I SA/Łd 884/22

I SA/Łd 884/22 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2023-03-16
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-12-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Bożena Kasprzak
Ewa Cisowska-Sakrajda
Paweł Janicki /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
art. 86 ust. 1, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a, art. 9 ust. 1, art. 11 ust. 1.
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Janicki (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Cisowska - Sakrajda Sędzia WSA Bożena Kasprzak Protokolant: St. sekretarz sądowy Anna Jaworska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2023 r. sprawy ze skargi D. sp. z o.o. z/s w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 29 września 2022 r. nr 1001-IOV-1.4103.37.2022.4.U09.SB w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług oddala skargę.
Uzasadnienie
Pismem z 4 listopada 2022 r. D. Sp. z o.o. z siedzibą w Łodzi (dalej "Spółka", "Podatnik") wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 29 września 2022 r. utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie określenia spółce zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług.
Z akt sprawy wynika, że postanowieniem z 25 lipca 2016 r. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego Łódź-Bałuty wszczął wobec Spółki postępowanie podatkowe w sprawie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od lipca 2012 r. do września 2013 r.
W oparciu o ustalenia poczynione w trakcie postępowania Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego Łódź-Bałuty decyzją z 27 października 2017 r. dokonał dla D. Sp. z o.o. rozliczenia podatku od towarów i usług za ww. okresy rozliczeniowe. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w toku przedmiotowego postępowania analizie poddano księgi podatkowe dotyczące weryfikowanych okresów rozliczeniowych, tj. rejestry VAT w zakresie zakupu i sprzedaży. W następstwie powyższego organ uznał, że ewidencje te nie korzystają ze szczególnej mocy dowodowej, gdyż wartości z podsumowań rzeczonych rejestrów nie były w sposób prawidłowy przenoszone do deklaracji VAT-7, powodując przy tym zaniżenie zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w miesiącach: sierpień - wrzesień 2012 r., styczeń - kwiecień 2013 r., czerwiec - lipiec 2013 r., wrzesień 2013 r. Nieprawidłowości polegały na niewykazywaniu w deklaracji VAT-7 transakcji wewnątrzwspólnotowych oraz importu usług, jak również na zaniżeniu sprzedaży krajowej. Ponadto zdaniem organu przedłożona przez Podatnika dokumentacja dotycząca wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów od holenderskiego podmiotu A. BV, uprzednio zaimportowanych od amerykańskiego kontrahenta T. ., nie dowodzi, że towar będący przedmiotem nabycia został dostarczony do miejsca przeznaczenia wskazanego na listach przewozowych, tj. do Spółki jawnej K., J., pod adres: ul. [...], ..-... K.. Tym samym - w ocenie organu - ww. transakcje te nie spełniały warunków do uznania ich za WNT w rozumieniu art. 9 oraz art. 11 ustawy o VAT.
Organ pierwszej instancji odmówił również Spółce, na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług, prawa do odliczenia podatku naliczonego wykazanego na fakturach wystawionych przez: G. Sp. z o.o. oraz M. Sp. z o.o. Zdaniem organu faktury te nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych.
Ponadto organ wskazał, że Podatnik nieprawidłowo skorygował sprzedaż towarów rozliczonych w systemie TAX-FREE. Ilość nabywanych od Spółki przez ukraińskich kontrahentów towarów oraz częstotliwość transakcji dokonywanych przez te same osoby w krótkich odstępach czasu wskazywały bowiem - w ocenie organu - na ich komercyjny charakter. Organ pierwszej instancji kierując się zasadą zaufania oraz orzecznictwem sądów administracyjnych część korygowanej przez Spółkę sprzedaży uznał za spełniającą warunki eksportu pośredniego. W konsekwencji, przypadku wystąpienia transakcji, co do których urząd celny oraz Straż Graniczna nie miały wątpliwości, że nabywca w dacie zakupu przebywał na terytorium RP oraz wraz z zakupionym towarem przekroczył granicę UE, bez względu na rodzaj dokumentu stanowiącego podstawę przekroczenia granicy (karta MRG, paszport), Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego Łódź- Bałuty nie zakwestionował dokonanej przez Stronę korekty sprzedaży, uznając jednocześnie przedmiotową transakcję za eksport pośredni.
W wyniku rozpatrzenia odwołania oraz analizy zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi decyzją z 27 sierpnia 2018 r. uchylił w całości ww. rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ.
W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego Łódź-Bałuty decyzją z 15 kwietnia 2019 r. ponownie określił Spółce podatek od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od lipca 2012 r. do września 2013 r.
Decyzją z 21 sierpnia 2020 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi - z uwagi na upływ okresu przedawnienia - uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej rozliczenia za: lipiec, październik, listopad, grudzień 2012 r. oraz maj, sierpień 2013 r. i w tej części umorzył postępowania w sprawie. Natomiast w odniesieniu do pozostałych okresów rozliczeniowych, tj. sierpnia i września 2012 r. oraz stycznia, lutego, marca, kwietnia, czerwca, lipca i września 2013 r., organ drugiej instancji uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego Łódź-Bałuty.
W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy organ pierwszej instancji decyzją z 8 lutego 2021 r. dokonał nowego rozliczenia podatku od towarów i usług za: sierpień i wrzesień 2012 r. oraz styczeń, luty, marzec, kwiecień, czerwiec, lipiec i wrzesień 2013 r. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że Podatnik nieprawidłowo skorygował sprzedaż towarów rozliczonych w systemie TAX-FREE. Jednocześnie organ pierwszej instancji nie uznał tej sprzedaży za eksport pośredni.
Decyzją z 31 grudnia 2021 r. organ odwoławczy ponownie uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Naczelnikowi Drugiego Urzędu Skarbowego Łódź-Bałuty.
W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy organ pierwszej instancji decyzją z 13 czerwca 2022 r. dokonał dla Spółki nowego rozliczenia podatku od towarów i usług za ww. okresy rozliczeniowe. W uzasadnieniu organ wskazał m.in., że:
- uznał za eksport pośredni dokonaną przez sprzedaż towarów rozliczonych uprzednio w systemie TAX-FREE;
- odmówił Spółce - na podstawie art. 88 ust. 3 a pkt 4 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług - prawa do odliczenia od podatku należnego podatku naliczonego wykazanego na fakturach wystawionych przez G. Sp. z o.o., gdyż w ocenie organu faktury te nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych;
- stwierdził, że przedłożona przez Podatnika dokumentacja dotycząca wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów od holenderskiego podmiotu A. BV, uprzednio zaimportowanych od amerykańskiego kontrahenta T. ., nie dowodzi, że towar będący przedmiotem nabycia został dostarczony do miejsca przeznaczenia wskazanego na listach przewozowych. W konsekwencji organ ocenił, że transakcje nie spełniały warunków do uznania ich za WNT w rozumieniu art. 9 oraz art. 11 ustawy o VAT;
- stwierdził, że Spółka nie była uprawniona do odliczenia od podatku należnego podatku naliczonego figurującego na fakturach wystawionych przez O. S.A., dokumentujących opłatę z tytułu wezwania do zapłaty oraz opłatę z tytułu informacji dla Straży Miejskiej, gdyż faktury te nie dotyczyły transakcji nabycia towarów i usług służących czynnościom opodatkowanym.
Decyzją z 29 września 2022 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu decyzji organ w pierwszej kolejności odniósł się do kwestii zawieszenia biegu terminu przedawnienia i wskazał, że decyzją z 16 sierpnia 2017 r. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego Łódź-Bałuty orzekł o zabezpieczeniu na majątku Strony kwoty zobowiązania w podatku od towarów i usług za okresy: sierpień - wrzesień 2012 r. oraz styczeń - kwiecień, czerwiec - lipiec i wrzesień 2013 r. w łącznej wysokości 167.628 zł oraz kwoty odsetek za zwłokę w wysokości 67.381 zł i określił przybliżoną kwotę zobowiązań w podatku od towarów i usług za ww. okresy rozliczeniowe w łącznej wysokości 167.628 zł. Natomiast 6 września 2017 r. organ I instancji wydał zarządzenia zabezpieczenia dotyczące zobowiązań Podatnika objętych ww. decyzją, które doręczono Spółce 13 września 2017 r. Odwołując się do treści art. 33a § 2 O.p, oraz art. 70 § 6 pkt 4 O.p. organ wskazał, że bieg terminu przedawnienia w podatku od towarów i usług za okresy: sierpień - wrzesień 2012 r. oraz styczeń - kwiecień, czerwiec - lipiec i wrzesień 2013 r. uległ zawieszeniu od 13 września 2017 r. Jednocześnie z uwagi na niezakończone postępowanie zabezpieczające zobowiązania za te okresy rozliczeniowe nie uległy przedawnieniu i są wymagalne.
W odniesieniu do transakcji Spółki rozliczanych w systemie TAX FREE w sierpniu i wrześniu 2012 r. oraz styczniu-kwietniu oraz lipcu 2013 r. organ wskazał, że przedmiotem sprzedaży na rzecz podróżnych były artykuły spożywcze, tj.: migdały, orzechy laskowe, pistacje i orzechy nerkowca, które to artykuły obywatele Ukrainy nabywali z dużą częstotliwością w znacznych ilościach (150-550 kg). Odwołując się do treści art. 126, art. 127 oraz art. 128 i art. 129 ustawy o podatku od towarów i usług organ wskazał, że ilość nabywanych przez podróżnych towarów, jak i częstotliwość dokonywanych przez nich zakupów dowodzi, że nabyte artykuły spożywcze nie mogły być przeznaczone na cele osobiste, ale na cele związane z działalnością gospodarczą. Ponadto przedłożone przez Spółkę dokumenty TAX FREE nie zawierają daty zwrotu podatku VAT podróżnemu, nieznana jest także data otrzymania ww. dokumentu przez sprzedawcę, a tym samym nie sposób jest ustalić okresu rozliczeniowego, w którym powinna nastąpić korekta podatku należnego, o czym stanowi zapis art. 129 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Organ podkreślił, że brak spełnienia przez podatnika warunków do zastosowania procedury szczególnej w postaci zwrotu podatku podróżnym powoduje - jak wynika z orzeczeń NSA - po stronie organów podatkowych konieczność przeanalizowania spornych transakcji pod kątem zakwalifikowania ich jako wywóz towarów dokonany w ramach eksportu pośredniego. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że dokumenty TAX FREE zawierają stempel Służby Celnej opatrzony numerem oraz datą wywozu, zatem poprawność danych w nich zawartych została na podstawie art. 128 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług zweryfikowana przez funkcjonariuszy celnych, którzy nie stwierdzili nieprawidłowości. Wobec powyższego organ uznał, że Podatnik ma prawo do zastosowania preferencyjnej stawki opodatkowania na poziomie 0% w eksporcie.
Odnośnie transakcji dokonanych przez Podatnika z G. Sp. z o.o. w sierpniu 2012 r. oraz styczniu 2013 r. organ odwoławczy podzielił stanowisko wyrażone w decyzji organu pierwszej instancji, iż z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że zakwestionowane transakcje pomiędzy podmiotami wskazanymi na spornych fakturach nie miały miejsca w rzeczywistości. Ustalono, że w rozpatrywanym okresie P. K. był wspólnikiem P. Sp. z o.o. i komandytariuszem w P. Sp. z o.o. Spółka komandytowa oraz wspólnikiem w D. Sp. jawna. Dwie pierwsze Spółki posiadały siedzibę pod tym samym adresem, tj. D., ul. K.. Wszystkie trzy podmioty charakteryzowały się podobnym rodzajem wykonywanej działalności gospodarczej, tj.: sprzedaż hurtowa cukru, czekolady, wyrobów cukierniczych i piekarskich, sprzedaż hurtowa owoców i warzyw, sprzedaż hurtowa zboża, nieprzetworzonego tytoniu, nasion i paszy dla zwierząt.
Zgodnie z zeznaniami świadka M. S. P. K. kupował od firmy G. worki papierowe i polipropylenowe, a świadek zeznał, iż przyjmował ten towar do magazynu spółki P.. Świadek nie był w stanie wskazać do czego towar ten miał być wykorzystany w spółce D., nie znał tez profilu jej działalności. Nie wiedział, co przechowywała w kontenerach elastycznych. W ocenie organu skoro świadek nie miał elementarnej wiedzy na temat funkcjonowania i rodzaju działalności obu podmiotów oraz celu do jakiego miały służyć tzw. big bag, nie sposób przyjąć, że mógł cokolwiek im polecać lub uczestniczyć w negocjacjach handlowych. Ponadto z umowy o współpracy zawartej przez Spółkę z firmą P. 1 października 2011 r. wynika, zleceniobiorca – tj. Spółka P. zobowiązuje obowiązuje się świadczyć odpłatnie na rzecz zleceniodawcy (tj. Strony) stałe usługi w zakresie: organizacji zaopatrzenia towarów handlowych, pozyskiwania dostawców, prowadzenia negocjacji z dostawcami, wspierania działań marketingowych, analizy stanów magazynowych pod względem zalegania i przydatności do spożycia, koordynacji prac działu logistyki. W konsekwencji Dyrektor podzielił stanowisko organu I instancji, że trudno dać wiarę wyjaśnieniom, iż osoba pracująca na stanowisku magazyniera w innym podmiocie zajmowała się pozyskiwaniem klientów dla Spółki w sytuacji, gdy Podatnik, w zakresie szeroko rozumianej działalności marketingowej, dawał zlecenia Spółce P.. Ponadto ustalono, że Spółka P. w okresie dokonywania transakcji, tj. od 2012 r. do co najmniej października 2014 r. nie posiadała siedziby nie prowadziła działalności gospodarczej w miejscu zgłoszonym w KRS ani nie wskazała organowi podatkowemu żadnego innego miejsca wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu. Na podstawie danych z ogólnodostępnej bazy KRS wynika, że podmiot ten został wykreślony przez sąd z rejestru przedsiębiorców postanowieniem z 18 listopada 2020 r.
W konsekwencji w ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi faktury: nr [...] i nr [...] z 31 sierpnia 2012 r. oraz nr [...] z 16 stycznia 2013 r. wystawione przez Spółkę G., nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, a co za tym idzie nie uprawniały Strony do odliczenia wykazanego na nich podatku, a zatem w oparciu o art. 86 ust. 1 oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług Spółce nie przysługiwało prawo do odliczenia od podatku należnego podatku naliczonego, ponieważ strona nie nabyła od ww. podmiotu towarów opisanych na tych dokumentach. Organ II instancji podzielił ponadto ustalenia stanowiące podstawę do zakwestionowania stronie transakcji z podmiotem A. , którą strona wykazał jako WNT. Organ podkreślił, że z informacji uzyskanej w toku postepowania od administracji podatkowej Holandii wynika, że zarówno nazwa, jak i numer identyfikacyjny strony nie są znane podmiotowi holenderskiemu. Ponadto organ drugiej instancji za słuszne uznał ustalenia dotyczące zakwestionowanie stronie możliwości odliczenia od podatku należnego przez stronę wydatków dokumentujących nabycia produktów: Focus, Top Gear, Gazeta Wyborcza, a także faktur wystawionych przez O. S.A. i opłaty z tytułu informacji dla Straży Miejskiej, jako niezwiązanych z czynnościami opodatkowanymi.
W skardze do sądu administracyjnego Spółka podniosła zarzuty naruszenia:
1. przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, to jest: a) art. 125 § 1 O.p. poprzez prowadzenie postępowania w sprawie od grudnia 2013 r. i wydanie w tym czasie w sprawie 4 decyzji przez organ I instancji oraz 4 decyzji przez organ II instancji, co niewątpliwe podważa zasadę szybkości i wnikliwości działania organów podatkowych,
b) art. 127 O.p. poprzez powielenie, a w zasadzie przepisania przez organ II instancji rozstrzygnięcia i uzasadnienia poprzedniej decyzji wydanej przez organ I instancji, a co za tym idzie naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego, gdyż postępowanie prowadzone w sprawie niniejszej nie było dwuinstancyjne, a uprawnienie wynikające z art. 220 § 1 i 2 O.p. oraz art. 233 § 1 O.p. stało się iluzoryczne,
c) art. 187 § 3 O.p., poprzez przyjęcie przez organ w zaskarżonej decyzji, że sprzedaż przez skarżącą towarów spożywczych sypkich nie wymagała opakowań masowych typu big bag, w sytuacji gdy jest to fakt powszechnie znany, również ze względu na potrzebę ukrycie danych kontrahenta skarżącej, zmiany gramatury dotychczasowych opakowań, czy odświeżenia zniszczonych lub zmiany niefunkcjonalnych opakowań,
d) 187 § 1 O.p. poprzez brak wyczerpującego rozpoznania materiału dowodowego, a w szczególności zeznań świadka M. S., a także dokumentów potwierdzających, że zaimportowany przez stronę towar z U.S.A., odprawiony następnie na terytorium Holandii, został przemieszczony na terytorium państwa członkowskiego - Polski, innego, niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki lub transportu - Holandia, co doprowadziło do bezpodstawnego przyjęcia w zaskarżonej decyzji, że zeznania świadka nie są wiarygodne, podobnie jak nie są wiarygodne przedstawione przez stronę dowody odbioru towarów kupionych od T. na terytorium Polski, w sytuacji gdy nie został przedstawiony żaden dowód przeciwny, ani faktyczna okoliczność podważająca wiarygodność tychże dowodów,
e) art. 180 § 1 O.p. poprzez formalne, a nie merytoryczne, dopuszczenie dowodów zgłoszonych przez stronę w postaci zeznań M. S. i P. K., a także dokumentów potwierdzających dostarczenie towaru zaimportowanego przez stronę od T. z siedzibą w Kalifornii, a następnie przemieszczenie towaru na terytorium państwa członkowskiego (Polska) innego, niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki lub transportu (Holandia) i faktyczne niedopuszczenie tychże dowodów bez jakiegokolwiek merytorycznego uzasadnienia, bo gdyby dowody te zostały dopuszczone, to nie zaistniałaby zaskarżona decyzja, ani decyzja organu I instancji,
f) art. 191 O.p. poprzez przyjęcie przez organ, że faktury VAT wystawione przez G. sp. z o.o. nie odpowiadają rzeczywistym transakcjom, w sytuacji gdy z materiału dowodowego, a w szczególności z zeznań P. K. i M. S., wynika wniosek przeciwny,
g) art. 191 O.p. poprzez dokonanie przez organ oceny materiału dowodowego na podstawie wewnętrznie sprzecznych ustaleń i przyjęcie na str.43 zaskarżonej decyzji, że zakup przez stronę produktów - prasy: Focus, TOP GEAR oraz Gazety Wyborczej uznany został za związany z czynnościami opodatkowanymi, aby w kolejnym akapicie zaskarżonej decyzji stwierdzić, że nie sposób uznać, aby prasa ta była związana z czynnościami opodatkowanymi strony, co również stanowi naruszenie art. 187§1 O.p. poprzez niedokonanie wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, czego potwierdzeniem jest oparcie ustaleń w sprawie na podstawie sprzecznych ustaleń organu przywołanych powyżej w zarzucie,
h) art. 191 O.p. poprzez dokonanie oceny całego zebranego w sprawie materiału dowodowego nie na podstawie faktycznie zgromadzonego materiału, lecz na podstawie przypuszczeń i dywagacji organu, takich jak te ze str.26 decyzji, dotyczące przyjęcia, że towar strony nie nadawał się do składowania w magazynie piętrowo, lub, że "z pobieżnych" wyliczeń organu wynika, że strona w badanym okresie sprzedała mniejszą ilość towaru, niż to wynika z ilości zakupionych na podstawie trzech zakwestionowanych faktur VAT opakowań masowych, co stanowi naruszenie tego niezwykle istotnego przepisu normującego ocenę dowodów,
i) art. 120 O.p. jako że ilość i waga podniesionych powyżej w zarzutach strony naruszeń prawa dokonanych przez organ wskazuje w sposób oczywisty na naruszenie zasady ogólnej wyrażonej w tym przepisie, działania organów podatkowych na podstawie przepisów prawa, a zatem na podstawie wszystkich przepisów znajdujących się w Rozdziale zatytułowanym "Zasady Ogólne" jak i w Rozdziale 11 zatytułowanym "Dowody".
2. przepisów prawa materialnego:
a) art. 1 i 179 Dyrektywy 2006/112/WE/ Rady z 28.11.2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, przez bezpodstawne zakwestionowanie stronie prawa do odliczenia podatku naliczonego w zakupowych fakturach VAT,
b) art. 5 i art. 86 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług z 11.03.2004 r. poprzez bezpodstawne pozbawienie strony, możliwości odliczenia podatku naliczonego VAT z faktur wystawionych na rzecz strony, przez co podobnie jak wyżej naruszono zasadę neutralności podatku VAT.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga nie jest uzasadniona.
W odniesieniu do transakcji ze spółką G. należy przyznać rację organom podatkowym akcentującym istnienie szeregu okoliczności poddających w wątpliwość rzeczywistość tych transakcji.
I tak występuje zasadnicza sprzeczność między zapisami umowy współpracy spółki skarżącej i spółki G. z 1 lutego 2012r. Na mocy tej umowy strony zobowiązały się do wzajemnego świadczenia usług w zakresie outsourcingu biznesowego, w tym w zakresie usług logistycznych, pozyskiwania klientów, analiz i pozyskiwania informacji z rynku, przygotowania spotkań z klientami oraz sprzedaży towarów. Tymczasem sporne zakupy z sierpnia 2012r. i stycznia 2013r. dotyczyły 5660 sztuk kontenerów elastycznych (big bag 1000 kg) a więc asortymentu wykraczającego poza cytowaną wyżej umowę współpracy.
W kontekście treści powyższej umowy współpracy trafnie za niewiarygodne uznały organy podatkowe zeznania świadka M. S., w których sugerował, że dzięki informacji od niego doszło do spornych transakcji zakupu big bagów. W tym miejscu wypada podnieść, że w omawianym zakresie bez wpływu na powyższą ocenę dokonaną przez organy podatkowe pozostaje podnoszona przez stronę skarżącą okoliczność kilkuletniego opóźnienia w przesłuchaniu świadka i jego złego samopoczucia w trakcie przesłuchania. Przypomnieć należy, że omawiana wyżej okoliczność nie stanowiła szczegółu o peryferyjnym znaczeniu, lecz stanowiła oś stanowiska strony skarżącej, z którą zeznania świadka M. S. współbrzmiały mimo upływu wielu lat.
Jednak, jak wyżej wskazano, trafnie argumentowały organy, iż nie do pomyślenia jest sytuacja, w której wspólnik spółki skarżącej od osoby piastującej stanowisko magazyniera spółki Partner dowiaduje się o możliwości zakupu znacznej ilości big bagów od spółki G. i dzięki temu realizuje zakupy w sytuacji, gdy oba podmioty łączy umowa współpracy.
W tych warunkach jedynie dodatkowe znaczenie przypisać należy okoliczności braku dowodów zapłaty za kontenery w niebagatelnej przecież kwocie prawie 150.000 zł netto.
Nie bez znaczenia pozostaje w omawianym zakresie, że wszystkie wymienione podmioty, to jest spółka skarżąca, P. sp. z o.o. P. sp. z o.o. sp. k. oraz G. sp. z o.o. korzystały z tych samych magazynów w miejscowości D., w których znajdowały się sporne kontenery elastyczne. W tym kontekście dostrzec należy także i tę okoliczność, że wspólnik spółki skarżącej P. K. pozostawał ówcześnie wspólnikiem P. sp. z o.o. i komandytariuszem P. sp. z o.o. sp. k.
Zdaniem sądu I instancji nie ma sprzeczności w akcentowanej przez stronę skarżącą odmienności stanowisk organów obu instancji co do charakteru kwestionowanych transakcji. Faktem jest, że organ I instancji kilkakrotnie operował pojęciem transakcji nierzetelnych podmiotowo uznając, że kontenery zostały sprzedane innemu podmiotowi niż strona skarżąca. Jednak organ ten ostatecznie stwierdził, że faktury dokumentujące sporne transakcje nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych (strona 32 verte uzasadnienia decyzji organu I instancji) i kwestionując prawo spółki skarżącej do odliczenia VAT powołał art. 88 ust. 3a punkt 4 litera ustawy o VAT, jako podstawę prawną swego rozstrzygnięcia. W tej sytuacji stanowisko organu odwoławczego wyrażone w zaskarżonej decyzji, że faktury wystawione przez G. sp. z o.o. nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, a co za tym idzie nie uprawniają spółki skarżącej do odliczenia wynikającego z nich podatku naliczonego nie stoi w sprzeczności z argumentacją organu I instancji.
Nie bez znaczenia dla uznania za trafne stanowiska organów jest przedstawiona przez te organy argumentacja, sprowadzająca się do uprawnionej w ocenie sądu tezy, iż sporny zakup nie był uzasadniony ekonomicznie. Świadczy o tym ówczesna struktura sprzedaży spółki skarżącej i związany z nim brak konieczności przepakowywania asortymentu do większych opakowań. Zauważyć przy tym należy, że spółka skarżąca ówcześnie nie zatrudniała pracowników a jednocześnie nie zlecała tego typu usług podmiotom trzecim. Jednocześnie zaś garaż, z którego spółka skarżąca mogła także korzystać przechowując artykuły handlowe miał tylko 48 metrów kwadratowych powierzchni i był zbyt mały, by móc pomieścić choćby znaczną część big bagów.
Wymowa powyższych okoliczności jednoznacznie wskazuje na trafność stanowiska organów obu instancji, iż w sprawie ma zastosowanie art. 88 ust. 3a punkt 4 litera a ustawy o VAT, a w konsekwencji pozbawienie skarżącej prawa do odliczenia podatku ze spornych faktur.
Ustosunkowując się do zarzutów skargi w omawianym zakresie godzi się zauważyć, że okoliczność, iż w przedmiotowej sprawie wydane były cztery decyzje wymiarowe przez organ każdej z dwóch instancji nie stanowi naruszenia prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. O ile bowiem można zgodzić się ze stroną skarżącą, że doszło do naruszenia zasady szybkości postępowania, to stało się tak z korzyścią dla podatnika, którego zobowiązanie wynikające z kolejnych decyzji wymiarowych malało, czego przykładem jest także decyzja zaskarżona do sądu, w której wyeliminowano część przypisanego uprzednio spółce zobowiązania. W ocenie sądu świadczy to o rzetelnym i obiektywnym rozstrzyganiu sprawy przez organy podatkowe, respektującym zasadę prawdy obiektywnej i zasadę zaufania do organów podatkowych.
Wbrew stanowisku strony skarżącej organ odwoławczy nie przepisał w zaskarżonej decyzji rozstrzygnięcia organu I instancji. Zauważyć należy, że organ II instancji dokonał ponownej oceny zgromadzonych dowodów, a wobec tego, że była ona tożsama z oceną dokonaną przez organ I instancji rozstrzygnięcie zapadło po myśli art. 233 § 1 punkt 1 O.p.
Z kolei odnośnie do transakcji WNT od holenderskiego podmiotu A. decydujące znaczenie ma treść art. 9 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy o VAT. Zgodnie z powyższymi przepisami warunkiem uznania transakcji za wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów jest wykazanie, że nastąpiło przemieszczenie towaru z terytorium kraju członkowskiego innego niż terytorium kraju na terytorium kraju. Tymczasem list przewozowy dotyczący transportu 24 kontenerów migdałów nie potwierdza dostarczenia towaru do spółki skarżącej.
Mało tego, z danych uzyskanych od holenderskiej administracji podatkowej wynika, że podmiotowi holenderskiemu, który dokonał wprowadzenia towaru pochodzącego z USA na obszar celny UE nie jest znana nazwa i numer identyfikacyjny spółki skarżącej. Rodzi to zasadnicze wątpliwości co do rzetelności także i tej transakcji. W tej sytuacji rację przyznać należy organom, które wywiodły, iż brak jest spełnienia warunku uprawniającego do uznania transakcji za WNT i możliwości zastosowania preferencyjnej stawki podatku VAT.
Powoływanie się przez stronę skarżącą na indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną na wniosek innego podmiotu nie jest skuteczne. Interpretacja wiąże bowiem tylko w zakresie faktów przedstawionych we wniosku i to tylko wnioskodawcę. Z przywołanej interpretacji wynika zaś, że dotyczy WDT a nie WNT, a spełnienie warunku przemieszczenia zostało (odmiennie niż w rozpoznawanej sprawie) potwierdzone przez kontrahenta wnioskodawcy.
W przedmiocie odmowy odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur zakupu prasy tj. Gazety Wyborczej, czasopism Top Gear i Focus sąd I instancji w całej rozciągłości aprobuje stanowisko organów podatkowych co do tego, że strona skarżąca nie wykazała, iż zakup ten miał służyć do wykonywania czynności opodatkowanych. Zgodnie zaś z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT tylko takie przeznaczenie nabytego towaru rodzi uprawnienie podatnika do obniżenia podatku należnego. Trudno nie zgodzić się z poglądem organów, iż powyższe wydawnictwa nie mają nic wspólnego z profilem działalności spółki skarżącej.
Podnieść należy, że brak jest podstaw do uznania za zasadne zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów procedury. W ocenie sądu mają one charakter polemiki z prawidłowymi i uwzględniającymi wszelkie istotne okoliczności sprawy ustaleniami faktycznymi organów oraz oceną dowodów, która nie wykracza poza granice zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 191 O.p.
Nadto działając na podstawie art. 134 § 1 ppsa sąd nie dopatrzył się uchybień organów, w tym zwłaszcza w przedmiocie braku przedawnienia przedmiotowych zobowiązań i innych postaci przekształcanego obowiązku podatkowego szczegółowo i trafnie opisanych w zaskarżonej decyzji.
Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności i nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi na podstawie art. 151 ppsa należało orzec jak w sentencji.
mko