I SA/Łd 789/18

I SA/Łd 789/18 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2019-04-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2018-12-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Bożena Kasprzak /przewodniczący/
Joanna Tarno
Teresa Porczyńska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Sygn. powiązane
III FSK 1238/21 - Wyrok NSA z 2022-12-01
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1445
art. 7 ust. 1 pkt 10, art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 1a ust. 1 pkt 3 i 4
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Kasprzak Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Porczyńska (spr.) Sędzia WSA Joanna Tarno Protokolant: Sekretarz sądowy Anna Jaworska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. Sp. k. z/s we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2018 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy wydaną wobec A Sp. z o.o. Sp. k. z/s we W. decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. określającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2018 rok w kwicie 8.682 zł.
W uzasadnieniu organ odwoławczy zauważył, że w złożonej w dniu 5 lutego 2018 r. (data wpływu do Urzędu) deklaracji DN-1 na podatek od nieruchomości na 2018 rok, podatnik do zapłaty wykazał kwotę 0,00 zł. W załączniku do deklaracji ZN-l/A - dane o nieruchomościach, Spółka wykazała następujące nieruchomości gruntowe:
• w poz. nr 1 - działkę nr 33/19 o pow. 1.457 m2, której jest właścicielem, położną w obrębie geod. [...] na terenie miasta B., dla której to nieruchomości w Sądzie Rejonowym w B. prowadzona jest księga wieczysta [...],
• w poz. nr 2 - działkę nr 38/14 o pow. 8.409 m2, której jest właścicielem, położną w obrębie geod. [...] na terenie miasta B., dla której to nieruchomości w Sądzie Rejonowym w B. prowadzona jest księga wieczysta [...].
W załączniku do deklaracji ZN-l/B Spółka wykazała ww. nieruchomości gruntowe jako zwolnione z podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1445 ze zm.), dalej: u.p.o.l.
Ww. nieruchomości Spółka nabyła w dniu 28 lutego 2017 r. od Spółek:
• B. 1 Spółka z o.o. (udział 5/10 we własności nieruchomości),
• C. 2 Spółka z o.o. (udział 4/10 we własności nieruchomości),
• D. 3 Spółka z o.o. (udział 1/10 we własności nieruchomości).
Zmiana właścicieli dokonana została w ewidencji gruntów przez Starostwo Powiatowe w B. Wydział Geodezji, Kartografii i Katastru zawiadomieniem o zmianie w danych ewidencji gruntów i budynków z dnia 5 kwietnia 2017 r. W oparciu o zawiadomienie o zmianie w danych ewidencji gruntów i budynków organ podatkowy stwierdził, że ostatnia aktualizacja użytków przedmiotowych działek miała miejsce w dniu 28 lutego 2017 r., dla których podstawę wpisu stanowiły: operat techniczny (geodezyjny) [...], operat techniczny (geodezyjny) [...], decyzja z dnia [...]r. Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych o trwałym wyłączeniu z produkcji leśnej (prawomocna w dniu 28.02.2017 r.), gdzie w owym czasie właścicielem działek był podmiot zaewidencjonowany jako:
• B. 1 Spółka z o.o., ul. A 7A, [...-...] W. (udział 5/10 we własności),
• C. 2 Spółka z o.o., ul. A 7A, [....-....] W. (udział 4/10 we własności),
• D. 3 Spółka z o.o., ul. A 7A, [...-...] W. (udział 1/10 we własności).
Przed wprowadzoną zmianą działki posiadały następujące rodzaje użytków:
• działka nr 33/19 o łącznej pow. 0,2705 ha, oznaczona była symbolem LsV (lasy) - 0,1457 ha i symbolem RVI (grunty orne) - 0,1248 ha,
• działka nr 38/14 o pow. 0,8409 ha oznaczona była symbolem LsV (lasy).
Po zmianie działki posiadają następujące rodzaje użytków:
• działka nr 33/19 o łącznej pow. 0,2705 ha, oznaczona jest symbolem Bp - zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy - pow. 0,1457 ha i symbolem RVI (grunty orne)-0,1248 ha,
• działka nr 38/14 o pow. 0,8409 ha oznaczona jest symbolem Bp.
Według organu podatkowego A Sp. z o.o. Sp. k. ww. grunty o pow. ogółem 9.866 m2, oznaczone symbolem Bp, nieprawidłowo deklarowała jako zwolnione i wykazywała w załączniku ZN-l/B do deklaracji na podatek od nieruchomości na 2018 rok.
W wyjaśnieniach złożonych na piśmie z dnia 31.01.2018 r., przesłanych wraz z deklaracją na podatek od nieruchomości na 2018 rok, Spółka informowała, że tereny na przedmiotowych działkach, w obecnym stanie, nie są i nie mogą być wykorzystywane na prowadzenie działalności gospodarczej zgodnie z ich przeznaczeniem określonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Grunty te cały czas stanowią obszar faktycznie zadrzewiony i zakrzewiony.
Organ wyjaśnił, że opodatkowanie podatkiem od nieruchomości gruntów znajdujących się w posiadaniu przedsiębiorcy nie jest uzależnione od rzeczywistego wykonywania na tych gruntach czynności składających się na prowadzenie działalności gospodarczej. Istotne znaczenie dla wywołania określonych skutków podatkowych ma sam fakt posiadania tychże nieruchomości przez przedsiębiorcę.
W rozpatrywanej sprawie nie budzi wątpliwości, że nieruchomości gruntowe są w posiadaniu przedsiębiorcy.
Organ podatkowy dał wiarę oświadczeniu podatnika o niewykorzystywaniu przedmiotowych działek na prowadzenie działalności gospodarczej, jednakże, zgodnie z ustawą o podatkach i opłatach lokalnych, grunt sklasyfikowany jako Bp, będący w posiadaniu przedsiębiorcy, jakim jest Spółka, podlega opodatkowaniu stawkami właściwymi dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. w decyzji z [...] r. stwierdziło m.in., że stosownie do rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2016 r., poz. 1034 ze zm.), "użytek rolny" to pojęcie obejmujące grunty orne oznaczone symbolem R, sady oznaczone symbolem S, łąki trwałe oznaczone symbolem Ps, grunty rolne zabudowane oznaczone symbolem Br, grunty pod stawami oznaczone symbolem Wsr, grunty pod rowami oznaczone symbolem W, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych oznaczone symbolem Lzr (§ 68 ust. 1 pkt 1 lit. a - h). Nieużytki oznaczone są symbolem N (§ 68 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia). Z § 68 ust. 2 rozporządzenia wynika natomiast, że grunty leśne dzielą się na;
1) lasy, oznaczone symbolem Ls,
2) grunty zadrzewione i zakrzewione, oznaczone symbolem Lz.
Użytki ekologiczne oznaczone są symbolem złożonym z litery "E" oraz symbolu odpowiedniego użytku gruntowego określającego sposób zagospodarowania lub użytkowania terenu, np. E-Ws, E-Wp, E-Ls, E-Lz, E-N, E-Ps, E-R (§ 67 pkt 4 rozporządzenia).
Zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy, oznaczone symbolem Bp, nie mieszczą się w żadnej z kategorii gruntów, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l., by mogły korzystać ze zwolnienia od podatku od nieruchomości. Tak sklasyfikowane grunty, znajdujące się w posiadaniu przedsiębiorcy nie mogą też korzystać z wyłączenia, o którym mowa w art. 1a ust. 2a pkt 2 u.p.o.l.
W przedmiotowej sprawie skarżąca zarzuciła, iż organ podatkowy I instancji dokonując wymiaru podatku od nieruchomości oparł się wyłącznie na danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków, nie badając innych dowodów, jak również nie odniósł się do stanu rzeczywistego istniejącego na gruncie i argumentów podnoszonych przez Spółkę w piśmie z dnia 31.01.2018 r.
Odnosząc się do powyższego organ wskazał, iż zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2017 r., poz. 2101 ze zm.), dalej jako: p.g.k., ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, także w postępowaniu podatkowym. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów. Związanie organu podatkowego danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków oznacza, że organy podatkowe ani nie mogą pominąć danych z ewidencji w toku postępowania podatkowego, ani nie są uprawnione do weryfikowania klasyfikacji ujawnionej w ewidencji oraz do dokonywania samodzielnych ustaleń w zakresie powierzchni gruntu lub jego przeznaczenia. Stosownie zaś do art. 20 ust. 1 pkt 1 p.g.k., ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące gruntów - ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas bonitacyjnych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty.
Wobec powyższego organ uznał, że skoro należące do skarżącej Spółki grunty działek nr 38/14 i nr 33/19 o łącznej pow. 0,9866 ha sklasyfikowane są jako zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy (Bp), to podlegają one opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawek właściwych dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bowiem znajdują się w posiadaniu przedsiębiorcy. Okoliczności faktyczne, tj. że teren jest zadrzewiony i nie może być wykorzystywany na prowadzenie działalności gospodarczej, w świetle ww. przepisów, nie mają istotnego znaczenia. Jak wyżej wskazano, dla określenia, czy dany grunt podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, czy np. podatkiem leśnym, decyduje aktualne oznaczenie w ewidencji gruntów. Organy podatkowe nie są natomiast władne wkraczać w kompetencje organów prowadzących ewidencję gruntów i oceniać, czy dane ujawnione w tej ewidencji są prawidłowe. Szeroko opisując w odwołaniu problemy związane z klasyfikacją gruntów ww. działek skarżąca nie przedstawiła żadnego konkretnego dowodu, z którego wynikałaby inna klasyfikacja gruntów tych działek. Jako niezasadne oceniono tym samym zarzuty odwołania dotyczące naruszenia art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Niezasadny jest też zarzut dotyczący naruszenia art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej poprzez brak przeprowadzenia dowodu przeciwko wypisowi z ewidencji gruntów, jako dokumentowi sporządzonemu zgodnie z art. 194 § 1 tej ustawy.
Wbrew stanowisku skarżącej Spółki nie można przyjąć, że grunty działek "de facto pokryte drzewostanem (roślinnością leśną) winy być uznawane za tereny o charakterze leśnym", bowiem taka kategoria gruntów nie jest przewidziana w przepisach § 67 i § 68 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. W tych przepisach wyodrębnione są "grunty leśne", które jak wyżej wskazano, dzielą się na: lasy oznaczone symbolem Ls i grunty zadrzewione i zakrzewione oznaczone symbolem Lz (§ 68 ust. 2 rozporządzenia). Zezwolenie na trwałe wyłączenie z produkcji leśnej obszaru 0,9866 ha gruntów leśnych, w tym 0,8409 ha gruntów leśnych z działki o nr ewid. 38/14 oraz 0,1457 ha gruntów leśnych z działki o nr ewid. 33/19, położonych w obrębie [...] miasta B. (decyzją Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Ł. z dnia [...] r.) potwierdza, że "wyłączone" grunty nie mogą być uznawane za grunty leśne. Organ zauważył, iż powodem dla którego poprzedni współwłaściciele ww. działek występowali o wyłącznie z produkcji leśnej gruntów leśnych o pow. 0,9866 ha było przeznaczenie tych gruntów pod zabudowę usługową. Takie też przeznaczenie tego terenu, jakkolwiek nie decyduje ono o opodatkowaniu określonym podatkiem (rolnym, leśnym, od nieruchomości) jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego osiedla L., zatwierdzonym uchwałą Nr XV/112/15 Rady Miejskiej w Bełchatowie z dnia 26 listopada 2015 r. W piśmie z dnia 31 stycznia 2018 r., podobnie jak w odwołaniu, skarżąca Spółka sama przyznaje, że ww. grunt utracił status gruntu leśnego, gdyż w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie jest przeznaczony na cele leśne.
Końcowo organ zaznaczył, że podatkiem od nieruchomości opodatkowano tylko i wyłącznie grunty sklasyfikowane jako zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy, oznaczone symbolem Bp. Organ podatkowy I instancji nie kwestionował, że pozostałe należące do Spółki grunty, oznaczone jako użytki rolne, nie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej i podlegają opodatkowaniu podatkiem rolnym.
Decyzja SKO w P. z dnia [...] r. została przez stronę zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Skarżąca domagając się uchylenia decyzji organów obu instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych podniosła:
1) art. 7 oraz art. 20 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2017 r., poz. 788 ze zm.), a także art. 4 pkt 11 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1161) poprzez ich pominięcie przy rozpoznawaniu sprawy, jak również pominięcie okoliczności obowiązywania na nieruchomościach objętych zaskarżoną decyzją uproszczonego planu zagospodarowania lasu do 2019 r., co doprowadziło do uznania, że wpisy w ewidencji gruntów i budynków są jasne i w związku z tym wiążące w postępowaniu w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2018 rok, podczas gdy analiza tych przepisów powinna doprowadzić organ do wniosku, że w niniejszej sprawie wpisy w ewidencji gruntów i budynków budzą uzasadnione wątpliwości, co z kolei powinno doprowadzić organ do podjęcia stosownej inicjatywy dowodowej (czego skarżąca domagała się w toku całego postępowania podatkowego) i zastosowania art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej, czego organ jednak nie uczynił, doprowadzając do naruszenia ww. przepisu;
2) art. 7 ust. 1 pkt 10, a także art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a, w związku z art. 1a ust. 1 pkt 3 i 4 u.p.o.l. poprzez ich błędną wykładnię w zakresie sformułowania "grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" oraz pojęcia gruntów "zajętych" na prowadzenie działalności gospodarczej (art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l.), polegającą na przyjęciu, że nie jest istotne dla powstania zobowiązania podatkowego to, czy skarżąca posiada faktyczną lub prawną możliwość korzystania z nieruchomości na cele prowadzenia działalności gospodarczej, czyli w istocie z zupełnym pominięciem okoliczności, czy przedmiotowa nieruchomość posiada dla skarżącej obiektywną wartość podlegającą opodatkowaniu; powyższe w konsekwencji doprowadziło do arbitralnego przyjęcia, że skarżąca jest zobowiązana uregulować podatek w ustalonej wysokości, takiej jak od nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (uznanych za takie przez organ wyłącznie wobec faktu posiadania przedmiotowej nieruchomości przez skarżącą), przy jednoczesnym bezspornym w niniejszej sprawie brakiem jakiegokolwiek wykorzystania tych nieruchomości na jakiekolwiek cele, a nie tylko związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, oraz opierając się na informacjach zawartych w ewidencji gruntów, które nie zawierają danych zgodnych z rzeczywistym stanem nieruchomości;
3) art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez prowadzenie postępowania, które nie zmierzało do dokładnego i pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (a zwłaszcza poprzez nieuwzględnienie okoliczności, że nieruchomość jest faktycznie nieruchomością zadrzewioną i zakrzewioną, a skarżąca nie zmieniła sposobu jej przeznaczenia poprzez realizację uprawnienia wynikającego z decyzji Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Ł. z dnia [...] r. w przedmiocie zezwolenia na trwałe wyłączenie z produkcji leśnej) i w konsekwencji nieprzeprowadzenie przez organ wszechstronnego i wyczerpującego rozpatrzenia pełnego materiału dowodowego istotnego w sprawie, co powinno być fundamentem w postępowaniu podatkowym, w którym rozstrzygane są tak istotne, bo dotkliwe finansowo - kwestie odpowiedzialności podatkowej;
4) art. 180 § 1 w związku z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez dowolne i wybiórcze przeprowadzenie postępowania dowodowego (i w konsekwencji poczynienie błędu w ustaleniach faktycznych), zasadniczo sprowadzające się do oparcia rozstrzygnięcia wyłącznie na jednym dokumencie w postaci ewidencji gruntów i budynków, który to dokument powinien - w świetle wcześniejszych zarzutów - wzbudzić uzasadnione wątpliwości organu i spowodować przeprowadzenie rozległego i wszechstronnego postępowania dowodowego, podczas gdy organ, znając szereg argumentów przytoczonych przez skarżącą, jak również posiadając wiedzę o istnieniu określonych dokumentów (np. uproszczony plan zagospodarowania lasu) nie podjął jakiejkolwiek inicjatywy dowodowej w tym zakresie (oraz nie zbadał przepisów, o czym była mowa wcześniej), które pozwoliłyby na rozstrzygnięcie sprawy.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz.U. z 2017r. poz. 1369 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Badając przedmiotową sprawę według przedstawionych kryteriów Sąd takiego naruszenia się nie dopatrzył.
Sporna w analizowanej sprawie jest kwestia zasadności opodatkowania podatkiem od nieruchomości - według stawek właściwych dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - należących do skarżącej Spółki gruntów działek nr 38/14 i nr 33/19 o łącznej pow. 0,9866 ha, sklasyfikowanych jako zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy (Bp).
Według skarżącej spółki brak jest uzasadnienia do arbitralnego przyjęcia przez organy, że skarżąca spółka jest zobowiązana uregulować podatek w ustalonej wysokości, takiej jak od nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (uznanych za takie przez organ wyłącznie wobec faktu posiadania przedmiotowej nieruchomości przez skarżącą spółkę), w sytuacji gdy wskazane działki gruntu nie są wykorzystywane przez skarżącą na jakiekolwiek cele, a więc nie zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej i faktycznie są nadal zadrzewione i zakrzewione. Skarżąca nie zmieniła bowiem przeznaczenia tych nieruchomości gruntowych, poprzez realizację uprawnienia wynikającego z decyzji Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Ł. z dnia [...] r. w przedmiocie zezwolenia na trwałe wyłączenie ich z produkcji leśnej. Skarżąca podniosła, że informacje zawarte w ewidencji gruntów nie zawierają danych zgodnych z rzeczywistym stanem nieruchomości, czego organy nie uwzględniły w prowadzonym postępowaniu.
Na wstępie wskazać należy na obowiązujący stan prawny.
Z art.1a ust.1 pkt.3 ustawy z 12.01.1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych dalej "u.p.o.l." (tekst jedn. Dz.U.2018.1445 ze zm.) grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a, które to zastrzeżenie nie ma wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie.
Zgodnie z przepisem art. 2 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej (art. 2. ust. 2).
Natomiast jak wynika z art. 7 ust. 1 pkt 10 ww. ustawy zwalnia się od podatku od nieruchomości grunty stanowiące nieużytki, użytki ekologiczne, grunty zadrzewione i zakrzewione, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.
W art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2017.2101 ze zm.) ustawodawca stwierdził, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczenia nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych.
Powyższy stan prawny uzasadnia stwierdzenie, że o wyłączeniu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości, bądź zwolnieniu z opodatkowania decyduje charakter i przeznaczenie gruntu, wskazane w klasyfikacji zawartej w ewidencji gruntów i budynków.
Uregulowanie zawarte w art. 2 ust.1 pkt.1 u.p.o.l. . odnosi się zatem do gruntów sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, a uregulowanie w art. 7 ust.1 pkt.10 tej ustawy odnosi się do gruntów sklasyfikowanych w ewidencji jako nieużytki, użytki ekologiczne, grunty zadrzewione i zakrzewione.
Sporne działki sklasyfikowane zostały natomiast jako zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy (Bp).
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dominuje stanowisko, że organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń co do klasyfikacji gruntu, zatem wiążąca dla organów podatkowych jest klasyfikacja gruntów wynikająca z ewidencji, zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Według tego przepisu ewidencja gruntów i budynków jest zatem urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a więc organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku, niż dane zawarte w ewidencji gruntów. Dane zawarte w ewidencji gruntów mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 § 1 o.p., i zgodnie z tym przepisem stanowią one dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Ustalenia oparte o treść tych dokumentów urzędowych stanowią istotny element określenia podatkowego stanu faktycznego. W związku z tym organ podatkowy nie ma podstaw do pomijania tych danych w postępowaniu podatkowym. W sytuacji natomiast, gdyby podatnik uprawdopodobnił, że w przewidzianej prawem procedurze zainicjował uzgodnienie klasyfikacji danej nieruchomości w ewidencji gruntów ze stanem rzeczywistym, a wbrew przesłankom do takiej zmiany organy ewidencyjne nie skorygowały klasyfikacji, to organy podatkowe są zobowiązane do krytycznej oceny danych z ewidencji gruntów, aby uczynić zadość naczelnej zasadzie postępowania podatkowego, tj. zasadzie prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 122 o.p. W takiej sytuacji ewidencja gruntów ma moc dokumentu urzędowego, przeciwko treści którego mogą być przeprowadzone dowody przeciwne, zgodnie z art. 194 § 3 o.p.(np. wyrok NSA 13.09.2018 II FSK 552/2018 dostępny w CBOSA).
W analizowanej sprawie skarżąca nie wykazała, że w przewidzianej prawem procedurze zainicjowała uzgodnienie klasyfikacji danych nieruchomości w ewidencji gruntów ze stanem rzeczywistym i wbrew przesłankom do takiej zmiany organy ewidencyjne nie skorygowały klasyfikacji. Organy prawidłowo przyjęły więc, że wiążąca jest dla nich klasyfikacja gruntów wynikająca ze wskazanej w aktach administracyjnych ewidencji gruntów. Brak w tej sytuacji podstaw do stwierdzenia naruszenia zaskarżoną decyzją art. 7 oraz art. 20 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2017 r., poz. 788 ze zm.), a także art. 4 pkt 11 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1161) poprzez ich pominięcie przy rozpoznawaniu sprawy.
Niesporne jest, że w ewidencji gruntów sporne działki sklasyfikowane są jako zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy (Bp). Bezzasadny jest więc także zarzut skarżącej co do wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem przywołanego wyżej art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l.
Z powyższych rozważań wynika, że zaskarżoną decyzją nie naruszono przepisów postępowania podatkowego ani przepisów prawa materialnego.
Sąd oddalił zatem skargę zgodnie z art. 151p.p.s.a.
DB