I SA/Łd 825/19

I SA/Łd 825/19 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2020-08-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-11-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Agnieszka Krawczyk
Joanna Grzegorczyk-Drozda
Wiktor Jarzębowski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Sygn. powiązane
II FSK 2833/20 - Wyrok NSA z 2023-05-25
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 361
art. 25b, art. 25g ust. 1
Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk Protokolant: st. asystent sędziego Maciej Dębski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi N. R. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z [...] 2019 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z [...] 2018 r.
i na podstawie z art. 25e ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 361 ze zm., dalej w skrócie: "u.p.d.o.f."),
ustalił N. R. (dalej: "Podatniczce") zobowiązanie w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. w kwocie 42 753 zł
od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów
w wysokości 57 004 zł.
Postępowanie w przedmiocie źródeł finansowania wydatków poniesionych przez S. i N. R. w 2013 r. zostało wszczęte 9 marca 2015 r. w związku z nabyciem przez małżonków nieruchomości oraz samochodów. W wyniku przeprowadzonego postępowania organ I instancji stwierdził, że wydatki poniesione przez małżonków R. w 2013 r. w kwocie 236.060,15 zł nie znalazły pokrycia w posiadanych środkach finansowych i decyzją z [...] 2018 r. ustalił N. R. zobowiązanie w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. w kwocie 88.523 zł od przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach w wysokości 118.030 zł.
Po analizie zarzutów odwołania, organ odwoławczy uznał za konieczne przeprowadzenie postępowania uzupełniającego w zakresie:
1. dochodów S. R. z tytułu wynagrodzenia za pracę w 2006 r. oraz otrzymanego zwrotu podatku dochodowego w 2007 r.,
2. zasiłków wychowawczego i rodzinnego wypłaconych N. R.
w latach 2007-2008 oraz "becikowego" i zasiłku rodzinnego, wypłaconego w 2000 r.,
3. zwrotu N. R. przez firmę A w 2013 r. środków finansowych,
4. faktycznej zapłaty za fakturę z [...] 2013r., Nr [...] na kwotę 105.000 zł, związaną z naprawą samochodu Jeep Grand Cherokee,
5. faktycznej daty sprzedaży samochodów Jeep Grand Cherokee nr rej.: [...] i [...],
– i w dniu 31 stycznia 2019 r. przekazał akta organowi I instancji celem przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego.
Zebrany dodatkowo materiał dowodowy, przekazany organowi odwoławczemu 11 lipca 2019 r., pozwolił na ustalenie, iż:
1. w 2006 r. S. R. osiągnął dochód z wynagrodzenia za pracę w kwocie 6.122,34 zł a w 2007 r. otrzymał zwrot podatku dochodowego za 2006 r.
w kwocie 177 zł.
2. w okresie 01.01.2000-31.12.2008 N. R. pobrała następujące świadczenia na córkę – A. R.: jednorazową zapomogę w kwocie 1.000 zł z tytułu urodzenia córki, dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu urodzenia dziecka w wysokości 1.000 zł, zasiłek rodzinny na córkę (48 zł miesięcznie, w okresie 01.09.2006 r.-31.08.2008 r.), dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem w czasie urlopu wychowawczego (400 zł miesięcznie, w okresie 01.01.2007 r.-31.07.2008 r.).
Wobec poczynionych ustaleń, w zakresie dochodów i wydatków małżonków począwszy od 2006 r., organ odwoławczy stwierdził, że na dzień 1 stycznia 2013 r. podatnicy mogli dysponować oszczędnościami w kwocie 136.490,09 zł.
3. w zakresie zwrotu N. R. środków finansowych przez firmę A w 2013 r. ustalono, że firma nie dokonywała w 2013 r. żadnych zwrotów kwot pieniężnych na konto bankowe podatniczki. W treści pisma z 8 maja 2019 r. A Sp. z o.o. poinformowała, że N. R. współpracuje z nią jako konsultantka, wyjaśniając, że A wystawia faktury VAT za sprzedane towary i faktury VAT korekty za towary zwrócone przez konsultantki. N. R. w 2013 r. zwracała trzykrotnie zakupione towary, lecz zwrot za faktury korekty został potrącony z kolejnych faktur sprzedaży wystawionych dla podatniczki.
4. w zakresie zapłaty za fakturę z [...] 2013 r. Nr [...], organ
I instancji przyjął wyjaśnienia podatników, że faktura ta miała odroczony termin płatności a faktyczna zapłata w kwocie 138.500 zł za naprawę samochodu Jeep Grand Cherokee nastąpiła 5 grudnia 2013 r., po sprzedaży innego samochodu Jeep Grand Cherokee nr rej. [...] i otrzymaniu pieniędzy od firmy "B".
5. w zakresie deklarowanej sprzedaży w 2013 r. dwóch samochodów Jeep Grand Cherokee, nr rej.: [...] i [...], organ I instancji przyjął dowody wypłat przez "B" na rzecz S. R. kwot za sprzedaż ww. samochodów, czyli 28 września 2013 r. – kwota 106.700 zł oraz 5 grudnia 2013 r. – kwota 138.500 zł.
Ponadto organ odwoławczy zaliczył do źródła finansowania wydatków poniesionych przez podatników w 2013 r. diety wypłacone S. R. w latach 2011 i 2012 (w wysokościach znajdujących uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym, odpowiednio 19.239,98 zł i 31.480 zł), stypendium socjalne córki małżonków R. (w łącznej kwocie 380 zł) i rozliczenie składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne.
Z przedstawionego w treści uzasadnienia decyzji organu odwoławczego zestawienia wynika, że łączny niedobór środków finansowych małżonków w 2013 r. stanowił kwotę 114.008,81 zł, z czego na N. R. przypadło 50%,
tj. 57.004 zł. Ustalony zgodnie z art. 25e u.p.d.o.f. 75% podatek dochodowy od tej kwoty wyniósł 42.753 zł. Analogiczną decyzję organ wydał w stosunku do małżonka, z którym Podatniczka pozostawała w ustawowej wspólności majątkowej.
W opinii organu odwoławczego, działania podjęte w niniejszej sprawie przez organy podatkowe obu instancji, w tym przeprowadzone dodatkowo postępowanie dowodowe, pozwoliły na wyczerpujące wyjaśnienie i ustalenie stanu faktycznego sprawy w stopniu wystarczającym do podjęcia rozstrzygnięcia. Podkreślił, że jeżeli wyjaśnienia podatników znalazły choć częściowe potwierdzenie w materiale dowodowym sprawy, bądź rozpatrywane przez pryzmat doświadczenia życiowego, reguł racjonalnego gospodarowania i zasad logiki mogły być uznane za uwiarygodnione, zostały przez organ odwoławczy uwzględnione.
Powyższa decyzja została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W treści skargi wydanemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie:
1. przepisów prawa materialnego, tj.:
• art. 25 b ust. 1 u.p.d.o.f poprzez niewłaściwe zastosowanie i nieprawidłowe określenie przychodów nieznajdujących pokrycia w ich ujawnionych źródłach,
• art. 25d ust 2 u.p.d.o.f poprzez niewłaściwą klasyfikację wpłat N. R. z utargu A jako wydatków,
• art. 25e u.p.d.o.f. poprzez niewłaściwe zastosowanie 75% stawki podatku
od dochodów, które zostały uprawdopodobnione,
• art. 25d u.p.d.o.f. poprzez niewłaściwe ustalenie wysokości nadwyżek wydatków nad przychodami,
• art. 25g ust. 3 i 4 u.p.d.o.f poprzez oczekiwanie udowodnienia przychodów z diet, które mogły zostać wyłącznie uprawdopodobnione,
• art. 21a ustawy o czasie pracy kierowców w zw. z art. 775 § 2 i 5 Kodeksu pracy w związku z Rozporządzeniem Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 19 grudnia 2002r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju poprzez przyjęcie, że kierowca zatrudniony w transporcie międzynarodowym nie otrzymywał diet z tytułu podróży zagranicznych, w sytuacji gdy wprost z przepisów prawa wynika, że pracodawca miał obowiązek ich wypłacania, a dodatkowo ich otrzymanie zostało uprawdopodobnione.
2. przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj;
• art. 122 w zw. z art. 187 Ordynacji podatkowej (dalej: "O.p."), poprzez brak zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego,
• art. 191 O.p., poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów,
• art. 201 § 4 O.p. (powinno być "210 § 4 O.p."), poprzez brak należytego uzasadnienia prawnego i faktycznego zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu skargi pełnomocnik podatników podniósł, że kwoty wydatków wykazane przez organ w zestawieniach na s. 10 i 11 skarżonej decyzji tj. 3.127,58 zł, 787,63 zł, 342,49 zł oraz 1,831,77 zł zostały błędnie potratowane jako wydatki N.R. w rozumieniu art. 25b ust. 2 u.p.d.o.f., podczas gdy było to przekazanie środków otrzymanych od klientów (utargu).
Do skargi załączono świadectwa pracy S. R. z C Sp. z o.o. i Wspólnicy, obejmujące okresy 04.01.2010 r.-18.05.2010 r. i 02.11.2011 r.-14.05.2013r., a także oświadczenia C. G. z 14 października 2019 r. i A. K. z 24 października 2019 r.
W zakresie diet S. R. pełnomocnik podniósł, że organ podatkowy I instancji uwzględnił wyłącznie diety, które zostały udokumentowane, czyli diety wypłacone przez firmę D w kwocie 19.239,98 zł za okres od marca do września 2011 r. oraz wypłacone przez C sp. z o.o. i Wspólnicy Sp.k. za 2012 r. w kwocie 31.480 zł. Pełnomocnik podniósł, że S. R. był również zatrudniony w latach 2010-2016 w firmach C Sp. z o.o. i Wspólnicy Sp.k. oraz B Sp z o.o. Sp.k. jako kierowca w transporcie międzynarodowym i z tego tytułu również otrzymywał diety. Według wyliczeń S. R. było to, poza kwotami uwzględnionymi przez organy podatkowe, około 20.000 zł w 2010 r., 7.000 zł w 2011 r. oraz 10.500 zł w 2012 r. Pełnomocnik przyznał, że pomimo prób uzyskania dokumentów potwierdzających
te okoliczności od firmy C Sp. z o.o. i Wspólnicy Sp.k. brak jest obecnie zarządu spółki i nie ma możliwości potwierdzenia otrzymanych wypłat, jednakże jego zdaniem, wypłata tych diet została uprawdopodobniona na podstawie świadectw pracy oraz oświadczenia ówczesnego prokurenta, załączonych do skargi.
Pełnomocnik wskazał, że diety wypłacane były w gotówce w kwotach wynikających z Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju. Podkreślił, że polecenie wyjazdu służbowego wystawiane jest w jednym egzemplarzu dla pracodawcy, druki nie zawierają kopii tego dokumentu dla pracownika a wypłacane diety, o ile mieszczą się w limitach wynikających z wyżej cytowanego rozporządzenia, są od podatku dochodowego a przez to nie są wykazywane w PIT-11 ani P1T-4R. Pełnomocnik wskazał, że w stanie prawnym obowiązującym w latach 2010-2012 obowiązywało powyższe rozporządzenie, a w związku z tym, wbrew twierdzeniom organów podatkowych, jeżeli S. R. świadczył w latach 2010-2013 pracę jako kierowca w transporcie międzynarodowym, to wypłata diet z tego tytułu była obowiązkiem pracodawcy. Wobec tego, nawet w braku dowodów jednoznacznie określających ich wysokość i wypłatę, wobec uprawdopodobnienia wypłaty poprzez wskazanie wyliczenia kwot oraz oświadczenie byłego prokurenta Spółki C
i udowodnienie zatrudnienia w spółce na podstawie świadectw pracy, kwoty te powinny zostać uwzględnione w przychodach S. R.. Zdaniem pełnomocnika podatniczki, brak uwzględnienia kwot diet, deklarowanych przez S. R., wskazuje na to, że organy podatkowe nieprawidłowo zebrały i oceniły materiał dowodowy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji również treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji jest nieprawidłowa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.
Wobec zarzucanych uchybień pełnomocnik podatnika wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania. Dodatkowo pełnomocnik wniósł o przeprowadzenie dowodów z dokumentów w postaci oświadczenia klientki Avon, na okoliczność sposobu rozliczeń z firmą przez konsultantki A, świadectw pracy i oświadczenia prokurenta na okoliczność zatrudnienia S. R. w firmie C i uzyskania przez niego diet w znacznych kwotach, a także o połączenie spraw małżonków ze względu na identyczny stan faktyczny spraw.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji, podkreślając, że przedłożone przez podatników dowody mogą ewentualnie stanowić podstawę do wznowienia postępowania podatkowego, nie mogą jednak mieć wpływu na rozstrzygniecie podjęte w stanie faktycznym istniejącym w chwili jego wydania. Dodatkowo organ wskazał, że przedłożone dowody nie mogą mieć merytorycznego znaczenia
dla podjętego rozstrzygnięcia, gdyż nie wskazują konkretnych kwot dochodów.
Sąd zważył, co następuje.
Skarga nie jest uzasadniona, bowiem organy podatkowe nie naruszyły
ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów proceduralnych w stopniu mającym lub mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Przedmiotem skargi jest decyzja reformatoryjna Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł., zmniejszająca podatniczce zobowiązanie podatkowe ustalone przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów.
Skarga zawiera zarówno zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Wbrew podnoszonym zarzutom organ odwoławczy podejmował wszelkie realnie możliwe działania mające na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, oceniał zebrane dowody obiektywnie, zgodnie z zasadami logiki, co znalazło odpowiednie odzwierciedlenie
w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji.
W kontrolowanym roku małżonkowie N. i S. R. pozostawali w małżeńskiej wspólności majątkowej, utrzymywali się wspólnie z osiąganych przez siebie dochodów i wspólnie dokonywali różnych wydatków.
Z tego powodu organ podatkowy wydał dwie odrębne, ale podobne treściowo decyzje, adresowane do każdego z małżonków, dzieląc po połowie ustalony niedobór środków finansowych na pokrycie wydatków kontrolowanego roku.
Istota sporu dotyczy odpowiedzi na pytanie, czy małżonkowie R.,
a w tej sprawie skarżąca, w 2013 r. dysponowali wystarczającymi środkami finansowymi na pokrywanie wydatków tego roku. Podejrzenie organu podatkowego
w tym zakresie pojawiło się dlatego, gdyż podatniczka i jej mąż ponieśli znaczne wydatki na zakup mieszkania oraz na zakup samochodów i inne wydatki z tym związane, natomiast wysokość ich dochodów wynikających ze źródeł ujawnionych była znacznie niższa od łącznej kwoty wydatków.
Zarzucając niedokładne wyjaśnienie sprawy i niewłaściwą ocenę dowodów, jak wynika z treści skargi, podatniczka po pierwsze kwestionuje prawidłowość oceny charakteru dokonywanych przez nią wydatków na rzecz firmy A, z którą współpracowała jako konsultantka. Współpraca ta polegała na dystrybucji kosmetyków firmy A wśród klientek indywidualnych. W jej ocenie, wykazane przez organ w 2013 r. kwoty wydatków nie były w rzeczywistości wydatkami podatniczki, lecz kwotami jedynie przekazywanymi przez podatniczkę od klientek
do firmy A. Tym samym organ błędnie potraktował te kwoty jako zmniejszające w 2013 r. majątek małżonków R.
Po drugie, podatniczka zarzuca, że organ podatkowy nie ustalił prawidłowo wielkości oszczędności zgromadzonych przez małżonków R. na koniec 2012 r. i mogących finansować wydatki 2013 r., bowiem nie uwzględnił wszystkich diet otrzymywanych przez S. R. w latach wcześniejszych z tytułu pracy w charakterze kierowcy ciężarówki wykonującego przewozy międzynarodowe.
Konsekwencją niewłaściwego wyjaśnienia sprawy w zakresie tych dwóch zagadnień miałoby być nieuzasadnione ustalenie, że w 2013 r. małżonkowie R. wydatkowali więcej środków pieniężnych niż zdołali w tym roku
i wcześniej uzyskać i zgromadzić, a przez to błędne zastosowanie przepisów prawa materialnego.
Dla porządku należy dodać, że inne zagadnienia sporne zostały przez organy wyjaśnione w toku postępowania podatkowego. Organ odwoławczy ustalając kwotę zgromadzonych oszczędności na dzień 1 stycznia 2013 r. uwzględnił już, zgodnie
z twierdzeniami małżonków R., dochody S. R. z wynagrodzenia za pracę w 2006 r. i ze zwrotu nadpłaty podatku w 2007 r., wynikające z zeznań podatkowych, oraz dochody N. R. z lat 2006-2008 z zapomogi, dodatku do zasiłku i zasiłku rodzinnego, wynikające z informacji udzielonej przez Miejskie Centrum Pomocy Społecznej w P..
To spowodowało ustalenie przez organ odwoławczy wyższej kwoty oszczędności zgromadzonych przez małżonków R. na koniec 2012 r., a mianowicie kwoty 136.490,09 zł, zamiast ustalonej przez organ pierwszej instancji kwoty 119.438,75 zł. Ponadto organ odwoławczy uznał za wiarygodne stanowisko małżonków R., że zapłata w 2013 r. kwoty 105.000,00 zł za naprawę samochodu Jeep Grand Cherokee została dokonana w odroczonym terminie płatności, dopiero po otrzymaniu pieniędzy od komisanta za sprzedany samochód.
Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi organ odwoławczy prawidłowo ocenił sposób rozliczania się N. R. z firmą A, a zatem prawidłowo ustalił, że podatniczka kupowała kosmetyki w A, a więc kwoty przekazywane przez nią na rzecz A były to jej wydatki na zakup kosmetyków, które następnie sprzedawała klientkom. Wynika to jasno z treści pisma firmy A z dnia 8 maja 2019 r. i załączonych do niego trzech faktur korygujących. Firma A potwierdziła, że N. R. współpracowała z A jako konsultantka. W ramach tej współpracy firma A wystawiała faktury vat za sprzedane towary i faktury vat za zwrócone przez konsultantkę towary. Zwrot należności wynikający z faktur korygujących był potrącany z kolejnych faktur sprzedaży wystawianych dla N. R.. Z pisma powyższego, jak i z treści faktur korygujących, wynika w sposób oczywisty, że N. R. kupowała w A kosmetyki, ona była nabywcą, a zatem wydatkowała na te zakupu środki finansowe, a nie jedynie przekazywała pieniądze klientek. Jej klientki nie były bezpośrednimi kontrahentkami A.. Ponadto N. R. w żaden sposób nie wykazała, że otrzymała
na konto z firmy A w 2013 r. jakąś kwotę w wysokości 6.071,47 zł z rozliczenia niesprzedanych kosmetyków, która miałaby pokrywać wydatki kontrolowanego roku. Ani nie zostało to wykazane historią rachunku, ani nie zostało potwierdzone przez A. Takiego rozumienia zasad współpracy N. R. z firmą A
nie zmienia załączone do skargi oświadczenie jednej jej z klientek. Jest oczywiste,
że z prowadzonej działalności podatniczka miała jakąś korzyść, zysk. Jednak
z oświadczenia tego nie wynika przecież, że podatniczka świadczyła jakieś usługi pośrednictwa w przekazywaniu należności między klientkami a firmą A. Przede wszystkim nie wynika to z wyżej wspomnianego pisma firmy A.
Organ odwoławczy prawidłowo także ustalił kwotę zgromadzonych przez małżonków R. oszczędności na koniec 2012 r., w szczególności prawidłowo ustalił wysokość diet uzyskanych przez S. R. w latach wcześniejszych z tytułu podróży służbowych. Jak wynika z treści skargi, kwestionowana jest wysokość diet z tytułu podróży służbowych S. R. otrzymanych w latach 2010, 2011 i 2012. Skarżąca zarzuca, że organ zaniżył te kwoty odpowiednio o 20.000,00 zł, o 7.000,00 zł i o 10.500,00 zł, bowiem poza kwotami udowodnionymi (informacja od K. S. Firma Spedycyjno Transportowa "D", zestawienie operacji bankowych na rachunku S. R.) nie uwzględnił kwot, których otrzymania S. R. nie może udowodnić, ale ich otrzymanie uprawdopodobnił. Wysokość otrzymanych diet za inne okresy, w tym za kontrolowany rok, nie jest przedmiotem zarzutów skargi.
Nie są jednak uzasadnione zarzuty przerzucania na skarżącą ciężaru dowodu
w zakresie istotnych okoliczności sprawy i żądania udowodnienia istotnych okoliczności, zamiast jedynie ich uprawdopodobnienia (odnosi się to do wysokości diet S. R. z lat 2010-2012). Po pierwsze taki rozkład ciężaru dowodu wynika z art. 25g ust. 1 u.p.d.o.f, a organy powinny dążyć do udowodnienia istotnych okoliczności, o ile jest to rzeczywiście możliwe. Po drugie organy podjęły próby wyjaśnienia tego aspektu sprawy. W związku z tym zwrócono się do wskazanych przez S. R. jego byłych pracodawców o wskazanie wypłacanych mu nieopodatkowanych kwot z tytułu delegacji przed 2013 r. W ten sposób uzyskano informacje o wysokości tych diet wypłaconych w 2011 r. przez K. S. Firma Spedycyjno Transportowa "D" i w 2012 r. przez C Sp. z o.o. i Wspólnicy Spółkę Komandytową z C..
Inni pracodawcy, jak D. P., W. B. nie potwierdzili wypłacania takich diet, a od W. K. nie udało się uzyskać żadnej odpowiedzi. Ponadto w piśmie z lutego 2018 r. małżonkowie R. poinformowali, że nie mają już innych dowodów na okoliczności istotne w sprawie.
W ocenie strony skarżącej załączone przez nią do skargi dwa świadectwa pracy S. R. dotyczące zatrudnienia w okresie od 4 stycznia 2010 r. do 18 maja 2010 r. (C Sp. z o.o. i Wspólnicy Spółka Komandytowa z C.) i od 2 listopada 2011 r. do 14 maja 2013 r. (C Sp. z o.o. i Wspólnicy Spółka Komandytowa z B.) oraz pisemne oświadczenie C. G. mają uprawdopodabniać, że podatnik jako pracownik wyjeżdżał za granicę, a więc musiał otrzymywać diety. Jednakże na podstawie przeprowadzonego postępowania dowodowego organ ustalił wysokość wypłaconych diet w 2011, 2012 i 2013 r. Dokumenty załączone dopiero do skargi nie były wcześniej organom podatkowym znane, a więc trudno stawiać im zarzut, że ich nie uwzględniały w swoich ustaleniach i tym samym nie uwzględniały innych jeszcze diet. Są to dowody nowe i strona może rozważyć możliwość wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania podatkowego. Skoro dowody te nie były organom znane, to Sąd nie ma możliwości oceny, czy organy powinny uznać
za uprawdopodobnione otrzymywanie przez S. R. diet
w wyższych kwotach, niż przyjęte w decyzji.
Rozliczając przychody i wydatki skarżącej w 2013 r. organ nie naruszył art. 25b u.p.d.f. (taki zarzut w skardze nie jest stawiany, ale był postawiony w odwołaniu) Z treści tego przepisu wynika, że bilansując przychody i wydatki podatnika organ bierze pod uwagę przychody (dochody) opodatkowane lub nieopodatkowane, pozostające w dyspozycji podatnika przed poniesieniem wydatku. Nie jest zatem istotne, czy w skali całego roku kalendarzowego suma rocznych przychodów starczała na pokrycie rocznych wydatków, ale czy w chwili ponoszenia konkretnych wydatków podatnik dysponował wystarczającymi zasobami pieniężnymi. Dodatkowo należy wskazać, że rozliczając przychody i wydatki podatniczki organ uwzględniał fakt, że w 2013 r. były też okresy, gdy uzyskiwane przychody były wyższe
od wydatków i ta ustalona przez organy nadwyżka była ujmowana jako kwota pokrywająca wydatki, co jasno wynika z zawartego w decyzji organu rozliczenia.
Z uwagi na powyższe należało skargę oddalić na podstawie art. 151 ustawy
z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325).
ak