I SA/Łd 706/23

I SA/Łd 706/23 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2023-11-09
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-09-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Grzegorz Potiopa
Joanna Grzegorczyk-Drozda /przewodniczący/
Paweł Janicki /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1540
art. 70a § 1, art. 70 § 6 pkt 1, art. 199a  § 2
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Dz.U. 2023 poz 1610
art. 353(1)
Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j.)
Dz.U. 2011 nr 74 poz 397
art. 7 ust. 1, art. 15 ust. 1
Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda, Sędziowie Sędzia NSA Paweł Janicki (spr.), Asesor WSA Grzegorz Potiopa, Protokolant Specjalista Agnieszka Kerszner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 09 listopada 2023 r. sprawy ze skargi C. Spółki z o.o. z siedzibą w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 30 czerwca 2023 r. nr 1001-IOD-4.4100.16.2022.23.U71.AKo w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2015 rok 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Łódzkiego Urzędu Skarbowego w Łodzi z dnia 04 października 2022 roku o numerze 1071-SPP.4100.6.2020.64; 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi na rzecz strony skarżącej kwotę 23.804 (dwadzieścia trzy tysiące osiemset cztery) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 30 czerwca 2023 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi (dalej: DIAS, organ odwoławczy lub organ II instancji) uchylił w całości decyzję Naczelnika Łódzkiego Urzędu Skarbowego w Łodzi z 4 października 2022 r., którą określono C sp. z o.o. z siedzibą w Ł. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2015 rok w kwocie 2.533.910,00 zł i określił to zobowiązanie na kwotę 1.343.311,00 zł.
Z decyzji pierwszoinstancyjnej Naczelnika Łódzkiego Urzędu Skarbowego (dalej: NŁUS) wynika, że określenie stronie zobowiązania podatkowego było wynikiem przedefiniowania transakcji zawartych przez stronę z podmiotami powiązanymi, których przedmiotem były nieruchomości położone w Ł. przy ul. [...] i ul. [...] oraz we W. przy ul. [...] (tzw. schemat nr 1) oraz położone w Ł. przy ul. [...] [...], [...], [...] (tzw. schemat nr 2). Organ ten stwierdził, że wbrew twierdzeniom strony, aktem notarialnym z dnia 19 czerwca 2015 r. nie doszło do wniesienia w postaci aportu do spółki E z siedzibą na Cyprze zorganizowanej części przedsiębiorstwa (dalej: ZCP), w skład której wchodziły: nieruchomości objęte schematem nr 1 o łącznej wartości (wraz z prawem wieczystego użytkowania i prawami związanymi) 9.726.000,00 zł, ruchomości o wartości 14.800,00 zł, należności w kwocie 60.247,97 zł, środki pieniężne zgromadzone na rachunku w kwocie 500,00 zł i zobowiązania w kwocie 2.776.871,82 zł. Zdaniem NŁUS przedmiot aportu nie spełniał warunków ZCP, określonych w art. 4a pkt 4 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2011 r., Nr 74, poz. 397 ze zm.) – dalej p.d.o.p. Konsekwencją tego miało być również to, że nie mogło w następnej kolejności dojść do wniesienia przez cypryjską spółkę tej samej ZCP aportem do polskiej spółki L sp. k., a później, po likwidacji L sp. k. poprzez podział majątku i zobowiązań, do przeniesienia wyodrębnionych części stanowiących ZCP do: C sp. z o.o. spółki komandytowej, E2 sp. z o.o. oraz P C sp. z o.o. spółki komandytowej.
Organ I instancji uznał ponadto, że zawarte przez stronę umowy o zarządzanie nieruchomościami wchodzącymi w skład ZCP, o których mowa była w akcie notarialnym wskazują, że strona nigdy nie utraciła faktycznego władztwa na nieruchomościami, a rzeczywiście dokonanymi czynnościami była sprzedaż tych nieruchomości, tj. nieruchomość położona w Ł., przy ul. [...] została sprzedana C sp. z o.o. spółce komandytowej, nieruchomość położona w Ł., przy ul. [...] sprzedana została E2 sp. z o.o., a nieruchomość położona we W. została sprzedana P C sp. z o.o. spółce komandytowej.
W odniesieniu do nieruchomości objętych schematem nr 2 , organ I instancji stwierdził, że w 2015 roku strona pozostawała ich właścicielem, bowiem analiza czynności zawartych w latach 2014-2016 wskazuje, że pomimo formalnej zamiany prawa własności tych nieruchomości na umowę najmu, strona faktycznie nie straciła nad nimi władztwa, zawierała umowy z najemcami i dostawcami mediów oraz prowadziła działalność w pomieszczeniach znajdujących się w tych nieruchomościach, nie posiadając stosownego tytułu prawnego. Wyjaśniono przy tym, że w 2014 r., tak jak w schemacie nr 1, dokonano wniesienia aportem nieruchomości do cypryjskiej spółki i zawarcia umowy o zarządzanie nimi, a następnie, również w 2014 r., dokonano przeniesienia własności nieruchomości na rzecz C sp. z o.o. spółki komandytowej).
W związku z powyższymi ustaleniami, decyzją z dnia 4 października 2022 r., NŁUS określił stronie zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2015 r. w wysokości 2.533.910,00 zł.
W wyniku rozpoznania odwołania od tego rozstrzygnięcia Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi uchylił w całości zaskarżoną decyzję i określił stronie zobowiązane podatkowe na kwotę 1.343.311,00 zł.
Uzasadniając zaskarżoną decyzję organ odwoławczy wskazał, że bieg terminu przedmiotowego zobowiązania uległ zawieszeniu w okresach od 21 sierpnia 2018 r. do 12 lutego 2019 r. oraz od 24 kwietnia 2019 r. do 14 lutego 2020 r. na podstawie art. 70a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm.) – dalej o.p., w związku z wystąpieniem przez NŁUS do organów Republiki Cypru o informacje dot. spółki E z siedzibą w N.. Pozyskane wiadomości miały zostać wykorzystane przy podejmowaniu rozstrzygnięcia wobec strony przez organ I instancji.
Ponadto bieg terminu przedawnienia uległ zawieszeniu z uwagi na wszczęcie w dniu 29 października 2020 r. przez Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego postępowania przygotowawczego sygn. akt RKS 965.2020.368000.CZS-1 w sprawie o czyn zabroniony, polegający m.in. na tym, że poprzez nierzetelne dokumentowanie zdarzeń gospodarczych w księgach rachunkowych strony podano nieprawdę w zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu/poniesionej straty CIT-8 za 2015 r, złożonym Naczelnikowi Łódzkiego Urzędu Skarbowego w Łodzi, w następstwie czego łączna wartość uszczuplonych i narażonych na uszczuplenie należności publicznoprawnych stanowi wielką wartość, o której mowa w art. 53 § 16 kks, tj. o czyn z art. 56 § 1 kks w zw. z art. 61 § 1 kks w zw. z art. 6 § 2 kks w zw. z art. 7 § 1 kks w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 kks. W uzasadnieniu decyzji wskazano także, że pismem z dnia 16 listopada 2020 r., doręczonym 23 listopada 2020 r., pełnomocnik strony został, zgodnie z art. 70c o.p., o wskazanej podstawie zawieszenia zawiadomiony.
Zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi, wyrażonym w zaskarżonej decyzji, wszczęcie postępowania karnoskarbowego nie miało charakteru instrumentalnego, bowiem doszło do niego w dniu 29 października 2020 r., czyli w bliskim następstwie daty wszczęcia postępowania podatkowego (8 maja 2020 r.) i na ponad 2,5 roku (uwzględniając zawieszenie na podstawie art. 70a § 1 i § 2 o.p.) przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Co więcej, w toku postępowania karnoskarbowego, włączono do niego materiał dowodowy zgromadzony przez NŁUS, dokonano przesłuchań świadków, przeszukano siedzibę strony a prokurator nadzorujący postępowanie uznał, że w sprawie zaistniała konieczność uzyskania opinii instytucji naukowej lub specjalistycznej z zakresu rachunkowości i finansów, w związku z czym w dniu 21 czerwca 2022 r. wydane zostało postanowienie o zawieszeniu postępowania.
Przedstawiając schematy transakcji zawartych przez stronę z podmiotami powiązanymi organ odwoławczy wskazał, że w przypadku pierwszego z nich nie można przychylić się do twierdzenia NŁUS, że zawarta w dniu 19 czerwca 2015 r. transakcja wniesienia aportu w postaci ZCP do spółki E z siedzibą na Cyprze miała charakter pozorny w rozumieniu art. 199a § 2 o.p. W związku z tym przychylił się do zarzutu strony i uznał, że zaliczenie do przychodów kwoty 8.633.800,00 zł z tytułu sprzedaży w 2015 roku nieruchomości położonych w Ł. przy ul. [...], we W. przy ul. D. oraz ruchomości wchodzących w ich skład, jak i włączenie do kosztów uzyskania przychodów kwoty 2.337.492,21 zł, związanej ze sprzedażą, w tym również kosztów poniesionych w związku z modernizacją i adaptacją, nie znajduje podstawy prawnej. W pozostałym zakresie dotyczącym transakcji objętych schematem nr 1 Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi przychylił się do stanowiska organu I instancji.
W zakresie objętym schematem nr 2 organ II instancji uznał za prawidłowe twierdzenia NŁUS, wskazujące, że pomimo wniesienia nieruchomości aportem do cypryjskiej spółki, a następnie przeniesienia ich własności na C sp. z o.o. spółkę komandytową, strona nadal pozostawała ich właścicielem. Wobec tego jako zasadne przyjął zakwestionowanie jako kosztów uzyskania przychodów strony w 2015 roku wydatków w kwocie 4.025.000,00 zł, poniesionych w okresie VI-XII 2015 r. tytułem wynajmu powierzchni. Rezultatem takich ustaleń było także pomniejszenie przychodów generowanych przez nieruchomości o kwotę 150.168,44 zł tytułem faktur wystawionych za zarządzanie nimi oraz kosztów uzyskania przychodów o kwotę 2.873.009,55zł zł tytułem opłat za wynajem, wynikających z faktur wystawionych przez C sp. z o.o. spółkę komandytową (bowiem uzyskiwanie takiego przychodu oraz ponoszenie kosztów jego uzyskania nie było możliwe w sytuacji, gdy to strona jest właścicielem nieruchomości). Dodatkowo organ odwoławczy wskazał, że tak ustalony stan faktyczny potwierdzają również transakcje zawarte pomiędzy stroną a podmiotami powiązanymi, których przedmiotem są te same nieruchomości, zawarte już po 2015 roku, jak i wykazane powiązania pomiędzy spółkami biorącymi udział w schemacie nr 2. W tym kontekście organ odwoławczy przypomniał, że udziałowcem E (czyli spółki do której strona wniosła aport 26 maja 2014 r. i z którą zawarła umowę o zarządzanie) oraz komplementariuszem C sp. z o.o. spółki komandytowej (z którą strona podpisała umowę najmu nieruchomości położonych w Ł. przy ul. [...] i do której cypryjska spółka 11 czerwca 2014 r. wniosła aport), była właśnie strona. W związku z powyższym organ II instancji doszedł do przekonania, że prawidłowe było zakwestionowanie przez NŁUS faktur obejmujących ww. transakcje.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżąca wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie o uchylenie w części zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, podniosła zarzuty naruszenia:
1. przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
a) art. 121 § 1 o.p., poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, polegające na wydaniu decyzji ukierunkowanej na niekorzystne dla podatnika rozstrzygnięcie;
b) art. 122 o.p. w zw. z art. 187 § 1 o.p. poprzez uchylanie się od wszechstronnego działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i oparcie rozstrzygnięcia na niepełnym, selektywnie wybranym materiale dowodowym oraz przeprowadzanie większości dowodów na okoliczność rzekomo nieprawidłowego rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych;
c) art. 124 o.p. poprzez wydanie decyzji zawierającej nielogiczne wnioski i wewnętrznie sprzeczne tezy oraz założenia, co uniemożliwiło uznanie stanowiska organu podatkowego za słuszne i zgodne z rzeczywistym przebiegiem zdarzeń gospodarczych;
d) art. 191 o.p. poprzez przekroczenie granicy swobodnej oceny dowodów, przybierającej faktycznie postać dowolnej oceny dowodów;
2. przepisów prawa materialnego, tj.:
a) art. 7 ust. 1 p.d.o.p. poprzez zakwestionowanie zaliczenia do przychodów wynagrodzenia z tytułu wykonywania przez spółkę. zarządu nieruchomościami, podczas gdy był to przychód uzyskiwany przez spółkę w ramach prowadzonej działalności;
b) art. 15 ust. 1 p.d.o.p. poprzez zakwestionowanie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych na podstawie umowy o zarządzaniu oraz wydatków z tytułu wynajmu nieruchomości położonych w Ł. przy ul. [...], mimo, że zostały one poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów;
c) art. 70 § 1 o.p. poprzez merytoryczne rozpoznanie sprawy mimo upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2015 r.;
d) art. 70 § 6 pkt 1 o.p. poprzez instrumentalne wszczęcie postępowania karnego skarbowego, mającego na celu wyłącznie działanie zmierzające do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zaskarżona decyzja podlega uchyleniu.
Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy miało stanowisko organu odwoławczego, który doszedł do przekonania, że w toku postępowania przed organem I instancji nie wykazano na podstawie art. 199a § 2 o.p. pozorności czynności polegającej na wniesieniu przez spółkę skarżącą aportem, na rzecz powiązanej osobowo spółki cypryjskiej, zorganizowanej części przedsiębiorstwa w postaci nieruchomości położonych w Ł. przy ul. [...] i [...] oraz we W. przy ulicy [...]. Przekonanie to legło u podstaw uchylenia decyzji organu I instancji i uznania, że niezasadne było przypisanie skarżącej przychodu i kosztów podatkowych z tytułu sprzedaży tych nieruchomości, jak uczynił to organ I instancji (s. 18 uzasadnienia zaskarżonej decyzji).
Skoro nie wykazano pozorności tej czynności to znaczy, że miała ona charakter rzeczywisty i spowodowała zmianę w sferze własności przedmiotowych nieruchomości. Bezpośrednio po spółce skarżącej ich właścicielem stała się spółka cypryjska E. z siedzibą w N.. Różnica polega jedynie na tym, że nie stało się to pod tytułem sprzedaży, jak przyjął organ I instancji, lecz na skutek ich wniesienia jako ZCP aportem do innej spółki, jak wywiódł to organ II instancji.
Przyjmując powyższą koncepcję prawną, która w związku z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634) – dalej p.p.s.a., nie podlega ocenie sądu administracyjnego, organ II instancji popadł w wewnętrzną sprzeczność. Z jednej strony przyjął, jak wskazano, że aport miał charakter realny a z drugiej uznał, iż w rzeczywistości nie doszło do zmian właścicielskich w odniesieniu do oznaczonych wyżej nieruchomości (s. 22 uzasadnienia zaskarżonej decyzji). W konsekwencji organ ten uznał, że jako właściciel spornych nieruchomości spółka skarżąca nie była uprawniona do zawierania umowy o zarządzanie tymi nieruchomościami oraz do wynajmowania od każdoczesnego właściciela powierzchni w tych nieruchomościach. Formułując powyższą tezę i eliminując z rozliczenia podatkowego spółki skarżącej przychód i koszty podatkowe z powyższych tytułów prawnych organ zignorował okoliczność, że sam uznał, iż spółka skarżąca przestała być właścicielem tychże nieruchomości i zgodnie z art. 3531 k.c. może zawierać umowy według swego uznania, byleby ich treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego.
Ponadto wbrew stanowisku organu sama okoliczność istnienia powiązań pomiędzy podmiotami, które stały się kolejnymi właścicielami nieruchomości, pozostaje prawnie obojętna dla oceny rzetelności faktur dokumentujących przychód i koszty podatkowe spółki skarżącej z omawianych tytułów prawnych. W tym zakresie organ nie poczynił żadnych ustaleń poza gołosłownym sformułowaniem w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (s. 22 uzasadnienia).
Powyższe uwagi zachowują w całej rozciągłości aktualność w odniesieniu do tzw. schematu 2. dotyczącego 3 nieruchomości położonych przy ul. [...] w Ł.. Różnica polega jedynie na tym, że wniesienie aportem tych nieruchomości, stanowiących zorganizowaną część przedsiębiorstwa nastąpiło w roku 2014, a więc poza granicami rozpoznawanej sprawy podatkowej, wobec czego organ odwoławczy w tym przypadku nie musiał reformować rozstrzygnięcia zapadłego w I instancji i przeprowadzać stosownego wywodu co do realności tej czynności.
Również zatem w przypadku tych nieruchomości, ze względów wyżej wskazanych, niezasadne jest, w ocenie sądu I instancji, eliminowanie przez organy podatkowe przychodu spółki skarżącej osiągniętego z tytułu zawartych umów o zarządzanie tymi nieruchomościami, jak również z kosztów podatkowych wydatków na wynajem pomieszczeń w tych nieruchomościach.
Wymowa powyższych wywodów jest jednoznaczna. W ich świetle za uzasadniony należy uznać zarzut naruszenia art. 121 § 1, 122 w związku art. 187 § 1 i art. 191 o.p. polegający na przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów i zastąpieniu jej oceną dowolną, formułowaniu nielogicznych wniosków i stawianiu wewnętrznie sprzecznych twierdzeń, co spowodowało niezasadne zastosowanie prawa materialnego to jest art. 7 ust. 1 i art. 15 ust. 1 p.d.o.p.
W ocenie sądu I instancji brak było również podstaw do powoływania się w decyzji II instancji na zawieszenie biegu przedawnienia spornego zobowiązania na podstawie art. 70a § 1 o.p. Zgodnie z tym przepisem bieg terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 68 § 1 i 3 oraz w art. 70 § 1 i 1a, ulega zawieszeniu, jeżeli możliwość ustalenia lub określenia zobowiązania podatkowego wynika z umów o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innych ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, a ustalenie lub określenie przez organ podatkowy wysokości tego zobowiązania uzależnione jest od uzyskania odpowiednich informacji od organów innego państwa.
Zastosowanie powyższego przepisu jest uzależnione od spełnienia dwóch warunków. Pierwszy z nich to konieczność istnienia stosownych zapisów w umowie o unikaniu podwójnego opodatkowania upoważniających polskie organy podatkowe do wydania decyzji ustalającej zobowiązanie lub określającej jego wysokość na podstawie informacji uzyskanych od organów innego państwa wobec funkcjonowania stosowanej umowy między Polską i Republiką Cypru, co w rozpoznawanej sprawie jest bezsporne. Jednak umknęło uwadze organu II instancji, że przy reformie zobowiązania dokonanej w zaskarżonej decyzji przesłanka w postaci uzależnienia określenia zobowiązania od uzyskania informacji od władz cypryjskich staje się bezprzedmiotowa, a powołanie się na nią przy ustalaniu okresu zawieszenia biegu przedawnienia zobowiązania jest bezzasadne. Organ odwoławczy wyeliminował z podstawy opodatkowania domniemaną sprzedaż na rzecz podmiotu cypryjskiego przedmiotowych nieruchomości. Uznał także, iż aport ZCP miał charakter rzeczywisty i skoncentrował się na próbie wykazania, że faktury za wynajem pomieszczeń i zarządzanie nieruchomościami przez spółkę skarżącą były nierzetelne. Trudno w tej sytuacji dopatrzyć się uzależnienia określenia spornego zobowiązania od uzyskania jakichkolwiek informacji od władz cypryjskich. Dlatego też uznać należało, że naruszony został art. 70a § 1 o.p.
Nie znajduje także potwierdzenia w materiale dowodowym przedstawionym sądowi twierdzenie organu odwoławczego, że wszczęcie postępowania karnoskarbowego nie miało charakteru instrumentalnego.
Okoliczność powyższa wymyka się spod kontroli sądu administracyjnego, gdyż akta administracyjne przekazane sądowi wraz ze skargą nie zawierają udokumentowania czynności, które organ wskazał by przeciwstawić się zarzutowi strony skarżącej. Tak więc w aktach tych brak jest przesłuchań świadków, przeszukania siedziby spółki skarżącej, stanowiska prokuratora nadzorującego postępowaniem, który zdaniem organu miał uznać, iż w sprawie zaistniała konieczność opinii biegłego z zakresu rachunkowości, na co powołuje się organ. W tej sytuacji sam fakt, że postępowanie karnoskarbowe wszczęto na ponad 1 rok i 2 miesiące (29 października 2020r .) przed upływem nominalnego terminu przedawnienia, czyli 31 grudnia 2021 r., nie daje podstaw do obrony tezy, iż czynność ta nie miała charakteru instrumentalnego i zmierzała jedynie do przedłużenia postępowania podatkowego. Z punktu widzenia sądu I instancji sytuacja ta oznacza, iż w omawianym aspekcie stan faktyczny sprawy nie został należycie ustalony, co przemawia za stwierdzeniem, że doszło do naruszenia art. 187 § 1 o.p.
Podniesiona wyżej kwestia, jak również całokształt okoliczności dotyczących przedawnienia spornego zobowiązania wymaga wyjaśnienia w toku ponowionego postępowania podatkowego.
Dopiero gdyby w toku tego postępowania okazało się, że termin przedawnienie rzeczywiście nie upłynął, otworzyłoby to drogę organowi do uwzględnienia wskazań zawartych w niniejszych motywach a dotyczących zawyżenia przychodu i kosztów jego uzyskania spółki skarżącej, o czym mowa powyżej.
Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.
O kosztach postępowania sąd orzekł stosownie do art. 200 i art. 205 p.p.s.a. Na kwotę zasądzonych kosztów postępowania składa się wpis od skargi w kwocie 12.987 zł, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 10.800 zł ustalonej stosownie do § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1964 ze zm.) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.
P.C.