I SA/Łd 849/22

I SA/Łd 849/22 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2023-01-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-11-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Agnieszka Gortych-Ratajczyk /sprawozdawca/
Cezary Koziński /przewodniczący/
Ewa Cisowska-Sakrajda
Symbol z opisem
6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Sygn. powiązane
II FSK 729/23 - Postanowienie NSA z 2023-09-14
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1540
art. 201 par. 1c pkt 1 lit.a
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Cezary Koziński Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda Asesor WSA Agnieszka Gortych-Ratajczyk (spr.) po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. S.A. z siedzibą w K. na postanowienie Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno – Skarbowego w Łodzi z dnia 12 września 2022 r. nr 368000-COP.4100.3.1.2022.10 w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania oddala skargę.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 12 września 2022 r. Naczelnik Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi, po rozpatrzeniu zażalenia E. z siedzibą w K. na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za 2017 rok, utrzymał w mocy postanowienie z dnia 22 czerwca 2022 r.
Z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika, iż w dniu 31 grudnia 2021 r., pełnomocnik Spółki złożył zastrzeżenia do protokołu z badania ksiąg podatkowych, w których zawarł m.in. wniosek o zawieszenie postępowania podatkowego, na podstawie przepisów art. 201 § 1c pkt 1 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm.) dalej O.p., do czasu zakończenia postępowania podatkowego w zakresie przestrzegania prawa podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za 2015 r. uzasadniając tym, iż rozliczenie podatkowe Spółki za 2017 r. jest konsekwencją ustaleń poczynionych w odniesieniu do 2015 r.
Postanowieniem z dnia 22 czerwca 2022 r. Naczelnik Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi, na podstawie art. 201 § 1c pkt 1 lit. a O.p. odmówił zawieszenia postępowania podatkowego prowadzonego wobec E., w zakresie przestrzegania przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za okres od 01.01.2017 r. do 31.12.2017 r.
Organ podkreślił, iż istnienie przesłanki wynikającej z art. 201 § 1c pkt 1 lit. a O.p. nie powoduje automatycznego zawieszenia postępowania, ale pozwala organowi na dokonanie swobodnej oceny, czy zawieszenie w okolicznościach konkretnej sprawy jest zasadne. Jest ono zasadne, jeśli pomiędzy postępowaniami występuje zależność tego rodzaju, że niemożliwe jest przeprowadzenie postępowań, za kolejne okresy rozliczeniowe. Zawieszenie postępowania powinno być uzasadnione względami celowości, sprawiedliwości, jak i ekonomiki procesowej.
Dalej wskazał, iż określenie prawidłowej wysokości dochodu/straty za 2015 r. było przedmiotem postępowania podatkowego prowadzonego w zakresie podatku dochodowego za 2015 r., zakończonego wydaniem przez Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi w dniu 19 listopada 2021 r. decyzji określającej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2015 r. Uwzględniając zaś art. 212 O.p. organy podatkowe obowiązane są do uwzględniania w całości konsekwencji prawnych wynikających z faktu istnienia w obrocie prawnym decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego za dany okres podatkowy. Organ dodał, iż poszczególne okresy rozliczeniowe w podatku dochodowym od osób prawnych stanowią samodzielne przedmioty postępowań.
W zażaleniu na powyższe rozstrzygnięcie z dnia 22 czerwca 2022 r. pełnomocnik Spółki zarzucił naruszenie prawa procesowego, tj. 201 § 1c pkt 1 lit. a O.p. przez odmowę zawieszenia postępowania podatkowego dot. 2017 roku, na skutek błędnego ustalenia okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia oraz przy błędnym przyjęciu, że organ ma całkowitą swobodę przy rozstrzyganiu w kwestii zawieszenia postępowania, a w konsekwencji wydanie postanowienia z naruszeniem względów celowości, sprawiedliwości oraz ekonomiki procesowej. Pełnomocnik strony wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i orzeczenie co do istoty sprawy.
Przywołanym na wstępie postanowieniem z dnia 12 września 2022 r. Naczelnik Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania na podstawie 201 § 1c pkt 1 lit. a O.p.
Organ opisał cały przebieg czynności podejmowanych po przeprowadzeniu kontroli celno-skarbowej wobec Spółki w zakresie przestrzegania przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za 2017 r., szczegółowo wskazując na treść zastrzeżeń zgłoszonych do protokołu z badania ksiąg podatkowych, w tym wniosek o zawieszenie postępowania do czasu ostatecznego i prawomocnego zakończenia postępowania podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za 2015 rok, prowadzonego obecnie przez organ odwoławczy, które zdaniem strony powinno być traktowane, jako postępowanie "reprezentatywne".
Dalej zgodził się z argumentacją zaskarżonego rozstrzygnięcia, że przesłanka zawieszająca, zawarta w art. 201 § 1c pkt 1 lit. a O.p. ma charakter fakultatywny, co wynika z przywołanego przez organ uzasadnienia do projektu nowelizacji Ordynacji podatkowej zawartej w art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 30 marca 2021 r. o zmianie ustawy o podatku akcyzowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2021, poz. 694). Organ może nie skorzystać z możliwości zawieszenia, jeżeli uzna, że okoliczności sprawy przemawiają za jej prowadzeniem. lstnienie przesłanki wynikającej z art. 201 § 1c pkt 1 lit. a O.p. nie powoduje automatycznego zawieszenia postępowania, ale pozwala organowi na dokonanie swobodnej oceny, czy zawieszenie w okolicznościach konkretnej sprawy jest zasadne. Jest ono zasadne, jeśli pomiędzy postępowaniami występuje zależność tego rodzaju, że niemożliwe jest przeprowadzenie postępowań, za kolejne okresy rozliczeniowe.
Organ przypomniał, iż Spółka, jako podstawę zawieszenia, wskazała brak prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy w postępowaniu za wcześniejszy okres rozliczeniowy. Jednakże, fakt wydania i doręczenia decyzji dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych za wcześniejszy okres rozliczeniowy, zgodnie z wymogami przepisów Ordynacji podatkowej, skutkuje domniemaniem prawidłowości treści w niej zawartych, a ich zmiana może zostać dokonana wyłącznie w przypadkach i za pomocą procedur wynikających z przepisów Ordynacji podatkowej. Samo stwierdzenie, że wynik innego postępowania może mieć wpływ na losy sprawy administracyjnej, nie daje jeszcze podstaw do zawieszenia. W każdej ze spraw organy podatkowe zobowiązane są bowiem do prowadzenia odrębnego postępowania dowodowego z możliwością wykorzystania materiału dowodowego zgromadzonego w innej sprawie oraz dokonując własnych ustaleń. Każdy okres rozliczeniowy w podatku dochodowym od osób prawnych stanowi niezależny, samodzielny przedmiot postępowania. W ocenie organu z tych względów, wniosek strony o zawieszenie postępowania uznać należy za nieuzasadniony. Pomimo braku prawomocnego zakończenia postępowania za wcześniejszy okres rozliczeniowy, na który powołuje się Spółka, w okolicznościach stanu faktycznego niniejszej sprawy nie występuje zależność tego rodzaju, aby niemożliwe było przeprowadzenie postępowania podatkowego za kolejne okresy rozliczeniowe.
Dodał, iż jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, przedmiotem sporu w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za 2015 r,, jest możliwość zastosowania przez organ art. 199a § 1 i § 2 O.p., do czynności dokonanych przez Spółkę. Natomiast jak wynika z protokołu badania ksiąg i ewidencji, sporządzonego w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za 2017 r., Spółka złożyła korektę zeznania CIT-8 za 2017 r., uwzględniając ustalenia kontroli celno-skarbowej. Przedmiotem sporu w zakresie podatku dochodowego za 2017 rok jest kwota straty do odliczenia za 2015 rok. Zatem w kolejnym roku podatkowym, objętym zakresem kontroli celno-skarbowej/postępowania podatkowego, nie istnieje związek identycznych stanów faktycznych, jak w postępowaniu przeprowadzonym za 2015 rok. Ponadto, decyzja z dnia 19 listopada 2021 r. nadal pozostaje w obrocie prawnym i determinuje konsekwencje podatkowe w odniesieniu do wysokości podatku za ten okres.
Za bezzasadny organ uznał zarzuty zażalenia, w tym zarzut pominięcia względów celowości, sprawiedliwości, jak i ekonomiki procesowej. Powyższe okoliczności organ podejmujący rozstrzygnięcie na podstawie art. 201 § 1c O.p. powinien oceniać w kontekście konieczności rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, co ma niebagatelne znaczenie w świetle konstytucyjnego nakazu rozpoznawania spraw bez zbędnej zwłoki (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP) oraz zasady szybkości i prostoty postępowania podatkowego (art. 125 § 1 i § 2 O.p.). Ustalono, że strona nie wykazała związku między prowadzonymi postępowaniami, w sprawach nie występują tożsame stany faktyczne, nie występuje też zależność, która wskazywałaby na konieczność zawieszenia postępowania. Zatem, biorąc pod uwagę zwłaszcza ekonomikę procesową, należało uznać wniosek strony za bezzasadny. Organ odwoławczy nie widzi możliwości ustosunkowania się do zarzutu dotyczącego tego, że dalsze prowadzenie postępowania będzie skutkowało koniecznością przeprowadzania kolejnych czynności zarówno przez organ, jak i przez samą Spółkę. Po stronie Spółki będzie to generowało dodatkowe i nieuzasadnione koszty z uwagi na fakt, iż strona skarżąca nie podała, na czym polegać mają potencjalne czynności, których twierdzenia te dotyczą oraz jakie dodatkowe, nieuzasadnione koszty zostaną w ten sposób jej zdaniem wygenerowane.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik Spółki E zarzucił naruszenie prawa procesowego, tj. 201 § 1c pkt 1 lit. a O.p. przez odmowę zawieszenia postępowania za 2017 r. pomimo, iż na treść decyzji wydanej w tym postępowaniu, bezpośredni wpływ ma rozstrzygnięcie postępowania prowadzonego przez organ wobec strony skarżącej w sprawie zobowiązania w CIT za 2015 rok. Wskazując, w uzasadnieniu skargi, na zasadność sformułowanego zarzutu pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia, nadto zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymując dotychczasowe stanowisko wniósł o oddalenie skargi. Organ dodał, że postępowanie podatkowe w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2017 r., zakończone zostało wydaniem przez Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi decyzji z dnia 27 października 2022 r., doręczonej stronie 10 listopada 2022 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.
Skarga nie jest zasadna.
Tytułem wstępu wyjaśnić należy, iż niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie postępowania uproszczonego, ponieważ skarga dotyczy postanowienia. Stosownie zaś do art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.) dalej P.p.s.a., sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym może być rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021r., Nr 137 ze zm.), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonego aktu, a jedynie uwzględniając skargę może go uchylić, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1, skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest postanowienie Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi o odmowie uwzględnienia wniosku strony, złożonego w oparciu o zapis art. 201 § 1c pkt. 1 lit. a O.p., o zawieszenie postępowania podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za 2017 rok.
Przywołany przepis stanowi, iż organ podatkowy może zawiesić postępowanie, na wniosek lub z urzędu, gdy pomiędzy postępowaniami w sprawach dotyczących tej samej strony istnieje tego rodzaju związek, że na treść decyzji wydawanej w zawieszanym postępowaniu ma wpływ rozstrzygnięcie sprawy w innym postępowaniu, a rozstrzygnięcie sprawy w tym innym postępowaniu nie stanowi zagadnienia wstępnego, o którym mowa w § 1 pkt 2 art. 201 O.p.
Odnotować należy, iż w przytoczonej normie prawnej ustawodawca posłużył się zwrotem "organ może", co oznacza, iż nawet przy wystąpieniu przesłanek opisanych w tej normie organ nie jest zobowiązany do uwzględnienia wniosku i zawieszenia postępowania. Jest to fakultatywna podstawa zawieszenia postępowania podatkowego, co oznacza, iż organ podatkowy może nie skorzystać z możliwości zawieszenia, jeżeli uzna, że okoliczności sprawy przemawiają za jej prowadzeniem. Wystąpienie przesłanki fakultatywnej pozwala na dokonanie swobodnej oceny organowi, czy zawieszenie to w okolicznościach prowadzonej sprawy jest zasadne. Tak ocena w niniejszej sprawie została przez organ podatkowy dokonana i według Sądu, mieści się ona w granicach uznania.
Zwrócić przy tym należy uwagę, iż kontrola przez sądy administracyjne uznania administracyjnego nie polega na ocenie słuszności wybranego przez organ rozwiązania, lecz prawidłowości samego procesu decyzyjnego. Dokonując kontroli rozstrzygnięć uznaniowych sąd może badać, czy nie zostały przekroczone granice uznania, czy rozstrzygnięcie nie było dowolne oraz wszelkie te elementy, które w danym akcie nie wiążą się z luzem decyzyjnym pozostawionym organom przez ustawodawcę (por.T.Bigo, Kontrola uznania administracyjnego,"Sprawozdania Wrocławskiego Towarzystwa Naukowego" 1959, nr 14A).
Sądowa kontrola decyzji uznaniowych jest kontrolą ograniczoną, nie obejmuje celowości wyboru przez organ administracji publicznej takiego, a nie innego rozstrzygnięcia, ale ogranicza się do zbadania, czy wybór ten nie nosi cech dowolności. Przedmiotem oceny sądu jest kwestia, czy organ zebrał w sprawie cały materiał dowodowy i dokonał wyboru sposobu jej rozstrzygnięcia po wszechstronnym rozważeniu okoliczności sprawy, a stanowisko wyrażone w decyzji uzasadnił w sposób wymagany przez przepisy kodeksu postępowania administracyjnego". Inaczej określając, kontroli sądowej podlega samo uzasadnienie decyzji uznaniowej z punktu widzenia powiązania ustaleń faktycznych z rekonstruowaną normą prawną oraz z wyrażeniami normatywnymi, określającymi przesłanki aktualizacji upoważnienia do decyzji uznaniowej (por. wyroki NSA: z dnia 20 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 130/10; z dnia 12 października 2011 r., sygn. akt I OSK 474/11 - dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Uwzględniając powyższe, zdaniem Sądu w niniejszej sprawie nie miało miejsca naruszenie przepisów prawa, które miałoby wpływ na wynik sprawy. Organ rozważył wszystkie podnoszone przez stronę skarżącą argumenty i żądanie, wyczerpująco ustalił stan faktyczny sprawy i dokonał oceny wniosku strony w kontekście poczynionych ustaleń z poszanowaniem zasad logiki i doświadczenia życiowego, czemu dał wyraz z wyczerpującym uzasadnieniu. Podejmując zaskarżone postanowienie organ uwzględnił zasady celowości, sprawiedliwości, jak i ekonomiki procesowej. Finalnie nie przekroczył granic uznania administracyjnego, a zaskarżone postanowienie w sposób drobiazgowy odzwierciedla tryb procedowania organu i uzasadnia argumenty, które organ uwzględnił, a które pominął i dlaczego.
Przypomnieć trzeba, iż strona skarżąca wystąpiła o zawieszenie postępowania podatkowego, na podstawie przepisów art. 201 § 1c pkt 1 lit. a O.p., do czasu zakończenia postępowania podatkowego w zakresie przestrzegania prawa podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za 2015 r. Zdaniem strony wniosek jest zasadny, ponieważ rozliczenie podatkowe Spółki za 2017 r. jest konsekwencją ustaleń poczynionych w odniesieniu do 2015 r., spór dotyczy bowiem wyłącznie prawa do odliczenia części straty osiągniętej w 2015 roku. Co w ocenie strony kwalifikuje postępowanie podatkowe w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za 2015 rok, jako postępowanie "reprezentatywne" w stosunku do sprawy prowadzonej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za 2017 rok.
Organ nie uwzględnił argumentów strony skarżącej wskazując, że przedmiotem postępowania, którego dotyczy wniosek, jest przestrzeganie przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za 2017 rok, zatem ma ono o wiele szerszy zakres niż tylko odliczenie straty w rozliczeniu podatku dochodowego od osób prawnych za rok podatkowy. Postępowania prowadzone za 2015 i 2017 rok obejmują zdaniem organu poprawność ustalenia przychodów podlegających opodatkowaniu oraz zasadność ujęcia kosztów ich uzyskania za dany okres rozliczeniowy. Obejmują również ustalenia dotyczące transakcji i operacji gospodarczych, mających w konsekwencji wpływ na określenie wysokości zobowiązania podatkowego strony za dany rok podatkowy. Organ podkreślił, iż zarówno przychody jak i koszty ich uzyskania ustalone są odrębnie dla każdego roku podatkowego, zatem wskazane okresy rozliczeniowe stanowią niezależny, samodzielny przedmiot postępowania. Natomiast związek pomiędzy rozstrzygnięciami za te lata podatkowe, ogranicza się do ewentualnego matematycznego odliczenia od dochodu straty za lata ubiegłe. Fakt przeprowadzenia wobec Spółki innego postępowania podatkowego dotyczącego wcześniejszego okresu w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych nie jest przeszkodą uniemożliwiającą przeprowadzenia wobec niej postępowania podatkowego za kolejne lata podatkowe.
Na uwzględnienie zasługuje niewątpliwie argumentacja, iż w obrocie prawnym pozostaje decyzja z dnia 19 listopada 2021 r., którą Naczelnik Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi określił stronie skarżącej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2015 r. Nie sposób odmówić racji organowi, iż związanie organu podatkowego decyzją doręczoną stronie, trwa przez cały okres pozostawania jej w obrocie prawnym, a więc do chwili jej zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności czy też wygaśnięcia. Samo stwierdzenie, że wynik innego postępowania może mieć wpływ na losy sprawy administracyjnej, nie daje jeszcze podstaw do zawieszenia. W każdej ze spraw organy podatkowe zobowiązane są bowiem do prowadzenia odrębnego postępowania dowodowego z możliwością wykorzystania materiału dowodowego zgromadzonego w innej sprawie oraz dokonując własnych ustaleń. Każdy okres rozliczeniowy w podatku dochodowym od osób prawnych stanowi niezależny, samodzielny przedmiot postępowania.
Z tych wszystkich względów, w ocenie Sądu w kontrolowanej sprawie organy orzekające nie przekroczyły granic uznania administracyjnego, w jakich było im dane rozpoznawać wniosek strony. Uwzględniły wszystkie przedstawione przez stronę okoliczności, jak również z urzędu poczyniły obszerne i szczegółowe ustalenia, które poddały analizie w kontekście argumentów obu stron. Taka wielowątkowa analiza sprawy umożliwiła podjęcie zaskarżonego rozstrzygnięcia, w ramach którego organy uwzględniły zasady celowości, sprawiedliwości, jak i ekonomiki procesowej. Sam fakt, iż strona nie podziela stanowiska organu nie świadczy jeszcze o jego wadliwości, w szczególności, gdy jak to ma miejsce w niniejszej sprawie ustawodawca pozostawił organowi możliwość zawieszenia postępowania w warunkach opisanych w art. 201 § 1 pkt 1 lit. a O.p., a nie obowiązek wstrzymania w takich przypadkach czynności postępowania zmierzających do zakończenia sprawy.
Z tych wszystkich względów, nie dopatrując się opisanych w skardze naruszeń, jak również innych naruszeń, które Sąd jest zobligowany brać pod uwagę z urzędu, a zatem nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
P.C.