. poz. 329), zwanej p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli: 1) decyzja lub postanowienie są dotknięte wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach albo wydane zostały z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania; 2) strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy; 3) przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania; 5) decyzja została wydana w postępowaniu uproszczonym, o którym mowa w dziale II w rozdziale 14 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Na mocy art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Stosownie zaś do art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.
Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).
Rozpoznając w trybie uproszczonym w tak zakreślonej kognicji skargę - Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, organy podatkowe nie naruszyły bowiem prawa w sposób skutkujący uwzględnieniem zaskarżonego aktu.
Istota sporu w tej sprawie sprowadza się do tego, czy zaistniały – jak przyjął organ podatkowy – warunki do nadania nieostatecznej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności z uwagi na uprawdopodobnienie niewykonania zobowiązania, czy też – jak przeciwnie podnosi spółka – jej sytuacja majątkowa i dochodowa nie uzasadniała obawy niewykonania zobowiązania.
Rozpoznając tak zarysowaną istotę sporu – Sąd zauważa, że stosownie do stanowiącego podstawę aktów organów obu instancji przepisu art. 239b § 1 o.p. "decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy: 1) organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych lub 2) strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, lub 3) strona dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości, lub 4) okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące". Na mocy przepisu art. 239b § 2 o.p. "przepis § 1 stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane".
Na gruncie tych przepisów judykatura przyjmuje, że "do nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej wystarcza zarówno stan nieposiadania majątku, o którym mowa w art. 239b § 1 pkt 2 o.p., jak i stan zbywania majątku znacznej wartości, o czym stanowi art. 239b § 1 pkt 3 o.p., oczywiście w powiązaniu z uprawdopodobnieniem wymaganym art. 239b § 2 o.p." (tak wyrok NSA z dnia 6 czerwca 2023 r., I FSK 2293/19, LEX nr 3615101). Okolicznością potwierdzającą zasadność nadania zaskarżonym postanowieniem rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji wymiarowej jest brak uregulowania przez podatnika na dzień wydania postanowienia przez organ I instancji spornego zobowiązania podatkowego, wynikającego z nieostatecznej decyzji wymiarowej. Może to uzasadniać przypuszczenie, że przed upływem terminu przedawnienia zobowiązanie to nie zostanie wykonane (tak wyrok WSA w gdańsku z dnia 6 czerwca 2023 r., I SA/Gd 317/23, LEX nr 35816). Organ podatkowy w przypadku przesłanki z art. 239b § 1 pkt 2 o.p. nie musi jednak prowadzić dokładnego postępowania dowodowego w celu ujawnienia majątku. Ale nie może zignorować jednoznacznego wskazania przez adresata nieostatecznej decyzji wymiarowej konkretnego przedmiotu mogącego być przedmiotem zastawu skarbowego/hipoteki (korzystających z pierwszeństwa zaspokojenia) – tak wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 26 września 2023 r., I SA/Wr 220/23, LEX nr 3617672). Dla stwierdzenia wystąpienia okoliczności, o której mowa w art. 239b § 1 pkt 2 o.p. organ podatkowy nie ma obowiązku wykazywać tego, jakimi składnikami majątkowymi podatnik dysponuje. Wystarczające jest, że wykaże, iż podatnik nie posiada takiego majątku, który z uwagi na swoją wartość umożliwiałby ustanowienie na nim hipoteki przymusowej lub zastawu skarbowego, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia (tak wyrok WSA w Gliwicach z dnia 21 września 2023 r., I SA/Gl 525/23, LEX nr 3617068). Przy stosowaniu art. 239b § 1 i § 2 o.p. należy brać pod uwagę takie przyczyny ewentualnego niewykonania zobowiązania, jak realizacja procesowych uprawnień strony, w tym wniesienie odwołania, wniosków dowodowych, zapoznawanie się z aktami sprawy itp. Zachowanie strony, polegające na składaniu pism procesowych, czy wniosków dowodowych, wpływa bowiem niewątpliwie na długość trwania postępowania podatkowego. Strona realizuje w ten sposób swoje uprawnienia procesowe i nie można z tego powodu czynić jej zarzutu, lecz jednocześnie swoim zachowaniem zwiększa prawdopodobieństwo, że organ odwoławczy nie zdoła rozpoznać odwołania przed upływem okresu przedawnienia (tak np. wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2024 r., III FSK 3396/21, LEX nr 3671121). Nie istnieje prawny obowiązek wykazania przez organy podatkowe, że toczące się postępowanie egzekucyjne uniemożliwi wykonanie zobowiązania podatkowego określonego decyzją nieostateczną (tak wyrok NSA z dnia 11 listopada 2023 r., II FSK 1122/23, LEX nr 3631967).
Uprawdopodobnienie oznacza zaś, iż obowiązkiem organu podatkowego nie jest dowodowe wykazanie, że podatnik nie zapłaci podatku wynikającego z nieostatecznej decyzji, ale wskazanie na okoliczności, fakty już istniejące, na podstawie których można obiektywnie i racjonalnie wnioskować, że podatek nie zostanie zapłacony. Uprawdopodobnienie jest środkiem zastępczym dowodu, ze swej istoty nie daje pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) istnienia jakiegoś faktu (tak wyrok WSA w Gliwicach z dnia 12 grudnia 2023 r., I SA/Gl 1097/23, LEX nr 3671715, wyrok WSA w Łodzi z dnia 9 sierpnia 2023 r., I SA/Łd 445/23, LEX nr 3608001). Uprawdopodobnienie należy rozumieć jako obiektywny stan wiedzy, w świetle której istnienie faktu jest wysoce prawdopodobne. Z uprawdopodobnieniem wiąże się ustalenie jakiegoś faktu w oparciu o wiarygodne środki dowodowe, pozwalające na przekonanie się przez organ podatkowy o zgodności danych faktów z rzeczywistością (tak wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2023 r., III FSK 144/23, LEX nr 3672737). Przepis art. 239b § 2 o.p. nie kwalifikuje też czynników świadczących o występowaniu ryzyka niewykonania zobowiązania podatkowego na zawinione przez podatnika względnie przez niego spowodowane, ale odnosi się ogólnie do czynników obiektywnie występujących w sprawie (tak wyrok NSA z dnia 11 sierpnia 2023 r., II FSK 104/21, LEX nr 3614796).
Zważywszy na powyższą regulację prawną – Sąd stwierdza, że w tej sprawie zarówno sytuacja majątkowo-finansowa, jak i dochodowa spółki uprawdopodabniała niewykonanie zobowiązania podatkowego wynikającego z nieostatecznej decyzji wymiarowej. Kluczową okolicznością faktyczną, potwierdzającą zaistnienie w tej sprawie przesłanek nadania decyzji rygoru natychmiastowej jest – pomijane przez profesjonalnego pełnomocnika – dokonanie przez właściwy organ jeszcze przed wydaniem postanowienia w przedmiocie rygoru natychmiastowej wykonalności zabezpieczenia tegoż zobowiązania właśnie z uwagi na obawę jego niewykonania, co miało miejsce w dniu 26 kwietnia 2021 r. Podczas gdy postanowienie o rygorze datowane jest na dzień 28 marca 2023 r., a więc zostało podjęte dwa lata później. Co więcej decyzje w przedmiocie zabezpieczenia przybliżone kwoty zobowiązań spółki za rok 2021 i 2020 r. i odsetek zostały uznane za prawidłowe przez WSA w Łodzi, który prawomocnymi wyrokami z dnia 13 września 2022 r., I SA/Łd 365/22 i I SA/Łd 364/22, oddalił skargi spółki na te decyzje. Wyroki te utrzymał w mocy NSA wyrokami z dnia 31 marca 2023 r., I FSK 2074/22 i I FSK 2050/22. Nie ma zatem najmniejszej wątpliwości, że zachodziły już wówczas obawy niewykonania zobowiązania przez spółkę. Finalne zabezpieczenie dokonane na podstawie decyzji zabezpieczeniowych przekształciło się - w wyniku wystawienia tytułów wykonawczych na podstawie decyzji wymiarowej, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności - w zajęcie egzekucyjne. Jednakże pomimo tych czynności egzekucyjnych, egzekucja zobowiązania okazała się nieskuteczna z uwagi na brak środków na rachunku spółki oraz majątku podlegającego egzekucji czy wierzytelności spółki. A ponadto na dzień wydania zaskarżonego postanowienia prowadzone było wobec spółki postępowanie egzekucyjne w związku z zaległościami wobec Naczelnika Urzędu Skarbowego w Pabianicach i ZUS-u w Łodzi. Spółka nie posiadała w tym czasie żadnych nieruchomości, pojazdów. Również dochody spółki nie pozwalały przyjąć, że sporne zobowiązanie byłoby wykonane. Spółka miała bowiem problemy płatnicze. Za rok 2020 wprawdzie osiągnęła dochód na poziomie 197.976, 73, lecz już za 2021 r. wykazała stratę w wysokości 321.699,47 zł, co relatywizując do wysokości zobowiązania podatkowego oraz uwzględniając inne zaległości publicznoprawne wskazuje na prawdopodobieństwo, iż nie będzie możliwe zaspokojenie tego i innych wierzycieli publicznoprawnych spółki. Tym bardziej, że dostępna dokumentacja finansowa spółki za styczeń – luty 2023 r. wskazuje, iż nie prowadzi ona także działalności gospodarczej, co z kolei oznacza, iż nie osiąga dochodów, z których można byłoby zaspokoić te wierzytelności. Nie bez znaczenia jest też fakt, że pomimo dokonania zabezpieczenia kwoty 1.027.799,07 zł nadal pozostają do uregulowania kwoty w znacznej wysokości. W przeciwnym razie prowadzone postępowanie egzekucyjne nie byłoby bezskuteczne. Istotnym jest przy tym, że spółka nie dokonała żadnej dobrowolnej wpłaty na poczet tego zobowiązania. W tych okolicznościach słuszna jest konkluzja organów obu instancji, że prawdopodobnym jest, że spółka nie wykona wynikającego z decyzji zobowiązania. W tych okolicznościach nie sposób zgodzić się ze spółką, iż organy obu instancji w sposób wadliwy poczyniły ustalenia faktyczne, zwłaszcza, że spółka nie wskazywała majątku, z którego sporne zobowiązanie mogłoby zostać zaspokojone.
Sąd – mając na uwadze zarzut zażalenia w zakresie właściwości organu – z urzędu stwierdza, że nie doszło w tej sprawie do wydania postanowień z naruszeniem przepisów o właściwości miejscowej organu. W tej sprawie – z uwagi na to, że kontrolę celno – skarbową prowadził Naczelnik Podlaskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białymstoku – zaistniała szczególna sytuacja, w której decyzje wymiarową wydaje tenże Naczelnik, a inne akty administracyjne wydają organy właściwe ze względu na siedzibę podatnika. Naczelnik ten ma ściśle określone kompetencje. Stosownie bowiem do art. 83 ust. 4 ustawy o KAS naczelnik urzędu celno-skarbowego, który sporządził wynik kontroli celno-skarbowej, jest właściwy do przeprowadzenia postepowania podatkowego i wydania decyzji. Wobec jednoznacznej treści tegoż przepisu nie ma on natomiast kompetencji do nadawania tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. W tym zakresie mają zastosowanie ogólne przepisy o.p. o właściwości miejscowej, w tym art. 17 § 1 o.p. Wedle zaś tego przepisu, jeśli ustawy podatkowe nie stanowią inaczej, właściwość miejscową organów podatkowych ustala się według miejsca zamieszkania albo adresu siedziby podatnika, płatnika, inkasenta lub podmiotu wymienionego w art. 133 § 2. Z uwagi na brak szczególnej regulacji prawnej oraz biorąc pod uwagę siedzibę skarżącej spółki w W. nie ma najmniejszej wątpliwości, że właściwym do wydania zaskarżonych skargą postanowień w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej wówczas decyzji Naczelnik Podlaskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białymstoku z dnia 15 marca 2023 r. jest Naczelnik Urzędu Skarbowego w Pabianicach. Zwrócić zresztą trzeba uwagę, że sama spóła w druku pełnomocnictwa udzielonego adwokatowi wpisała dane swojej siedziby, wskazując na gminę K., powiat [...], W. Nie jest zatem zrozumiały zarzut zażalenia, sformułowany w dodatku dość lakonicznie, naruszenia przez organ właściwości.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.
ds