I SA/Łd 756/24

I SA/Łd 756/24 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2025-02-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-11-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Grzegorz Potiopa /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
6561
Hasła tematyczne
Interpretacje podatkowe
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ
Burmistrz Miasta
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 70
art. 1a ust 1 pkt 2
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Koziński, Sędziowie Sędzia WSA Paweł Kowalski, Asesor WSA Grzegorz Potiopa (spr.), Protokolant Sekretarz sądowy Aleksandra Milczarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi O. Sp. z o.o. z/s we W. na indywidualną interpretację Burmistrza Łasku z dnia 4 października 2024 r. nr FN.3120.1.2023. w przedmiocie przepisów prawa podatkowego dotyczących podatku od nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną interpretację; 2. zasądza od Burmistrza Łasku na rzecz strony skarżącej kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
I SA/Łd 756/24
UZASADNIENIE
Zaskarżoną interpretacją z dnia 4 października 2024 r. Burmistrz Łasku po rozpatrzeniu wniosku O. Sp. z o. o. we W. (dalej także: Wnioskodawca, Skarżąca lub Strona) o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej opodatkowania podatkiem od nieruchomości stacji transformatorowej lub transformatora uznał stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe.
W uzasadnieniu powyższej interpretacji wskazano, że w dniu 18 kwietnia 2023 r. do Burmistrza Łasku wpłynął wniosek Strony o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej opodatkowania podatkiem od nieruchomości stacji transformatorowej lub transformatora.
We wnioski przedstawiono następujący stan faktyczny.
Przedmiotem przeważającej działalności Wnioskodawcy jest wytwarzanie energii elektrycznej. Prowadzi przedmiotową działalność gospodarczą m.in. z wykorzystaniem elektrowni fotowoltaicznej [...] (dalej także: Elektrownia), położonej na działce znajdującej się w miejscowości Z. (gra. Ł., pow. Ł., woj. ł.) (dalej: Nieruchomość). Wnioskodawca dzierżawi wyżej wymienioną Nieruchomość na podstawie umowy dzierżawy. Z chwilą zakończenia umowy dzierżawy Nieruchomości Wnioskodawca jest zobowiązany usunąć wszystkie elementy Elektrowni, przywracając stan poprzedni Nieruchomości.
W skład Elektrowni wchodzą w szczególności: panele ogniw fotowoltaicznych, konstrukcje wsporcze pod panele ogniw fotowoltaicznych, inwertery, kontenerowa stacja transformatorowa, transformatory, linie elektroenergetyczne rozdzielcze, linie elektroenergetyczne przesyłowe, monitoring wizyjny, ogrodzenie, oświetlenie oraz urządzenia alarmowe i sygnalizacyjne.
Wnioskodawca nie może sprzedawać energii elektrycznej pochodzącej bezpośrednio z paneli fotowoltaicznych przed zmianą rodzaju prądu ze stałego na zmienny i dostosowania napięcia do parametrów napięciowych wymaganych przez Operatora.
W związku do tak przedstawionego stanu faktycznego Wnioskodawca zadał następujące pytanie: Czy stacja transformatorowa lub transformator stanowią budowle w rozumieniu art. 1a ust 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. - o podatkach i opłatach lokalnych (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 70 z późn. zm., dalej także: u.p.o.l.) będące przedmiotami opodatkowania podatkiem od nieruchomości zakwalifikowanymi jako budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.?
Zdaniem Wnioskodawcy zarówno stacja transformatorowa, jak i transformator nie stanowią budowli w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., a w konsekwencji nie są przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości jako budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Następujące okoliczności przesądzają o tym, że ani stacji transformatorowej, ani transformatora nie można uznać za przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie art 1a ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.:
I. Stacje transformatorowe i transformatory samodzielnie nie spełniają definicji obiektu budowlanego w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 z późn. zm., dalej także: p.b.), a zatem nie stanowią jako takie budowli w rozumieniu u.p.o.l.;
II. W przypadku wytwórców energii elektrycznej nie można mówić o istnieniu sieci technicznej - sieci elektroenergetycznej, stanowiącej budowlę, której częścią lub instalacją miałyby być transformatory lub stacje transformatorowe;
III. Nawet w przypadku uznania, że takowa sieć techniczna istnieje, to obiektem liniowym stanowiącym budowlę jest wyłącznie linia elektroenergetyczna, zaś brak jest w aktualnym stanie prawnym normy pozwalającej na rozciągnięcie przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości z linii elektroenergetycznej stanowiącej obiekt liniowy na łączne opodatkowanie z nim urządzeń technicznych jakimi są transformatory i stacje transformatorowe. Urządzenia te nie cechują się bowiem przymiotem długości, a w związku z tym niewątpliwie nie są częścią obiektu liniowego, ani nie są instalacjami, ponieważ nie spełniają tych definicji;
IV. Transformatory i stacje transformatorowe nie są urządzeniami budowlanymi w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związanymi z obiektem budowlanym, które zapewniają możliwość użytkowania obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem, ponieważ:
a) nie są urządzeniami technicznymi związanymi z siecią elektroenergetyczną, skoro w przypadku podatników będących wytwórcami energii elektrycznej nie sposób mówić o istnieniu sieci elektroenergetycznej,
b) nie są urządzeniami technicznymi związanymi z siecią elektroenergetyczną, skoro same stanowią obiekty, które dopiero w połączeniu z linią elektroenergetyczną i ewentualnie inną infrastrukturą, kwalifikują się do pojęcia sieci elektroenergetycznej (w innym przypadku musiałyby być urządzeniami technicznymi związanymi ze sobą samym),
c) są urządzeniami technicznymi związanymi z panelami i falownikami i zapewniają możliwość ich użytkowania zgodnie z ich przeznaczeniem, a więc nie są obiektami budowlanymi, ponieważ są urządzanymi technicznymi, związanymi z innymi urządzeniami technicznymi, a nie z obiektami budowlanymi,
d) nawet jeżeli uznać je za urządzenia techniczne związane z linią elektroenergetyczną, to nie zapewniają możliwości użytkowania jej zgodnie z przeznaczeniem,
e) nie kwalifikują się do katalogu urządzeń budowlanych ani w rozumieniu art. 3 pkt 9 p.b., ani innych przepisów ustawy lub załączników do niej, zaś przepis wyklucza opodatkowanie urządzeń technicznych niebędących urządzeniami budowlanymi.
Interpretacją indywidualną z dnia 14 lipca 2023 r. Burmistrz Łasku uznał powyższe stanowisko Strony za błędne.
Powołując się na art. 1a ust. 1 pkt. 2) u.p.o.l., art. 3 pkt. 3 art. 3 ust. 3a art. 3 pkt. 9 p.b. wskazano, że stacja transformatorowa lub transformator, jako urządzenia lub instalacje albo zespół funkcjonalny urządzeń służących do zmiany napięcia energii elektrycznej wytworzonej przez inne urządzenia elektrowni fotowoltaicznej, należy klasyfikować jako budowla lub jako urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego.
W ocenie organu w przypadku stacji transformatorowych nieposiadających cech budynku, ale funkcjonujących w ramach sieci elektroenergetycznej, należy zwrócić uwagę, że stacja ta wraz ze znajdującymi się w niej urządzeniami energetycznymi łącznie stanowią całość użytkowo-techniczną, pozwalającą na prowadzenie działalności gospodarczej. Stanowią one zatem razem budowlę sieciową (sieć elektroenergetyczną), o której mowa w art. 3 pkt 3 p.b. Tym samym zasadne jest zakwalifikowanie tych obiektów jako budowli, podlegających opodatkowaniu według ich wartości, w sposób o jakim mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Zatem stacja transformatorowa i transformator mogą stanowić część sieci elektroenergetycznej. Zgodnie z tym poglądem urządzenia składające się na instalację prądotwórczą (np. transformatory oraz stacja transformatorowa) są uważane za integralne części sieci elektroenergetycznej. Wynika to z faktu, iż stanowią one instalację niezbędną do funkcjonowania sieci elektroenergetycznej, która umożliwia użytkowanie jej zgodnie z przeznaczeniem. Uzasadnienie powyższego stanowisko opiera się na tym, że zakres pojęcia "sieć elektroenergetyczna" należy rozumieć w taki sposób, iż obejmuje ona obiekty, które służą przesyłowi energii elektrycznej i tworzą związek techniczno-użytkowy z poszczególnymi elementami tej sieci mającymi faktyczny wpływ na przesył energii elektrycznej. Do podstawowych elementów stacji elektroenergetycznej zaliczono szereg urządzeń i aparaturę elektroenergetyczną. Podkreślono, iż w stanie prawnym obowiązującym od 29 czerwca 2015 r., w przepisie art. 3 pkt 1 p.b. Zmiana od 29 czerwca 2015 r., art. 3 pkt 1 p.b stanowi dla części judykatury istotną cezurę czasową, która zdaniem niektórych składów orzekających ma kluczowe znaczenie dla klasyfikacji stacji transformatorowych jako budowli podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.
Organ zauważył, że sądy administracyjne podkreślały, że za trafne należy uznać stanowisko, iż wymóg całości techniczno-użytkowej (do 28 czerwca 2015 r.) determinował fizyczne i funkcjonalne powiązanie części budowlanych z niebudowlanymi o takim charakterze, że związek ten jest trwały oraz jedynie z wykorzystaniem wszystkich połączonych elementów obiekt realizuje swoje funkcje. Po tej dacie (po 28 czerwca 2015 r.) wzmocniono wymogi trwałości fizycznego i funkcjonalnego związku pomiędzy częściami budowlanymi i niebudowlanymi, a warunek zapewnienia użytkowania obiektu zgodnie z przeznaczeniem (w miejsce "całości techniczno-użytkowej") przesądził, że instalacje muszą pełnić wobec niego rolę służebną.
Wskazano dalej, że przedmiotem opodatkowania jest budowla jako obiekt budowlany, a zatem budowla wraz z instalacjami, które warunkują normalne jej funkcjonowanie. Jeśli zatem można stwierdzić, że instalacja zapewnia możliwość funkcjonowania budowli, to zasadniczo powinna być traktowana jako część budowli, a nie odrębny przedmiot opodatkowania. Zatem wartość takich instalacji powinna być skumulowana z wartością pozostałych części budowli i być podstawą do naliczenia podatku od nieruchomości.
Wyżej wskazane argumenty były podstawą do przyjęcia przez organ poglądu, iż dla uznania, że dane urządzenia podlegają opodatkowaniu jako element (część) budowli (w tym przypadku sieci elektroenergetycznej), obowiązkiem organu podatkowego jest wykazanie, że budowla ta mieści się w katalogu wymienionych w art. 3 pkt 3 p.b. i urządzenia te są powiązane z tą budowlą (siecią elektroenergetyczną) w taki sposób, że tworzą całość zarówno pod względem technicznym, jak i użytkowym, a w stanie prawnym po 28 czerwca 2015 r., jako instalacje zapewniające możliwość użytkowania budowli zgodnie z jej przeznaczeniem. Podkreśla się również, że w definicji budowli zawartej w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych ustawodawca konsekwentnie od momentu jej wprowadzenia podkreśla funkcjonalność obiektu, poprzez zapis o możliwości jego użytkowania zgodnie z jego przeznaczeniem. W stanie faktycznym sprawy, opis stanu faktycznego wskazuje na to, że urządzenia składające się na całość instalacji tworzą sieć elektroenergetyczną. Sieć taka mieści się bowiem w pojęciu wymienionej w art. 3 pkt 3 p.b. sieci technicznej, która zgodnie z art. 3 pkt 1 tej ustawy stanowi wraz z instalacjami i urządzeniami obiekt budowlany. Ponadto z dalszych przepisów tej ustawy wynika, że do obiektów budowlanych zalicza się m.in. sieci elektroenergetyczne (art. 29 ust. 2 pkt 11, załącznik do ustawy - kategoria XXVI). Sieć elektroenergetyczną zakwalifikować należy zatem jako budowlę również na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i uznać za przedmiot podatku od nieruchomości wraz z poszczególnymi elementami wchodzącymi w jej skład (w tym np. z transformatorami).
Wskazując na dorobek orzecznictwa w zakresie podatkowania transformatorów organ stwierdził, że obiekty te stanowią element sieci elektroenergetycznej i są niezbędne do dystrybucji energii elektrycznej i mają faktyczny wpływ na jej przesył oraz są połączone w taki sposób, aby zgodnie z wymogami techniki nadawały się do takiego użytku. Niezależnie od powyższego warto jednak wskazać, iż Wnioskodawca nie prowadzi działalności w zakresie przesyłu lub dystrybucji energii elektrycznej. Wnioskodawca prowadzi działalność w zakresie wytwarzania energii elektrycznej. Zdaniem Wnioskodawcy, skoro definicja sieci zgodnie z przepisami prawa energetycznego odnosi się jedynie do sieci przesyłowej i dystrybucyjnej, a więc do działalności dystrybucyjnej i przesyłowej, czym Wnioskodawca się nie zajmuje i nie posiada w tym zakresie wymaganej koncesji, to ewentualna infrastruktura kablowa łącząca elementy elektrowni fotowoltaicznej nie może być klasyfikowana jako sieć i tym samym nie może stanowić odrębnej budowli zdefiniowanej w prawie budowlanym jako sieć techniczna lub sieć elektroenergetyczna.
Powołując się na przepisy ustawa z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz. U. z 2022 r. poz. 1385, dalej także: p.e.) organ stwierdził, że urządzenie energetyczne może stanowić element sieci technicznej, stosowany m.in. w procesach przesyłania i dystrybucji energii, co stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości wraz z pozostałymi elementami sieci elektroenergetycznej.
Podsumowując uzasadnienie prawne wyjaśniono, że poglądy orzecznictwa wskazują, że urządzenie takie jak transformatory czy urządzenia rozdzielni mogą stanowić element sieci elektroenergetycznej będącej budowlą na gruncie u.p.o.l. oraz p.b. a więc stanowią budowle w rozumieniu art. la ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., będące przedmiotami opodatkowania podatkiem od nieruchomości zakwalifikowanymi jako budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.
Na ww. interpretację indywidualną Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi (uzupełnioną późniejszymi pismami z dnia 13 sierpnia 2023 r., 15 października 2023 r.).
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2024 r. o sygn. akt I SA/Łd 703/23 uchylił zaskarżoną interpretację.
Zdaniem Sądu, stanowisko organu wyrażone w zaskarżonej interpretacji, nie odpowiada standardom wyznaczonym przez prawo. Uzasadnienie zaskarżonej interpretacji jest niejasne i wewnętrznie sprzeczne, a na jego podstawie – wbrew ogólnej ocenie sprowadzającej się do stwierdzenia, że stanowisko Strony jest nieprawidłowe - trudno jednoznacznie stwierdzić, jak organ ocenia stanowisko Wnioskodawcy.
W związku z uprawomocnieniem się powyższego orzeczenia Burmistrz Łasku w dniu 4 października 2024 r. wydał interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego ponownie uznając, że stanowisko Strony przedstawione we wniosku było nieprawidłowe.
Organ uzasadniając swoje rozstrzygnięcie stwierdził, że urządzenia takie jak transformatory czy urządzenia rozdzielni stanowią element sieci elektroenergetycznej będące budowlą na gruncie u.p.o.l. oraz p.b. a więc stanowią budowle w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., będące przedmiotami opodatkowania podatkiem od nieruchomości zakwalifikowanymi jako budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.
Strona wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na interpretację indywidualną z dnia 4 października 2024 r. Zaskarżonej Interpretacji Indywidualnej zarzucono:
1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i zdaniem skarżącej taki wpływ miało, tj.:
a) art. 14c § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 z późn. zm., dalej także: o.p.) w zw. z art. 14b § 1,2 i 3 o.p. w zw. z art. 120 i art. 121 § 1 o.p. w zw. z art. 14h o.p. w zw. z art. 14k § 1 i 3 o.p. w zw. z art. 14m o.p. w zw. z art. 14j § 1 i 3 o.p. w zw. z art. 2, art. 7 i art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm., dalej także: Konstytucja RP);
b) art. 14c § 1 i 2 o.p. w zw. z art. 14b § 1, 2 i 3 o.p. w zw. z art. 120 i art. 121 § o.p. w zw. z art. 14h o.p. w zw. z art. 14j § 1 i 3 o.p. w zw. z art. 2, art. 7 i art. 32 Konstytucji RP;
c) art. 14c § 1 i 2 o.p. w zw. z art. 14b § 1,2 i 3 o.p. oraz art. 120 i art. 121 § 1 o.p. w zw. z art. 14h o.p. w zw. z art. 14j § 1 i 3 o.p. w zw. z art. 2, art. 7 i art. 32 Konstytucji RP;
d) art. 14c § 1 i 2 o.p. w zw. z art. 14b § 1,2 i 3 o.p. oraz art. 120 i art. 121 § 1 o.p. w zw. z art. 14h o.p. w zw. z art. 14j § 1 i 3 o.p. w zw. z art. 2, art. 7 i art. 32 Konstytucji RP;
e) art. 153 oraz 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej także: p.p.s.a.) w zw. z art. w zw. z art. 120 i 121 § 1 o.p. w zw. z art. 14h o.p. w zw. z art. 2, art. 7 i art. 32 Konstytucji RP;
f) art. 2a o.p. w zw. z art. 14b § 1, 2 i 3 o.p. w. zw. z art. 14c § 1 i 2 o.p. oraz art 120 i art. 121 § 1 o.p. w zw. z art. 14h o.p. w zw. z art. 14j §1 i 3 o.p. w zw. z art. 2, art. 7, art. 32, art. 84, art. 217 i art. 190 ust. 1 Konstytucji RP;
g) art. 14b § 1, 2 i 3 o.p. w. zw. z art. 14c § 1 i 2 o.p. oraz art. 120 i art. 121 § 1 o.p. w zw. z art. 14h o.p. w zw. z art. 14j § 1 i 3 o.p. w zw. z art. 2. art. 7, art. 32 i art. 190 ust. 1 Konstytucji RP;
2. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 1a ust.1 pkt 2 u.p.o.l.w zw. z art. 2 ust.1 pkt 3 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 1, 3,9 p.b. oraz art. 3 pkt 7,9,10,11, art. 3 pkt 4 lit. a, art. 3 pkt 5 lit. A oraz art. 9d ust. 1h p.e.
W związku z powyższym wniesiono o uchylenie zaskarżonej interpretacji i zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ interpretacyjny wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga okazała się zasadna.
Kontroli Sądu – na podstawie art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a p.p.s.a. podlegała indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego z 4 października 2024 r., w której organ interpretacyjny stwierdził, że stanowisko Skarżącej w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od nieruchomości jest nieprawidłowe.
Zgodnie z art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza że Sąd nie może podjąć żadnych czynności zmierzających do ustalenia innych, poza wskazanymi w skardze, naruszeń prawa. W wypadku zaś ustalenia takich wad w toku kontroli przeprowadzonej w granicach wyznaczonych skargą, nie może ich uwzględnić przy formułowaniu rozstrzygnięcia w sprawie (por. A. Kabat, Komentarz do art. 57a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w: B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie VI Wolters Kluwer, wyd. elektr.).
Podkreślenia również wymaga, że postępowanie w sprawie wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego polega na tym, że właściwy organ interpretujący ocenia tylko i wyłącznie stan faktyczny/zdarzenie przyszłe przedstawione przez wnioskodawcę oraz wyrażoną przez niego ocenę prawną (art. 14b § 3 o.p.). Zakres oceny stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego zawartego we wniosku o wydanie interpretacji, wyznaczony jest przez treść zadanego przez wnioskodawcę pytania. Sąd szczególnie podkreśla, że organ dokonujący interpretacji nie może więc wykraczać poza granice, które wyznaczają: treść zadanego pytania i okoliczności stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego przytoczone we wniosku.
Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy stacja transformatorowa lub transformator stanowią budowle w rozumieniu art. 1a ust 1 pkt 2 u.p.o.l. będące przedmiotami opodatkowania podatkiem od nieruchomości zakwalifikowanymi jako budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.
W ocenie organu interpretacyjnego stacja transformatorowa lub transformator stanowią budowle w rozumieniu art. 1a ust 1 pkt 2 u.p.o.l. będące przedmiotami opodatkowania podatkiem od nieruchomości zakwalifikowanymi jako budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.
Zdaniem Wnioskodawcy zarówno stacja transformatorowa, jak i transformator nie stanowią budowli w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., a w konsekwencji nie są przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości jako budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.
Należy wyjaśnić, że zagadnienie, którego dotyczy wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej było już przedmiotem analizy sądów administracyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia z dnia 6 grudnia 2022 r. o sygn. akt III FSK 740/22 stwierdził, że skoro panele fotowoltaiczne oraz falowniki nie są traktowane jako budowla w świetle art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w związku z art. 3 pkt 3 p.b., powiązane z nimi użytkowo stacje transformatorowe, tworząc razem zespół prądotwórczy, nie mogą zostać uznane za urządzenia budowlane w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w związku z art. 3 pkt 9 p.b.
Sąd stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z analogicznym problemem prawnym, tj. należy rozstrzygnąć czy w przypadku wytwórcy prądu (elektrownia fotowoltaiczna) stacja transformatorowa, jak i sam transformator, stanowią budowlę w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., a w konsekwencji czy są przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości jako budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.
Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela i przyjmuje za swoją argumentację zawartą w ww. wyroku, stąd w dalszej części uzasadnienia będzie się posiłkować argumentację zawartą w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 6 grudnia 2022 r. o sygn. akt III FSK 740/22.
Rozstrzygnięcie, czy stacja transformatorowa oraz sam transformator, powiązane użytkowo (gospodarczo) z instalacją fotowoltaiczną, stanowią urządzenia budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 9 p.b. i jako takie są budowlą, o której mowa w art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., winno zostać poprzedzone omówieniem specyficznej, w porównaniu z prawem budowlanym, konstrukcji prawnej budowli, jaka wykreowana została dla celów podatkowych.
Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. budowla to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. W przepisie tym prawodawca wyodrębnił dwie kategorie przedmiotowe zaliczane dla celów opodatkowania podatkiem od nieruchomości do budowli:
1) obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego (tj. w rozumieniu art. 3 pkt 1 p.b.) niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury oraz
2) urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego (tj. art. 3 pkt 9 p.b.) związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem.
Ustawa - Prawo budowlane tymczasem identyfikuje w art. 3 pkt 3 budowlę jako "obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni jądrowych, elektrowni wiatrowych, morskich turbin wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową".
Kolejne jednostki redakcyjne art. 3 (tj. pkt 3a – 5a p.b.) wyjaśniają znaczenie niektórych kategorii budowli wymienionych w art. 3 pkt 3 p.b., tj. obiektu liniowego (pkt 3a), obiektu małej architektury (pkt 4), tymczasowego obiektu budowlanego (pkt 5) oraz przenośnego wolno stojącego masztu antenowego (pkt 5a).
Z perspektywy prawa budowlanego ustalenie, że dany obiekt jest budowlą wymaga jedynie potwierdzenia, iż jest obiektem budowlanym zgodnie z at. 3 pkt 1 p.b. oraz wykluczenia możliwości jego identyfikowania jako budynku (brak którejkolwiek z cech budynku wyszczególnionej w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.) albo obiektu małej architektury. Potwierdza to otwarty (przykładowy) katalog budowli wymienionych w art. 3 pkt 3 p.b. Inaczej kategorię budowli postrzegać należy na gruncie prawa podatkowego. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 13 września 2011 r., sygn. P 33/09 uznał, że za budowle dla celów podatkowych mogą zostać uznane "jedynie budowle wymienione expressis verbis w art. 3 pkt 3 p.b., w innych przepisach tej ustawy lub w załączniku do niej, będące wraz z instalacjami i urządzeniami obiektem budowlanym, o którym mowa w art. 3 pkt 1 lit. b u.P.b., czyli pod warunkiem, że stanowią one całość techniczno-użytkową [..] mając zarazem na uwadze, iż nie jest wykluczone, że o statusie poszczególnych obiektów i urządzeń współdecydować będą również inne przepisy rangi ustawowej, uzupełniające, modyfikujące czy doprecyzowujące prawo budowlane". Sąd konstytucyjny zauważył, że dla celów podatkowych, w świetle art. 217 Konstytucji RP, element konstrukcyjny podatku, jakim jest przedmiot opodatkowania, nie może być ustalany na zasadach domniemania istnienia budowli. Tym samym, jedynie obiekty wyraźnie wymienione w art. 3 pkt 3 p.b., załączniku do tej ustawy oraz innych przepisach rangi ustawowej mogą być uznane za budowle stanowiące przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. To zastrzeżenie potwierdza, że definicje budowli w obszarze prawa budowlanego i podatkowego różnią się zakresowo i to nie tylko z tego powodu, że TK dla celów podatkowych uznał katalog budowli wymieniony w art. 3 pkt 3 p.b. za zamknięty. Zgodnie bowiem z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. budowlą jest również urządzenie budowlane, zdefiniowane w art. 3 pkt 9 p.b., które przez prawo budowlane nie jest identyfikowane jako budowla.
Definicja urządzenia budowlanego została ujęta w art. 3 pkt 9 p.b. W myśl tego przepisu urządzeniem budowlanym jest urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki.
Analiza art. 3 pkt 1 p.b. w zw. z art. 3 pkt 3 tej ustawy (oraz 3 pkt 3a-5a) naprowadza na wniosek, że w świetle ustawy - Prawo budowlane urządzenie budowlane (art. 3 pkt 9 p.b.) stanowi nie tylko odrębną od budowli kategorię obiektów (nie jest budowlą w rozumieniu prawa budowlanego), ale również, że spełnienie przez określone urządzenie kryteriów urządzenia budowlanego nie jest uzależnione od wypełnienia cech obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt 1 p.b.
Do podobnej konkluzji może prowadzić definicja budowli zawarta w art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Jest nią obiekt budowlany, w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego [...].
Oznacza to, że dla celów podatkowych ustawodawca rozszerzył w art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. (w porównaniu z przepisami ustawy - Prawo budowlane) pojęcie budowli, obejmując tą kategorią zarówno budowle w rozumieniu przepisów prawa budowlanego (zasadnicze znaczenie ma tu katalog budowli wymieniony w art. 3 pkt 3 p.b.), jak i urządzenia budowlane wymienione w art. 3 pkt 9 p.b.
Ustalenie, jakie urządzenia budowlane, o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., winny zostać objęte podatkiem od nieruchomości, wymaga uwzględnienia regulacji art. 2 ust. 1 u.p.o.l. in initio. Przepis ten określa przedmiot podatku od nieruchomości, a zatem jeden z podstawowych elementów konstrukcyjnych podatku w rozumieniu art. 217 Konstytucji RP. Z tych też względów jego treść nie może być pomijana przy ustalaniu zakresu pojęciowego budowli jako przedmiotu opodatkowania. W świetle art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Użyte w art. 2 ust.1 u.p.o.l. określenie "obiekty budowlane" należy definiować identycznie, jak "obiekt budowlany", o którym mowa w art. 1a ust.1 pkt 2 u.p.o.l., tj. jako obiekt w rozumieniu art. 3 pkt 1 p.b. (jak już zaznaczono, w świetle obecnego brzmienia art. 3 pkt 1 p.b. jest to "budynek, budowla bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych"). Kryterium wypełnienia cech "obiektu budowlanego" odnosi się zatem do budynków (ich części), a także budowli (ich części) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, które zgodnie z definicją zawartą w art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. obejmują zarówno budowle w ujęciu art. 3 pkt 3 p.b., jak i urządzenia budowlane wymienione w art. 3 pkt 9 p.b.
Skoro zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają "nieruchomości lub obiekty budowlane", w tym budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (pkt 3), to reguły wykładni językowej prowadzą do wniosku, że urządzenia budowlane, o których mowa w art. 3 pkt 9 p.b., jeżeli nie spełniają kryteriów z art. 3 pkt 1 p.b., nie są objęte zakresem przedmiotowym podatku od nieruchomości.
Odnosząc się do definicji urządzenia budowlanego (art. 3 pkt 9 p.b.), Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 13 września 2011 r., sygn. P 33/09 za budowlę uznał "jedynie urządzenia techniczne scharakteryzowane w art. 3 pkt 9 u.p.b. lub w innych przepisach tej ustawy albo w załączniku do niej, co - jeżeli omawiane urządzenia nie zostały wskazane expressis verbis - wymaga wykazania, że zapewniają one możliwość użytkowania obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem, z wyłączeniem jednak: (1) urządzeń budowlanych związanych z obiektami budowlanymi w postaci budowli w rozumieniu u.p.b., które to obiekty budowlane nie dają się zakwalifikować jako budowle w ujęciu u.p.o.l., oraz (2) urządzeń budowlanych związanych z obiektami budowlanymi w postaci obiektów małej architektury, przy zastrzeżeniu, że urządzeniami budowlanymi w rozumieniu u.p.b. nie są instalacje; mając zarazem na uwadze, iż nie jest wykluczone, że o statusie poszczególnych obiektów i urządzeń współdecydować będą również inne przepisy rangi ustawowej, uzupełniające, modyfikujące czy doprecyzowujące prawo budowlane".
Z uzasadnienia wyroku TK wynika, że do urządzeń budowlanych, o których mowa art. 3 pkt 9 p.b., kwalifikowanych do kategorii budowli w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., mogą zostać zaliczone jedynie:
1) urządzenia techniczne wymienione expressis verbis w art. 3 pkt 9 p.b., a zatem: "przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki", a także
2) inne urządzenia technicznie (niewymienione w art. 3 pkt 9 p.b.), o ile "zapewniają możliwość użytkowania obiektu budowlanego" – w tym będącego budowlą w rozumieniu p.b. oraz w ujęciu u.p.o.l. - zgodnie z jego przeznaczeniem.
Ustalenie więc, że dany obiekt jest budowlą w postaci urządzenia budowlanego, o którym mowa w art. 3 pkt 9 p.b., lecz nie zostało w tym przepisie wprost wymienione, wymaga potwierdzenia, iż:
1) jest obiektem budowlanym zgodnie z at. 3 pkt 1 p.b. (m.in. został wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych);
2) stanowi niebędące instalacją urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym, w realiach faktycznych sprawy zaliczanym do budowli zarówno w rozumieniu art. 3 pkt 3 p.b., jak i podatkowym (tj. mieści się w katalogu budowli określonym w tym przepisie), które to urządzenie zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem;
3) wykluczona jest możliwość identyfikowania takiego obiektu jako budynku albo obiektu małej architektury.
Użycie w art. 3 pkt 9 p.b. określenia "urządzenie techniczne", wobec jego niezdefiniowania zarówno w ustawie podatkowej, jak i ustawie – Prawo budowlane oraz braku stosownego odesłania do innych regulacji prawnych, prowadzi do wniosku, że ma charakter pojęcia autonomicznego. Przy jego ustalaniu zasadne jest posłużenie się regułami wykładni językowej. Nie koliduje to z ogólną definicją urządzenia przyjętą w art. 3 pkt 9 p.e. (urządzenia to urządzenia techniczne stosowane w procesach energetycznych), lecz wymaga doprecyzowania, co stanowi urządzenie techniczne. Zgodnie z ujęciem słownikowym urządzenia techniczne mogą stanowić przedmioty umożliwiające wykonanie danego procesu. Urządzenia techniczne składają się z połączonych ze sobą elementów stanowiących spójną, funkcjonalną całość cechującą się określonym typem budowy w zależności od parametrów pracy i przeznaczenia (Uniwersalny Słownik Języka Polskiego PWN pod red. S. Dubisza, Słownik Języka Polskiego PWN, Warszawa 2008, s. 275; Słownik Języka Polskiego pod red. W. Doroszewskiego, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1967, s. 665). Z kolei "wyrób budowlany", o którym mowa w art. 3 pkt 1 p.b., należy postrzegać przez pryzmat art. 10 p.b., zgodnie z którym "Wyroby wytworzone w celu zastosowania w obiekcie budowlanym w sposób trwały o właściwościach użytkowych umożliwiających prawidłowo zaprojektowanym i wykonanym obiektom budowlanym spełnienie podstawowych wymagań, można stosować przy wykonywaniu robót budowlanych wyłącznie, jeżeli wyroby te zostały wprowadzone do obrotu lub udostępnione na rynku krajowym zgodnie z przepisami odrębnymi, a w przypadku wyrobów budowlanych - również zgodnie z zamierzonym zastosowaniem". Zauważyć również należy, że w myśl art. 2 pkt 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 305/2011 z 9 marca 2011 r. ustanawiającego zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylające dyrektywę Rady 89/106/EWG (Dz. U. UE L z 2011 r. nr 88, poz. 5), do którego odsyła ustawa z 16 kwietnia 2004 r. o wyrobach budowlanych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1213), "wyrób budowlany" oznacza każdy wyrób lub zestaw wyprodukowany i wprowadzony do obrotu w celu trwałego wbudowania w obiektach budowlanych lub ich częściach, którego właściwości wpływają na właściwości użytkowe obiektów budowlanych w stosunku do podstawowych wymagań dotyczących obiektów budowlanych.
Kluczowe dla rozstrzygnięcia sporu ma ustalenie, z jakim przedmiotem stacja transformatorowa oraz transformator zostały powiązane funkcjonalnie. Jak wynika z dotychczasowych rozważań, ich kwalifikacja do urządzeń budowlanych w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w związku z art. 3 pkt 9 p.b. możliwa będzie jedynie wówczas, gdy potwierdzone zostanie, że zapewniają one możliwość użytkowania obiektu budowlanego spełniającego (w realiach sprawy) zarówno kryteria budowli w rozumieniu prawa budowlanego, jak i podatkowego. Nie ulega wątpliwości, że instalacja fotowoltaiczna, na którą składają się zarówno części budowlane, jak i panele oraz falowniki, jeżeli tylko spełnia ww. cechy obiektu budowlanego, wyszczególnione w art. 3 pkt 1 p.b., a jednocześnie nie jest budynkiem albo obiektem małej architektury, stanowi budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 p.b. (jest budowlą w myśl prawa budowlanego). Inaczej wszakże należy ją postrzegać na gruncie prawa podatkowego. Jak już wcześniej zauważono, panele fotowoltaiczne i falowniki - w świetle standardów interpretacyjnych wyznaczonych wyrokiem TK P 33/09 - nie zostały uznane za budowle, a w konsekwencji nie objęto ich zakresem przedmiotowym podatku od nieruchomości.
Nie wymaga specjalnej wiedzy technicznej potwierdzenie, że stacje transformatorowe i transformatory są urządzeniami technicznymi połączonymi funkcjonalnie (użytkowo) z urządzeniami prądotwórczymi, takimi jak panele fotowoltaiczne i inwertery (falowniki) oraz zapewniającymi możliwość użytkowania tych elementów zespołu prądotwórczego, zgodnie z ich przeznaczeniem. Skarżąca we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyraźnie wskazała, że gdyby nie stacja transformatorowa i transformator, to energia elektryczna wytwarzana przez panele fotowoltaiczne i zmieniona na prąd zmienny przez inwertery, nie mogłaby osiągnąć parametrów napięciowych wymaganych dla wprowadzenia jej do sieci należącej do Operatora (P [...] S.A.), a tym samym nie byłaby możliwa sprzedaż tej energii elektrycznej.
Zasadny wobec tego jest wniosek, że stacje transformatorowe oraz transformatory zapewniają możliwość użytkowania pozostałych elementów zespołu prądotwórczego, zgodnie z ich przeznaczeniem, a nie części budowlanej tej instalacji. To raczej część budowlana infrastruktury fotowoltaicznej służy zapewnieniu prawidłowego funkcjonowania elementów prądotwórczych, jak panele fotowoltaiczne, a nie odwrotnie.
Skoro więc panele fotowoltaiczne oraz falowniki nie są traktowane jako budowla w świetle art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w związku z art. 3 pkt 3 p.b., to również powiązane z nimi użytkowo stacje transformatorowe oraz transformatory, tworząc razem zespół prądotwórczy, nie mogą zostać uznane za urządzenia budowlane w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w związku z art. 3 pkt 9 p.b. Wskazane wyżej zagadnienia prawne nie zostały dostrzeżone przez organ interpretacyjny przy dokonywaniu oceny stacji transformatorowej oraz transformatora jako urządzenia budowlanego, zapewniającego możliwość korzystania z pozostałych elementów zespołu prądotwórczego, a w konsekwencji braku możliwości uznania ich za budowlę będącą przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Pozwala to uznać za usprawiedliwione zawarte w skardze zarzuty naruszenia art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 3 i 9 p.b.
Sąd aprobuje ugruntowane stanowisko judykatury, zgodnie z którym w stanie prawnym obowiązującym po 28 czerwca 2015 r. nie można zaakceptować stanowiska organów podatkowych, które uznają, że rozmaite urządzenia związane z przepływem energii elektrycznej, takie jak m.in.: rozdzielnia wnętrzowa, automatyka, sterownia, aparatura wysokiego napięcia, transformator itp. stanowią urządzenia budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 9 p.b. i art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., będące w związku techniczno-użytkowym i funkcjonalnym z siecią elektroenergetyczną stanowiącą budowlę w rozumieniu p.b., wymienioną w kategorii XXVI obiektów budowlanych załącznika do ustawy Prawo budowlane (por. wyroki WSA w Szczecinie 29 stycznia 2025 r. o sygn. akt I SA/Sz 472/24, WSA w Poznaniu 16 stycznia 2025 r. o sygn. akt I SA/Po 428/24, WSA w Gliwicach 19 grudnia 2024 r. o sygn. akt I SA/Gl 628/24, WSA w Gliwicach 4 grudnia 2024 r. o sygn. akt I SA/Gl 795/24, WSA w Gliwicach 21 listopada 2024 r. o sygn. akt I SA/Gl 475/24, WSA w Gdańsku 19 listopada 2024 r. o sygn. akt I SA/Gd 547/24, WSA w Warszawie z 10 października 2024 r. o sygn. akt VIII SA/Wa 546/24, WSA w Białymstoku z 25 września 2024 r. o sygn. akt I SA/Bk 242/24, wyrok WSA w Krakowie z 12 września 2024 r. o sygn. akt I SA/Kr 518/24, wyrok WSA w Krakowie z 20 sierpnia 2024 r. o sygn. akt I SA/Kr 593/24, WSA w Olsztynie z 17 lipca 2024 r. o sygn. akt I SA/Ol 182/24, WSA w Poznaniu z 14 lutego 2023 r. o sygn. akt I SA/Po 636/22).
Uwzględniając zatem powyższe rozważania Sąd jako prawidłowe ocenił stanowisko Skarżącej, w myśl którego - na tle przedstawionego we wniosku stanu faktycznego - stacja transformatorowa oraz transformator nie będą podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Przedstawiona ocena prawna przesądza zatem o uznaniu za zasadne podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego przez ich błędną wykładnię jak i niewłaściwą ocenę co do zastosowania.
Ponownie rozpatrując wniosek o wydanie interpretacji organ zobowiązany będzie do uwzględnienia dokonanej przez Sąd wykładni przepisów ustawy Prawo budowlane oraz ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 1, § 2 i § 4 P.p.s.a. zasądzając od Organu na rzecz Skarżącej kwotę 697 zł, obejmującą uiszczony wpis od skargi (200 zł), wynagrodzenie pełnomocnika (480 zł) oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.
Wszystkie powołane wyżej orzeczenia dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl.
mko