I SA/Łd 829/23

Spółka F S.A. złożyła korektę deklaracji CIT-8 za 2021 r., wnioskując o stwierdzenie nadpłaty w wysokości 229.996 zł, co miało wynikać z odliczenia kosztów kwalifikowanych związanych z działalnością badawczo-rozwojową (B+R) w wysokości 1.210.508,94 zł. Spółka przedstawiła opis 21 projektów narzędzi, które uznała za kwalifikujące się do ulgi B+R. Naczelnik Łódzkiego Urzędu Skarbowego odmówił stwierdzenia nadpłaty, uznając, że projekty te stanowiły zwykłą działalność projektowo-konstrukcyjną Spółki, a nie działalność badawczo-rozwojową. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał tę decyzję w mocy. Spółka wniosła skargę do WSA w Łodzi, zarzucając organom naruszenie przepisów materialnego i procesowego prawa podatkowego, w tym błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów dotyczących ulgi B+R. Skarżąca argumentowała, że tworzone przez nią narzędzia, mimo że na indywidualne zamówienia, spełniały cechy działalności B+R. WSA w Łodzi oddalił skargę. Sąd uznał, że organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny i zastosowały prawo. Podzielił stanowisko organów, że opisywane przez Spółkę projekty, polegające na tworzeniu narzędzi na indywidualne zamówienia klientów, nie stanowiły działalności badawczo-rozwojowej w rozumieniu ustawy o CIT. Sąd podkreślił, że działalność ta musi mieć charakter twórczy, systematyczny i być nastawiona na zdobycie nowej wiedzy lub stworzenie nowych zastosowań, a nie na rutynowe działania odtwórcze czy realizację standardowych zleceń. W ocenie sądu, Spółka wykazała jedynie realizację zleceń zgodnie ze sztuką zawodu, wykorzystując posiadaną wiedzę i doświadczenie, a nie prowadziła systematycznych prac rozwojowych nakierowanych na innowacyjność. Sąd odniósł się również do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, uznając je za bezzasadne, a także do kwestii interpretacji indywidualnych, wskazując, że nie są one wiążące w sytuacji, gdy stan faktyczny sprawy nie pokrywa się z opisem we wniosku o interpretację.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający