I SA/Łd 701/25

I SA/Łd 701/25 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2026-02-25
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-12-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Joanna Grzegorczyk-Drozda /sprawozdawca/
Paweł Janicki /przewodniczący/
Tomasz Furmanek
Symbol z opisem
6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Janicki, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda (spr.), Asesor WSA Tomasz Furmanek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Jaworska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2026 r. sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 17 października 2025 r. nr 1001-IEW-3.4123.1.2025.5.U09.JH w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia odwołania od decyzji 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi na rzecz strony skarżącej kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 17 października 2025 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi, dalej: "DIAS w Łodzi", utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia 11 czerwca 2025 r., którym pozostawił bez rozpatrzenia odwołanie M. S., dalej: "Podatnika" albo "Strony" od decyzji orzekającej o odpowiedzialności Strony jako osoby trzeciej.
Z akt sprawy wynika, że decyzją z 17 stycznia 2025 r. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego Łódź-Bałuty orzekł o solidarnej odpowiedzialności podatkowej M. S., jako osoby trzeciej - członka zarządu E. Sp. z o.o. - wraz ze Spółką, za zaległości tej Spółki z tytułu podatku od towarów i usług za okresy od kwietnia 2021 r. do lutego 2022 r. oraz od kwietnia do lipca i grudzień 2022 r., w łącznej kwocie należności głównej 107.870,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w łącznej wysokości 47.271,00 zł. Decyzję doręczono pełnomocnikowi Strony – adw. M. P. w dniu 1 lutego 2025 r.
Od powyższej decyzji w dniu 3 lutego 2025 r. M. S. wniósł odwołanie. Środek zaskarżenia został podpisany i złożony przez M. P., działającego jako ustanowiony w sprawie pełnomocnik szczególny Strony.
W toku postępowania wszczętego odwołaniem, DIAS w Łodzi, badając złożony środek zaskarżenia pod kątem formalnym, spostrzegł, że przedłożone przed Naczelnikiem Drugiego Urzędu Skarbowego Łódź-Bałuty pełnomocnictwo, choć obejmuje swym zakresem postępowanie toczące się przed DIAS w Łodzi, zawiera braki, w tym nie wskazano pełnych danych identyfikacyjnych mocodawcy oraz pełnomocnika, tj. ich identyfikatorów podatkowych, co powoduje, że podanie nie spełnia wymogów formalnych, wynikających z art. 138c § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.), dalej: "O.p.".
Pismem z dnia 11 kwietnia 2025 r. DIAS w Łodzi wezwał Stronę, w trybie art. 169 § 1 O.p., do usunięcia braku formalnego odwołania (w postaci niewskazania w pełnomocnictwie szczególnym identyfikatorów podatkowych mocodawcy i pełnomocnika) poprzez złożenie do akt sprawy właściwego pełnomocnictwa szczególnego spełniającego wymogi zawarte w szczególności w art. 138c § 1 O.p. i upoważniającego do reprezentowania strony w postępowaniu odwoławczym, z treści którego wynikać będzie umocowanie do działania w sprawie przed DIAS w Łodzi.
Wezwanie doręczono skierowano do pełnomocnika Strony i doręczono 26 kwietnia 2025 r. W wyznaczonym terminie, to jest do 5 maja 2025 r., brak formalny nie został usunięty.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie, pismem z 7 maja 2025 r. (data wpływu do Izby Administracji Skarbowej w Łodzi 9 maja 2025 r.) pełnomocnik uzupełnił identyfikatory podatkowe mocodawcy oraz pełnomocnika, wniósł o przywrócenie terminu do ich uzupełnienia i dodatkowo wskazał adres do doręczeń elektronicznych pełnomocnika. Jednocześnie pełnomocnik przedłożył dwa zaświadczenia lekarskie, wystawione przez lekarza M. K, obejmujące łącznie okres od 25.04.2025 r. do 7.05.2025 r.
Postanowieniem z 11 czerwca 2025 r. DIAS w Łodzi odmówił przywrócenia uchybionego terminu. Rozstrzygnięcie doręczono pełnomocnikowi 11 czerwca 2025 r. Od powyższego rozstrzygnięcia Strona się nie wniosła środka zaskarżenia.
Postanowieniem z dnia 11 czerwca 2025 r. DIAS w Łodzi, na podstawie art. 169 § 1 i § 4 oraz art. 216 § 1 w związku z art. 168 § 1 i § 3 O.p.. pozostawił bez rozpatrzenia odwołanie Podatnika z 3 lutego 2025 r. od decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego Łódź-Bałuty z 17 stycznia 2025 r.
W zażaleniu na powyższe rozstrzygnięcie pełnomocnik Podatnika zarzucił naruszenie art. 169 § 1 O.p. poprzez jego wadliwe zastosowanie.
Po rozpatrzeniu zażalenia, opisanym na wstępie postanowieniem z dnia 17 października 2025 r. DIAS w Łodzi, na podstawie 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 169 § 1 i § 4 O.p., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że na etapie badania dopuszczalności złożonego odwołania stwierdzono braki formalne w postaci niewskazania w treści pełnomocnictwa złożonego przed Naczelnikiem Drugiego Urzędu Skarbowego Łódź-Bałuty, pełnych danych identyfikacyjnych pełnomocnika i jego mocodawcy, to jest ich identyfikatorów podatkowych. Pominięcie tych danych w pełnomocnictwie szczególnym oznacza, że nie spełnia ono wymogów formalnych, wynikających z art. 138c § 1 O.p., a zatem zgodnie z obowiązującymi przepisami, organ wezwał pełnomocnika w trybie art. 169 § 1 O.p. do uzupełnienia wskazanego braku formalnego w ciągu 7 dni, pod rygorem pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia. Wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi, a odpowiedź pełnomocnika na wezwanie została złożona po ustawowym terminie.
Zdaniem organu odwoławczego brak formalny odwołania w postaci niewskazania w pełnomocnictwie złożonym w sprawie identyfikatora pełnomocnika nie pozwał jednoznacznie zidentyfikować pełnomocnika. Powołując się na wybrane przykłady z orzecznictwa sądowoadministracyjnego, organ odwoławczy wskazał, że niedopuszczalne było prowadzenie postępowania w sytuacji niepewności co do tożsamości osób biorących w nim udział, w tym osób reprezentujących stronę postępowania. W opinii organu, stwierdzony brak formalny odwołania spowodował naruszenie zasady wskazanej art. 138c § 1 O.p. i stanowił istotną przeszkodę do merytorycznego rozpatrzenia odwołania Strony w przedmiotowej sprawie.
Wobec powyższego, zgodnie z dyspozycją art. 169 § 1 O.p., organ słusznie wezwał Stronę do usunięcia braku formalnego pisma (w postaci niewskazania w pełnomocnictwie szczególnym identyfikatorów podatkowych mocodawcy i pełnomocnika) poprzez złożenie do akt sprawy właściwego pełnomocnictwa szczególnego, spełniającego wymogi zawarte w szczególności w art. 138c § 1 O.p.
Natomiast nieuzupełnienie przez Stronę braków formalnych podania w terminie 7 dni od otrzymania wezwania w trybie art. 169 § 1 O.p. obligowało organ podatkowy do wydania postanowienia o pozostawieniu podania bez rozpatrzenia na podstawie art. 169 § 4 O.p.
Na powyższe rozstrzygnięcie Podatnik złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W treści skargi zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie: art. 233 § 1 pkt 2) a O.p., poprzez jego niezastosowanie i nieuchylenie wadliwego orzeczenia organu pierwszej instancji, art. 169 § 1 O.p. poprzez jego wadliwe zastosowanie, art 145 § 1 O.p. poprzez jego niezastosowanie.
W uzasadnieniu skargi pełnomocnik Strony wskazał, że pełnomocnictwo nie zostało złożone wraz z odwołaniem, tylko w toku postępowania prowadzonego przed Naczelnikiem Drugiego Urzędu Skarbowego Łódź-Bałuty, który "dokonywał czynności z udziałem pełnomocnika, rozpoznawał jego wnioski oraz dokonywał doręczeń na adres pełnomocnika nie wyłączając doręczenia merytorycznej decyzji podatkowej". Obowiązek oceny prawidłowości pełnomocnictwa pod względem formalnym oraz wezwania w trybie art. 169 O.p., spoczywał zatem na Naczelniku Drugiego Urzędu Skarbowego Łódź-Bałuty. Pełnomocnik podkreślił, że "organ pierwszej instancji
w ten sposób, że uznał pełnomocnictwo za złożone skutecznie i kompletne, skoro rozpoznawał wnioski pełnomocnika, oraz dokonywał na jego adres doręczeń. Organ traci prawo do stosowania art. 169 O.p., jeżeli po wpłynięciu pisma podejmuje dziania wynikające z jego treści i objęte jego dyspozycją. Po dokonaniu takich działań organ jest uprawniony jedynie do stosowania art 155 par. 1 O.p. w związku z art 122 O.p.". Tym samym, "jeżeli organ drugiej instancji uznawał pełnomocnictwo złożone w organie pierwszej instancji za obarczone brakiem formalnym tego rodzaju, że wymagało ono uzupełnienia w trybie art 169 O.p., a organ pierwszej instancji zaniechał tych czynności, to DIAS w Łodzi powinien uznać, że decyzja I instancji została doręczona do osoby wadliwie umocowanej jako pełnomocnik.
Powołując się na wybrane przykłady z orzecznictwa sądowoadminstracyjnego, pełnomocnik Strony wskazał, że do braków formalnych podania, do których zastosowanie ma art. 169 O.p., zalicza się tylko takie braki, które uniemożliwiają nadanie podaniu właściwego biegu. Zdaniem pełnomocnika, "pełnomocnictwo nie jest podaniem w rozumieniu art. 168 O.p. W konsekwencji art. 169 § 1 O.p. nie może mieć zastosowania wyłącznie do pełnomocnictwa z brakami formalnymi w oderwaniu od podania (...). Brak formalny w pełnomocnictwie w postaci niepodania przez profesjonalnego pełnomocnika identyfikatorów mocodawcy i pełnomocnika, co stanowi naruszenie art. 138c § 1 O.p., nie podlega usunięciu na zasadach określonych w art. 169 § 1 O.p. i to niezależnie od tego, czy pełnomocnictwo złożono razem, czy też odrębnie z podaniem". W opinii pełnomocnika, DIAS w Łodzi miał prawo zastosować wezwanie, ale jedynie w trybie art. 155 O.p., gdyż, ani organ pierwszej instancji ani organ drugiej instancji nie ma wątpliwości, ani kto jest mocodawcą, ani kto jest pełnomocnikiem. Pełnomocnik wskazał, że "pomiędzy złożeniem pełnomocnictwa w organie pierwszej instancji, a wezwaniem do jego uzupełnienia przez organ drugiej instancji nie doszło do żadnych zmian tego rodzaju, że uprzednio skutecznie złożone przed organem pierwszej instancji pełnomocnictwo przestało wywoływać skutki przed organem drugiej instancji i wymagało uzupełnienia".
Wobec zarzucanych uchybień, pełnomocnik Strony wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości, zaś ewentualnie, w przypadku stwierdzenia, że zaskarżane orzeczenie odpowiada prawu w zakresie rozstrzygnięcia merytorycznego o pozostawieniu odwołania bez rozpoznania, o uchylenie zaskarżonego postanowienia w zakresie jego uzasadnienia oraz zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę, DIAS w Łodzi wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w treści zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.
Skarga jest zasadna.
Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.), dalej: "p.u.s.a.". Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji. Zgodnie z art. 151 p.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.
Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia Sąd stwierdził, że skarga jest zasadna.
Przedmiotem sporu jest kwestia zgodności z prawem postanowienia o pozostawieniu bez rozpoznania odwołania z uwagi na niewskazanie przez pełnomocnika Strony, będącego adwokatem, na wezwanie organu do uzupełnienia braku formalnego odwołania, identyfikatorów podatkowych Strony i pełnomocnika. Należy w tym miejscu zaznaczyć, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych odwołania zostało wystosowane przez organ odwoławczy do pełnomocnika w trybie art. 169 § 1 O.p., natomiast dotyczyło braków formalnych pełnomocnictwa złożonego w postępowaniu przed organem I instancji.
Rozpoznając sprawę w tak zakreślonym obszarze sporu, Sąd stwierdził, że stanowisko organów podatkowych, zgodnie z którym stwierdzony w toku wstępnego badania odwołania brak formalny pełnomocnictwa złożonego do sprawy, polegający na niewskazaniu identyfikatorów podatkowych mocodawcy oraz pełnomocnika, implikuje konieczność sięgnięcia do trybu naprawczego z art. 169 O.p., jest nieprawidłowe.
W myśl art. 169 § 1 O.p., jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia.
Zgodnie z art. 138c § 1 O.p., pełnomocnictwo wskazuje dane identyfikujące mocodawcę, w tym jego identyfikator podatkowy, dane identyfikujące pełnomocnika, w tym jego identyfikator podatkowy, a w przypadku nierezydenta - numer i serię paszportu lub innego dokumentu potwierdzającego tożsamość, lub inny numer identyfikacyjny, o ile nie posiada identyfikatora podatkowego, adres tego pełnomocnika do doręczeń w kraju, chyba że wskazuje adres do doręczeń elektronicznych, na który organy podatkowe mają doręczać pisma. Adwokat, radca prawny lub doradca podatkowy wskazuje adres do doręczeń elektronicznych.
W doktrynie wskazuje się do braków formalnych, które rodzą obowiązek organu podatkowego do wezwania wnioskodawcy celem ich usunięcia na podstawie art. 169 § 1 O.p., należy zaliczyć tylko te braki, które uniemożliwiają nadanie podaniu właściwego biegu (zob. B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Wrocław 2016, s. 901). Do braków takich zalicza się w szczególności brak pełnomocnictwa jeżeli strona działa przez pełnomocnictwa lub też określone braki, które dotyczą pełnomocnictwa. Należy jednak podkreślić, że powinny to być braki, które uniemożliwiają nadanie podaniu właściwego biegu. W orzecznictwie sądów administracyjnych do braków podania związanych z pełnomocnictwem zalicza się w szczególności: brak złożenia wraz z podaniem dokumentu pełnomocnictwa (por. wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 2008 r., sygn. akt I FSK 541/07, LEX nr 969661), złożenie niepoświadczonej za zgodność z oryginałem kserokopii pełnomocnictwa (por. wyrok NSA z dnia 15 lutego 2007 r., sygn. akt II FSK 259/06, LEX nr 307371; wyrok NSA z dnia 14 października 2014 r., sygn. akt II GSK 940/13, LEX nr 159843), dołączenie pełnomocnictwa osoby, która podpisała wniosek bez jednoczesnego przedłożenia dokumentu wskazującego na skład zarządu spółki w dacie złożenia tego wniosku oraz sposobu reprezentacji, co wykazywałoby prawidłowość ustanowionego pełnomocnictwa (por. wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2011 r., sygn. akt I FSK 1071/10, LEX nr 1096278).
W świetle powyższych spostrzeżeń należało zatem rozstrzygnąć wątpliwość, czy brak formalny w pełnomocnictwie w postaci niepodania przez profesjonalnego pełnomocnika numerów identyfikacji podatkowej, własnego oraz Strony, co stanowi naruszenie art. 138c § 1 O.p., jest brakiem formalnym odwołania, którego usunięcie następuje na zasadach określonych w art. 169 § 1 O.p. Aby odpowiedzieć na to pytanie należało jednak najpierw rozstrzygnąć, czy w realiach sprawy niewskazanie tych numerów uniemożliwiało nadanie właściwego biegu odwołaniu złożonemu przez pełnomocnika zastępującego Stronę w postępowaniu przed organem I instancji. Na tak postawione pytanie należy udzielić odpowiedzi negatywnej.
Na wstępie należy wskazać, że brak wskazania numerów identyfikacji podatkowej w pełnomocnictwie udzielonym pełnomocnikowi profesjonalnemu nie stanowi przeszkody w prowadzeniu postępowania, ponieważ nie wpływa na skuteczność udzielonego pełnomocnictwa. Ustawowe wymogi wskazywania w pełnomocnictwie identyfikatorów podatkowych nie dotyczą istoty stosunku prawnego pełnomocnictwa a jedynie sprzyjają identyfikacji Strony postępowania i jej pełnomocnika. W rozpoznawanej sprawie, powoływana przez organ odwoławczy "niepewność co do tożsamości osób biorących udział w postepowaniu, w tym osób reprezentujących stronę postępowania" w oczywisty sposób nie miała miejsca, gdyż pełnomocnictwo zostało przez złożone na etapie postępowania przed organem I instancji, który pomyślnie zidentyfikował stronę oraz jej pełnomocnika, procedował i pomyślnie korespondował z pełnomocnikiem, a po zakończeniu postępowania, doręczył mu decyzję zaskarżoną odwołaniem.
W takim przypadku, w przypadku niewskazania identyfikatorów podatkowych strony i pełnomocnika w treści pełnomocnictwa powinien znaleźć zastosowanie inny tryb wezwania wskazany w art. 155 § 1 O.p. Przepis ten daje organom podatkowym możliwość wzywania strony lub innej osoby do dokonania określonej czynności, jeżeli jest to niezbędne dla wyjaśnienia stanu faktycznego lub rozstrzygnięcia sprawy.
Ponadto, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 marca 2017 r. sygn. akt I GSK 166/17 (ONSAiWSA 2018, nr 6, poz. 101), pełnomocnictwo nie jest podaniem w rozumieniu art. 168 § 1 O.p. W konsekwencji, brak formalny w pełnomocnictwie w postaci niewskazania przez profesjonalnego pełnomocnika numeru identyfikacji podatkowej, co stanowi naruszenie art. 138c § 1 O.p., nie podlega usunięciu na zasadach określonych w art. 169 § 1 O.p. Przepis ten ma bowiem zastosowanie wyłącznie do podań, których braki uniemożliwiają nadanie właściwego biegu tym podaniom, w tym również związane z wadliwością dokumentu zawierającego umocowanie do działania w imieniu strony postępowania - o ile jednak uniemożliwia to nadanie sprawie dalszego biegu.
Orzecznictwo sądowoadministracyjne podkreśla, że art. 169 § 1 O.p. nie może mieć zastosowania wyłącznie do usunięcia braków formalnych pełnomocnictwa, które nie mają wpływu na możliwość dokonania przez organ oceny treści wniesionego podania (np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 czerwca 2023 r., sygn. akt III FSK 2186/21). W konsekwencji art. 169 § 1 O.p. nie może mieć zastosowanie wyłącznie do pełnomocnictwa z brakami formalnymi w oderwaniu od podania. Przepis ten ma zastosowanie wyłącznie do podań, których braki uniemożliwiają nadanie właściwego biegu tym podaniom, w tym również związane z wadliwością dokumentu zawierającego umocowanie do działania w imieniu strony postępowania. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie, pełnomocnictwo zostało złożone przed organem I instancji, który skutecznie i pomyślnie korespondował z ustanowionym pełnomocnikiem i doręczył mu decyzję zaskarżoną odwołaniem. Zastosowanie przez organ podatkowy art. 169 § 1 O.p. pojawia się w przypadku wystąpienia tego rodzaju braków formalnych podania, które są określone przepisami prawa np. brakuje określonego elementu treści pisma. Do braków wnoszonego podania niewątpliwie należy zaliczyć brak pełnomocnictwa, jeżeli strona działa przez pełnomocnika lub też określone braki, które dotyczą pełnomocnictwa, przy czym powinny to być tego rodzaju braki, które uniemożliwiają nadanie podaniu właściwego biegu, a taka sytuacja w sprawie nie wystąpiła.
W opinii Sądu w rozpoznawanej spawie należało przyjąć, że stwierdzony przez organ odwoławczy w czasie badania wymogów formalnych odwołania brak, w postaci niepodania przez profesjonalnego pełnomocnika w złożonym na etapie postępowania przed organem I instancji pełnomocnictwie, numerów identyfikacji podatkowej, stanowi naruszenie art. 138c § 1 O.p., jednak nie podlega usunięciu na zasadach określonych w art. 169 § 1 O.p.
Niewskazanie numerów identyfikacji podatkowej w pełnomocnictwie złożonym wcześniej do sprawy nie stanowiło bowiem przeszkody w rozpoznaniu odwołania, tak, jak nie stanowiło przeszkody do jej rozpoznania przez organ I instancji i doręczeniu pełnomocnikowi decyzji zaskarżonej odwołaniem. W konsekwencji, w realiach sprawy, stwierdzonego przez organ odwoławczy braku wskazania w pełnomocnictwie szczególnym numeru identyfikacji podatkowej strony i jej pełnomocnika przez pełnomocnika profesjonalnego nie sposób było zaliczyć do takich braków, które uniemożliwiają nadanie odwołaniu właściwego biegu.
Dodatkowo analiza akt sprawy wskazuje, że po wpłynięciu 7 maja 2025 r. odpowiedzi pełnomocnika na wezwanie organu do uzupełnienia braków formalnych pełnomocnictwa i uzupełnieniu braków, organ odwoławczy dysponował żądanymi numerami identyfikacji podatkowej Strony i jej pełnomocnika, nic nie stało zatem na przeszkodzie merytorycznemu rozpoznaniu złożonego odwołania.
W tej sytuacji, za zasadny należało uznać zarzut skargi dotyczący naruszenia przepisów postępowania, to znaczy art. 169 § 1 i § 4 O.p., poprzez ich wadliwe zastosowanie, gdyż organy nieprawidłowo przyjęły, że w okolicznościach spawy istniejący brak formalny pełnomocnictwa w postaci niepodania przez profesjonalnego pełnomocnika identyfikatorów podatkowych strony i pełnomocnika, stanowi brak formalny odwołania i podlega usunięciu na zasadach określonych w tych przepisach oraz uniemożliwia merytoryczne rozpoznanie złożonego odwołania. Zdaniem Sądu, treść złożonego do akt pełnomocnictwa wraz z dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy umożliwiała przyjęcie odwołania do merytorycznego rozpatrzenia. W takiej sytuacji, wadliwe zastosowanie art. 169 § 1 oraz § 4 O.p. i pozostawienie odwołania bez rozpatrzenia było nieuzasadnione i miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem pozbawiło Stronę prawa do merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy. Powyższa okoliczność jest podstawą uchylenia zaskarżonego postanowienia.
Ponownie rozpatrując sprawę, organ winien wziąć pod uwagę stanowisko, ocenę prawną i wskazania Sądu zawarte w niniejszym uzasadnieniu.
Z uwagi na powyższe należało na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uchylić zaskarżone postanowienie. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżącego koszty postępowania w kwocie 580 zł, na którą składają się uiszczony wpis od skargi w wysokości 100 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem w wysokości 480 zł.
ds