I SA/Łd 741/23

I SA/Łd 741/23 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2023-11-09
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-09-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Grzegorz Potiopa /sprawozdawca/
Joanna Grzegorczyk-Drozda /przewodniczący/
Paweł Janicki
Symbol z opisem
6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne
Interpretacje podatkowe
Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2587
art. 12 ust. 4 pkt 14
Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j.)
Dz.U. 2020 poz 1325
art. 14c § 1, art. 120, art. 121 § 1 i art. 122
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda, Sędziowie Sędzia NSA Paweł Janicki, Asesor WSA Grzegorz Potiopa (spr.), Protokolant Specjalista Agnieszka Kerszner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 09 listopada 2023 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w A. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 21 lipca 2023 r. nr 0114-KDIP2-2.4010.260.2023.1.AS w przedmiocie przepisów prawa podatkowego dotyczących podatku dochodowego od osób prawnych 1. uchyla zaskarżoną interpretację; 2. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Pismem z dnia 26 kwietnia 2023 r. Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowe "L" Sp. z o.o. z siedzibą w A. (dalej także: Wnioskodawca, Skarżący, Strona lub Spółka) wniosła do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej także: Dyrektor KIS) o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych.
We wniosku przedstawiono następujący opis stanu faktycznego.
Spółka jest osobą prawną mającą siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i podlegająca na tym terenie nieograniczonemu opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych. Jest podmiotem produkcyjno-handlowym w zakresie przędzy.
Wnioskodawca:
1) wykonuje działalność gospodarczą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
2) poniósł koszty zakupu energii elektrycznej lub gazu ziemnego w roku 2021 stanowiące łącznie nie mniej niż 3% jego wartości produkcji;
3) poniósł koszty zakupu energii elektrycznej lub gazu ziemnego w okresie od 1 stycznia do 30 czerwca 2022 r. stanowiące łącznie nie mniej niż 6% jego wartości produkcji;
4) co najmniej 50 % jego przychodu lub wartości jego produkcji w okresie referencyjnym i okresie kwalifikowanym pochodziło z działalności w jednej albo wielu podklasach PKD (zgłoszonych w CEIDG albo KRS jako kody jego głównej lub pozostałej działalności) lub produkcji produktów o kodach PRODCOM wymienionych w części 17 przyjętego w dniu 3 stycznia 2023 r. przez Radę Ministrów na podstawie art. 3 ustawy programu rządowego pod nazwą "Pomoc dla sektorów energochłonnych związana z nagłymi wzrostami cen gazu ziemnego i energii elektrycznej w 2022 r.", ze zmianami, zwany dalej "Programem";
5) nie jest objęty sankcjami przyjętymi na podstawie: rozporządzenia Rady (UE) nr 269/2014 z dnia 17 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających w odniesieniu do działań podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażających, rozporządzenia Rady (UE) nr 833/2014 z dnia 31 lipca 2014 r. dotyczącego środków ograniczających w związku z działaniami Rosji destabilizującymi sytuację na Ukrainie, rozporządzenia Rady (WE) nr 765/2006 z dnia 18 maja 2006 r. dotyczącego środków ograniczających w związku z sytuacją na Białorusi i udziałem Białorusi w agresji Rosji wobec Ukrainy, decyzji Rady 2012/642/WPZiB z dnia 15 października 2012 r. dotyczącej środków ograniczających w związku z sytuacją na Białorusi i udziałem Białorusi w agresji Rosji wobec Ukrainy, decyzji Rady 2014/145/WPZiB z dnia 17 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi lub decyzji Rady 2014/512/WPZiB z dnia 31 lipca 2014 r. dotyczącej środków ograniczających w związku z działaniami Rosji destabilizującymi sytuację na Ukrainie;
6) nie jest wpisany na listę, o której mowa w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach w zakresie przeciwdziałania wspieraniu agresji na Ukrainę oraz służących ochronie bezpieczeństwa narodowego (Dz. U. z 2023 r. poz. 129, z późn. zm.) oraz, że nie zostały nałożone na niego kary pieniężne, o których mowa w art. 6 ust. 1 lub w art. 12 ust. 1, ani nie zostały względem niego orzeczone kary, o których mowa w art. 16 ust. 2 tej ustawy, ani nie została na niego nałożona kara pieniężna, o której mowa w art. 143d ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2022 r. poz. 813, z późn. zm.).
W związku z powyższym Wnioskodawca zawarł umowę o udzielenie pomocy publicznej w związku ze wzrostem cen energii elektrycznej i gazu ziemnego w W. (zwana dalej jako: Umowa) pomiędzy: Skarbem Państwa - Ministrem Rozwoju i Technologii (ministrem właściwym do spraw gospodarki) z siedzibą w W., zwanym dalej: "Ministrem", reprezentowanym przez: Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, z siedzibą w W., Operatora Programu Rządowego "Pomoc dla sektorów energochłonnych związana z nagłymi wzrostami cen gazu ziemnego i energii elektrycznej w 2022 r.", zwanego dalej "Operatorem Programu", działającym w imieniu Ministra, na podstawie której to Umowy mając na uwadze:
1) przepisy ustawy z dnia 29 września 2022 r. o zasadach realizacji programów wsparcia przedsiębiorców w związku z sytuacją na rynku energii w latach 2022- 2024 (Dz. U. poz. 2088);
2) komunikat Komisji Europejskiej "Tymczasowe kryzysowe ramy środków pomocy państwa w celu wsparcia gospodarki po agresji Rosji wobec Ukrainy" (Dz. Urz. UE C 426 z 09.11.2022, str. 1), w którym dopuszczona została możliwość udzielania przez państwa członkowskie Unii Europejskiej pomocy publicznej z tytułu zakłóceń w działalności gospodarki Unii Europejskiej;
3) przyjęty Program;
4) decyzję Komisji Europejskiej z dnia 20.12.2022 r TCF: Aid for additional costs due to exceptionally severe increases in natural gas and electricity prices incurred in 2022 (program pomocowy nr: SA.104932);
5) umowę zawartą pomiędzy Ministrem Rozwoju i Technologii a NFOŚiGW w sprawie szczegółowych zasad współpracy w zakresie Programu zawartą dnia 8 lutego 2023 r.;
6) Regulamin naboru w ramach Programu przyjętego uchwałą Rady Ministrów nr 1/2023 z dnia 03.01.2023 r. pod nazwą: "Pomoc dla sektorów energochłonnych związana z nagłymi wzrostami cen gazu ziemnego i energii elektrycznej w 2022 r.", ze zmianami, Operator Programu udzielił i wypłacił Beneficjentowi na warunkach określonych w niniejszej Umowie oraz w Programie dofinansowanie będące pomocą de minimis (zwane dalej także jako: "Dofinansowanie"). Dofinansowanie zostało udzielone na wniosek Wnioskodawcy i miało charakter bezzwrotny oraz nieodpłatny – Wnioskodawca nie uiszczał żadnej zapłaty w celu otrzymania środków finansowych w ramach Dofinansowania.
W związku z powyższym Strona zadała następujące pytanie: Czy otrzymane Dofinansowanie stanowi przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych.
Wnioskodawca przedstawiając własne stanowisko w sprawie wskazał, że Strona otrzymała pieniądze jako dofinansowanie w sposób bezzwrotny i bez ekwiwalentu, w związku z powyższym do niniejszego przypadku ma zastosowanie art. 12 ust. 4 pkt 14 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2022 r. 2587 z późn. zm., dalej także: u.p.d.o.p.), który odnosi się do wartości otrzymanych nieodpłatnie (lub częściowo odpłatnie) rzeczy (w tym pieniędzy) otrzymanych ze środków budżetu państwa, ze środków agencji rządowych, agencji wykonawczych w ramach rządowych programów.
Mając powyższe na względzie stwierdził należy, że otrzymane przez Wnioskodawcę pieniądze stanowiące dofinansowanie z tytułu wzrostu cen energii elektrycznej, w stosunku do której nastąpił wzrost cen stosowanych wobec Spółki, są objęte dyspozycją art. 12 ust. 4 pkt 14 u.p.d.o.p. i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych.
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydał w dniu 21 lipca 2023 r. interpretację indywidualną, w której stwierdził, że stanowisko Wnioskodawcy jest nieprawidłowe.
Organ interpretacyjny wskazał, że wypłata dofinansowania z tytułu wzrostu cen energii elektrycznej nie stanowi wymienionego w art. 12 ust. 4 pkt 14 u.p.d.o.p. "innego nieodpłatnego lub częściowo odpłatnego świadczenia", co powoduje, że bez znaczenia pozostaje badanie źródła finansowania pod kątem wypełnienia pozostałych przesłanek tego przepisu, tj. czy pochodzi ono ze środków budżetu państwa itd.
Spółka otrzymała pieniądze jako dofinansowanie z tytułu wzrostu cen energii elektrycznej, w stosunku do której nastąpił wzrost cen stosowanych wobec Spółki, natomiast przepis art. 12 ust. 4 pkt 14 u.p.d.o.p. odnosi się do wartości otrzymanych nieodpłatnie (lub częściowo odpłatnie) rzeczy lub prawa, a także innych nieodpłatnych (lub częściowo odpłatnych) świadczeń finansowych. Zatem otrzymane pieniądze w formie ww. dofinansowania nie mogą stanowić nieodpłatnych świadczeń, o których mowa w tym przepisie. Ponadto, nieodpłatne świadczenia stanowią odrębną od środków pieniężnych, kategorię przychodów wymienionych w art. 12 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.p.
Biorąc powyższe pod uwagę Dyrektor KIS uznał, że otrzymane pieniądze podlegają opodatkowaniu na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. i nie korzystają z wyłączenia z przychodów na podstawie art. 12 ust. 4 pkt 14 u.p.d.o.p., ponieważ przepis ten dotyczy tylko świadczeń niepieniężnych.
Oznacza to, że otrzymane przez Stronę pieniądze, które stanowią dofinansowanie z tytułu wzrostu cen energii elektrycznej, w stosunku do której nastąpił wzrost cen stosowanych wobec Spółki, nie może zostać objęte dyspozycją art. 12 ust. 4 pkt 14 u.p.d.o.p.
W związku z tym otrzymaną kwotę środków pieniężnych Spółka zobowiązana jest uznać za przychód podatkowy w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. Tym samym stanowisko w zakresie braku powstania przychodu z tytułu otrzymanego przez Spółkę dofinansowania z tytułu wzrostu cen energii elektrycznej, w stosunku do której nastąpił wzrost cen stosowanych wobec Spółki okazało się nieprawidłowe.
Strona wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na powyższą interpretację indywidualną dnia 21 lipca 2023 r. Zaskarżonej Interpretacji zarzuciła naruszenie następujących przepisów prawa materialnego:
1) art. 12 ust 4 pkt 14 u.p.d.o.p. poprzez jego błędną interpretacje i brak zastosowania w sytuacji gdy sam Organ w zaskarżonej Interpretacji indywidualnej wskazuje, że Operator Programu udzielił i wypłacił Skarżącemu na warunkach określonych w zawartej Umowie oraz w Programie dofinansowanie będące pomocą de minimis, które to dofinansowanie miało charakter bezzwrotny oraz nieodpłatny - tzn. nie uiszczał Skarżący żadnej zapłaty w celu otrzymania środków finansowych w ramach Dofinansowania, co wypełnia przesłanki z art. 12 ust. 4 pkt 14 u.p.d.o.p.,
2) art. 12 ust 4 pkt 14 u.p.d.o.p. poprzez jego brak zastosowania w sytuacji gdy Skarżący otrzymał nieodpłatnie "rzeczy" co wskazuje we wniosku o wydanie przedmiotowej Interpretacji indywidualnej,
3) art. 12 ust 4 pkt 14 u.p.d.o.p. w zw. z art. art. 115 § 9 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. kodeks karny (tj. z dnia 28 kwietnia 2022 r., dalej także: k.k.) poprzez ich brak zastosowania w sytuacji gdy na podstawie powołanych przepisów pieniądze stanowią składnik zbioru pojęcia "rzeczy ruchome", a zatem otrzymane pieniądze nieodpłatnie wypłacone w formie dofinansowania spełniają przesłankę pojęcia "rzeczy" i są objęte przepisem art. 12 ust. 4 pkt 14 u.p.d.o.p.
Ponadto przedmiotowej Interpretacji Indywidualnej zarzuciła również naruszenie przepisów postępowania, tj.:
1) przepisu art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. (Dz.U. z 2020 r. poz. 1325 z późn., dalej także: o.p.) działania naruszające zasadę pogłębiania zaufania do organu, ze względu na brak merytorycznej poprawności i staranności działania przy wydawaniu Indywidualnej interpretacji podatkowej poprzez brak analizy pojęcia "rzeczy" w kontekście otrzymanych pieniędzy przez Skarżącego,
2) przepisu art. 121 § 1, art. 210 o.p. poprzez brak analizy i brak uzasadnienia prawnego dlaczego otrzymane raczy w postaci pieniędzy nie podlegają pod art. 12 ust. 4 pkt 14 u.p.d.o.p.,
3) art. 120 i art. 122 o.p., art. 7, art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez analizę w indywidualnej interpretacji pojęcia "nieodpłatne świadczenia" w sytuacji gdy Skarżący wniósł o wydanie interpretacji indywidualnej i analizę przepisu w zakresie "nieodpłatnie otrzymanych rzeczy",
4) przepisu art. 14c § 1 o.p. poprzez wydanie Interpretacji Indywidualnej, w której stanowisko organu podatkowego nie zostało poparte jednoznacznym i czytelnym uzasadnieniem prawnym, w szczególności organ podatkowy nie wyjaśnił przyczyn, z powodu których, pomimo że wnioskowano o interpretacje w zakresie opodatkowania "nieodpłatnie otrzymanych rzeczy" nie dokonał takowej analizy, a przeanalizował i skupił się na lakonicznym odniesieniu w zaskarżonej interpretacji do "nieodpłatnych świadczeń",
5) przepisu art. 14c § 1 o.p. poprzez wydanie Interpretacji Indywidualnej, w której stanowisko organu podatkowego nie zostało poparte jednoznacznym i czytelnym uzasadnieniem prawnym w zakresie uznania, iż jeżeli dofinansowanie spełnia definicję "nieodpłatności" to nie może do niego być zastosowany art. 12 ust. 4 pkt 14 u.p.d.o.p. z uwagi, iż dofinansowanie zostało udzielone w pieniądzu,
6) przepisu art. 14c § 1 o.p. poprzez wydanie Interpretacji Indywidualnej, w której stanowisko organu podatkowego nie zostało poparte jednoznacznym i czytelnym uzasadnieniem prawnym dlaczego także "nieodpłatne świadczenia" nie dotyczą wypłaty "pieniędzy",
7) przepisu art. 14c § 1 o.p. poprzez wydanie Interpretacji Indywidualnej, w której stanowisko organu podatkowego podjęło żadnej próby analizy pojęcia "pieniędzy" jako "rzeczy",
8) przepisu art. 2a o.p. poprzez jego niezastosowanie i rozstrzygnięcie wszelkich pojawiających się w sprawie wątpliwości na niekorzyść Skarżącego, w szczególności dokonał interpretacji na niekorzyść pojęcia "nieodpłatnego świadczenia" oraz bez pogłębionej analizy prawnej wskazał, iż "nieodpłatne świadczenia" nie dotyczą sytuacji wypłaty "pieniędzy".
Mając na uwadze powyższe, Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej Interpretacji indywidualnej w całości, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego na jej rzecz wg norm przepisanych prawem.
W odpowiedzi na skargę organ interpretacyjny wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Kognicję sądu administracyjnego wyznaczają przepisy art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137 z późn. zm.), stanowiąc, że sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do przepisu art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm. – dalej także: p.p.s.a.), kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.
Zgodnie z art. 57a p.p.s.a., skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
NSA w wyroku z 25 czerwca 2021 r., sygn. akt I FSK 1400/20 podkreślił, że w skardze na pisemną interpretację indywidualną, analogicznie jak w skardze kasacyjnej, należy określić, który przepis prawa materialnego lub procesowego został naruszony. Ponadto należy wskazać sposób naruszenia tych norm prawnych. Po drugie, jak wynika ze zdania drugiego art. 57a p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny jest związany wskazanymi zarzutami oraz powołaną podstawą prawną.
Oznacza to, że treść art. 57a p.p.s.a. wskazuje, iż sąd administracyjny poza zarzutami stawianymi w skardze nie jest władny z urzędu kontrolować zaskarżonej interpretacji indywidulanej w aspekcie ustalenia innych niż podniesione przez stronę skarżącą naruszeń prawa (wyjątek od zasady przewidzianej w art. 134 § 1 p.p.s.a.). Sąd bada prawidłowość zaskarżonej interpretacji indywidualnej tylko z punktu widzenia zarzutów skargi i wskazanej w niej podstawy prawnej (por. wyrok WSA w Białymstoku, z 30 czerwca 2021 r., sygn. akt I SA/Bk 235/21; wszystkie orzeczenia krajowych sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu, dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zgodnie z art. 146 § 1 i przy odpowiednim zastosowaniu art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd uchyla zaskarżoną interpretację w razie stwierdzenia, że narusza ona przepisy prawa materialnego lub procesowego w sposób – odpowiednio - mający lub mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, lub w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania.
Ponadto z istoty postępowania dotyczącego udzielenia indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego (art. 14b i art. 14c o.p.) wynika, że organ interpretujący, a następnie także sąd administracyjny w ramach kontroli zaskarżonej interpretacji, są związani przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego. Specyfika postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej polega bowiem przede wszystkim na tym, że organ wydający interpretację "porusza się" niejako tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej.
Na wstępie podkreślić należy istotę postępowania interpretacyjnego jest postępowaniem autonomicznym w ramach regulacji przepisów o.p. Celem tego postępowania jest ocena stanu faktycznego i proponowanego we wniosku rozstrzygnięcia. Stosownie do postanowień art. 14b § 1 o.p. Dyrektor KIS, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Zgodnie zaś z art. 14b § 3 o.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Na mocy art. 14c § 1 o.p. interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie.
Rolą organu interpretującego jest dokonanie wykładni wskazanych przez wnioskodawcę przepisów prawa oraz odniesienia wynikających z nich norm do stanowiska zawartego we wniosku o wydanie interpretacji, a przez to w konsekwencji dokonanie oceny czy stanowisko występującego z wnioskiem znajduje oparcie w normach prawa podatkowego. Powyższe znajduje również potwierdzenie w postanowieniach art. 14h o.p. zgodnie z którym to przepisem w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 126, art. 129, art. 130, art. 135, art. 140, art. 143, art. 165 § 3b, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1-2 i § 4, art. 170 i art. 171, art. 208, art. 213 w zakresie uzupełniania lub sprostowania co do skargi do sądu administracyjnego, art. 214, art. 215 § 1 i 3 oraz przepisy rozdziałów 3a, 5, 6, 7, 10, 14, 16 i 23 działu IV.
Istotą procesu wydawania interpretacji indywidualnych jest zatem dokonywanie wykładni konkretnych przepisów prawa podatkowego w powiązaniu z dokładnie określonym stanem faktycznym lub zdarzeniem przyszłym poprzez ocenę przedstawionego we wniosku stanowiska wnioskodawcy w kontekście zadanego pytania. Organ odpowiedzialny za interpretację indywidualną ocenia stan faktyczny pod kątem przepisów prawa.
Odnosząc powyższe rozważania do konkretnej interpretacji indywidualnej wydanej dla Spółki Sąd stoi na stanowisku, że Dyrektor KIS dokonał niepełnej oceny stanowiska Wnioskodawcy w zakresie możliwości uwzględnienia do stanu faktycznego - przedstawionego we wniosku Spółki - przepisów art. 12 ust. 4 pkt 14 u.p.d.o.p. Czyni to zasadnym zarzuty skargi o naruszeniu przez organ interpretujący przepisów postępowania.
Należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 14 u.p.d.o.p., do przychodów nie zalicza się wartości otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie rzeczy lub praw, a także wartości innych nieodpłatnych współfinansowanych ze środków budżetu państwa, jednostek samorządu terytorialnego, ze środków agencji rządowych, agencji wykonawczych lub ze środków pochodzących od rządów państw obcych, organizacji międzynarodowych lub międzynarodowych instytucji finansowych, w ramach rządowych programów.
Powyższy przepis wskazuje, że do przychodów nie zalicza się:
- wartości otrzymanych nieodpłatnie rzeczy lub praw,
- wartości otrzymanych częściowo nieodpłatnie rzeczy lub praw,
- wartości innych nieodpłatnych świadczeń,
- wartości innych częściowo nieodpłatnych świadczeń.
Z akt sprawy wynika, że Wnioskodawca wniósł o przeanalizowanie pojęcia "wartości otrzymanych nieodpłatnie rzeczy" w kontekście wskazanego wyżej art. 12 ust. 4 pkt 14 u.p.d.o.p. Dyrektor KIS zaś skupił się i wywiódł swoje wnioski analizując w indywidualnej interpretacji pojęcie "wartości innych nieodpłatnych świadczeń" - co jest naruszeniem proceduralnych przepisów wskazanych w zarzutach skargi.
Skarżący we wniosku o wydanie interpretacji wskazał, że ustawodawca nie sprecyzował, co należy rozumieć pod pojęciem "wartości nieodpłatne", a zatem w celu zdefiniowania tego pojęcia pomocne jest odwołanie do wykładni gramatycznej, a także poglądów orzecznictwa i doktryny. Zgodnie z pojęciem słownikowym odpłacać to "oddawać komuś coś w zamian", odpłatny natomiast to "taki, za który się płaci, wymagający zapłacenia, zwrot kosztów" (sjp.pl). W orzecznictwie natomiast ugruntował się pogląd, że przez nieodpłatne rozumieć należy takie zdarzenia prawne i gospodarcze, dotyczące działalności gospodarczej, których skutkiem jest nieodpłatne przysporzenie majątku osoby prawnej, mające konkretny wymiar finansowy. Przysporzenie ze świadczeń nieodpłatnych powstanie zawsze wtedy, gdy podatnik otrzyma rzeczy lub prawa, bądź inne świadczenia lub też możliwość korzystania z rzeczy lub praw, bez obowiązku świadczenia wzajemnego.
Dyrektor KIS w zaskarżonej Interpretacji indywidualnej dokonał analizy "wartości innych nieodpłatnych świadczeń" wskazując, iż otrzymane pieniądze w formie ww. dofinansowania nie mogą stanowić nieodpłatnych świadczeń. Skarżący natomiast we wniosku o wydanie Interpretacji indywidualnej wskazał wątpliwość czy pieniądze otrzymane w formie ww. dofinansowania stanowią nieodpłatnie otrzymane "rzeczy" - zatem ich wartość nie stanowi przychodu w rozumieniu art. art. 12 ust. 4 pkt 14 u.p.d.o.p. - na co organ interpretacyjny nie odpowiedział.
Zgodnie z art. 14c § 1 o.p. obligatoryjnym elementem interpretacji podatkowej jest ocena stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Z uwagi na fakt, że interpretacja indywidualna pełni dwojaką funkcję -informacyjną i gwarancyjną - obowiązkiem organu jest odniesienie się do wszelkich kwestii o istotnym znaczeniu i przedstawienie swojego stanowiska w sposób wyczerpujący i przekonujący. Z uzasadnienia prawnego powinien wynikać tok rozumowania organu, który doprowadził do zanegowania stanowiska Skarżącego i przyjęcia stanowiska odmiennego. Uzasadnienie prawne musi bowiem stanowić rzetelną informację dla podatnika, dlaczego w jego sprawie znajdują zastosowanie określone przepisy, a także dlaczego wyrażony przez niego pogląd nie zasługuje na uwzględnienie.
Brak uzasadnienia prawnego może polegać nie tylko na całkowitym braku argumentacji prawnej, ale również na przytoczeniu w interpretacji jedynie ogólnych tez dotyczących wykładni analizowanego przepisu, ale także na braku stanowiska co do całości przedstawionego we wniosku problemu. Uzasadnienie organu musi być zatem wyczerpujące i kompleksowo odnosić się do zawartego stanowiska w kontekście przedstawionego stanu faktycznego (por. wyrok NSA z dnia 6 stycznia 2010 r., I F5K 1216/09, LEX nr 593549).
Takiego kompleksowego uzasadnienia zabrakło w interpretacji indywidualnej będącej przedmiotem skargi. Dyrektor KIS w wydanej Interpretacji indywidualnej:
- nie dokonał analizy pojęcia "wartości nieodpłatnie otrzymanych rzeczy"
- nie dokonał analizy czy otrzymane pieniądze spełniają definicje rzeczy,
- skupił się na lakonicznym odniesieniu w zaskarżonej interpretacji pojęcia "nieodpłatnych świadczeń",
- pomimo uznania, iż dofinansowanie spełnia definicję "nieodpłatności" to nie uzasadnił prawnie dlaczego nie może do dofinansowania w formie przekazania pieniędzy być zastosowany art. 12 ust. 4 pkt 14 u.p.d.o.p.
Oznacza to, że Dyrektor KIS wydając zaskarżoną interpretację będącą przedmiotem skargi organ dopuścił się naruszenia art. 14c § 1 O.p., z którego wynika obowiązek odniesienia się do wszelkich kwestii mających istotne znaczenie, a przy tym przedstawienie uzasadnienia stanowiska w sposób wyczerpujący i przekonujący.
Wady dotyczące uzasadnienia prawnego interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS, przy rozważaniach dotyczących art. 12 ust. 4 pkt 14 u.p.d.o.p. powodują, że odnoszenie się przez Sąd do pozostałych zarzutów skargi jest przedwczesne.
Z powołanych względów Sąd uchylił zaskarżoną interpretację indywidualna w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), w związku z art. 146 p.p.s.a. podzielając zawarte w skardze zarzuty o naruszeniu przepisów art. 14c § 1, w związku z art. 120, art. 121 § 1 i art. 122 O.p. przez brak wyczerpującego uzasadnienia prawnego w zakresie oceny stanowiska Strony przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej.
W ponownie przeprowadzonym postępowaniu Dyrektor KIS winien zawrzeć odpowiednie uzasadnienie prawne odnoszące się do przedstawionego przez Stronę we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej stanu faktycznego oraz zajętego przez Skarżącego stanowiska.
O kosztach postępowania sądowoadministracyjnego Sąd orzekł w oparciu o art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. uwzględniając uiszczony wpis od skargi, wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika i opłatę od pełnomocnictwa.
ak