I SA/Łd 70/23

I SA/Łd 70/23 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2023-03-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-01-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Paweł Janicki
Paweł Kowalski /przewodniczący/
Tomasz Furmanek /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Sygn. powiązane
III FSK 983/23 - Wyrok NSA z 2023-12-20
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 479
art. 33 par. 2 pkt 2 lit c i pkt 4, art. 154 par. 1
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Kowalski Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Janicki Asesor WSA Tomasz Furmanek (spr.) po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi T. M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 2 grudnia 2022 r. nr 1001-IEW-3.712.3.2022.8.SP w przedmiocie oddalenia zarzutu w sprawie zabezpieczenia oddala skargę.
Uzasadnienie
I SA/Łd 70/23
UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 2 grudnia 2022 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Łódź- Widzew z 19 września 2022 r. o oddaleniu zarzutów T. M. (dalej: skarżący, strona skarżąca) w postępowaniu zabezpieczającym.
W uzasadnieniu powyższego postanowienia wyjaśniono, że Naczelnik Urzędu Skarbowego Łódź-Widzew prowadzi wobec skarżącego postępowanie zabezpieczające na podstawie zarządzeń zabezpieczenia z 6 lipca 2022 r. o numerach: [...] i [...], obejmujących zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiące od kwietnia do czerwca i od sierpnia do grudnia 2018 r. oraz od stycznia do listopada 2019 r.. Zarządzenia zabezpieczenia zostały doręczone skarżącemu w dniu 12 lipca 2022 r. Podstawą zarządzeń zabezpieczenia są wydane w toku kontroli celno-skarbowej decyzje Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno - Skarbowego w Łodzi z 23 maja 2022 r. (doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 6 czerwca 2022 r.):
1. nr [...], w której organ określił przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od kwietnia do czerwca i od sierpnia do grudnia 2018 r. w łącznej wysokości 50.804,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę wyliczonymi na dzień wydania decyzji w wysokości 2.414,00 zł oraz orzekł o zabezpieczeniu wykonania zobowiązań w łącznej przybliżonej wysokości 10.288,00 zł (kwota zaległości podatkowych za ww. okresy rozliczeniowe wraz z należnymi odsetkami za zwłokę),
2. nr [...], w której organ określił przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za od stycznia do listopada 2019 r. w łącznej kwocie 42.058,00 zł, wraz z odsetkami za zwłokę na wyliczonymi dzień wydania decyzji w wysokości 2.443,00 zł oraz orzekł o zabezpieczeniu wykonania zobowiązań w łącznej przybliżonej wysokości 12.362,00 zł (kwota zaległości podatkowych za ww. okresy rozliczeniowe wraz z należnymi odsetkami za zwłokę).
Od powyższych decyzji skarżący wniósł odwołania.
Skarżący pismem z 19 lipca 2022 r. (doprecyzowanym pismem z 24 sierpnia 2022 r.) wniósł zarzuty na podstawie, art. 33 § 2 pkt 2 lit c) ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 479, dalej u.p.e.a.), poprzez niedopuszczalność zabezpieczenia z perspektywy zasad wskazanych w art. 154 § 1 u.p.e.a., art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a. poprzez brak doręczenia zobowiązanemu upomnienia, art. 33 § 2 pkt 2 lit c) u.p.e.a. poprzez brak wskazania w zarządzeniu zabezpieczenia numeru PESEL zobowiązanego, do czego obliguje art. 156 § 1 pkt 2 u.p.e.a.
Naczelnik Urzędu Skarbowego Łódź-Widzew wydał 19 września 2022 r. postanowienie o oddaleniu w całości wniesionych zarzutów w prowadzonym postępowaniu zabezpieczającym.
Od powyższego postanowienia skarżący wniósł zażalenie.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi powołując się na art. 33 § 1 § 2 art. 34 § 1, art. 34 § 2§ 3 i art.166b u.p.e.a. podkreślił, że postępowanie zabezpieczające pełni funkcję pomocniczą wobec postępowania egzekucyjnego. Dokonanie zajęcia zabezpieczającego powoduje odebranie zobowiązanemu prawa do rozporządzania zajętym prawem majątkowym, ale nie skutkuje to przejściem wszystkich uprawnień do rozporządzania nim na organ egzekucyjny.
Przechodząc do analizy pierwszego z podniesionych zarzutów, czyli zarzutu określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu (art. 33 § 2pkt 2 lit. c u.p.e.a.) podkreślono, że w rozpatrywanej sprawie podstawę wystawienia zarządzeń zabezpieczenia z 6 lipca 2022 r. stanowiły decyzje Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno - Skarbowego w Łodzi z 23 maja 2022 r. którymi określono przybliżoną kwotę zobowiązania w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące lat 2018 i 2019 oraz orzeczono o dokonaniu zabezpieczenia. Postępowanie zabezpieczające prowadzone jest zatem na podstawie art. 155 u.p.e.a w oparciu o wydane zarządzenia zabezpieczenia z 6 lipca 2022 r., a nie jak wskazuje strona skarżąca na podstawie art. 154 u.p.e.a. Stwierdzono, że przedstawiona argumentacja nie jest adekwatna do wskazanej podstawy prawnej zarzutu (art. 33 § 2pkt 2 lit. c u.p.e.a.).
W ocenie organu również argumentacja dotycząca braku podania numeru PESEL w wydanych zarządzeniach zabezpieczenia nie mieści się w katalogu zarzutów z art. 33 § 2 u.p.e.a. - nie może być rozpatrywana w tym postępowaniu, tj. w sprawie zarzutów.
Zdaniem organu strona nie zgadzając się z ustaleniami zawartymi w decyzjach zabezpieczających przekłada na argumentację zarzutów zgłoszonych w trybie art. 33 § 2 u.p.e.a. Podkreślono, że organ wykonawczy nie ma bowiem kompetencji, by kwestionować zasadność wydanych decyzji zabezpieczających.
Wyjaśniono również, że zabezpieczenie dokonywane na podstawie art. 33 O.p. i zabezpieczenie, o którym jest mowa w art. 154-166c u.p.e.a., to dwie odrębne instytucje. Niedopuszczalność zabezpieczenia w trybie administracyjnym, której dopatruje się strona skarżąca - zarzucając naruszenie art. 154 § 1 i art. 156 § 1 pkt 2 u.p.e.a - musi wynikać z przepisów prawa, wyłączających w ogóle możliwość dokonania przymusowego zabezpieczenia takiego obowiązku. Ponownie wskazano, że przepis z art. 154 § 1 u.p.e.a. nie miał w ogóle zastosowania w stanie faktycznym analizowanej sprawy. Z kolei ocena, czy zarządzenie zabezpieczenia spełniają wymogi, o których mowa w art. 156 § 1 u.p.e.a., jest dokonywana w ramach badania dopuszczalności zabezpieczenia przez organ egzekucyjny, co wynika z art. 29 § 1 tejże ustawy. Podkreślono, że kwestionowanie zatem prawidłowości ich wystawienia jest niedopuszczalne w niniejszym postępowaniu w sprawie zarzutów. W przypadku takich wątpliwości przysługują inne środki ochrony prawnej, takie jak, np. złożenie wniosku o umorzenie postępowania zabezpieczającego wniesione na podstawie art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a.
Podsumowując - w ocenie organu II instancji - skarżący nie zdołał podważyć stanowiska organu pierwszej instancji o niezasadności zarzutu naruszenia art. 33 § 2 pkt 2 lit. c) i należało go oddalić.
Odnośnie zarzut braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, wskazano, że w przypadku postępowania zabezpieczającego nie ma przepisów prawa, które stanowiłyby o obowiązku doręczenia upomnienia, przed wystawieniem zarządzenia zabezpieczenia.
Na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi strona skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1) art. 33 § 2 pkt 2 lit. c u.p.e.a. poprzez niedopuszczalność zabezpieczenia z perspektywy zasad wskazanych w art. 154 § 1 u.p.e.a.
2) art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a. poprzez brak doręczenia zobowiązanemu upomnienia;
3) art. 33 § 2 pkt 2 lit c u.p.e.a. poprzez brak wskazania w zarządzeniu zabezpieczenia numeru PESEL zobowiązanego, do czego obliguje przepis art. 156 § 1 pkt 2 u.p.e.a.;
Wobec powyższego wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga podlega oddaleniu.
Na podstawie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1457; dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
W myśl art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg między innymi na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c) p.p.s.a.).
Przeprowadzając taką kontrolę stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.
Wskazać również należy, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Przenosząc określone w ww. przepisach kryteria oceny zaskarżonego aktu administracyjnego na grunt przedmiotowej sprawy, Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa, w stopniu dającym podstawę do jego uchylenia.
Mając na uwadze treść zarzutów skargi, jak również fakt, że podstawą wydania zarządzeń o zabezpieczaniu, w niniejsze sprawie, były decyzje z dnia 23 maja 2022 r. orzekające o zabezpieczeniu wykonania zobowiązań w przybliżonej wysokości (za 2018 i 2019 r.) wydane w trybie art. 33 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 900 ze zm. – dalej O.p.)., w pierwszej kolejności należy podkreślić, że w przepisach ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zostały przewidziane trzy formy zabezpieczania należności pieniężnych.
Pierwsza dotyczy zabezpieczenia wymagalnej lub przeterminowanej należności pieniężnej (art. 154 § 1 u.p.e.a.).
Druga forma odnosi się do zabezpieczenia należności pieniężnej niewymagalnej, tj. przed terminem płatności należności pieniężnej lub przed terminem wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym (art. 154 § 2 u.p.e.a.).
Trzecia natomiast forma wskazuje na możliwość zabezpieczenia przed ustaleniem albo określeniem kwoty należności pieniężnej lub obowiązku o charakterze niepieniężnym, jeżeli brak zabezpieczenia mógłby utrudnić lub udaremnić skuteczne przeprowadzenie egzekucji, a przepisy odrębne zezwalają na takie zabezpieczenie (art. 155 u.p.e.a). Do przepisów odrębnych zalicza się regulację zawartą w art. 33 O.p., w której wyodrębniono możliwość zabezpieczenia należności podatkowej przed terminem płatności lub przed wydaniem decyzji ustalającej bądź określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Organ podatkowy wydaje wówczas decyzję o zabezpieczeniu, w której określa przybliżoną wysokość podstawy opodatkowania, przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego lub przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego oraz kwotę odsetek za zwłokę należnych od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu (art. 33 § 4 O.p.).
W rozpatrywanej sprawie podstawę dla wydanych zarządzeń zabezpieczenia stanowi art. 155 u.p.e.a. zgodnie z którym zabezpieczenie może być dokonane również przed ustaleniem lub określeniem kwoty należności pieniężnej lub obowiązku o charakterze niepieniężnym, jeżeli brak zabezpieczenia mógłby utrudnić lub udaremnić skuteczne przeprowadzenie egzekucji, a przepisy odrębne pozwalają na takie zabezpieczenie. W świetle powyższego przepisu stwierdzić należy, że zarządzenie zabezpieczenia służy wykonaniu decyzji, którą określono zobowiązanemu przybliżoną kwotę zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług oraz orzeczono o dokonaniu zabezpieczenia.
Decyzja ta znajduje umocowanie w art. 33 § 1 O.p., który stanowi, że zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, a w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim także na majątku wspólnym, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymaganych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. Stosownie do art. 33d § 1 O.p. zabezpieczenie wykonania decyzji o zabezpieczeniu, o którym mowa w art. 33 następuje w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji lub w formie określonej w § 2. Z powyższego wynika, że odrębnymi przepisami zezwalającymi na dokonanie zabezpieczenia w trybie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, o którym mowa w art. 155 u.p.e.a. są powołane przepisy Ordynacji podatkowej. Wykonanie decyzji zabezpieczającej następuje w trybie przepisów u.p.e.a.
Decyzja o zabezpieczeniu stanowi podstawę wystawienia zarządzenia zabezpieczenia, o którym mowa w przepisach u.p.e.a., przy czym jest ona decyzją odrębną, nieprzesądzającą treści decyzji wymiarowej. Istotą jej jest dokonanie zabezpieczenia, nie natomiast rozstrzygnięcie co do wysokości zobowiązania podatkowego. Zgodnie przyjmuje się, iż decyzja o zabezpieczeniu ma stworzyć podstawy do dokonania zabezpieczenia przez orzeczenie, że istnieją przesłanki zabezpieczenia. Wyznacza ona również zakres zabezpieczenia wobec braku, w momencie jej wydawania, wymiaru zobowiązania. Zabezpieczenie ma charakter pomocniczy i komplementarny dla postępowania egzekucyjnego.
Z powyższego wynika, że w stosunku do postępowania zabezpieczającego zastosowanie znajduje między innymi uregulowana w art. 33 – art. 34 instytucja zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, z tym jednak zastrzeżeniem, że podstawy zarzutów sformułowane w art. 33 powinny podlegać modyfikacji z uwagi na specyfikę postępowania zabezpieczającego.
Zakres postępowania w przedmiocie zarzutów zgłoszonych do postępowania zabezpieczającego wyznacza treść zgłoszonych zarzutów. Skutkiem tego jest ograniczenie zakresu postanowienia w przedmiocie zarzutów do oceny prawidłowości lub nieprawidłowości zgłoszonych przez zobowiązanego zarzutów. Organ, wobec konieczności wskazania przez zobowiązanego konkretnej przyczyny zarzutu, nie może także zastępować strony w formułowaniu zarzutu i przy okazji rozpoznawania zarzutu zgłoszonego przez stronę badać, czy nie zachodzą inne przyczyny wymienione w art. 33 u.p.e.a. niewskazane przez skarżącego (por.: wyrok NSA z 28 lipca 2022 r., III FSK 1034/21).
Sąd w pełni podziela pogląd, że nie każda podstawa ustawowa zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, przewidziana w art. 33 § 2 u.p.e.a., może być podnoszona w ramach zarzutu w sprawie zabezpieczenia. Niewątpliwie w ramach tego zarzutu nie można podnosić zarzutu braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia. W literaturze przedmiotu podnosi się, ze postępowaniu zabezpieczającym doręczenie upomnienia nie jest konieczne ani nawet możliwe. Po pierwsze, ustawodawca w art. 15 § 1 u.p.e.a. wyraźnie wskazał, że uprzednie upomnienie jest warunkiem koniecznym dla wszczęcia egzekucji administracyjnej. Takiego warunku nie ustanowiono w odniesieniu do postępowania zabezpieczającego. Przepis ten zaś nie może być odpowiednio stosowany w tym postępowaniu. Po drugie, z istoty postępowania zabezpieczającego wynika, że niezbędnym elementem jest zaskoczenie zobowiązanego. Stąd też nie można uprzedzać o zamiarze wszczęcia postępowania zabezpieczającego. Oczywiście zobowiązany na ogół będzie mieć świadomość rychłego wszczęcia postępowania zabezpieczające. Takim sygnałem będzie bowiem na przykład wydanie decyzji ostatecznej w zakresie zabezpieczenia wykonania zobowiązania podatkowego na podstawie art. 33 O.p.. (R. Kulski (red.), Zabezpieczenie roszczeń pieniężnych w praktyce sądowej, Warszawa 2022). Tym samym zarzut naruszenia art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a. poprzez brak doręczenia zobowiązanemu upomnienia nie zasługuje na akceptację.
Biorąc pod uwagę, przedstawione powyżej, rozważania – dotyczące ograniczenia zakresu postępowania w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu zabezpieczającym do treści zgłoszonych zarzutów - Sąd podziela pogląd organu, zgodnie z którym skarżący błędnie konstruuje zarzuty dotyczące postępowania zabezpieczającego wskazując na art. 154 § 1 podczas gdy postępowanie w niniejsze sprawie toczy się na podstawie art. 155. Tym samym zarzut naruszenia art. 33 § 2 pkt 2 lit. c u.p.e.a. poprzez niedopuszczalność zabezpieczenia z perspektywy zasad wskazanych w art. 154 § 1 nie może odnieść zamierzonego przez skarżącego skutku. Trzeba podkreślić, że w istocie zrzuty – podnoszone zarówno na etapie inicjacji postepowania, jak również zażalenia, a później skargi do Sądu - koncentrujące się wokół naruszania art. 33 § 2 u.p.e.a. dotyczą braku akceptacji rozstrzygnięć wydanych w trybie art. 33 O.p., od których przysługuje odrębny środek zaskarżenia (z którego skarżący również skorzystał).
Pochylając się nad sposobem sformowania zarzutów skargi należy podkreślić zarzuty zgłoszone w postępowaniu zabezpieczającym nie mogą być także traktowane jako uniwersalny środek zaskarżenia, zastępujący inne środki prawne przysługujące podatnikowi.
Trzeba równocześnie podkreślić, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w Łodzi pismem z dnia 3 sierpnia 2022 r. (k. 209 akt administracyjnych) wezwał stronę skarżącą do złożenia wyjaśnień, czy intencją skarżącego jest:
– wniosek o umorzenie postępowania zabezpieczającego w trybie art. 59 §1 pkt 1 w związku z art. 154 § 1 i 166b ustawy w uwagi na niedopuszczalność zabezpieczania
– wniosek o umorzenie postępowania zabezpieczającego w trybie art. 59 §1 pkt 1 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 i 166b ustawy w uwagi na braki formalne
– zarzut w trybie art. 33 § 2 pkt 2 lit c) art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie (k. 213 akt administracyjnych). skarżący potrzymał argumentację opartą na zrzutach przedstawionych w piśmie z 19 lipca 2022 r. wskazując, że w przypadku zaistnienia przesłanki umorzenia organ winien zbadać ją z urzędu.
Mając na uwadze powyższe należy wskazać, że pierwszą ustawową podstawą umorzenia postępowania egzekucyjnego jest niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, w tym ze względu na zobowiązanego (art. 59 § 1 pkt 1 u.p.e.a.,). Stosując odpowiednio to unormowanie, podstawą żądania umorzenia postępowania zabezpieczającego będzie niedopuszczalność zabezpieczenia w trybie administracyjnym. Przy czym warto podkreślić, że zgodnie z art. 157 u.p.e.a., już na etapie wstępnym organ egzekucyjny bada z urzędu, czy obowiązek, którego dotyczy zarządzenie zabezpieczenia, podlega zabezpieczeniu w trybie administracyjnym. W sytuacji, w której zarządzenie zabezpieczenia jest następstwem wydania decyzji o zabezpieczeniu – tak jak to ma miejsce w rozpatrywanej sprawie - przyjęcie, że organ egzekucyjny może kontrolować, czy rzeczywiście istnieją przesłanki do zarządzenia zabezpieczenia, prowadziłoby do sytuacji, w której decyzja o zabezpieczeniu podlegałaby kontroli instancyjnej i sądowej oraz dodatkowo kontroli dokonywanej przez organ egzekucyjny. Tezy takiej nie można uznać za prawidłową, nie jest bowiem dopuszczalna sytuacja, w której akt administracyjny podlega różnym procedurom kontroli – w ramach odwołania od decyzji oraz na skutek wniesienia zarzutów (por. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 kwietnia 2011 r. III SA/Wa 2089/10). Z uwagi na to - rację ma organ II instancji - wskazując, że organ wykonawczy nie ma kompetencji by kwestionować zasadność wydanych, w trybie art. 33 O.p., decyzji zabezpieczających.
W ocenie Sądu braku wskazania w zarządzeniach zabezpieczenia numeru PESEL zobowiązanego nie miało wpływu na wynik sprawy i nie skutkował brakiem możliwości pełnej identyfikacji zobowiązanego.
Stosownie do art. 156 § 1 u.p.e.a., zarządzenie zabezpieczenia zawiera: 1) oznaczenie wierzyciela; 2) wskazanie imienia i nazwiska lub firmy zobowiązanego i jego adresu, a także NIP lub PESEL, jeżeli zobowiązany taki numer posiada; 3) podanie treści obowiązku podlegającego zabezpieczeniu, podstawy prawnej tego obowiązku, a w przypadku zabezpieczania należności pieniężnej - także określenie jej wysokości; 4) wskazanie podstawy prawnej zabezpieczenia obowiązku; 5) wskazanie okoliczności świadczących o wystąpieniu możliwości utrudnienia bądź udaremnienia egzekucji; 6) datę wydania zarządzenia zabezpieczenia, nazwę wierzyciela, który je wydał, oraz imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe osoby upoważnionej do działania w imieniu wierzyciela; 7) klauzulę organu egzekucyjnego o przyjęciu zarządzenia zabezpieczenia do wykonania; 8) pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów; 9) sposób i zakres zabezpieczenia obowiązku o charakterze niepieniężnym.
W przypadku zabezpieczania należności pieniężnych, zarządzenie zabezpieczenia, o którym mowa w § 1, sporządza się według wzoru określonego w drodze rozporządzenia przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Wzór zarządzenia zabezpieczenia powinien zawierać dane, o których mowa w § 1, a ponadto umożliwiać elektroniczne przetwarzanie tych danych (art. 156 § 2 u.p.e.a.).
W zarządzeniach zabezpieczania znajdujących się w aktach niniejszej sprawy oznaczając stronę wskazano w formularzu wzoru: imię i nazwisko, dokładny adres z podaniem kodu pocztowego, datę urodzenia oraz numer NIP. Dane te, w ocenie Sądu, w pełni pozwalały na prawidłową identyfikację zobowiązanego.
W podsumowaniu sądowej kontroli zaskarżonego postanowienia Sąd uznaje, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, albowiem przy jego wydaniu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i procesowego, które mogłyby lub miały istotny wpływ na wynik sprawy.
Z uwagi na powyższe Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.
P.C.