I SA/Łd 723/03

I SA/Łd 723/03 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2004-06-01
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2003-05-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Juliusz Antosik
Wiktor Jarzębowski /przewodniczący/
Zbigniew Kmieciak /sprawozdawca/
Symbol z opisem
611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ
Izba Skarbowa
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA W. Jarzębowski, Sędziowie J. Antosik, Z. Kmieciak (spr.), Protokolant K. Brykalska-Stępień, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 czerwca 2004 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Izby Skarbowej w Ł. Ośrodek Zamiejscowy w P. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie Zabezpieczenie na majątku z tytułu zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych i podatku od towarów i usług obejmującego okres 2000 r. 1. Uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą decyzję Urzędu Skarbowego w P. z [...] nr [...]; 2. Zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz skarżącego kwotę 250 zł (dwieście pięćdziesiąt zł.) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] nr [...] Urząd Skarbowy w P. działając w oparciu o przepis art. 33 § l, 2 i 3 oraz art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U.Nr 137, poz. 926 ze zm.) orzekł o dokonaniu zabezpieczenia na majątku podatnika – J. S. z tytułu zaniżenia zobowiązania podatkowego powstałego w podatku dochodowym od osób fizycznych, w związku z nie wykazaniem przychodów uzyskiwanych z najmu lokalu użytkowego i lokali mieszkalnych oraz z tytułu zobowiązania podatkowego powstałego w podatku od towarów i usług z powodu nie ujawnienia przychodów uzyskiwanych z prowadzonej działalności gospodarczej oraz najmu lokalu użytkowego za rok podatkowy 2000. W wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego ustalono, iż podatnik jest współwłaścicielem nieruchomości - kamienicy położonej w P., w której wynajmowane są lokale mieszkalne oraz lokal o przeznaczeniu użytkowym - wynajmowany [...] w W. na podstawie umowy zawartej w dniu l lutego 2000r. W zeznaniu podatkowym za rok 2000r. podatnik nie wykazał do opodatkowania jako "inne źródło przychodu" przychodów uzyskanych z wynajmowanych lokali mieszkalnych i lokalu użytkowego, pomimo że pobierał należności i wystawiał rachunki uproszczone, oraz przychodów osiągniętych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej - usługi fotograficzne opodatkowanych w formie karty podatkowej. Mając na uwadze dokonane ustalenia faktyczne oraz fakt, iż drugim współwłaścicielem nieruchomości jest żona podatnika – B. S., która w zeznaniu podatkowym za rok 2000 wykazała do opodatkowania (stosownie według swego udziału), przychód uzyskany z wynajmowanych lokali zaakcentowano, iż działania polegające na nie ujawnieniu wszystkich źródeł przychodu podejmowane były przez podatnika świadomie, w celu uniknięcia zapłaty należnego podatku.
W odwołaniu od powyższej decyzji podatnik podnosząc zarzut naruszenia art. 33 § l i 2 pkt 2 oraz § 3 Ordynacji podatkowej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Podniósł, iż nie zachodzą przesłanki uzasadniające zastosowanie przepisu art. 33 Ordynacji podatkowej, ponieważ nie istnieje uzasadniona obawa, że powstałe zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane.
Decyzją z dnia [...] nr [...] Izba Skarbowa w Ł. Ośrodek Zamiejscowy w P. utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu decyzji Urzędu Skarbowego podkreślono, iż nie ujawnienie przez podatnika jako "inne źródła przychodu" - przychodów uzyskiwanych z najmu lokali mieszkalnych i lokalu użytkowego było działaniem podjętym świadomie, nie było wynikiem niewiedzy lub oczywistej omyłki, ponieważ podatnik prowadzi własną działalność gospodarczą opodatkowaną w formie karty podatkowej. Ponadto wskazano, iż dodatkową okolicznością świadczącą o świadomym działaniu podatnika, podjętym z zamiarem uniknięcia zapłaty należnych zobowiązań podatkowych była zmiana adresu zamieszkania i związana z tym zmiana właściwości Urzędu Skarbowego, dokonana niezwłocznie po zakończonej kontroli podatkowej. Działając zatem w oparciu o przepis art. 33 Ordynacji podatkowej organ podatkowy pierwszej instancji zasadnie uznał, iż w przypadku podatnika zachodzi uzasadniona obawa, że powstałe zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane.
W skardze skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący podtrzymując zarzut naruszenia art. 33 § l i 2 pkt 2 oraz § 3 Ordynacji podatkowej, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Podkreślił, iż dokonanie zabezpieczenia na majątku powinno być powiązane z podjęciem takich czynności, których skutkiem jest utrata prawa własności majątku.
W odpowiedzi na skargę Izby Skarbowej w Ł. Ośrodek Zamiejscowy w P. podtrzymując argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wzniosła o jej oddalenie.
Na rozprawie, która odbyła się w dniu 16 marca 2004 r., Sąd na zgodny wniosek pełnomocników obu stron odroczył termin rozprawy i zobowiązał strony do przedłożenia dokumentów potwierdzających dokonanie wpłaty zaległych należności podatkowych.
W odpowiedzi na wezwanie Sądu, strony zgodnie wykazały, że powstała zaległość podatkowa w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2000 została zapłacona.
Wojewódzki Sad administracyjny w Łodzi zważył co następuje:
Skarga okazała się zasadna. Analizę zajętego przez organy podatkowe stanowiska wypada zacząć od stwierdzenia, że w związku z art. 17 ustawy z 17.09.2002 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw ( Dz.U. nr 169, poz. 1387), w sprawie dokonanego zabezpieczenia znalazł zastosowanie przepis art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej brzmieniu obowiązującym do dnia 1.01. 2003 r. pierwszy z powołanych przepisów stanowi bowiem, że do zobowiązań podatkowych powstałych przed dniem wejścia w życie noweli do Ordynacji podatkowej stosuje się przepisy jej art. 33 w brzmieniu dotychczasowym zgodnie z nim, zobowiązanie podatkowe mogło zostać zabezpieczone na majątku podatnika przed terminem płatności podatku, jeżeli zachodziła uzasadniona obawa, iż nie zostanie ono wykonane. Tę ogólnie sformułowaną przesłankę uzupełniono dodatkowymi kryteriami kwalifikującymi dopiero w wyniku nowelizacji wspomnianego unormowania. Trzeba wobec tego podkreślić, iż użyty w art. 33 § 1 Ordynacji Podatkowej zwrot nieostry (zaistnienie uzasadnionej obawy) dawał organom podatkowym znaczną swobodę interpretacyjną. Nie należy jej jednak mylić z dowolnością w interpretacji przepisu prawa, a tym bardziej możliwością swobodnego dopasowywania okoliczności sprawy (elementów badanego stanu faktycznego) do nieostro wyrażonej przesłanki ustawowej. Przeciwnie posłużenie się tą techniką regulacji prawnej (zwrotem nieostrym) zrodziło obowiązek szczególnie wnikliwej oceny, czy pewna okoliczność (fakt) odpowiadają normatywnej przesłance rozstrzygnięcia. Zdaniem Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Łodzi, wydając kwestionowane decyzje, organy podatkowe obydwu instancji nie wykazały w istocie zaistnienia uzasadnionej obawy co do niewykonania zobowiązania. Sam fakt zmiany miejsca zameldowania wobec dalszego prowadzenia działalności gospodarczej przez Jacka Stachowiaka jeszcze takiej obawy nie uzasadniał. Równiez znany organowi odwoławczemu fakt uregulowania 15.01.2003 r. zobowiązania w podatku VAT wraz z odsetkami (co potwierdzono w piśmie procesowym Izby Skarbowej z dnia [...] (przemawiał za odstąpieniem od zastosowania nadzwyczajnej ze swej natury instytucji prawnej. Sąd podziela dogląd wyrażony we wzmiankowanym już piśmie z [...], iż decyzje wydane przez Izbę Skarbowa i poprzedzające je decyzje Urzędu skarbowego w Piotrkowie Tryb. dotyczyły zabezpieczenia p r z y s z ł y c h zobowiązań podatkowych ( do tego zresztą sprowadza się sens instytucji zabezpieczenia), zauważa wszakże, że prognoza co do wykonania zobowiązań podatkowych wprowadzana jest ze stanu istniejącego obejmującego wszelkie zachowania podatnika poddające się wymiernej ocenie. W przekonaniu Sądu, tak pojmowanej oceny nie przeprowadzono formułując nader lakoniczne uzasadnienie decyzji, co oznacza, iż sposób interpretacji zastosowanego w sprawie przepisu prawa musi być uznany za dowolny czy wręcz arbitralny.
W tym stanie rzeczy, wobec naruszenia powołanego wcześniej przepisu ustawy – Ordynacja podatkowa, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U.nr 153, poz. 1270), orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono po myśli art. 200 tej ustawy.